แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1460 กำรเตือนล่วงหน้ำส ำคัญมำก

หลังจำกที่เสี่ยวเชี่ยนคิดมำทั้งคืน ในที่สุดเธอก็เรียบเรียงค ำ

พูดได้ ในเมื่อเสี่ยวเฉียงบอกให้เธอพูดตรงๆ เธอก็จะไม่เกรงใจ

แล้ว

“ก๊วยเจ๋งในเรื่องมังกรหยกเป็นตัวละครที่คนวิพำกษ์วิจำรณ์

กัน บำงคนคิดว่ำ เขำฝีมือยอดเยี่ยมขนำดนั้นแต่กลับข้ำม

ขอบเขตของชนเผ่ำเลือกใช้ชีวิตธรรมดำ บำงคนคิดว่ำเขำเป็น

พวกอกตัญญูต่อเผ่ำมองโกลที่รับเลี้ยงเขำเอำไว้ สุดท้ำยไปช่วย

พวกซ่งโจมตีเผ่ำมองโกลจนคนมองโกลล้มตำยเป็นจ ำนวนมำก

กำรมองปัญหำในมุมที่ต่ำงกันย่อมได้ผลลัพธ์ที่ไม่เหมือนกัน อีก

ตัวอย่ำงก็ชำวนำกับงูเห่ำ นิทำนที่ให้แง่คิดเรื่องกำรลืมบุญคุณ

คน ถ้ำตัดเรื่องคติสอนใจออกไป เรำมำวิเครำะห์กันในแง่ของ

วิทยำศำสตร์ ชำวนำช่วยงูเห่ำก็เพรำะจิตใจดี แต่งูที่อยู่ในช่วงจ ำ

ศีลฤดูหนำว พอถูกปลุกให้ตื่นสิ่งแรกที่ท ำก็คือหำอำหำร กัดคน

เป็นสัญชำตญำณของมัน ทั้งสองล้วนท ำไปตำมสัญชำตญำณ

ของตัวเองแล้วท ำไมถึงกลำยเป็นโศกนำฏกรรมได้?”

ปรำกฏว่ำกำรที่งูท ำไปโดยสัญชำตญำณของมันกลับถูก

มนุษย์มองข้ำมมำจนบัดนี้ จำกมุมมองของมนุษย์งูน่ำรังเกียจ แต่

1 2 3 1 7

ถ้ำจำกมุมมองของงูมันเป็นปัญหำตรงไหน? ในทำงจิตวิทยำวิจัย

กันเรื่องสัญชำตญำณของมนุษย์ ตัดเรื่องศีลธรรมออกไปแล้ว

มองกันที่สัญชำตญำณ สัญชำตญำณหลำยอย่ำงที่มำจำก

วิวัฒนำกำรล้วนขัดแย้งกับเรื่องจริยธรรม

“พ่ำนพ่ำนลูกพี่รองก็โอเคดีไม่ใช่เหรอ?” อวี๋หมิงหลำงเข้ำใจ

ว่ำเสี่ยวเชี่ยนต้องกำรสะท้อนเรื่องอะไร

ค ำพูดของเขำประโยคนี้ท ำให้เสี่ยวเชี่ยนหวั่นใจไปชั่วขณะ

เซนส์เธอถูกต้อง

ตอนนี้เสี่ยวเฉียงอำจไม่ได้คิดไปไกลถึงขั้นรับเลี้ยง แต่กำรที่

เขำยกพ่ำนพ่ำนมำเป็นตัวอย่ำงก็แสดงให้เห็นแล้วว่ำในจิตใต้

ส ำนึกของเขำมีควำมคิดที่จะรับเด็กมำเลี้ยง

กำรรับเด็กจำกประเทศอื่นมำเลี้ยงไม่ใช่เรื่องง่ำยๆ แต่

ตระกูลอวี๋เส้นสำยกว้ำงขวำง ถ้ำอวี๋หมิงหลำงอยำกท ำแบบนั้น

จริงๆ ก็ใช่ว่ำจะท ำไม่ได้ เสี่ยวเชี่ยนแค่กลัวว่ำถ้ำไปถึงขั้นนั้น

ตัวเองจะกลำยเป็นฝ่ำยถูกกระท ำจึงชิงพูดก่อน

ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงคุยกันเรื่องนี้ไม่ได้ใส่ใจ

เสี่ยวเหวย อย่ำงไรเสียนี่ก็แค่เด็กทำรกที่ยังไม่หย่ำนม ต่อให้

1 2 3 1 8

เสี่ยวเหวยจะแสดงให้เห็นถึงควำมฉลำดมำตลอด แต่สองสำมี

ภรรยำก็ไม่คิดว่ำเด็กทำรกจะเข้ำใจค ำพูดพวกนี้ จึงไม่มีใคร

สังเกตเห็นตอนที่เสี่ยวเหวยได้ยินชื่อพ่ำนพ่ำนเด็กน้อยก็เบิกตำ

โพลง

“กรณีของพ่ำนพ่ำนไม่เหมือนกัน ก่อนอื่นเลยพ่ำนพ่ำนไอคิว

สูง ฉลำด โตไวกว่ำเด็กคนอื่น ข้อต่อมำพ่ำนพ่ำนถูกพี่รองเอำมำ

เลี้ยงตั้งแต่แบเบำะ ซึมซับควำมคิดของครอบครัวอวี๋มำตั้งแต่เล็ก

ยังมีอีกเหตุผลที่ส ำคัญที่สุด พ่ำนพ่ำนถูกต้ำอีรักษำจนหำย

ควำมผูกพันของสองแม่ลูกเป็นสิ่งที่คนอื่นยำกจะเข้ำใจ”

เสี่ยวเชี่ยนพูดจบก็สังเกตสีหน้ำของอวี๋หมิงหลำง เธออยำก

เห็นท่ำทีของเขำ ถ้ำเขำพูดว่ำคุณก็ลองรักษำชำฮำดูสิ แบบนั้น

เธอจะผิดหวังในตัวผู้ชำยคนนี้มำก

โชคดีที่อวี๋หมิงหลำงไม่ได้พูดแบบนั้น แค่ท ำท่ำให้เสี่ยว

เชี่ยนพูดต่อ นี่เป็นกำรให้เกียรติเสี่ยวเชี่ยน คิดถึงควำมรู้สึกของ

เธอมำเป็นอันดับแรก

เสี่ยวเชี่ยนพูดต่ออย่ำงพอใจ

“ชีวิตคนเรำก็เหมือนเกมที่ต้องไปลองกดปุ่มเพื่อเจอกับ

1 2 3 1 9

ผลลัพธ์ที่ต่ำงกัน นำยกดปุ่มนี้ ผลที่ตำมมำก็คือปฏิกิริยำลูกโซ่

แต่ถ้ำนำยไม่กดปุ่มเลยก็จะไม่เกิดผลลัพธ์ พวกเรำกลับมำที่เรื่อง

ก๊วยเจ๋ง ถ้ำตอนนั้นคนมองโกลไม่รับเลี้ยงก๊วยเจ๋ง ยังจะมี

ควำมเห็นต่ำงแบบในตอนนี้ไหม? ถ้ำชำวนำไม่ไปรบกวนงูที่

ก ำลังจ ำศีลยังจะถูกกัดไหม? นิยำยจงใจสร้ำงให้เกิดควำม

ขัดแย้งเพื่อควำมบันเทิง แต่ชีวิตจริงเห็นๆ อยู่ว่ำเรำสำมำรถ

จัดกำรมันได้ดีกว่ำแล้วท ำไมต้องท ำให้กลำยเป็นเหมือนใน

นิยำย?”

มุมมองของมนุษย์ที่มีต่องูดูเหมือนจะถูกแช่แข็งไปแล้ว กำร

ใช้ควำมสงสำรของมนุษย์ไปให้ควำมอบอุ่นกับงูเดิมทีมันก็เป็น

กำรกระท ำที่ ‘คิดไปเอง’ ฉันคิดว่ำแบบนี้มันดีกับเธอนะ ท ำไมเธอ

ไม่รับน้ำใจ นึกถึงควำมรู้สึกของงูบ้ำงไหม!

งูมันจ ำศีลของมันอยู่ดีๆ แต่มนุษย์กลับไปอุ้มปลุกมันตื่น

มันก็เลยฉกท ำเป็นอำหำรเสียเลย แต่มนุษย์กลับเอำมำหลอก

เป็นคติสอนใจคนรุ่นหลังเฉย นี่ไม่เท่ำกับเป็นกำรรังแกงูที่พูด

ไม่ได้หรอกหรือ? ใครบอกกันว่ำท ำกับงูแบบนั้นแล้วจะดี?

เฉกเช่นเดียวกัน ปัญหำนี้สำมำรถน ำมำใช้กับเรื่องระหว่ำง

อวี๋หมิงหลำงกับชำฮำได้ ถ้ำอวี๋หมิงหลำงดึงดันจะรับชำฮำมำ

1 2 3 2 0

เลี้ยงด้วยควำมสงสำร แต่ตัวเขำงำนยุ่งมำกสุดท้ำยคนที่เลี้ยงก็

ต้องเป็นเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนเองปกติก็งำนยุ่งแถมยังต้องเลี้ยง

ลูกสำว ถ้ำละเลยเข้ำหน่อยเดี๋ยวคนอื่นก็พำกันต ำหนิ โลกนี้ไม่

เคยขำดคนที่ชอบวิพำกษ์วิจำรณ์คนอื่นโดยไม่รู้จักเหน็ดจัก

เหนื่อย ส ำหรับชำฮำแล้วกำรที่ถูกคนที่ฆ่ำพ่อตัวเองรับเลี้ยงก็คง

ไม่ใช่ประสบกำรณ์ที่ดีหรอก

ประเด็นส ำคัญคือห้ำมเอำอย่ำงชำวนำเป็นอันขำด ‘ฉันท ำ

เพื่อเธอนะ’ แต่ควรคิดจำกหลำยๆ แง่มุมอย่ำงรอบคอบ

“ผมจะหำพ่อแม่อุปถัมภ์ที่จะเลี้ยงดูเขำได้ดี ไม่มีทำงรับเลี้ยง

เอง”

กำรมีเมตตำแบบโง่เขลำยังน่ำกลัวกว่ำกำรจงใจโหดร้ำย

หลักกำรนี้ต่อให้ตอนแรกอวี๋หมิงหลำงยังนึกไม่ถึง แต่พอเสี่ยว

เชี่ยนชี้แนะเข้ำหน่อยเขำก็เข้ำใจ

เมื่อได้ยินเขำรับปำกว่ำจะไม่รับเลี้ยงเสี่ยวเชี่ยนก็วำงใจ

เสี่ยวเฉียงเป็นคนที่พูดค ำไหนค ำนั้น เขำกล้ำรับปำกก็แสดงว่ำ

ท ำได้แน่นอน

เสี่ยวเชี่ยนกระพริบตำปริบๆ”ฉันไม่ได้พูดนะ นำยพูด

1 2 3 2 1

ออกมำเอง!”

พอพ่อพระคิดได้แล้ว ก็สบำยใจขึ้น

“ยังต้องพูดอีกเหรอ ยัยตัวแสบ” อวี๋หมิงหลำงเขกหัวเสี่ยว

เชี่ยนเล่นหนึ่งทีแล้วพูดด้วยควำมรัก

“ฉันจะให้คนมำจัดกำรเรื่องเหมียวหลุน ค่ำรักษำเขำพวก

เรำจะบริจำคในนำมองค์กรกำรกุศลสำกล แบบนี้สองแม่ลูกจะได้

ไม่รู้สึกกดดันจนเกินไป หลังจำกนั้นพวกเขำจะได้ไม่สงสัยเรื่อง

ที่มำของเงิน”

เสี่ยวเชี่ยนคิดได้รอบคอบมำก อวี๋หมิงหลำงฟังแล้วก็อบอุ่น

หัวใจ จูบเธอไปหนึ่งทีแล้วพูด

“ในบ้ำนมีลูกเชี่ยนดั่งมีของล้ำค่ำ”

เสี่ยวเชี่ยนผลักเขำออก “อย่ำมำ นี่มันหลอกด่ำว่ำฉันแก่

ชัดๆ!”

ส ำนวนเดิมมันคือ ในบ้ำนมีคนแก่ดั่งมีของล้ำค่ำต่ำงหำก!

“ผมไปล้ำงหน้ำล้ำงตำก่อน เดี๋ยวจะพำพวกคุณสองแม่ลูก

ไปเที่ยว กว่ำจะได้มีวันหยุดไม่ใช่ง่ำยๆ พวกเรำอย่ำปล่อยมันเสีย

1 2 3 2 2

เปล่ำ”

อวี๋หมิงหลำงเดินเข้ำห้องน้ำด้วยควำมรู้สึกสดชื่น เสี่ยวเชี่ยน

มองตำมพลำงยิ้ม เธออุ้มลูกขึ้นมำสอน

“ท ำอะไรต้องเด็ดขำด โดยเฉพำะผู้หญิงน่ะ ท ำอะไรอย่ำแค่

‘คิดไปเอง’ ต้องแก้ไขปัญหำอย่ำงมีสติ เรื่องนี้ถ้ำแม่เป็นเหมือน

ผู้หญิงอื่นที่ร้องไห้ฟูมฟำยหำว่ำพ่อเขำไม่รักแม่แล้ว คิดเข้ำข้ำง

ตัวเองฝ่ำยเดียว คงได้ทะเลำะกันไม่จบแน่ ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องเล็กๆ

คุยกันไม่กี่ประโยคก็จบ เสี่ยวเหวยของแม่พอโตขึ้นต้องรู้จักคิด

อย่ำงมีสติรู้ไหม?”

ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนไม่มีกำรชิงพูดดักก่อน อวี๋หมิงหลำงอยำกรับ

เด็กมำเลี้ยง ควำมคิดของคนปกติทั่วไปจะเป็นยังไง?

ฉันท ำงำนทุกวันก็เหนื่อยพออยู่แล้ว แถมยังต้องเลี้ยงลูกอีก

เธอก็งำนยุ่งตลอดเรื่องในบ้ำนแทบไม่ได้สนใจ เคยนึกถึง

ควำมรู้สึกของฉันบ้ำงไหม เธอไม่รักฉันแล้ว เธอมันเห็นแก่ตัว

ตอนนั้นฉันยอมเสียสละเพื่อเธอตั้งเท่ำไร บลำๆๆ ตอนนี้เธอยัง

มำท ำกับฉันแบบนี้ บลำๆๆ เธอไม่รักฉันแล้ว บลำๆๆ…

นี่เป็นรูปแบบกำรทะเลำะกันของสำมีภรรยำ ซึ่งเกินห้ำสิบ

1 2 3 2 3

เปอร์เซ็นต์มำแนวนี้กันหมด

สำมีภรรยำที่รักกันเหินห่ำงกันได้อย่ำงไร? ก็เพรำะกำร

ล้มเหลวในกำรสื่อสำรกันเรื่อยๆ บวกกับกำรคิดไปเองที่มำก

เกินไป ประธำนเชี่ยนไม่มีทำงท ำแบบนั้น เธอค่อยๆ ให้ลูกซึมซับ

พฤติกรรมของตัวเธอ ส่วนเสี่ยวเหวยโตขึ้นจะเป็นผู้หญิงที่อ่ำน

จิตใจคนอื่นได้ทะลุปรุโปร่งแบบแม่หรือไม่ นั่นก็ต้องใช้เวลำให้

ค ำตอบ

ทำงด้ำนเสี่ยวเชี่ยนปูทำงเพื่อครอบครัวอย่ำงเรียบร้อย ส่วน

ชีอวี่เซวียนที่อยู่ในประเทศพอได้อ่ำนผลกำรสืบเรื่องเหมียวหลุน

ก็หน้ำนิ่ว เดิมคิดว่ำเป็นเรื่องธรรมดำๆ แต่ไม่คิดว่ำจะมีเบื้องหลัง

แบบนี้

ถึงเวลำที่ต้องเตือนลูกสำวเขำแล้ว ไม่อย่ำงนั้นจะไม่ทันกำร

1 2 3 2 4