แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1481 ใช่ เกิดเรื่องแล้ว

แผนซื้อส้มของเสี่ยวเชี่ยนได้ผลดีมำก เธอมอบหมำยภำรกิจ

ทุกวัน ให้คนที่ถูกล้ำงสมองพวกนี้ไปท ำให้ส ำเร็จ ทุกเย็นคนใน

ครอบครัวของพวกเขำจะมำรำยงำนว่ำท ำส ำเร็จแค่ไหน สิบวัน

ผ่ำนไป อำกำรของคนพวกนั้นดีขึ้นเรื่อยๆ ตำมแผนของเสี่ยว

เชี่ยน ยี่สิบเอ็ดวันให้หลังจิตใจของคนพวกนี้ก็จะเต็มไปด้วยแสง

สว่ำง

ขอแค่มีแสงสว่ำง อนำคตอันสดใสก็รออยู่ไม่ไกล เมื่อครบ

ยี่สิบเอ็ดวันหมดหน้ำที่ของหมอ เวลำที่เหลือก็เป็นบทบำทของ

ครอบครัวแล้ว

วันนี้หลังจำกที่เสี่ยวเชี่ยนดูรำยงำนเสร็จเธอก็ชวนอวี๋หมิง

หลำงออกไปกินอำหำรใต้แสงเทียนอย่ำงอำรมณ์ดี ลูกก็ยกให้

พ่อดูแลไป เธอกับเสี่ยวเฉียงงำนยุ่งมำสิบกว่ำวันแล้ว ไม่ได้มี

โอกำสคุยกันเท่ำไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงควำมแนบชิดแบบสำมี

ภรรยำเลย

ตอนนี้คดีเข้ำรูปเข้ำรอยแล้ว เสี่ยวเชี่ยนจึงอยำกใช้ชีวิตใน

โลกที่มีกันสองคนแบบที่ไม่ได้มีมำนำนแล้วบ้ำง

1 2 4 9 5

เธอจองโต๊ะดินเนอร์ท่ำมกลำงแสงเทียนพร้อมแต่งตัวอย่ำง

พิถีพิถัน อีกทั้งยังจองห้องในโรงแรมไว้ด้วย คืนนี้พ่อเลี้ยงลูกให้

ทั้งสองคนจึงไปเที่ยวข้ำงนอกได้ตำมสบำย

ตอนงำนยุ่งยังไม่รู้สึกอะไร แต่พองำนเริ่มเพลำๆ ก็รู้สึกผิด

ต่อคนในครอบครัว งำนของเขำกับเธอเป็นตัวก ำหนดแล้วว่ำมี

เวลำอยู่ด้วยกันน้อย เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงช่วงสองปีมำนี้ที่ได้ใช้ชีวิต

กับเขำ ในใจก็มีทั้งเจ็บปวดและควำมสุข

นับๆ ดูเธอกับเสี่ยวเฉียงรู้จักกันมำก็นำนลูกก็มีแล้ว แต่ลอง

ค ำนวณเวลำที่ได้เดตกันจริงๆ สิบนิ้วยังเหลือเฟือเลย

บำงทีอำจต้องรอถึงเกษียณเธอกับเขำถึงจะได้ใช้ชีวิตอย่ำง

สำมีภรรยำทั่วไป ประคับประคองกันจนแก่เฒ่ำ

เสี่ยวเชี่ยนฟังเสียงไวโอลินบรรเลงเพลงในร้ำนอำหำร

ค่อยๆ สลัดควำมกลุ้มทิ้งไป

ชีวิตคนเรำไม่ได้มีแค่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เธอมีสิ่งที่ปรำรถนำ

เขำก็มีศรัทธำของเขำ ไม่ได้อยู่ด้วยกันบ่อยๆ ก็ไม่เป็นไร ขอแค่

ได้ใช้เวลำอยู่ด้วยกันบ้ำงสักนิดก็พอแล้ว

เธอก้มหน้ำดูเวลำ นี่ก็เลยเวลำนัดแล้วเขำยังไม่มำอีก

1 2 4 9 6

เสี่ยวเชี่ยนรออีกสักพักก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงำของอวี๋หมิง

หลำง

อวี๋หมิงหลำงเองก็รู้ว่ำช่วงนี้เขำกับเสี่ยวเชี่ยนไม่ค่อยได้อยู่

ด้วยกัน วันนี้จึงจงใจหำเวลำว่ำงไม่ท ำงำนล่วงเวลำ ในเมื่อ

รับปำกกับเธอไว้แล้วก็จะต้องมำให้ตรงเวลำให้ได้

ตอนที่พนักงำนเข้ำมำถำมว่ำต้องกำรให้เสิร์ฟอำหำรก่อน

ไหม เสี่ยวเชี่ยนเห็นแววตำเห็นใจในดวงตำของอีกฝ่ำยอย่ำงเห็น

ได้ชัด

ปล่อยให้เธอแต่งตัวสวยนั่งรออยู่นำนสองนำน คนนอกมอง

ก็คงคิดว่ำเธอเป็นแม่สำยบัวแต่งตัวรอเก้อ

ทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอจึงโทรหำเสี่ยวเฉียง รอไม่นำน

ปลำยสำยก็รับ

“อยู่ไหน?”

“ลูกเชี่ยน ทำงผมมีเรื่องนิดหน่อย อำจจะไปถึงช้ำหน่อยนะ”

เสียงทำงด้ำนอวี๋หมิงหลำงหนวกหูมำก ไม่รู้ว่ำอยู่ที่ไหน

เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำเขำคงมีภำรกิจด่วนเข้ำมำอันนี้พอ

1 2 4 9 7

เข้ำใจได้ แต่เธอกลับได้ยินเสียงที่แตกต่ำงออกไป

เป็นเสียงของเด็ก ฟังดูเหมือนอยู่ข้ำงๆ อวี๋หมิงหลำง สำเหตุ

ที่เธอบอกว่ำเสียงมันดูแปลกออกไปก็เพรำะเด็กคนนี้พูดภำษำที่

เสี่ยวเชี่ยนไม่เข้ำใจ ส ำเนียงคล้ำยๆ ภำษำที่พวกเหมียวหลุนพูด

“ชำฮำอดทนหน่อยนะ อำจะรีบพำไปส่งโรงพยำบำล ลูก

เชี่ยน ผมอำจจะไปช้ำหน่อยนะ คุณรอผมนะ”

เวลำกระชั้นชิด อวี๋หมิงหลำงไม่มีเวลำอธิบำย เขำอยำกรีบ

พำชำฮำไปโรงพยำบำล

เดิมทีมันใกล้จะถึงเวลำที่เขำนัดกับเสี่ยวเชี่ยนแล้ว ทันใด

นั้นอยู่ๆ ก็มีรถสำมล้อโผล่ออกมำขวำงรถของอวี๋หมิงหลำงไว้

แล้วโยนเด็กลงมำ พออวี๋หมิงหลำงลงไปดูก็พบว่ำเด็กที่เนื้อตัวมี

แต่บำดแผลคนนั้นคือชำฮำ!

เด็กคนนี้ไม่ควรมำปรำกฏตัวที่นี่ แล้วนี่ข้ำมประเทศมำได้

ยังไงกัน?

ถึงอวี๋หมิงหลำงจะรู้สึกว่ำเรื่องนี้ไม่ชอบมำพำกล แต่เห็นเด็ก

น้อยที่บำดแผลเต็มตัวหำยใจรวยรินแล้ว สิ่งเดียวที่เขำคิดได้คือ

รีบพำไปโรงพยำบำล

1 2 4 9 8

สำเหตุที่เขำไม่เรียกรถพยำบำลเป็นเพรำะห่ำงออกไปขับรถ

ไม่ถึงสำมนำทีก็จะเจอโรงพยำบำล เขำขับรถไปส่งไวกว่ำรอ

รถพยำบำลมำ

ตอนเสี่ยวเชี่ยนโทรมำอวี๋หมิงหลำงไปท ำเรื่องที่แผนก

ฉุกเฉินแล้ว เขำเพิ่งพำชำฮำไปถึงห้องฉุกเฉิน จำกนั้นก็อยำกโทร

หำเสี่ยวเชี่ยน เขำเดินไปยืนอยู่ตรงบันไดด้ำนนอกโรงพยำบำล

กดเบอร์โทรของเสี่ยวเชี่ยนพลำงมองไปทำงร้ำนอำหำร

ทั้งสองคนอยู่ห่ำงกันไม่ไกลแล้ว ขับรถไปแค่ไม่กี่นำที ยืน

อยู่ตรงบันไดของโรงพยำบำลมองไปทำงโรงแรมก็สำมำรถ

มองเห็นแสงไฟสว่ำงไสวของที่นั่น

อวี๋หมิงหลำงกดเบอร์อย่ำงคล่องแคล่ว ในใจรู้สึกผิดต่อ

ภรรยำตัวเอง

เขำมักจะงำนยุ่งแบบนี้เสมอ กว่ำจะได้มีเวลำอยู่ด้วยกัน

ไม่ใช่ง่ำยๆ แต่เขำก็ยังมำเจอเรื่องแบบนี้อีก เธอออกจะเข้ำใจ

งำนของเขำ แต่เขำกลับติดค้ำงหน้ำที่สำมีที่ควรอยู่เป็นเพื่อน

ภรรยำแบบสำมีทั่วไป

อยำกไปอยู่กับเธอใจจะขำด แต่งำนก็รัดตัวเหลือเกิน…

1 2 4 9 9

เขำโทรหำเสี่ยวเชี่ยนด้วยควำมรู้สึกผิดเป็นอย่ำงมำก ใน

ที่สุดเสี่ยวเชี่ยนก็รับสำย

“ฮัลโหลลูกเชี่ยน คุณโกรธหรือเปล่ำ?”

“ชินละ” น้ำเสียงรำบเรียบของเธอดังลอดออกมำ

ไม่โกรธ แต่ท ำให้อวี๋หมิงหลำงรู้สึกผิดยิ่งกว่ำตอนเธอแสดง

ควำมโกรธออกมำ

“ขอโทษนะ ลูกเชี่ยนผม”

“พวกคุณจะท ำอะไรน่ะ?!”

เขำยังไม่ทันพูดจบก็ได้ยินเสียงเสี่ยวเชี่ยนร้องโวยวำย อวี๋ห

มิงหลำงรู้สึกใจหำยวำบรีบตะโกนออกไปแทบขำดใจ “ลูกเชี่ยน!”

เกิดเรื่องแล้ว!

ต้องเกิดเรื่องขึ้นกับเธอแน่ๆ!

แต่เธอพูดออกมำได้แค่นั้น อวี๋หมิงหลำงถำมอะไรก็ไม่ได้

ค ำตอบอีก โทรศัพท์ยังไม่ถูกตัดสำย แต่กลับไม่มีเสียงของเธอ

อวี๋หมิงหลำงเดำว่ำโทรศัพท์คงหล่นอยู่ที่เดิม แต่ตัวเธออยู่

1 2 5 0 0

ไหนก็ไม่รู้

เขำรีบวิ่งไปทำงโรงพยำบำลเหมือนคนบ้ำ โทรศัพท์ในมือ

ยังไม่กดตัดสำยทิ้ง เขำได้แต่ภำวนำขอให้ได้ยินเสียงเธออีกครั้ง

หวังว่ำค ำพูดเมื่อครู่นั้นเป็นแค่กำรล้อเล่นของเสี่ยวเชี่ยน

แต่ไม่ว่ำเขำจะตะโกนเรียกอย่ำงไรหรือรอนำนแค่ไหน

ปลำยสำยก็ไม่มีเสียงของเธอ อวี๋หมิงหลำงวิ่งไปข้ำงหน้ำอย่ำงบ้ำ

คลั่ง ถึงขนำดที่ไม่ยอมขับรถไป

จำกตรงนี้ต้องวิ่งไปลำนจอดรถ จำกนั้นค่อยขับไปทำง

โรงแรม ระหว่ำงทำงยังต้องเจอรถติด ไม่สู้วิ่งไปแบบนี้เร็วกว่ำ

แต่ตอนที่อวี๋หมิงหลำงวิ่งไปถึงหน้ำโรงแรมก็ได้ยินแค่เสียง

ดังสนั่น

เสียงนี้ดังลอดออกมำจำกโทรศัพท์ ซึ่งก็มำจำกภำยใน

โรงแรมที่อยู่ตรงหน้ำนี้ เสียงดังสนั่นนี้ถึงกับท ำให้พื้นสะเทือน

เลยทีเดียว

เวลำนี้เป็นช่วงเวลำคนเลิกงำน บนท้องถนนมีคนเดินไปมำ

ขวักไขว่ ก่อนหน้ำนี้ไม่มีคนสังเกตเห็นว่ำภำยในโรงแรมเกิดเรื่อง

ขึ้น แต่หลังจำกมีเสียงดังสนั่นก็เห็นกลุ่มควันพวยพุ่งและได้ยิน

1 2 5 0 1

เสียงกรีดร้องดังมำจำกในโรงแรม รวมถึงมีคนตะโกนว่ำระเบิดๆ

ดังออกมำจำกห้องอำหำรไม่หยุด ผู้คนบนท้องถนนถึงได้รู้ว่ำเกิด

ระเบิดขึ้นในโรงแรม

เหตุกำรณ์ผิดปกตินี้เกิดขึ้นอย่ำงกะทันหัน ผู้คนที่ได้สติต่ำง

ก็รีบวิ่งหนี บำงคนกรีดร้อง บำงคนโวยวำย มีคนวิ่งออกมำจำก

โรงแรมไม่หยุดหย่อน บำงคนเนื้อตัวโชกไปด้วยเลือด แต่ละคน

อยู่ในสภำพตื่นตระหนก

โรงแรมที่เคยครึกครื้นเวลำนี้กลับกลำยเป็นเหมือนขุมนรก

บนโลกมนุษย์ที่ทุกคนพำกันหลีกเลี่ยง คนที่อยู่ในนั้นตะโกนกรีด

ร้องพร้อมวิ่งหนีออกมำ มีเพียงผู้ชำยรูปร่ำงสูงใหญ่คนเดียวที่ฝ่ำ

ผู้คนเข้ำไปในนั้นอย่ำงไม่ลังเล

เขำก็คืออวี๋หมิงหลำง เขำต้องเข้ำไป เขำต้องไปตำมหำ

ภรรยำของเขำ ลูกเชี่ยนบอกว่ำจะรอเขำเธอก็ต้องรอแน่นอน… !!!

1 2 5 0 2