แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1457 เหตุและผลก็คือเธอ

“เธอ? ใคร?” เมื่อกี้ที่เสี่ยวเชี่ยนไม่ถำมก็เพรำะอยำกให้เขำ

พูดเอง

แต่ดูจำกสีหน้ำของอวี๋หมิงหลำงในตอนนี้ เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำ

ไม่ค่อยดีเท่ำไร คนที่ท ำให้เสี่ยวเฉียงที่อำรมณ์มั่นคงมีสีหน้ำ

เคร่งเครียดขนำดนี้ได้จะต้องไม่ใช่คนธรรมดำแน่นอน

“เพื่อนเก่ำของปำหลำง”

“อะไรนะ?!” เสี่ยวเชี่ยนอึ้ง

ปำหลำง นั่นมันคนที่อวี๋หมิงหลำงฆ่ำตำยด้วยตัวเองไม่ใช่

เหรอ?

เขำกับอวี๋หมิงหลำงเคยร่วมฝึกด้วยกัน ต่อมำก็ลำออกแล้ว

ไปอยู่ที่อื่น ท ำเรื่องไม่ดีไปไม่น้อยเพื่อเงิน ต่อมำได้คิดจะปล้น

ของในปฏิบัติกำรครั้งหนึ่งของอวี๋หมิงหลำง สุดท้ำยได้ถูกอวี๋หมิง

หลำงจบชีวิต

และเพรำะเหตุกำรณ์ครั้งนั้นได้ท ำให้อวี๋หมิงหลำงสะเทือน

ใจอย่ำงหนัก เสี่ยวเชี่ยนลงทุนลงแรงไปมำกกว่ำจะรักษำเขำหำย

1 2 2 9 0

และชื่อปำหลำงก็ได้ถูกจัดเข้ำเขตต้องห้ำมส ำหรับสองสำมี

ภรรยำคู่นี้

อยู่ๆ อวี๋หมิงหลำงก็พูดชื่อที่ถูกปิดผนึกไปนำน สมองเสี่ยว

เชี่ยนว่ำงเปล่ำไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเธอก็ได้สติ

“หรือที่นำยไม่ได้มำดูฉันแข่งที่แท้ก็เพรำะ เจอคนในรูปนั่น

เหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำ ใช่ เขำเจอเธอ

ก่อนปำหลำงตำยเคยทิ้งรูปถ่ำยให้อวี๋หมิงหลำงไว้หนึ่งใบ

เป็นรูปของผู้หญิงคนหนึ่ง เพรำะก่อนปำหลำงตำยเขำได้พูดด้วย

ภำษำแม่ของตัวเองออกมำประโยคหนึ่งที่อวี๋หมิงหลำงไม่เข้ำใจ

เขำกับเสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำปำหลำงคงอยำกกลับไปยังช่วงเวลำที่

สวยงำมในตอนแรกสุด จึงให้อวี๋หมิงหลำงเก็บรูปใบนี้ไว้ ก็เลย

ไม่ได้สนใจกันเท่ำไร

ส่วนผู้หญิงในรูป เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงไม่เคยคิดจะไป

ตำมหำ เพรำะปำหลำงไม่ใช่คนจีน ผู้หญิงในรูปดูก็รู้ว่ำคนบ้ำน

เดียวกับปำหลำง อยู่กันคนละประเทศแถมยังไม่รู้จักชื่อ ตำมหำ

ก็คงเหมือนงมเข็มในมหำสมุทร อีกอย่ำง หำเจอแล้วไงต่อ?

1 2 2 9 1

บอกเธอว่ำเพื่อนคุณถูกผมฆ่ำตำย มีอะไรอยำกให้ช่วยก็ว่ำ

มำได้เลย แบบนั้นไม่เท่ำกับหำเรื่องเจ็บตัวเหรอ?

เวลำนี้อยู่ๆ อวี๋หมิงหลำงก็พูดถึงผู้หญิงในรูปขึ้นมำ เสี่ยว

เชี่ยนเอำมือตีหัวตัวเอง เธอนึกออกแล้ว

“ใช่ ใช่ ใช่! ฉันนึกออกแล้ว ผู้หญิงที่นำยพูดถึงขำยบะหมี่

คลุกใช่ไหม?!”

อวี๋หมิงหลำงตกใจ “คุณเคยเจอแล้ว?”

นี่ก็แสดงว่ำเสี่ยวเชี่ยนเดำถูก

“ก็ว่ำอยู่… ก่อนหน้ำนี้ฉันยังคิดอยู่ว่ำตัวเองมำที่นี่เห็นใครก็

หน้ำเหมือนกันไปหมด ฉันจ ำได้ว่ำวันที่เพิ่งมำถึง ฉันเห็นผู้หญิง

ขำยบะหมี่คนนั้นหน้ำคุ้นๆ พอนำยพูดแบบนี้ฉันถึงได้นึกออก ก็

คือผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ในรูปถ่ำยของปำหลำง!”

ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะเป็นคนควำมจ ำดีมำก แต่เมื่อเทียบกับอวี๋ห

มิงหลำงที่ฉลำดมำแต่เกิดแถมยังได้รับกำรฝึกมำอย่ำงดีเธอก็ยัง

ด้อยกว่ำหน่อย

วันนั้นพอเธอเห็นก็รู้สึกแค่คุ้นๆ แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร ในรูป

1 2 2 9 2

กับตัวจริงยังมีจุดที่แตกต่ำงกัน บวกกับแต่งตัวก็ไม่เหมือนกัน

คนที่ไม่เคยได้รับกำรฝึกฝนย่อมยำกที่จะนึกออก พออวี๋หมิง

หลำงพูดแบบนี้เสี่ยวเชี่ยนถึงได้เอะใจ

เป็นเธอคนนั้น!

“นำยเจอเธอได้ไง?”

“เรื่องนี้จะว่ำไปก็บังเอิญมำก…”

อวี๋หมิงหลำงเล่ำเรื่องให้เสี่ยวเชี่ยนฟัง

เมื่อเช้ำเดิมทีอวี๋หมิงหลำงบอกเจิ้งซวี่ว่ำจะไปซื้ออำหำรเช้ำ

กินบุฟเฟต์แบบตะวันตกของโรงแรมไม่ลงจริงๆ เขำจึงอยำกไป

ซื้อของกินจำกร้ำนข้ำงทำง

พอไปถึงเขำก็เห็นบะหมี่คลุก ร้ำนค้ำเล็กๆ แบบนี้มักจะขำย

พวกของกินประจ ำถิ่น พบเห็นได้ทั่วไปไม่ใช่เรื่องแปลก หญิงสำว

สวมชุดกระโปรงประจ ำถิ่นตัวยำวก ำลังวุ่นอยู่กับกำรท ำอำหำร

พบกันด้วยควำมบังเอิญ อวี๋หมิงหลำงรู้สึกคุ้นหน้ำ ใช้เวลำ

นึกอยู่สักพักทันใดนั้นเขำก็นึกออก ผู้หญิงคนนี้ก็คือผู้หญิงที่อยู่

ในรูปถ่ำยของปำหลำง!

1 2 2 9 3

ผู้หญิงคนนี้จะต้องส ำคัญต่อปำหลำงมำกแน่นอน ไม่เป็น

น้องสำวก็ต้องเป็นคนรัก

บำงทีเธออำจจะยังไม่รู้ว่ำปำหลำงได้เสียชีวิตอยู่ที่

ต่ำงประเทศไปแล้ว อีกทั้งคนที่ฆ่ำเขำตำยยังเป็นคนที่ยืนมองเธอ

อยู่อีกฝั่งของถนน

ได้ฟังอวี๋หมิงหลำงพูดถึงตรงนี้เสี่ยวเชี่ยนก็เริ่มกระวน

กระวำยใจ เธอเป็นห่วงว่ำจะเป็นกำรสะกิดแผลเดิมของเขำ ท ำ

ให้นึกถึงอดีตอันน่ำเจ็บปวด

“นำย…” เสี่ยวเชี่ยนลังเล อวี๋หมิงหลำงส่ำยหน้ำ

“ผมไม่เป็นไร”

หลังจำกได้เสี่ยวเชี่ยนช่วย อวี๋หมิงหลำงก็เดินออกมำจำก

อำกำรเครียดหลังผ่ำนเหตุกำรณ์ร้ำยแรงได้ หลังจำกที่เขำเห็น

ผู้หญิงคนนั้น ถึงจะมีควำมรู้สึกเศร้ำแวบขึ้นมำ แต่เขำกลับกล้ำที่

จะเผชิญหน้ำแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้จักอวี๋หมิงหลำง คิดว่ำเขำเป็นลูกค้ำทั่วไป

ด้วยภำษำที่สื่อสำรกันไม่ได้ อวี๋หมิงหลำงจึงท ำท่ำชี้ๆ แล้วผู้หญิง

คนนั้นก็จัดกำรท ำบะหมี่คลุกให้

1 2 2 9 4

เธอท ำอำหำร ในใจอวี๋หมิงหลำงก ำลังคิดว่ำเอำไงดี เขำ

วิเครำะห์จำกบทสนทนำของเธอกับเจ้ำของร้ำนข้ำงๆ ตอนคุยกัน

คิดว่ำเธอน่ำจะชื่อเหมียวหลุน คนทำงนี้มีชื่อไม่มีนำมสกุล

เหมียวหลุนเป็นชื่อผู้หญิงที่พบบ่อยของที่นี่

ดูจำกกำรแต่งตัวของเหมียวหลุนและร้ำนของเธอ เสี่ยว

เฉียงเดำได้อย่ำงไม่ยำกว่ำชีวิตของเธอไม่น่ำจะสู้ดีนัก กำรค้ำของ

ร้ำนเล็กๆ ข้ำงทำงแบบนี้คงแค่พออยู่ได้ แต่รอยยิ้มของเธอกลับ

สดใส ดูเหมือนชีวิตที่ล ำบำกจะไม่ได้ส่งผลต่อเธอมำกเท่ำไร

รูปที่ปำหลำงยื่นให้เขำก่อนตำยจะต้องส ำคัญกับปำหลำง

มำกแน่นอน ตอนนี้เห็นผู้หญิงในรูปไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก อวี๋หมิง

หลำงก็รู้สึกหนักใจขึ้นมำทันที

เดิมทีเขำกะว่ำก่อนไปจะแอบยัดเงินใส่ให้ผู้หญิงคนนี้

จ ำนวนหนึ่งโดยที่เธอไม่รู้ตัว แต่ไม่คิดเลยว่ำจะมำเกิดเรื่องขึ้นใน

เวลำนี้

บะหมี่ใกล้เสร็จแล้ว ทันใดนั้นก็มีเด็กผู้ชำยอำยุรำวสี่ห้ำขวบ

วิ่งเข้ำมำกอดเหมียวหลุน ด้ำนหลังของเด็กน้อยมีผู้ใหญ่ถือท่อน

ไม้กับก้อนอิฐไล่ตำมมำหลำยคน พออวี๋หมิงหลำงเห็นหน้ำเด็ก

คนนั้นก็เจ็บปวดใจขึ้นมำทันที

1 2 2 9 5

ปำหลำง!

นี่ต้องเป็นลูกของปำหลำงแน่นอน!

เหมียวหลุนเอำลูกซ่อนไว้ด้ำนหลังแล้วหันไปถำมพวกคนที่

ไล่ตำมจะท ำร้ำยลูกเธอมำ คนที่เป็นเหมือนหัวหน้ำพูดออกมำ

ยืดยำว แถมยังชูเศษภำชนะแตกแล้วที่อยู่ในมือ ประมำณว่ำเด็ก

คนนี้คงไปท ำข้ำวของเสียหำยเข้ำ คนทำงนี้ค่อนข้ำงป่ำเถื่อนก็

เลยไล่ตำมเด็กมำหวังจะท ำร้ำย

เด็กคนนี้หน้ำเหมือนปำหลำงมำก เหมือนเป็นปำหลำง

เวอร์ชันเด็ก อวี๋หมิงหลำงเห็นแล้วก็ย่อมทนดูอยู่เฉยๆ ไม่ได้ เขำ

อยำกจบเรื่องให้จึงหยิบเงินออกมำ แต่คนพวกนั้นกลับยังไม่ยอม

เอำเงินของอวี๋หมิงหลำงไปแต่กลับถีบเด็กไปหนึ่งที

เด็กถูกถีบกระเด็นไปชนร้ำน ล้มลงไปกองกับพื้นลุกไม่ขึ้น

ขณะเดียวกันก็ได้สร้ำงควำมโมโหให้กับอวี๋หมิงหลำงเป็นอย่ำง

มำก

จึงได้เกิดกำรลงไม้ลงมือ ถึงคนพวกนั้นจะมำกันเยอะ ในมือ

มีท่อนไม้มีอุปกรณ์พร้อม แต่สุดท้ำยก็สู้อวี๋หมิงหลำงที่เป็น

หัวหน้ำหน่วยรบพิเศษไม่ได้อยู่ดี ถูกจัดกำรจนพำกันหนีหัวซุก

1 2 2 9 6

หัวซุน

รอยเลือดที่อยู่บนตัวเขำก็คือเลือดของคนพวกนั้นที่ได้รับ

บำดเจ็บ

เสี่ยวเชี่ยนได้ฟังแบบนี้ก็เข้ำใจแล้ว

“ดังนั้นที่นำยให้ศิษย์พี่ใหญ่หำล่ำมไปให้ที่โรงพยำบำลก็

เพื่อจัดกำรเรื่องบำดแผลของเด็กคนนั้นเหรอ?”

อวี๋หมิงหลำงส่ำยหน้ำด้วยควำมหนักใจ

“ไม่ใช่ ถึงเด็กคนนั้นจะขวัญเสียไปมำก แต่บำดแผลก็แค่

ถลอกเล็กน้อย คนที่มีปัญหำจริงๆ คือแม่เด็กต่ำงหำก ผมไปส่ง

แม่เด็กเข้ำโรงพยำบำล”

“อะไรนะ? คนพวกนั้นท ำร้ำยเธอเหรอ?”

“เปล่ำ เธอเห็นผมสู้กับคนพวกนั้นแถมลูกยังถูกท ำร้ำย คง

สะเทือนใจมำกเลยกระอักเลือดออกมำแล้วสลบไป ผมเลยรีบพำ

ไปโรงพยำบำล”

“กระอักเลือด… ?!” เสี่ยวเชี่ยนฟังถึงตรงนี้ก็เกิดสังหรณ์ใจไม่

ค่อยดี หรือว่ำ

1 2 2 9 7

อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำ “ใช่ เธอเป็นโรคเรื้อรัง มะเร็งตับ

ระยะสุดท้ำย”

1 2 2 9 8