แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1455 ขอให้ควำมสุขยังคงกลับมำ

กำรจะท ำให้คนไข้แต่ละคนถ่ำยทอดอำกำรออกมำได้อย่ำง

ยอดเยี่ยมภำยในสิบห้ำนำที นี่ไม่ใช่เรื่องง่ำยๆ แต่เสี่ยวเชี่ยนท ำ

ได้

กติกำของกำรแข่งขันมีอยู่ว่ำห้ำมเกินเวลำ ไม่อย่ำงนั้นจะถูก

ตัดคะแนน ถึงแม้เด็กสำวที่แสดงเป็นปีศำจจะออกมำแค่แปป

เดียว แต่ผลกำรรักษำของเธอกลับดีที่สุด มีคณะกรรมกำรส่วน

หนึ่งอยำกลุกขึ้นปรบมือเพื่อแสดงควำมชื่นชมให้กับละครจิต

บ ำบัดที่แสนยอดเยี่ยมของเสี่ยวเชี่ยน แต่กลับถูกคณะกรรมกำร

บำงคนสงสัย

ถึงละครจะท ำออกมำได้ดี กำรรักษำและควำมน่ำสนใจของ

ตัวบทก็ไม่เลว แต่กลับไม่สอดคล้องกับหัวข้อ

อย่ำลืมนะว่ำละครจิตบ ำบัดของเสี่ยวเชี่ยนเรื่องนี้มีชื่อว่ำแสง

แห่งเกำะร้ำง จนถึงตอนนี้ยังไม่เห็นแสง พอปีศำจออกมำแล้วทั้ง

เวทีก็มีแต่ควำมหดหู่

ยังเหลือนำทีสุดท้ำย ทันใดนั้นเองบนเวทีที่แสนมืดมิดก็

สว่ำงเจิดจ้ำ นำงฟ้ำในชุดสีขำวตัวยำวสวมหน้ำกำกปรำกฏกำย

1 2 2 7 3

ขึ้น!

ถึงจะมองเห็นหน้ำไม่ชัด แต่พอเริ่มพูดก็รู้ได้ว่ำคือคนพูด

บรรยำยเมื่อครู่!

อำข่ำที่เป็นดำวเด่นในตอนสุดท้ำยปรำกฏตัวแล้ว!

พอหนำนกั่วเห็นอำข่ำมำในชุดสีขำวบริสุทธิ์พร้อมดนตรี

ประกอบก็เบิกตำโพลง รู้สึกเหมือนถูกทิ่มแทงหัวใจ

ช่วงสุดท้ำยนี้เสี่ยวเชี่ยนจงใจเว้นไว้เพื่อโจมตีหนำนกั่ว

โดยเฉพำะ!

กติกำของกำรแข่งละครจิตบ ำบัดมีอยู่ข้อหนึ่งที่ว่ำ ผู้ป่วย

คนทั่วไป จิตแพทย์ สำมำรถเข้ำร่วมกำรแสดงได้ ดังนั้นกำรที่มี

อำข่ำแทรกบทเข้ำไปจึงไม่เป็นกำรท ำผิดกติกำ

อำข่ำพูดบทตอนจบออกมำอย่ำงช้ำๆ แต่มีพลัง

“มนุษย์ทุกคนล้วนมีสองด้ำน ครึ่งหนึ่งเป็นนำงฟ้ำ อีกครึ่ง

เป็นซำตำน ด้ำนที่ส่องสว่ำงเหมือนดวงจันทร์ก็ยังมีด้ำนมืดที่ไม่

ถูกพบเห็น ฉันคนนั้นที่อยู่ภำยใต้กฎเกณฑ์คือนำงฟ้ำ แล้วในโลก

ที่ไร้พันธนำกำรตัวฉันคนนั้นคือใคร?”

1 2 2 7 4

ประโยคนี้ไม่เพียงแต่จะเข้ำกับหัวข้อของเสี่ยวเชี่ยน ยัง

โจมตีจิตใจของหนำนกั่วโดยตรงด้วย

นับตั้งแต่วินำทีที่อำข่ำปรำกฏตัว อำกำรของหนำนกั่วก็ดู

แปลกออกไป

ตอนที่อำข่ำพูดบทที่เสี่ยวเชี่ยนจงใจเขียนเพื่อเล่นงำน

หนำนกั่ว หนำนกั่วก็รู้สึกรำวกับเห็นภำพในวัยเด็ก

“อะไรที่ท ำให้ทุกอย่ำงบิดเบี้ยวดั่งเช่นตอนนี้ เป็นโชคชะตำ

ที่ไร้ควำมเห็นใจหรือกำรเล่นสนุกของผู้สร้ำงสรรค์พสิ่ง คุณเห็น

ฉันยิ้มในแสงสว่ำง แต่กลับไม่เห็นฉันร้องไห้ในควำมมืด ฉันยอม

ย้อนเวลำกลับไปตอนที่คุณถูกท ำร้ำย จะขอกอดคุณที่ก ำลัง

ร้องไห้คนนั้น!”

เหล่ำนักแสดงที่อยู่บนเวทีได้ถูกบทพูดนี้เรียกควำมเป็น

ตัวเองกลับคืนมำ เมื่อครู่ทุกคนเล่นเป็นคนอื่น กำรออกแบบ

อย่ำงลงตัวของบทละครท ำให้ผู้ป่วยเหล่ำนี้ได้เห็นตัวเองในกำร

แสดงของคนอื่น อีกทั้งได้เสริมสร้ำงก ำลังใจจำกบทพูดของอำข่ำ

เรียกตัวเองกลับมำได้อีกครั้ง ท ำให้จิตใจที่มีปัญหำได้รับควำม

สงบชั่วครำว

1 2 2 7 5

หลังจำกที่อำข่ำพูดบทที่เสี่ยวเชี่ยนออกแบบมำให้นี้เสร็จ

ตำมบทก็ควรปิดฉำกได้แล้ว ยังเหลือเวลำอีกสิบวินำที อำข่ำควร

ลงจำกเวที

แต่ทันใดนั้นเองเธอก็เห็นหนำนกั่วที่อยู่ล่ำงเวที

รอบตัวหนำนกั่วมีคนมำกมำย อยู่ห่ำงออกไปไกลมำก แต่

อำข่ำยังคงมองเห็นหนำนกั่วได้ในแวบแรก

นั่นคือน้องสำวฝำแฝดของเธอ เธอและน้องเคยเป็นญำติ

ใกล้ชิดกันที่สุดบนโลกนี้ พวกเธอมำสู่โลกนี้ด้วยกัน ใช้เวลำ

ด้วยกันหลำยปี แต่ตอนนี้น้องสำวเธอถูกคนอื่นพำตัวไปแล้ว บ่ม

เพำะจนจิตใจบิดเบี้ยว ควำมสดใสในตอนนั้นบำงทีคงไม่กลับมำ

อีกแล้ว

ถึงประธำนเชี่ยนจะไม่เคยเล่ำเรื่องของหนำนกั่วให้เธอฟัง

อย่ำงละเอียด แต่จริงๆ แล้วในใจของอำข่ำก็เข้ำใจดี เธอเคย

เห็นอำกำรแบบนี้ตอนที่ติดตำมชีอวี่เซวียน อำกำรแบบนี้ถล ำลึก

เข้ำไปมำกแล้ว บำงทีน้องสำวเธอคงต้องเป็นแบบนี้ไปทั้งชีวิต

เมื่อคิดถึงตรงนี้ทันใดนั้นอำข่ำก็โมโหมำก เธอตะโกนพูด

ควำมรู้สึกของตัวเองออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน

1 2 2 7 6

“กลับมำเถอะ เดิมทีพวกเรำเป็นหนึ่งเดียว เธอก็คือฉัน ฉันก็

คือเธอ… ฉันจะรอเธออยู่ในแสงสว่ำง!”

ตะโกนเสร็จก็หมดเวลำพอดี เสียงปรบมือเกรียวกรำวดังมำ

จำกด้ำนล่ำง

ค ำพูดแบบนี้ตะโกนออกมำในเวลำแบบนี้ทรงพลังมำก

สร้ำงอำรมณ์ร่วมได้เป็นอย่ำงดี

นิสัยมนุษย์เดิมทีก็เป็นสิ่งที่ซับซ้อนอยู่แล้ว ทุกคนต่ำงมีสอง

ด้ำน อำข่ำที่เป็นคนจิตใจดีก็มีด้ำนมืดที่คนอื่นมองไม่เห็น หนำน

กั่วที่เลวร้ำยบำงทีก็เคยมีมุมเมตตำที่ไม่มีใครรู้ เพียงแต่จิตใจ

ส่วนดีนั้นได้ถูกคนที่ร้ำยกำยยิ่งกว่ำปีศำจขยี้จนแหลกเหลวไป

แล้ว

หนำนกั่วมองพี่สำวที่เคยถูกเธอท ำร้ำยด้วยควำมอิจฉำมำ

ตลอดพูดแบบนั้นออกมำ ทันใดนั้นก็เหมือนมีแสงสว่ำงปรำกฏ

ในจิตใจที่แสนมืดมิดของเธอ ควำมรู้สึกที่หำยไปนำนได้ปรำกฏ

ออกมำ

หนึ่งนำทีช่ำงสั้นเหลือเกิน

แต่หนึ่งนำทีเปลี่ยนแปลงเรื่องรำวได้มำกมำย บำงครั้งแค่

1 2 2 7 7

ประโยคเดียวที่ว่ำ ‘ฉันจะรอเธอ’ ก็เพียงพอที่จะท ำให้หัวใจที่บิด

เบี้ยวมำนำนหลำยปีได้สัมผัสกับควำมทรงจ ำที่เคยมีในอดีต

หนำนกั่วนึกถึงตอนที่เธอกับอำข่ำเข้ำไปอยู่ในสถำนรับเลี้ยง

เด็กก ำพร้ำ ไม่มีใครรู้ว่ำสถำนที่แห่งนี้ท ำอะไรบ้ำง พวกเธอยัง

เด็กเกินไป บำงครั้งพวกเธอก็แลกเสื้อผ้ำกันใส่ แสดงเป็นอีกคน

แล้วให้แม่ชีที่อยู่ในสถำนรับเลี้ยงเด็กก ำพร้ำเดำว่ำเป็นใคร

หนำนกั่วเหม่อมองไปข้ำงหน้ำพลำงนึกถึงเรื่องในอดีต

ควำมทรงจ ำเหล่ำนี้เธอลืมไปหลำยปีแล้ว นับตั้งแต่เธอเข้ำไปรับ

กำรฝึกในเจอำร์ เธอก็กลำยเป็นคนที่มีแต่อนำคตไม่มีอดีตอีก

ต่อไป แต่ท ำไมเวลำนี้ถึงนึกถึงแต่เรื่องรำวที่ผ่ำนมำแล้วหลำยปี

พวกนั้น?

ในฤดูหนำวปีหนึ่งอำกำศหนำวเย็นมำกเป็นพิเศษ เธอหนำว

จนขดตัวสั่นอยู่ที่มุมหนึ่ง จำกนั้นเกิดอะไรขึ้นนะ…

“ประโยคสุดท้ำยนั่นเขำเพิ่มเข้ำไปเอง”

สติของหนำนกั่วกลับคืนมำ เธอหันไปตำมเสียงนั้นก็เห็น

เฉินเสี่ยวเชี่ยนยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้ำของเสี่ยวเชี่ยนซ่อนอยู่

ภำยใต้เงำแสง น้ำเสียงของเธอลอยมำ

1 2 2 7 8

“เพิ่มเข้ำ… ไปเอง?” หัวใจของหนำนกั่วยังไม่สงบลง ท ำได้

แค่พูดซ้ำค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยนเหมือนหุ่นยนต์

“นั่นคือค ำพูดที่เขำอยำกพูดกับเธอมำกที่สุด พวกเธอเคย

เป็นคนที่สนิทกันที่สุดในโลก เธอเดินไปไกลเหลือเกิน แต่เขำ

กลับรอเธออยู่ที่เดิม ตอนเธอหันกลับไปมองเธอจะเจอเขำเสมอ”

เขำยังอยู่…

ทันใดนั้นหนำนกั่วก็นึกออกแล้ว!

ในฤดูหนำวที่หนำวที่สุดตอนนั้นเป็นช่วงก่อนเธอไปจำก

สถำนรับเลี้ยงเด็กก ำพร้ำหนึ่งเดือน เธอขดตัวสั่นอยู่ที่มุมหนึ่ง

จำกนั้นอำข่ำก็เดินเข้ำมำ

อำข่ำกอดเธอไว้ ทั้งสองคนนั่งให้ควำมอบอุ่นแก่กันอยู่ที่มุม

ห้อง เธอที่ยังเด็กมำกในตอนนั้นได้สำบำนไว้ว่ำ ต่อไปจะไม่มี

ทำงใช้ชีวิตแบบนี้อีก จำกนั้นเธอก็ไปจำกที่นั่น

ควำมส ำเร็จมักต้องแลกมำด้วยหลำยสิ่ง เธอสูญเสียบำงสิ่ง

แต่ก็ได้บำงสิ่งกลับมำ ในที่สุดเธอก็ได้สวมเสื้อผ้ำอุ่นๆ แต่เธอก็

ได้สูญเสียคนที่ให้อ้อมกอดอันอบอุ่นกับเธอไปแล้ว

1 2 2 7 9

ควำมทรงจ ำที่เคยถูกปิดผนึกอยู่ๆ ก็เปิดออก ควำมทรงจ ำ

ที่เคยถูกคนของเจอำร์ผนึกไว้ได้ทะลักออกมำ หนำนกั่วเอำมือ

กุมศีรษะด้วยควำมทรมำน “ฉันไม่อยำกกลับไป ฉันไม่อยำก…

เขำเกลียดฉัน เขำเกลียดฉัน…”

“เขำไม่ได้เกลียดเธอ คนที่เขำเกลียดคือคนที่ท ำร้ำยเธอ ไม่

มีใครเป็นปีศำจมำแต่ก ำเนิด อำข่ำกล้ำขึ้นไปแบบนั้นก็เพรำะ

อยำกพำเธอออกมำ” อะไรที่ควรพูดเสี่ยวเชี่ยนได้พูดไปแล้ว เธอ

หันตัวออกอย่ำงสวยงำมพร้อมพูด

“ขอให้ชีวิตที่ล ำบำกของเธอพบแต่ควำมสุขนะ”

นี่เป็นชื่อหนังสือที่เสี่ยวเชี่ยนชอบมำก เอำมำใช้ในเวลำนี้ได้

พอดี

น้ำตำไหลนองหน้ำหนำนกั่ว เธอคิดว่ำตัวเองเดินออกมำ

จำกควำมหนำวเหน็บนั้นได้แล้ว ผ่ำนมำนำนถึงได้รู้ว่ำ เธอยังคง

อยู่ในควำมหนำวเย็นเหมือนเดิม คนที่สนิทกับเธอที่สุดที่คอยให้

ควำมอบอุ่นกับเธอกลับถูกเธอท ำร้ำยจนแผลเหวะหวะ

อดีตไม่อำจหวนคืน เธอย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว

“ไม่!” หนำนกั่วตะโกนออกมำแล้ววิ่งหนีไป

1 2 2 8 0

เสี่ยวเชี่ยนที่หันหลังอยู่หลับตำลงด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ห่ำง

ออกไปไม่ไกลชำยสวมหน้ำกำกได้มองดูเหตุกำรณ์นี้อยู่ เขำยิ้ม

มุมปำกพลำงหมุนสร้อยลูกปัดในมือ

“ชนะกำรแข่งแถมยังท ำให้คู่ต่อสู้สติแตกได้ เฉินเสี่ยวเชี่ยน

น่ำสนุกกว่ำ… กำรเผำไม้เล่นจริงด้วย”

1 2 2 8 1