แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1462 นำยมันร้ำย

พอเหมียวหลุนเห็นคนพวกนี้ สีหน้ำจำกเดิมที่ป่วยจนซีดอยู่

แล้วก็ยิ่งซีดกว่ำเดิม เธอกอดลูกแน่นโดยอัตโนมัติ ส่วนสัมภำระ

ก็ตกลงบนพื้น

“แกนี่หลบเก่งจริงนะ ปล่อยพวกเรำตำมหำเสียแทบแย่”

หนึ่งในคนกลุ่มนั้นพูดขึ้น

“ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเรำไปเถอะ เขำเป็นแค่เด็กธรรมดำ

จริงๆ นะ…” เหมียวหลุนกอดลูกแน่น มองคนพวกนั้นด้วยสีหน้ำ

เคร่งเครียด

เธอคุ้นหน้ำคนพวกนี้ดี เธอกับลูกชำยเคยถูกคนพวกนี้กักขัง

อยู่นำนมำก พวกเขำเอำชำฮำไปเป็นหนูทดลอง ท ำกำรทดลอง

แบบต่ำงๆ ทุกวัน จำกนั้นก็จดบันทึกข้อมูล

กว่ำเธอจะพำลูกชำยหนีออกจำกที่แบบนั้นได้ไม่ใช่เรื่อง

ง่ำยๆ เดินทำงกลับมำประเทศตัวเอง แต่นึกไม่ถึงเลยว่ำยังจะถูก

ตำมตัวจนเจออีก

“ธรรมดำ? ฮ่ำ ฮ่ำ แกนี่ตลกจริงนะ เด็กที่แกกอดอยู่ท ำพวก

1 2 3 3 4

เรำเสียค่ำวิจัยไปตั้งเท่ำไร มันเป็นสมบัติส่วนตัวของห้องทดลอง

เรำ และในฐำนะที่แกเป็นสมำชิกของพวกเรำกลับเอำองค์กรไป

ขำยแล้วยังหอบทรัพย์สินหนีไป แกคิดว่ำบอสจะปล่อยแกไป

เหรอ?”

“ไม่ต้องพูดมำก เอำตัวไป!” ชำยคนที่ใส่หน้ำกำกพูดขึ้น

พอได้ยินแบบนั้นเหมียวหลุนก็ตกใจกอดชำฮำที่ไม่รู้เรื่องรู้

รำวแน่น ชำฮำเห็นมีคนจะเข้ำมำกระชำกตัวเขำกับแม่ไปเด็ก

น้อยก็ออกแรงสู้อย่ำงสุดก ำลัง แต่เด็กตัวแค่นี้จะไปสู้แรงคนที่ถูก

ฝึกมำได้อย่ำงไร ถูกผลักกระเด็นไปนอนบนพื้นอย่ำงง่ำยดำย

เหมียวหลุนอยำกไปปกป้องลูก แต่พอสะเทือนใจมำกก็กระอัก

เลือดออกมำ

เห็นสีหน้ำเธอซีดพร้อมหำยใจหอบ คนพวกนี้ก็มองหน้ำกัน

“บอสเล็กครับ เรื่องนี้เอำไงดี? ค ำสั่งของบอสใหญ่คือให้เอำ

แค่ของทดลองกลับไป ส่วนที่เหลือให้จัดกำรเลย” ลูกน้องหนึ่ง

ในนั้นขอควำมคิดเห็นจำกผู้ชำยใส่หน้ำกำก

ผู้ชำยคนนั้นหมุนสร้อยในมือ ดูอำกำรของเหมียวหลุน อดที่

จะนึกถึงใบหน้ำของอีกคนไม่ได้

1 2 3 3 5

ดูเหมือนเฉินเสี่ยวเชี่ยนจะมีเรื่องข้องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้

อีกทั้งยังออกค่ำรักษำพยำบำลให้ ถ้ำเป็นแบบนั้นล่ะก็

ชำยสวมหน้ำกำกยื่นมือไปกดปืนที่ลูกน้องหยิบออกมำ ถ้ำ

เขำไม่ห้ำมเหมียวหลุนก็จะถูกยิงตำย

“บอสเล็ก?” ลูกน้องที่ถูกห้ำมมองเขำด้วยควำมสงสัย ไม่

เข้ำใจว่ำท ำไมไม่ให้เขำยิงผู้หญิงที่เป็นเหมือนส่วนเกินคนนี้ พวก

เขำพำแค่เด็กไปก็พอ

“ท ำเรื่องแบบนี้ในประเทศอื่นจะเกิดควำมยุ่งยำก ผู้หญิงคน

นี้เป็นโรคเรื้อรังอยู่ได้อีกไม่นำนหรอก ไม่จ ำเป็นต้องเปลืองลูก

กระสุน” ชำยสวมหน้ำกำกพูดด้วยน้ำเสียงรำบเรียบ

เขำมีต ำแหน่งที่ค่อนข้ำงสูงในองค์กร ในเมื่อเขำพูดแบบนี้

คนอื่นๆ ก็ไม่กล้ำว่ำอะไร เข้ำไปเอำตัวชำฮำมำ ชำฮำน้อยเป็น

เด็กเอำเรื่องพอตัว ทั้งกัดทั้งถีบ จนคนที่เข้ำไปเอำตัวโมโหผลัก

กระเด็นลงพื้น ยกเท้ำจะเตะแต่ถูกชำยสวมหน้ำกำกห้ำมไว้ แต่

คนๆ นั้นกลับยังไม่เข้ำใจ จึงถูกชำยสวมหน้ำกำกเตะอัดก ำแพง

จนเกือบกระดูกหัก

คนอื่นๆ เห็นบอสน้อยลงไม้ลงมือก็ไม่พูดอะไร ปำกซอยที่

1 2 3 3 6

เงียบสงบมีเพียงเสียงร้องไห้แทบขำดใจของชำฮำกับแม่ ไม่มี

ใครรู้ว่ำท ำไมอยู่ๆ บอสน้อยก็โมโห อย่ำงไรเสียคนๆ นี้ก็เหมือน

บุคคลปริศนำที่ไม่มีใครเข้ำใจอยู่แล้ว

ชำยสวมหน้ำกำกล้วงเข็มฉีดยำออกมำฉีดให้ชำฮำ จำกนั้น

ชำฮำก็หลับไป

เหมียวหลุนเห็นแบบนั้นก็เข้ำไปจับขำกำงเกงเขำพลำงอ้อน

วอน “ขอร้องล่ะอย่ำจับลูกฉันไปเลย ปล่อยเขำไปเถอะ! เขำเป็น

แค่เด็กธรรมดำ!”

ชำยสวมหน้ำกำกท ำท่ำบอกให้เงียบๆ เขำนั่งลงกระซิบข้ำง

หูเหมียวหลุนแบบที่ได้ยินกันแค่สองคน

“ขอแค่พิสูจน์ได้ว่ำเด็กคนนี้เป็นของทดลองที่ล้มเหลว เขำก็

ยังจะได้กลับมำ”

เหมียวหลุนเบิกตำโพลงไม่กล้ำเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “ท่ำนพูด…

จริงเหรอคะ?”

ชำยสวมหน้ำกำกลุกขึ้นมองเธอ “ถ้ำคุณยังมีชีวิตอยู่ต่อไป

ได้ล่ะก็ เวลำที่รอคอยก็อำจจะนำนหน่อย อำจจะสองปี สำมปี ขอ

แค่คุณยังมีชีวิตก็จะได้เห็นหน้ำเขำ”

1 2 3 3 7

เหมียวหลุนเอำมือปิดหน้ำร้องไห้อย่ำงหมดแรง ท ำได้แค่

มองลูกชำยถูกพำตัวไป ถึงค ำพูดของบอสเล็กจะให้ควำมหวัง

สุดท้ำยกับเธอ แต่เธอไม่แน่ใจเลยว่ำจะเชื่อได้มำกน้อยแค่ไหน

เธอใกล้ตำยแล้ว ตอนมีชีวิตอยู่ดูแลชำฮำไม่ได้ แล้วเธอจะมีหน้ำ

ไปเจอปำหลำงได้อย่ำงไร?

ปำหลำง… ถ้ำเขำยังมีชีวิตอยู่ พวกเธอสองแม่ลูกจะยังต้อง

หนีหัวซุกหัวซุนหรือถูกตำมตัวเจอแล้วถูกจับแยกแบบนี้อยู่อีก

หรือเปล่ำ?

คนพวกนั้นพำตัวชำฮำที่สลบอยู่ไปแล้ว หนึ่งในคนพวกนั้น

หันกลับไปมองเหมียวหลุนที่ฟุบไปบนพื้นไม่รู้ว่ำร้องไห้อยู่หรือ

สลบไปแล้ว อำศัยที่ตัวเองค่อนข้ำงสนิทกับบอสเล็กจึงถำมขึ้น

“อันที่จริงแบบจัดกำรอย่ำงลับๆ ก็ไม่ได้ยำกเท่ำไร อ๊ำ!” เขำ

ไม่กล้ำพูดต่อแล้ว เพรำะมีปืนมำอยู่ในมือบอสเล็กตั้งแต่เมื่อไร

ไม่รู้ ก ำลังจ่อหัวเขำอยู่

“ใช่ ดังนั้นกำรจัดกำรคนปำกมำกอย่ำงนำยแล้วท ำให้หำย

ตัวไปก็ไม่ใช่เรื่องยำกอะไร”

พอเห็นบอสเล็กเป็นแบบนี้คนอื่นๆ ก็พำกันเงียบกริบ มี

1 2 3 3 8

เพียงบอสเล็กสวมหน้ำกำกที่เงยหน้ำมองฟ้ำ เมฆบนฟ้ำคล้ำยกับ

แว่นตำของเฉินเสี่ยวเชี่ยน เธอจะต้องไม่รู้ตัวแน่ว่ำเวลำที่เธอใช้

สมองกับก ำลังวำงแผนเล่นงำนคนอื่นเธอจะเอำมือดันแว่นโดย

อัตโนมัติ

เขำก็แค่เห็นผู้หญิงคนนั้นป่วยไม่น่ำสนใจอะไรถึงได้ปล่อย

ไป ไม่ใช่เพรำะเธอเป็นคนที่เฉินเสี่ยวเชี่ยนอยำกปกป้องหรอก…

มั้ง

ตอนที่ชีอวี่เซวียนมำถึงก็สำยไปแล้ว

บนพื้นมีเพียงเหมียวหลุนที่สลบอยู่ เขำปฐมพยำบำลอยู่

นำนเหมียวหลุนถึงฟื้น

“คุณคือ…”

“ผมเป็นใครไม่ส ำคัญ ลูกคุณไปไหนแล้ว?” ชีอวี่เซวียนถำม

“ถูกพำตัวไปแล้ว… คุณก็เป็นคนของห้องทดลองเจอำร์เหรอ

คุณมำฆ่ำฉันเหรอ?” สำยตำของเหมียวหลุนว่ำงเปล่ำ สำยเลือด

เพียงคนเดียวของปำหลำงถูกลักพำตัวไปแล้ว เธออยู่ไปก็ไม่มี

ควำมหมำยแล้ว

1 2 3 3 9

“ไม่ใช่ ผมมำปกป้องคุณ ไปกับผม”

“ท ำไมคุณต้องปกป้องฉัน? ฉันไม่รู้จักคุณ” เหมียวหลุนมอง

เขำด้วยควำมไม่เข้ำใจ

“คุณไม่รู้จักผม ลูกสำวผมรู้จักคุณก็พอแล้ว อยู่ที่นี่นำน

ไม่ได้ รีบไปกับผมเร็ว” ชีอวี่เซวียนเองก็ไม่แน่ใจว่ำคนที่สะกด

รอยตำมเขำเป็นอวี๋หมิงหลำงหรือเปล่ำ แต่เขำรู้ว่ำลูกเขยคนนี้

จมูกดียิ่งกว่ำสุนัขทหำร เขำไม่อยำกลำกเสี่ยวเชี่ยนเข้ำมำ

เกี่ยวข้องด้วย

สิ่งที่ต้องท ำเร่งด่วนในตอนนี้คือซ่อนตัวเหมียวหลุนให้ดี

อย่ำให้เบบี๋เชี่ยนมำยุ่งเรื่องนี้อีก อย่ำงไรเสียคนของเจอำร์ก็ท ำ

ได้ทุกอย่ำงหำกจวนตัว จุดประสงค์ที่พำตัวชำฮำไปมีเพียงอย่ำง

เดียว

พอนึกถึงตรงนี้สีหน้ำของชีอวี่เซวียนก็เครียดยิ่งกว่ำเดิม

“ลูกของฉัน ลูกที่น่ำสงสำรของฉัน ฉันมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นำน

แล้ว ลูกของฉันยังอยู่ในอันตรำยอีก…”

เหมียวหลุนร้องไห้ด้วยควำมทุกข์ทรมำน ค ำพูดนี้สะเทือน

ใจชีอวี่เซวียน

1 2 3 4 0

อันที่จริงหำกมองบำงมุม เขำกับเหมียวหลุนท ำไมจะไม่

เหมือนกัน พอนึกถึงชำติก ำเนิดของลูกสำว สีหน้ำชีอวี่เซวียนก็

แข็งกร้ำวขึ้น ใครกล้ำแตะต้องลูกสำวเขำมันต้องข้ำมศพเขำไป

ก่อน

บอสเล็กที่มีฉำยำว่ำผู้ลึกลับพำตัวชำฮำไป ชีอวี่เซวียนเอำ

ตัวเหมียวหลุนไป เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด

เธออยู่ในโรงแรมพยำยำมกดโทรหำชีอวี่เซวียนแต่ก็โทรไม่

ติดเลย จนกระทั่งสองชั่วโมงผ่ำนไปชีอวี่เซวียนก็โทรหำเธอเอง

“พ่อไปไหนมำ?!” พอรับสำยเสี่ยวเชี่ยนก็โวยวำยใหญ่ เธอ

เป็นห่วงจะแย่อยู่แล้ว

“โทรศัพท์พ่อตกส้วม เบบี๋เชี่ยนมีธุระเหรอ?”

“ตอนนี้พ่ออยู่ไหน?”

“อยู่บ้ำนไง ไม่เชื่อก็ฟังเสียงดูสิ คนสวยยังอยู่ข้ำงๆ พ่อเลย

ไหนคนสวยเห่ำทีซิ!”

พอเสี่ยวเชี่ยนได้ยินเสียงคนสวยเห่ำถึงได้วำงใจ อวี๋หมิง

หลำงเองก็สงสัย งั้นเขำมองผิดไปเองเหรอ?

1 2 3 4 1

หลังวำงสำยชีอวี่เซวียนก็ลูบหัวคนสวย เวลำนี้ท้องฟ้ำด้ำน

นอกเครื่องบินได้มืดสนิทแล้ว ภำยในห้องโดยสำรมีเพียงชีอวี่เซ

วียนกับคนสวย เขำใช้โทรศัพท์บนเครื่องโทรหำเสี่ยวเชี่ยน

“ต้องขอบคุณเพื่อนเก่ำจริงๆ ที่ช่วยสนับสนุนยำนพำหนะ

ให้ ไม่อย่ำงนั้นฉันคงยืนยันสถำนที่ที่อยู่ไม่ได้แน่ ใช่ไหมคน

สวย?”

“โฮ่ง…” ถ้ำคนสวยพูดได้ล่ะก็ มันคงจะเห่ำรัวๆ ลุงมันร้ำย!

1 2 3 4 2