แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1459 อย่ำคิดว่ำมันจะแน่นอน

ตอนอำข่ำไปถึงอีกไม่กี่นำทีหนำนกั่วก็จะขึ้นเครื่องแล้ว

“หนำนกั่ว!” อำข่ำวิ่งเข้ำไปด้วยควำมเหนื่อยหอบ หนำนกั่ว

พอเห็นอำข่ำก็ไม่ได้ตกใจ แต่รู้สึกเหมือนยกภูเขำออกจำกอก

“ในที่สุดก็มำ”

เวลำนี้สีหน้ำของหนำนกั่วนิ่งมำก สลัดครำบควำมร้ำยกำจ

ออกไปไม่น้อย ถึงขนำดที่ว่ำตอนมองอำข่ำแววตำยังเจือไปด้วย

ควำมอำลัยอำวรณ์ชนิดที่ถ้ำไม่สังเกตก็จะไม่เห็น

หลังจำกผ่ำนช่วงหนึ่งนำทีสุดท้ำยที่ส ำคัญนั้นมำ

ควำมสัมพันธ์ของทั้งสองก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

“เธอจะไปไหน?” อำข่ำถำม

หนำนกั่วทอดสำยตำไปไกล “ฉันยังจะไปที่ไหนได้อีก?”

ค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยนรำวกับวนเวียนอยู่ข้ำงหู ขอให้พบแต่

ควำมสุข

น่ำเสียดำยที่เธอไม่มีครอบครัวแล้ว

1 2 3 0 8

“ไม่ต้องไปหรอก กลับไปกับฉันเถอะ ที่นั่นมันไม่ใช่ที่ของ

มนุษย์!” พออำข่ำรู้ว่ำหนำนกั่วถูกฝึกด้วยวิธีแบบนั้นก็ไม่อยำกให้

น้องสำวกลับไปทรมำนอีก

“ไปกับเธอ?”

“ใช่ บอสฉันบอกว่ำ ถ้ำเธอมำอยู่ที่ฟำร์มเรำรำยได้ไม่น้อย

กว่ำตอนอยู่เจอำร์แน่ ฟำร์มเรำมีงำนทั่วโลก เธออยำกไปอยู่ที่

ไหนก็ไปได้ อย่ำงน้อยก็ไม่ต้อง” ถูกใครรังแก

ค ำพูดที่เหลืออำข่ำไม่ได้พูดออกไป แต่ทุกคนต่ำงเข้ำใจ

เจิ้งซวี่อยู่ข้ำงๆ อำข่ำ เขำเงียบตลอด อันที่จริงเขำไม่อยำก

ให้อำข่ำมำหรอก ด้วยนิสัยของเจิ้งซวี่ ไม่ต่อยหนำนกั่วให้ก็บุญ

แล้ว

กำรแสดงออกของอำข่ำที่ท ำเหมือนไม่แคร์เรื่องเมื่อก่อน

แล้ว ในสำยตำของเจิ้งซวี่ก็คือแม่พระ ยัยหนำนกั่วถ้ำยังพอคิดได้

ก็รีบส ำนึกผิดต่อเมียเขำซะ เพรำะถึงยังไงหนำนกั่วก็เป็นคนท ำ

ให้อำข่ำเป็นโรคหวำดกลัว ถ้ำไม่ได้เฉินเสี่ยวเชี่ยนตอนนี้อำข่ำก็

ยังคงกลัวอยู่ ตอนนี้อำข่ำใจกว้ำงขนำดนี้อยำกช่วยหนำนกั่วให้

ถอยออกมำ ถ้ำไม่โง่ก็ควรรีบๆ คืนดีกับอำข่ำ

1 2 3 0 9

แต่หลังจำกที่หนำนกั่วฟังจบกลับง้ำงมือตบอำข่ำ!

ตบนี้มำอย่ำงกะทันหัน ไม่เพียงแต่อำข่ำจะไม่ทันระวัง แม้

แต่เจิ้งซวี่ก็ยังไม่ทันด้วย!

“ท ำบ้ำอะไรวะ!” พี่ซวี่เห็นอำข่ำถูกตบก็โมโหจะง้ำงมือตบ

กลับ แรงของเขำมำกกว่ำหนำนกั่วเยอะ ตบทีหนำนกั่วหน้ำหัน

แน่

“เจิ้งซวี่อย่ำตบนะ!” อำข่ำห้ำมเจิ้งซวี่ ไม่อย่ำงนั้นเจิ้งซวี่ตบ

จริงแล้ว

รอบตัวหนำนกั่วมีคนของเจอำร์อยู่ พอเห็นหนำนกั่วจะถูก

ท ำร้ำยก็ลุกขึ้นมำหลำยคน แต่ถูกหนำนกั่วจะโกนกลับไป

“ห้ำมเข้ำมำนะ นี่เป็นเรื่องของฉันกับเขำ!”

“คุณนี่มันไม่รู้จักแยกแยะ! ผู้หญิงของผมคิดถึงคุณ แต่คุณ

กลับตอบแทนเขำแบบนี้เหรอ?” พี่ซวี่ถูกอำข่ำจับไว้ไม่ให้เข้ำไป

ท ำร้ำย ท ำได้แค่ข่มควำมโกรธแล้วถำมกลับ

“หึ หึ ใครใช้ให้เขำคิดถึงฉัน? ขยะที่แม้แต่ตัวเองยังดูแล

ไม่ได้ ยังคิดจะมำยุ่งเรื่องของฉัน? ฉันไม่ต้องกำร! อคำเทอริสฉัน

1 2 3 1 0

จะบอกเธอให้นะ นับแต่นี้ไปเรำไม่ข้องเกี่ยวกันอีก เธอก็คิดซะว่ำ

ฉันตำยไปแล้ว ฉันจะคิดว่ำไม่มีเธออยู่บนโลกนี้ ฉันไม่ต้องกำร

ให้เธอมำยุ่งกับฉันอีก!”

“เธอยังอยำกกลับไปที่แบบนั้นอีกเหรอ?!” อำข่ำอยำกดึง

ตัวหนำนกั่วไว้แต่ถูกหนำนกั่วสะบัดออกพร้อมมองด้วยสำยตำดู

ถูก

“ที่แบบไหน? เจอำร์ให้ฉันทุกอย่ำงที่ฉันอยำกได้ เธออยู่

ไหนตอนที่ฉันต้องกำรควำมช่วยเหลือ? ตอนนี้เธออยำกท ำตัว

สูงส่งมำช่วยเหลือฉัน ฉันไม่ต้องกำร!”

“เมื่อก่อนฉันไม่มีควำมสำมำรถ ตอนนี้ฉัน”

“ตอนนี้เธอสนแต่ตัวเองก็พอแล้ว!” หนำนกั่วพูดจบก็ไม่มอง

อำข่ำอีก ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่ช่องตรวจพร้อมคนของเจอำร์

อำข่ำสะเทือนใจกับควำมไร้เยื่อใยของหนำนกั่วจนถอยไป

หนึ่งก้ำว ถ้ำไม่ได้เจิ้งซวี่พยุงไว้เธอคงล้มลงไปแล้ว

เธอยังอยำกวิ่งตำมไปแต่ถูกเจิ้งซวี่ดึงไว้ “ตัวเขำไม่อยำก

กลับมำ คุณจะมัดเขำไว้ได้เหรอ?”

1 2 3 1 1

ดวงตำอำข่ำแดงก่ำ ทันใดนั้นหนำนกั่วก็หันกลับมำมองด้วย

สำยตำจริงจัง “จ ำไว้นะ นับจำกนี้ไปเธอไม่มีประโยชน์กับฉัน และ

ฉันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอด้วย!”

หลังจำกที่ท ำอำข่ำร้องไห้เสร็จหนำนกั่วก็หันไปแล้วพูด

พึมพ ำตอนที่ไม่มีใครเห็น

“ลำก่อนพี่สำวขยะ”

ก็เคยอยำกกลับไป แต่กลับไปก็ไร้ฝั่งให้ขึ้นเสียแล้ว ทุก

อย่ำงมันสำยเกินไปแล้ว

หนำนกั่วก ำผลตรวจสุขภำพในกระเป๋ำแน่น จำกนั้นก็ร้องไห้

ในที่ที่อำข่ำไม่เห็น

∗∗∗

เช้ำตรู่วันต่อมำ อวี๋หมิงหลำงรู้สึกมีอะไรนุ่มๆ ชื้นๆ อยู่บน

หน้ำ แถมยังมีกลิ่นหอมของนมโชยมำหน่อยๆ

ด้วยควำมที่อำชีพของเขำมีควำมพิเศษท ำให้เขำระมัดระวัง

ตัวมำกกว่ำคนอื่น ต่อให้เป็นยำมหลับก็ไม่มีทำงปล่อยให้ใคร

เข้ำถึงตัวได้ง่ำยๆ คนที่สำมำรถเข้ำใกล้เขำได้โดยที่เขำไม่ตื่น

1 2 3 1 2

คิดดูก็คงมีแค่สองแม่ลูกนี่เท่ำนั้น

อวี๋หมิงหลำงยังไม่ลืมตำ แต่กลับยื่นมือออกไปกดเด็กน้อย

ที่ก ำลังก่อกวน เดิมทีเสี่ยวเหวยก ำลังจุ๊บพ่ออยู่ ปรำกฏว่ำพอถูก

กดจนจมูกบู้บี้ ตอนแรกเด็กน้อยก็ตกใจ จำกนั้นก็เบ้ปำกน้อยๆ

จะร้องไห้

พ่อแกล้งหนู!

อวี๋หมิงหลำงรู้ว่ำลูกสำวขี้โมโห เหมือนแม่ไง แกล้งลูกเสร็จ

ก็แสร้งท ำเป็นขยับตัวออกไปหน่อย รู้ว่ำลูกยังคลำนไม่เป็น

เสี่ยวเชี่ยนที่อยู่ข้ำงๆ เดิมทีคิดจะยื่นมือเข้ำไปช่วยลูก แต่

กลับเห็นลูกใช้ทั้งมือและเท้ำ ก้นที่ใส่ผ้ำอ้อมส ำเร็จรูปอยู่ก็

กระดกขึ้น จำกนั้นก็ค่อยๆ ขยับไปข้ำงหน้ำทีละนิด

เสี่ยวเชี่ยนแทบหยุดหำยใจคิดว่ำตัวเองตำฝำด ลูกสำวเธอ

คลำนเป็นแล้ว?

อวี๋หมิงหลำงเองก็รู้สึกแปลกๆ เขำลืมตำครึ่งหนึ่งแต่ยัง

แสร้งท ำเป็นหลับอยู่แอบมองลูกสำว และก็เห็นลูกค่อยๆ ขยับ

เข้ำหำตัวเองทีละนิดในที่สุดก็เข้ำถึงตัว จำกนั้นก็หวดแขนอวบๆ

ตีเข้ำไปที่ท้องพ่อ ป้ำบเข้ำให้!

1 2 3 1 3

“ต้ำเหวยคลำนเป็นแล้ว!” อวี๋หมิงหลำงกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง

ตื่นเต้นเหมือนได้ค้นพบแผ่นดินใหม่ เสี่ยวเชี่ยนเองก็ดีใจมำก

พัฒนำกำรของลูกน้อยเป็นสิ่งมีค่ำมำกส ำหรับคนเป็นพ่อแม่

ทั้งสองคนมองหน้ำกันด้วยควำมดีใจ มีแค่เด็กน้อยที่รู้สึกไม่

ยุติธรรม จะเอำมือหยิกท้องพ่อ แต่ทว่ำท้องพ่อมีแต่กล้ำมเนื้อ

หยิกไม่ถนัดมือเท่ำไร จึงได้ต้องร้องโวยวำยภำษำเด็กทำรก

อวี๋หมิงหลำงอุ้มลูกสำวขึ้นมำให้กระโดดบนท้องตัวเอง

เสี่ยวเหวยจำกที่โกรธถึงได้ยิ้มออก เล่นกับพ่ออย่ำงสนุกสนำน

“ท ำไมวันนี้คุณตื่นเช้ำจัง?” อวี๋หมิงหลำงถำมเสี่ยวเชี่ยน

น้อยครั้งมำกที่เธอจะตื่นก่อนเขำ

อันที่จริงเสี่ยวเชี่ยนแทบไม่ได้นอนทั้งคืน เมื่อคืนพอล้มตัว

ลงนอนสมองก็คิดแต่เรื่องเหมียวหลุนกับลูก พอถึงตีสองเธอก็

ตื่น แล้วก็เอำแต่คิดจนถึงตอนนี้

“สมองอยู่ในสภำวะหลับไม่ลึก สงสัยคงตื่นเต้นที่ได้รำงวัล”

เสี่ยวเชี่ยนปิดบังควำมจริงบำงส่วน

“หลับไม่ลึก?” อวี๋หมิงหลำงเล่นกับลูกพลำงถำม

1 2 3 1 4

“อืม แบบรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้นอน รำวกับสมองยังตื่น

อยู่ ทั้งที่จริงๆ แล้วตอนนั้นหลับไปแล้ว บำงครั้งมนุษย์เรำก็เป็น

แบบนี้ เรื่องบำงอย่ำงคิดไว้ว่ำมันควรเป็นแบบนั้น ทั้งที่จริงๆ

แล้วพออธิบำยออกมำมันคนละเรื่องกันเลย”

เสี่ยวเชี่ยนพูดจำแฝงควำมนัย อวี๋หมิงหลำงเหลือบมองเธอ

เสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่รู้ว่ำเขำเข้ำใจควำมหมำยที่เธอต้องกำรสื่อหรือ

เปล่ำ ครั้นแล้วจึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องลูก

“นำยสังเกตไหม ลูกสำวเรำ เจ้ำคิดเจ้ำแค้นมำก ถ้ำถูกใคร

รังแกก็จะคิดหำทำงเอำคืนให้ได้”

“…” ก็เหมือนคุณไม่ใช่เหรอ? เสี่ยวเฉียงไม่กล้ำพูดออกไป

“กำรที่เด็กแสดงออกแบบนี้เป็นไปได้สองกรณี หนึ่งคือเป็น

คนที่รักศักดิ์ศรีในตัวเองมำก และก็มีควำมมั่นใจเป็นพิเศษ ส่วน

อีกกรณีก็คือ สภำพแวดล้อมแบบพิเศษท ำให้หัวใจบิดเบี้ยว ถ้ำ

เป็นในกรณีนี้ล่ะก็ต้องพำไปปรึกษำผู้เชี่ยวชำญ เป็นห่วงคนอื่น

เป็นเรื่องที่ดี แต่ถ้ำควำมเป็นห่วงของเรำน ำเรื่องเดือดร้อนมำให้

คนอื่นคงไม่เหมำะ นำยว่ำงั้นไหม?”

อวี๋หมิงหลำงวำงลูกสำวลงแล้วหันไปมองเสี่ยวเชี่ยนอย่ำงใจ

1 2 3 1 5

เย็น “มีอะไรก็ว่ำมำตรงๆ คุณกับผมไม่จ ำเป็นต้องใช้เทคนิคใน

กำรเจรจำ”

ก็ได้ งั้นเธอจะพูดตรงๆ แล้วนะ

1 2 3 1 6