แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1463 สนุกกว่ำกำรเผำไม้จริงๆ

วันต่อมำในขณะที่เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงก ำลังเที่ยวเล่น

ต่ออย่ำงสนุกสนำน ชีอวี่เซวียนก็หำที่ปลอดภัยให้เหมียวหลุน

โดยที่ไม่มีใครรู้ ชำยลึกลับก็พำชำฮำกลับส ำนักงำนใหญ่ไปแล้ว

ชำฮำน้อยสลบตลอดทำง เมื่อไปถึงที่หมำยก็ถูกคนของเจ

อำร์มำรับตัวไป คนพวกนั้นวำงเด็กบนคำนหำมแล้วแบกไป ชำย

ลึกลับมองเด็กคนนั้นถูกพำตัวไปรำวกับได้เห็นอดีตของตัวเอง

ตอนเขำเด็กๆ มักจะมีแผลเต็มตัวสุดท้ำยก็ถูกหำมออกไป

แบบนี้บ่อยๆ

“พี่ใหญ่เรียกคุณไปหำน่ะ” หนำนกั่วยืนถ่ำยทอดค ำสั่งของ

ลูกพี่ใหญ่อยู่ด้ำนหลังชำยลึกลับ ที่นี่ลูกพี่ใหญ่เปรียบเสมือนเทพ

ค ำพูดของเขำเหมือนค ำศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนต้องปฏิบัติตำม

แม้แต่ชำยลึกลับที่เป็นบอสเล็กก็ไม่มีข้อยกเว้น

ห้องท ำงำนของลูกพี่ใหญ่ที่แสนลึกลับของเจอำร์ตกแต่ง

อย่ำงโอ่อ่ำสวยงำม เรียกได้ว่ำมีกลิ่นอำยโบรำณแบบมีระดับ

เฟอร์นิเจอร์ไม้ประดู่ยกชุดเป็นของโบรำณแท้ๆ ไม้เนื้อแน่นลำย

1 2 3 4 3

ละเอียดสีสวย ท ำให้ห้องนี้ยิ่งดูมีพลัง

ภำยในเตำก ำยำนทองแดงสมัยรำชวงศ์ชิงมีกลิ่นไม้จันทน์

หอมอบอวลโชยมำ ยิ่งสอดรับกับบรรยำกำศภำยในห้อง

หลังจำกที่ชำยลึกลับเข้ำไปแล้วก็เหลือบมองที่เตำนั้น จำกนั้นก็

หลับตำ หลังจำกข่มควำมรู้สึกในก้นบึ้งจิตใจที่อยำกเผำ

เฟอร์นิเจอร์ไม้ในห้องนี้ให้หมดได้แล้วเขำถึงได้ลืมตำพูดกับคน

ที่นั่งหันหลังให้เขำอยู่บนเก้ำอี้รถเข็น

“ผมกลับมำแล้วครับ”

“เอำตัวมำด้วยหรือเปล่ำ?” เก้ำอี้รถเข็นนั้นถูกหันกลับมำ

คนที่นั่งอยู่บนนั้นเป็นหนุ่มใหญ่ ท่ำทำงเหมือนคนอำยุห้ำสิบกว่ำ

แต่กลับมีผมหงอกเต็มหัวแล้ว

ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนอยู่คงเอำมือปิดปำกด้วยควำมตกใจ

ไม่เพียงแต่ลูกพี่ใหญ่สุดลึกลับของเจอำร์คนนี้จะไม่ได้เสีย

โฉมอย่ำงที่ลือกัน เขำยังคงดูดีแม้อำยุจะมำกแล้วก็ตำม แน่นอน

ว่ำซุปเปอร์หมอคนเก่งระดับแนวหน้ำแบบนี้ย่อมให้มีมำดดีดูภูมิ

ฐำนอยู่แล้ว ต่อให้ใบหน้ำแก่ลงแต่บุคลิกก็ยังอยู่ ก็เหมือนกับ

ชีอวี่เซวียนที่เหมือนถูกหยุดอำยุเอำไว้

1 2 3 4 4

แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะตกใจ ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนเจอคนๆ นี้

จะต้องสังเกตเห็นแน่ว่ำ ใบหน้ำของชำยผมขำวลูกพี่ใหญ่ของเจ

อำร์คนนี้คล้ำยกับมู่ฮวำหลีถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์

ใครเห็นก็ย่อมเชื่อว่ำมู่ฮวำหลีแก่ตัวลงจะต้องมีลักษณะแบบ

นี้แน่นอน

เวลำนี้คนๆ นี้ก ำลังมองชำยลึกลับที่ใส่หน้ำกำก รอคอย

ค ำตอบอย่ำงร้อนใจ

“พำกลับมำแล้วครับ ส่งตัวไปที่ห้องทดลองแล้ว ตอนบ่ำย

จะท ำกำรตรวจให้ละเอียดในทุกด้ำนครับ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นแววตำของชำยผมขำวก็ฉำยแววพอใจ

“เยี่ยมไปเลย! ผู้หญิงคนนั้นหลบเก่งจริงๆ ครั้งนี้จับของ

ทดลองนั่นกลับมำได้เป็นเพรำะนำยเลยจริงๆ แล้วนำยรู้ที่ซ่อน

ตัวของผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง?”

ชำยลึกลับก้มหน้ำ “บังเอิญครับ”

“ดีมำก รีบด ำเนินกำรทดลอง นำยไปคุมด้วยตัวเอง ต้อง

วิเครำะห์ชำฮำออกมำอย่ำงละเอียดให้ได้ ยืนยันว่ำเขำเป็น

1 2 3 4 5

วิญญำณที่พวกเรำสลับร่ำงในตอนนั้นหรือเปล่ำ ถ้ำกำรทดลอง

ส ำเร็จ” ลูกพี่ใหญ่ของเจอำร์เอำมือก ำที่วำงแขนแน่น เส้นเลือด

ปูดขึ้นเนื่องจำกสภำพอำรมณ์ที่ก ำลังตื่นเต้น

“ขออภัยที่ผมต้องพูดตรงๆ ครับ ดูจำกอำกำรของเด็กคน

นั้นในตอนนี้ เขำไม่มีร่องรอยควำมส ำเร็จในกำรสับเปลี่ยน

วิญญำณเลยแม้แต่น้อย ตอนนั้นพวกเรำใช้นักเขียนที่เป็นโรค

เรื้อรังใกล้ตำยกับเด็กทำรกที่เพิ่งเกิดมำท ำกำรทดลอง เพื่อ

พิสูจน์ว่ำอนุภำควิญญำณสำมำรถสับเปลี่ยนได้ส ำเร็จหรือไม่ แต่

เท่ำที่ผมสังเกตตอนอยู่ที่นู่น เด็กคนนี้มีควำมก้ำวร้ำว แถมยังดู

ไม่ค่อยฉลำด ไม่ได้มีบุคลิกคล้ำยนักเขียนเลยสักนิด”

ชำยลึกลับพูดอย่ำงใจเย็น

“หุบปำก!” ลูกพี่ใหญ่ของเจอำร์คว้ำกล่องใส่ปำกกำปำใส่

เขำอย่ำงเต็มแรง ชำยลึกลับเองก็ไม่หลบ กล่องใส่ปำกกำนั่นพุ่ง

มำโดนแขนของเขำ กล่องใส่ปำกกำท ำจำกหยกแบบนี้มีน้ำหนัก

ประมำณหนึ่ง ถึงแม้กระทบถูกแขนจะไม่ถึงขั้นท ำให้แขนหัก แต่

ก็ท ำให้ปวดไปหลำยวันทีเดียว แต่ชำยลึกลับก็ยืนนิ่งไม่ไหวติง

เสียงแตกของกล่องใส่ปำกกำท ำให้ชำยผมขำวได้สติ

กลับมำหน่อย เขำหน้ำนิ่วเล็กน้อย

1 2 3 4 6

“ท ำไมนำยไม่หลบ?”

ชำยลึกลับยิ้มมุมปำกเล็กน้อย “ผมคุกเข่ำนำนเกินไป ลุกไม่

ขึ้นแล้วครับ”

หน้ำกำกได้ปิดบังสีหน้ำของเขำไว้ แม้แต่น้ำเสียงก็รำบเรียบ

เกินจะฟังออกว่ำดีใจหรือเศร้ำสร้อย ชำยผมขำวพูดด้วยน้ำเสียง

ที่อ่อนลง

“พูดกับพ่อไม่ต้องเกรงใจขนำดนั้น เวลำอยู่กันตำมล ำพัง

สองพ่อลูก ไม่ต้องใส่หน้ำกำกก็ได้”

“คุกเข่ำนำนเกินไปจะลุกไม่ขึ้น หน้ำกำกใส่นำนเกินไปก็ลืม

ไปแล้วว่ำตัวเองเป็นใคร” ชำยลึกลับยังคงไม่ขยับตัว

“ก็ได้ ไม่บังคับ ช่วงบ่ำยนำยไปคุมกำรทดลอง ไปดูซิว่ำเด็ก

คนนั้นใช่เคสสับเปลี่ยนอนุภำควิญญำณที่ส ำเร็จของเรำหรือ

เปล่ำ”

“แขนเจ็บไม่สะดวกใช้อุปกรณ์ ท ำไมไม่ไปดูด้วยตัวเองเลย

ล่ะครับ?”

ท่ำทีของเขำสร้ำงควำมไม่พอใจให้กับชำยผมขำว แต่พอ

1 2 3 4 7

เห็นลูกชำยเอำมือจับแขนก็ท ำได้แค่ข่มควำมโกรธเอำไว้

“ท ำไมฉันรู้สึกว่ำนำยจงใจอยำกให้ฉันไปคุมกำรทดลอง

ด้วยตัวเองนัก?”

“เรื่องบำงอย่ำงคุณไปเห็นเองไม่น่ำเชื่อถือยิ่งกว่ำหรือ?

จะต้องให้ผมย้ำอีกกี่ครั้งว่ำล ำพังแค่ฝีมือของพวกเรำในตอนนี้ยัง

ยำกที่จะท ำให้เรื่องอนุภำควิญญำณเป็นจริง กำรทดลองพวกนั้น

ที่พวกเรำท ำไม่มีทำงส ำเร็จ สองคนที่แตกต่ำงกันจะสับเปลี่ยน

วิญญำณได้ยังไง? คนตำยไปแล้วจะคืนชีพได้ยังไง?”

“หุบปำก!” เห็นได้ชัดว่ำชำยผมขำวโมโหมำก ค ำพูดนี้ของ

ลูกชำยแทงใจด ำเขำ โดยเฉพำะประโยคที่ว่ำคนตำยไปแล้วไม่

อำจคืนชีพ

ชำยลึกลับท ำเหมือนไม่ได้ยิน เขำยังคงใส่หน้ำกำกปิดบังสี

หน้ำพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดต่อไป

“ก่อนหน้ำนี้คุณคิดว่ำฟำร์มเจ็ดหมู่เคยท ำส ำเร็จแล้ว

แบบทดสอบที่ผมเอำกลับมำคุณก็เห็นแล้ว ค ำตอบของเฉินเสี่ยว

เชี่ยนไม่เหมือนกับชีอวี่เซวียนเลยสักนิด เธอไม่ใช่ลูกสำวของ

ชีอวี่เซวียน แต่คุณก็ยังไม่ตำยใจ แถมยังคิดจะเอำชำฮำที่เคย

1 2 3 4 8

ทดลองล้มเหลวเมื่อหลำยปีก่อนกลับมำตรวจอีก กำรสับเปลี่ยน

วิญญำณไม่เพียงแต่จะเป็นเรื่องในจินตนำกำร ยังไม่มีหลักฐำน

ให้พูดถึงเลยด้วยซ้ำ”

“หุบปำก!” พอได้ยินชื่อเฉินเสี่ยวเชี่ยน สีหน้ำของชำยผม

ขำวก็บิดเบี้ยวอีกรอบ

กว่ำเขำจะสืบเรื่องควำมสัมพันธ์ระหว่ำงชีอวี่เซวียนกับเฉิน

เสี่ยวเชี่ยนได้ไม่ใช่เรื่องง่ำยๆ เดิมคิดว่ำเฉินเสี่ยวเชี่ยนก็คือเด็กที่

ทดลองส ำเร็จในตอนนั้นแล้วถูกซ่อนตัวไว้ นึกไม่ถึงว่ำแบบท

สอบที่ลูกชำยเอำกลับมำจะเป็นกำรบดขยี้ควำมหวังของเขำ

“ผลงำนของเฉินเสี่ยวเชี่ยนตอนแข่งรำยกำรระดับชำติคุณก็

เห็นแล้ว ปฏิเสธไม่ได้ว่ำมีพรสวรรค์มำก แต่นั่นไม่ได้หมำยควำม

ว่ำเธอกับอำจำรย์อำจะเป็นพ่อลูกทำงจิตวิญญำณกันจริงๆ พ่อ

เป็นจิตรกรมีลูกชำยสักกี่คนที่เป็นจิตรกรด้วย? คุณมีควำมคิด

โสมมบิดเบี้ยว ผมเหมือนคุณสักนิดไหม? รีบตัดใจเสียดีกว่ำ

เรื่องกำรสับเปลี่ยนวิญญำณอะไรพวกนี้ด้วยฝีมือในตอนนี้ผ่ำน

ไปอีกร้อยปีก็ยังเป็นจริงไม่ได้หรอก”

“ไสหัวออกไป!” ชำยผมขำวไม่เข้ำใจว่ำท ำไมวันนี้ลูกชำย

เอำแต่ยั่วโมโหเขำ ถ้ำยังปล่อยให้อยู่ตรงนี้จะเกิดอะไรขึ้นต่อใคร

1 2 3 4 9

ก็ไม่อำจคำดเดำ

ชำยลึกลับลุกขึ้นเตรียมเดินออก เห็นเขำรีบร้อนอยำกไป

จำกตรงนี้ชำยผมขำวก็เรียกเขำไว้อีกครั้ง

“จ ำไว้ แกเป็นลูกชำยของฉัน ไม่ใช่ชีอวี่เซวียน ฉันให้แกไป

อยู่กับมันไม่ได้ให้แกไปเป็นครอบครัวเดียวกับมัน! ฉันต่ำงหำกที่

เป็นพ่อแก!”

“หึ หึ”

“ทุกอย่ำงของเจอำร์ในอนำคตก็เป็นของแก แกแค่เชื่อฟังค ำ

ของพ่อก็พอ เข้ำใจ?”

ค ำตอบที่ได้คือเงำด้ำนหลังของชำยลึกลับ แม้แต่จะหันไป

เขำยังขี้เกียจ ลูกคนนี้ยิ่งโตยิ่งเดำควำมคิดยำก ชำยผมขำวรู้สึก

เหมือนอำกำรป่วยของตัวเองจะก ำเริบอีกแล้ว ยำมที่ควบคุม

อำรมณ์ไม่ได้ใช้ผู้หญิงมำช่วยผ่อนคลำยไม่มีวิธีไหนที่เหมำะกว่ำ

นี้อีกแล้ว

“เรียกหนำนกั่วเข้ำมำ!”

“รับทรำบครับ”

1 2 3 5 0

เดินออกจำกห้องที่ท ำให้หำยใจไม่สะดวก จนกระทั่ง

มองเห็นท้องฟ้ำด้ำนนอกชำยลึกลับถึงได้ถอนหำยใจโล่งอก

ควำมรู้สึกอยำกเผำไม้ทวีควำมรุนแรงยิ่งกว่ำเดิม อยำกจะเอำไฟ

เผำทุกสิ่งทุกอย่ำงของที่นี่ ควำมคิดที่ใกล้บ้ำนี้คงอยู่จนกระทั่ง

เขำนึกถึงใบหน้ำของคนที่มีไฝคนงำมชอบเอำมือดันแว่นตำคน

นั้น ใจเขำถึงค่อยๆ สงบลง

หน้ำกำกที่ถอดไม่ได้ ชำติก ำเนิดที่ไม่อำจลบล้ำง เขำส่ง

ค ำตอบปลอมๆ ให้ตำแก่ควำมคิดบิดเบี้ยวนั่นไม่ใช่เพรำะเขำ

แคร์เฉินเสี่ยวเชี่ยนมำกมำย แต่เป็นเพรำะ…

เธอคนนี้สนุกกว่ำกำรเผำไม้จริงๆ

1 2 3 5 1