แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1456 ได้รับรำงวัลและกำรกลับมำ

เสี่ยวเหวยถูกน้ำแม่บ้ำนจับใส่รถเข็นเด็กเข็นไปมำ เด็กน้อย

ส่งส่องอ้อแอ้เป็นเชิงประท้วงไม่หยุด อีกทั้งยังคอยชี้นู่นนี่มั่วไป

หมด น้ำแม่บ้ำนที่เพิ่งอำกำรดีขึ้นหลังไม่ชินกับสภำพแวดล้อม

ต่ำงบ้ำนต่ำงเมืองได้ปลอบเด็กน้อยอย่ำงอดทน

“เสี่ยวเหวยรอเดี๋ยวนะจ๊ะ เดี๋ยวคุณแม่ก็ออกมำแล้ว แม่หนู

ก ำลังสร้ำงชื่อเสียงให้ประเทศอยู่ ต่อไปเสี่ยวเหวยโตขึ้นก็จะเป็น

แบบคุณแม่”

“อีกหน่อยให้เขำเป็นตัวของตัวเองก็พอ ไม่จ ำเป็นต้องเดิน

ตำมรอยฉันหรอกค่ะ”

เสี่ยวเชี่ยนเดินออกมำจำกหลังเวที เห็นลูกสำวตัวเองที่รอ

อยู่ในห้องรับรองวีไอพีตั้งแต่แวบแรก พอเสี่ยวเหวยเห็นแม่ก็คน

ละเรื่องกับที่อำละวำดเมื่อครู่ ฉีกยิ้มกว้ำงให้แม่เหมือนนำงฟ้ำ

ทันที

“เสี่ยวเหวยโวยวำยไม่หยุด ศำสตรำจำรย์หนงให้น้ำรออยู่

ที่นี่ หมอเฉิน ผลกำรแข่งเป็นไงบ้ำงคะ?” น้ำแม่บ้ำนได้ออกมำ

เปิดหูเปิดตำที่เมืองนอกเป็นครั้งแรกก็เพรำะเสี่ยวเชี่ยน ถึงจะไม่

1 2 2 8 2

เข้ำใจเรื่องกำรแข่งขันของเสี่ยวเชี่ยน แต่เธอคิดว่ำถ้ำมำแข่งใน

เมืองนอกก็เท่ำกับเป็นตัวแทนของประเทศ น้ำแม่บ้ำนจึงพลอย

สนใจเรื่องผลกำรแข่งไปด้วย

เสี่ยวเชี่ยนเอำถ้วยรำงวัลในมือยื่นให้เสี่ยวเหวย ถ้วยรำงวัล

คริสตัลขนำดเท่ำฝ่ำมือประณีตสวยงำมมำก แกะสลักเป็นรูป

หัวใจ ด้ำนล่ำงมีปีกรองอยู่ คล้ำยกับหัวใจที่ล่องลอยไปอย่ำง

อิสระ ทั้งสวยและดูมีพลัง บนนั้นมีสลักอักษรที่น้ำแม่บ้ำนไม่

เข้ำใจจึงถำมขึ้น

“มันเขียนว่ำอะไรเหรอคะ?”

“แพทย์เหรียญทอง”

“เรำชนะเหรอคะ?” น้ำแม่บ้ำนท ำหน้ำตกใจ

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ ไม่เพียงแต่เธอจะได้ที่หนึ่ง ยังยอด

เยี่ยมที่สุดในกำรแข่งขันอีกด้วย

ละครจิตบ ำบัดในตอนสุดท้ำยชนะหนำนกั่วด้วยมติเอกฉันท์

นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เสี่ยวเชี่ยนร่วมงำนและได้รับรำงวัลกำรแข่งใน

ระดับนำนำชำติ แต่เมื่อเทียบกับผู้เข้ำแข่งขันโนเนมคนอื่นๆ

แล้ว สิ่งที่ท ำให้เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกประสบควำมเร็จยิ่งกว่ำก็คือกำรที่

1 2 2 8 3

ได้เอำคืนหนำนกั่ว

ต่อให้ท ำให้หนำนกั่วสติแตกในครั้งเดียวไม่ได้ แต่ก็หยุด

หนำนกั่วไม่ให้มำท ำร้ำยอำข่ำได้อีก แต่สิ่งที่เสี่ยวเชี่ยนนึกไม่ถึงก็

คือ เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อหนำนกั่วมำกกว่ำที่เธอคำดไว้ แต่นี่ก็

เป็นเรื่องในภำยหลัง

พอน้ำแม่บ้ำนได้ยินว่ำเสี่ยวเชี่ยนได้รำงวัลใหญ่ก็ดีใจจนอ้ำ

ปำกค้ำง

“เยี่ยมไปเลยค่ะ หมอเฉินสร้ำงชื่อเสียงให้ประเทศ พ่อแม่

สำมีของหมอรู้เข้ำต้องดีใจมำกแน่ๆ”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มแล้วอุ้มเสี่ยวเหวยขึ้นมำ จำกนั้นก็เอำหน้ำซุก

แก้มหอมๆ ของลูก เมื่อเทียบกับเกียรติยศพวกนั้นแล้ว เธอชอบ

ช่วงเวลำที่ได้อยู่กับครอบครัวมำกกว่ำ

สองมือของเสี่ยวเหวยกอดถ้วยรำงวัลที่เสี่ยวเชี่ยนยื่นให้

แน่น วัสดุคริสตัลดูหนักไปหน่อยส ำหรับเด็กที่เพิ่งอำยุไม่กี่เดือน

น้ำแม่บ้ำนที่อยู่ข้ำงๆ เห็นแล้วก็บ่นออกมำ

“เด็กน้อย นี่ไม่ใช่ของเล่นนะจ๊ะ เอำมำให้น้ำเร็ว เดี๋ยวมันตก

แตก หมอเฉินก็จริงๆ เลย เอำของหนักแบบนี้ให้ลูกเล่นได้ไง

1 2 2 8 4

คะ?”

“เกียรติยศและบำดแผลล้วนเป็นเรื่องเมื่อวำนที่ผ่ำนไปแล้ว

อนำคตสิเพิ่งจะเริ่มต้น คนที่กอดอดีตไว้ไม่ยอมปล่อยแล้วจะเดิน

ไปสู่วันพรุ่งนี้ได้อย่ำงไร?” สำยตำเสี่ยวเชี่ยนทอดยำวไปไกล เธอ

หมำยกึงหนำนกั่วกับอำข่ำ

น้ำแม่บ้ำนฟังแล้วก็งง หมอเฉินน่ะดีทุกอย่ำงนะ แต่บำงครั้ง

อยู่ๆ ก็พูดอะไรออกมำไม่รู้ ฟังแล้วไม่เข้ำใจ

ฉวยจังหวะที่เสี่ยวเชี่ยนไม่สนใจ น้ำแม่บ้ำนหำของอย่ำงอื่น

ไปแลกกับถ้วยรำงวัลที่เสี่ยวเหวยกอดไว้มำอย่ำงยำกล ำบำก

เรื่องอนำคตอะไรนั่นน้ำแม่บ้ำนไม่รู้หรอก เธอรู้แค่ว่ำของอะไร

ที่มำจำกกำรสร้ำงชื่อเสียงให้ประเทศล้วนต้องเก็บไว้ให้ดี

พอหนงเย่ำเข้ำมำเสี่ยวเชี่ยนจึงถำมเขำ

“คนอื่นล่ะ?”

“พออำข่ำลงจำกเวทีก็ถูกเจิ้งซวี่พำตัวไปเลย คงไปดับไฟ

ด้วยกันนั่นแหละ ครั้งนี้เธอท ำได้ไม่เลวเลยนะ” หนงเย่ำเห็นเสี่ยว

เชี่ยนเอำคืนหนำนกั่วอย่ำงชัดเจน เขำสบประมำทผู้หญิงคนนี้ไป

หน่อย ไม่เพียงแต่จะสู้ตัวต่อตัวได้ เล่นเป็นทีมก็ไม่ธรรมดำ

1 2 2 8 5

เสี่ยวเชี่ยนได้ยินว่ำอำข่ำไปกับเจิ้งซวี่เธอก็สบำยใจ เธอแค่

ยิ้มมุมปำกเล็กน้อยให้กับค ำชมของศิษย์พี่ใหญ่

“ไม่ง่ำยเลยนะที่จะเป็นที่ยอมรับของพี่ เสี่ยวเฉียงยังไม่

กลับมำเหรอ?”

ตอนวุ่นอยู่กับกำรแข่งขันเธอไม่มีเวลำคิดเรื่องนี้ ตอนนี้ได้

ชัยชนะมำแล้วเสี่ยวเชี่ยนก็ย่อมต้องถำมถึงเรื่องของผู้ชำยตัวเอง

พอได้ยินแม่พูดชื่อพ่อเสี่ยวเหวยที่อยู่ในอ้อมกอดก็พยัก

หน้ำตำม “พ่อ!”

“ยังไม่กลับมำ คงหนีไปกับสำวอื่นแล้วมั้ง หัวหน้ำคณะน้อย

ให้พี่ไปอัดหมอนั่นเลยมะ ตอนนี้เธอชนะกำรแข่งระดับนำนำชำติ

ชื่อเสียงก็มำแล้ว อีกหน่อยมีเหรอจะไม่ได้เจอคนรูปหล่อพ่อ

รวย? เขี่ยหมอนั่นทิ้งแล้วไปเมืองนอกกับพี่ดีกว่ำ~”

เสี่ยวเชี่ยนมองบน “อยู่กับควำมเป็นจริงหน่อยได้มะ?”

นี่พอได้เห็นควำมสำมำรถของเธอก็อยำกจะลำกเธอไปช่วย

แบ่งเบำงำนครึ่งหนึ่งเลย?

หนงเย่ำหัวเรำะแห้งๆ”เธอเป็นสะใภ้ทหำรก็เท่ำกับเอำ

1 2 2 8 6

ตัวเองไปผูกมัดไว้ที่เดิม ขยับตัวไปไหนก็ไม่ได้ ครั้งนี้ถ้ำไม่ได้ตำ

แก่ช่วยเอำตัวเธอออกมำมีเหรอจะได้มำ โลกออกจะกว้ำงใหญ่

ไม่อยำกไปดูหน่อยเหรอ?”

ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนได้ออกมำจะยิ่งดีมำก หนงเย่ำรู้สึกว่ำอย่ำง

น้อยๆ เธอก็แบ่งเบำงำนของเขำไปได้หนึ่งในสำม ผู้หญิงคนนี้

เจ้ำเล่ห์เป็นรองก็แค่อำจำรย์ เก่งกว่ำน้องสำมอีก แรงงำนชั้นดี

ขนำดนี้ท ำไมเขำไม่ค้นพบก่อนหน้ำนี้?

กลับไปขัดเกลำอีกสักหน่อย นี่เป็นแรงงำนหลักของฟำร์ม

เรำในอนำคตเลยนะ!

“ไม่สนใจ”

“อย่ำเพิ่งรีบปฏิเสธสิ ดูสำมีเธอสิ เมียมำแข่งนัดส ำคัญแบบ

นี้เขำยังขำดได้ แถมยังไปท ำเพื่อผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ ทิ้งพวกเธอ

สองแม่ลูกไว้ แบบนี้เรียกอะไร? ไอ้หน้ำด้ำนเอ๊ย!”

หนงเย่ำกล้ำพูดทุกอย่ำงเพื่อยุแยงเสี่ยวเชี่ยน ผลงำนของ

เสี่ยวเชี่ยนในวันนี้ไม่เพียงแต่จะสยบคณะกรรมกำรได้ ยังท ำให้

ศิษย์พี่ใหญ่เห็นถึงพรสวรรค์ (ในกำรเล่นงำนคน) ยิ่งมองยิ่ง

ถูกใจ ยิ่งถูกใจก็ยิ่งอยำกพำไปปั้น ยิ่งปั้นก็ยิ่ง

1 2 2 8 7

∗∗∗

“ไอ้หน้ำด้ำนเอ๊ย!” พออวี๋หมิงหลำงกลับมำถึงก็ได้ยินหนง

เย่ำด่ำเขำพอดี

พอเสี่ยวเหวยเห็นพ่อก็รีบกำงแขนอวบๆ ดีดดิ้นด้วยควำมดี

ใจ

“ต้ำเหวย ตัวพ่อเลอะเลือด ตอนนี้ยังอุ้มหนูไม่ได้นะ รอพ่อ

กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้ำก่อน” พออวี๋หมิงหลำงพูดแบบนี้ทุกคนถึง

ได้สังเกตเห็นว่ำเสื้อผ้ำเขำมีรอยเลือด

“ไปท ำอะไรมำ? บำดเจ็บตรงไหน?!” เสี่ยวเชี่ยนตกใจ

“ผมไม่เป็นไร เลือดคนอื่น ผมไปมีเรื่องกับคนอื่นมำ คน

บำดเจ็บน่ะพวกมัน เมียจ๋ำ กำรแข่งเป็นไงบ้ำง?”

พอเขำเสร็จธุระก็รีบตรงดิ่งมำที่นี่ แม้แต่เสื้อผ้ำก็ไม่มีเวลำ

เปลี่ยน

“แข่งเสร็จแล้ว” เสี่ยวเชี่ยนชี้ไปยังถ้วยรำงวัลที่อยู่ในมือน้ำ

แม่บ้ำน อวี๋หมิงหลำงเห็นก็รู้เลยว่ำเมียเขำได้รำงวัลใหญ่

“ผมกลับมำช้ำ ขอโทษนะ”

1 2 2 8 8

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำเขำดูแปลกไป ด้วยนิสัยของอวี๋หมิงหลำง

ไม่น่ำดูหดหู่แบบนี้

ถ้ำเป็นปกติยำมที่เขำรู้ว่ำเธอได้รำงวัลจะต้องกระดิกหำง

ตื่นเต้นดีใจเสียยิ่งกว่ำเธอ แต่นี่ท ำไมเงียบมำก?

แม้แต่หนงเย่ำยังดูออกว่ำอวี๋หมิงหลำงแปลกๆ แต่เขำก็

ไม่ได้ต่อปำกต่อค ำกับอวี๋หมิงหลำงและก็ไม่ได้ถำมว่ำเกิดอะไร

ขึ้น ทุกคนจึงต้องพำกันกลับโรงแรม เดิมทีวำงแผนไว้ว่ำจะไป

เลี้ยงฉลองใหญ่ให้เสี่ยวเชี่ยน แต่ตอนนี้อำข่ำอำรมณ์ไม่ดีหนีไป

กับเจิ้งซวี่แล้ว ส่วนอวี๋หมิงหลำงก็ไม่รู้ว่ำเกิดอะไรขึ้นถึงได้ดู

หงอยๆ งำนเลี้ยงจึงถูกเลื่อนไปก่อน

“ลูกเชี่ยน ผมเจอเธอแล้ว” ทันใดนั้นอวี๋หมิงหลำงก็พูดขึ้น

1 2 2 8 9