แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1483 ลุกขึ้นมำเดี๋ยวนี้

อวี๋หมิงหลำงที่ได้รับรู้เรื่องกำรตำยของเสี่ยวเชี่ยนหลังจำก

ที่ช็อคไปสักพักก็กระอักเลือดออกมำ เนื้อตัวเขำมีแต่ผ้ำพันแผล

ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเลือดเห็นแล้วน่ำตกใจเป็นอย่ำงมำก

เขำทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อช่วยคนที่เขำรัก ถึงขนำดที่ตัวเองเกือบ

เอำชีวิตไม่รอด

แต่ไม่มีประโยชน์ เธอก็ยังคงไม่อยู่แล้วอยู่ดี

อวี๋หมิงหลำงฝ่ำเข้ำไปในกองเพลิงจนเนื้อตัวถูกเผำไหม้

ไม่ เขำไม่ยอมรับเรื่องนี้!

เมียของเขำเป็นผู้หญิงที่น่ำรักที่สุดในโลก เธอไม่เคยโกรธ

เขำจริงๆ เลยสักครั้ง

ต่อให้เขำท ำเธอผิดหวัง เขำท ำเรื่องที่เธอเสียใจ เธอ

แสดงออกว่ำโกรธแต่ก็ไม่เคยเก็บเอำไปใส่ใจ

เธอเป็นโล่ที่แข่งแกร่งที่อยู่ด้ำนหลังเขำเสมอ ในยำมที่เขำ

ต้องกำรแค่หันหลังไปก็จะเห็นเธอ

1 2 5 1 2

เธอบอกแล้วว่ำจะรอเขำ เขำไม่เชื่อว่ำเธอจะผิดสัญญำ!

เวลำนี้อวี๋หมิงหลำงเหมือนคนบ้ำ พ่ออวี๋รีบห้ำมอวี๋หมิง

หลำงไว้พร้อมลูกชำยอีกสองคน แต่แรงของทั้งสำมคนก็ยังสู้แรง

คิดถึงเมียของอวี๋หมิงหลำงไม่ได้ เขำออกแรงอย่ำงเต็มที่โดยไม่

สนอะไรทั้งนั้น ไม่ไว้หน้ำใครทั้งนั้นที่ขวำงไม่ให้เขำไปเจอเมีย!

เขำไม่เชื่อว่ำเสี่ยวเชี่ยนไม่อยู่แล้ว เขำเชื่อว่ำเสี่ยวเชี่ยน

จะต้องรอเขำอย่ำงแน่นอน!

ขณะที่อวี๋หมิงหลำงก ำลังดิ้นเพื่อออกไปจำกห้องอยู่นั้นเขำก็

รู้สึกเหมือนถูกอะไรทิ่ม พอหันไปก็เห็นแม่อวี๋ถือเข็มฉีดยำทั้ง

น้ำตำ เห็นได้ชัดว่ำพี่สะใภ้ใหญ่เป็น ‘ผู้สมรู้ร่วมคิด’ ในมือเธอมี

ขวดยำที่ว่ำงเปล่ำอยู่

ที่แท้นับตั้งแต่อวี๋หมิงหลำงเริ่มควบคุมสติไม่ได้ พี่สะใภ้

ใหญ่ก็คิดแล้วว่ำต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่จึงรีบเอำยำนอนหลับที่

เตรียมไว้ออกมำให้แม่อวี๋ แม่อวี๋ฉวยจังหวะตอนที่อวี๋หมิงหลำง

ยื้อยุดกับพ่ออวี๋ปักเข็มลงบนตัวลูกชำยทั้งน้ำตำ

ดวงตำแดงก่ำของอวี๋หมิงหลำงจ้องแม่อวี๋รำวกับถำมว่ำ

ท ำไม แม่อวี๋เอำมือปิดปำกร้องไห้

1 2 5 1 3

“เจ้ำเล็ก ตอนนี้แกเป็นแบบนี้เสี่ยวเชี่ยนเห็นแล้วคงเสียใจ…

แกอยำกให้เขำเป็นห่วงแกอีกแค่ไหน ช่วงหลำยปีมำนี้เขำ

เสียสละเพื่อแกยังไม่พออีกเหรอ ตอนนี้เขำไปแล้วแกยังจะให้เขำ

ไปอย่ำงมีห่วงอีกเหรอ?”

คนทั่วไปพอถูกฉีดยำนอนหลับก็แทบจะสลบในทันที แต่

อวี๋หมิงหลำงในตอนนี้ถึงตรรกะควำมคิดจะเป็นศูนย์ แต่ก ำลัง

กลับถึงขั้นบ้ำคลั่ง พอโดนฉีดยำเข้ำไปเขำก็ผ่อนแรงลง สำยตำ

มองตรงคล้ำยกับคนโดนสกัดจุด

ทั้งร่ำงกำยเต็มไปด้วยควำมเศร้ำและสิ้นหวัง ท่ำทำงที่น่ำ

สงสำรแบบนี้ได้สร้ำงควำมเจ็บปวดให้ทุกคน พ่ออวี๋รีบสั่งให้ลูก

ชำยอีกสองคนลำกอวี๋หมิงหลำงไปที่เตียง

ปล่อยให้นอนพักไปก่อน หวังว่ำตื่นขึ้นมำแล้วจะใจเย็นลง

หน่อย

ทุกคนก็รู้ว่ำเจอเรื่องแบบนี้ย่อมเดินออกมำจำกควำมรู้สึก

นั้นไม่ได้ไประยะหนึ่ง โดยเฉพำะคู่สำมีภรรยำที่รักกันมำก อยู่ๆ

คนหนึ่งต้องมำจำกไปกะทันหันอีกคนย่อมสะเทือนใจอย่ำงหนัก

แต่ทุกคนต่ำงหวังว่ำอวี๋หมิงหลำงจะไม่เสียสติไปเพรำะเรื่องนี้

1 2 5 1 4

ตอนที่อวี๋หมิงหลำงถูกพี่ชำยทั้งสองคนลำกไปที่เตียง

เปลือกตำของเขำก็ปิดสนิทแล้ว

เขำรู้สึกร่ำงกำยเบำหวิวรำวกับว่ำกำยหยำบและกำย

ละเอียดได้แยกออกจำกกันแล้ว

เวลำนี้เขำนึกถึงอะไรมำกมำยคล้ำยกับว่ำตัวเองได้ตำยไป

แล้ว

นับตั้งแต่วินำทีนั้นที่เขำได้มองผ่ำนล ำกล้องของปืนสไน

เปอร์ ในใจของเขำก็ลืมไฝคนงำมเม็ดนั้นไม่ได้อีกเลย

ไฝสีแดงบนหน้ำผำกของเธอ นิสัยเอำเรื่องของเธอ ควำม

ฉลำดหลักแหลมของเธอ ควำมเด็ดเดี่ยวที่พร้อมต่อสู้กับควำมอ

ยุติธรรมทั้งหมด

และมีแค่กับเขำเท่ำนั้นที่เธอจะแสดงควำมอ่อนโยน รอยยิ้ม

สะใจตอนที่เธอซุกซน หรือแม้แต่ยำมที่เธอเรียกเขำว่ำเสี่ยวเฉียง

ด้วยควำมสนิท

ช่วงเวลำที่เธอปรำกฏเข้ำมำในชีวิตของเขำนั้นช่ำงสั้นนัก…

ไม่ อันที่จริงก็ไม่สั้นแล้ว เขำกับเธอรู้จักกันมำหลำยปีแล้ว

1 2 5 1 5

แต่ท ำไมกลับรู้สึกว่ำยังรักไม่พอเลย

คงเพรำะเขำงำนยุ่งเหลือเกิน

ยุ่งจนต้องปล่อยให้เธอรออยู่หลำยครั้ง ยุ่งเสียจนแทบไม่มี

เวลำได้อยู่ด้วยกัน

งำนเลี้ยงฉลองแต่งงำนกับถ่ำยภำพชุดแต่งงำนก็เป็นเธอที่

ตำมมำหำเขำถึงที่เพื่อจัดกำร เขำไม่เคยท ำผิดต่อภำรกิจหน้ำที่

แต่กลับท ำผิดต่อกำรรอคอยของเธอ

แม้แต่วันนี้ที่เดิมทีควรได้อยู่กับเธอ ถ้ำเขำอยู่ตรงนั้น เธอจะ

ยังกลำยเป็นแบบนี้หรือเปล่ำ…

ควำมคิดนี้ท ำให้อวี๋หมิงหลำงเจ็บปวดทุกข์ทรมำนเป็นอย่ำง

มำก

ภำยในช่วงเวลำแห่งวำมเงียบนี้ที่เหมือนกับว่ำทั้งโลกเหลือ

เขำอยู่เพียงคนเดียว เขำนึกถึงสิ่งที่เขำติดค้ำงต่อคนที่เขำรัก นึก

ถึงรอยยิ้มของเธอ ทั้งหมดที่เป็นเธอได้ชวนให้เขำนึกถึง โลกที่มี

เธออยู่นั้นได้สร้ำงสีสันที่แตกต่ำงออกไป

ตอนนี้คนพวกนี้บอกเขำว่ำ เจ้ำของไฝเม็ดนั้นไม่ได้อยู่ใน

1 2 5 1 6

ชีวิตของเขำอีกแล้ว…

เป็นไปได้ไงที่จะตำย?

ตอนสำบำนเขำก็พูดแล้วว่ำ ชำตินี้ไม่มีทำงทิ้งเธอ จะปกป้อง

เธอทะนุถนอมเธอ แต่ตอนนี้คนพวกนี้กลับบอกเขำว่ำ เธอจำก

ไปแล้ว…

กำรที่ต้องมำรับรู้แบบนี้ท ำให้อวี๋หมิงหลำงแทบคลั่ง กำร

กระอักเลือดเมื่อครู่ได้พ่นเอำควำมเจ็บปวดของเขำออกมำแต่

กลับไม่ได้พ่นควำมรักที่มีต่อเธอที่ฝังอยู่ในจิตวิญญำณของเขำ

เธอไม่อยู่แล้ว คนที่เขำรักที่สุดในโลกไม่อยู่แล้ว…

ควำมคิดนี้ท ำให้ดวงตำของอวี๋หมิงหลำงยิ่งหนักอึ้ง จิตรู้

ส ำนึกของเขำก็ไม่จดจ่อ เขำแทบจะหมดแรงที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ

แล้ว

ถ้ำเธอไม่อยู่แล้ว เขำมีชีวิตอยู่ยังจะมีควำมหมำยอะไรอีก

ต่อให้ชื่นชมดอกไม้หมดทั้งโลกหล้ำ ก็ยังถวิลหำดอกเดียวที่

งำมสุดในใจ แบบนั้นอยู่ต่อไปยังจะมีควำมหมำยอะไร?

เขำคิดมำตลอดว่ำตัวเองเป็นคนที่มีควำมศรัทธำ แต่วินำที

1 2 5 1 7

นี้เขำถึงได้พบว่ำควำมศรัทธำใดๆ ก็ตำมล้วนช่วยเขำไม่ได้เลย

เพรำะตอนนี้ควำมศรัทธำเดียวของเขำก็คือควำมสงบสุขของเธอ

ทัศนคติที่มีต่อโลกแบบนี้ในเวลำที่ก ำลังรู้สึกท้อแท้ได้ท ำให้

ควำมสิ้นหวังปกคลุมอวี๋หมิงหลำงอย่ำงรวดเร็ว เขำหำยใจถี่แรง

ควำมดันเลือดก็ลดต่ำอย่ำงรวดเร็ว แต่ทั้งหมดนี้คนมองภำยนอก

ไม่เห็น เห็นแค่อวี๋หมิงหลำงหลับตำนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้ำ

ไม่สู้ดี ลมหำยใจไม่เป็นจังหวะ

แม่อวี๋กลัวลูกชำยจะเป็นอะไรไปจึงรีบกดเรียกหมอเข้ำมำ

มีแค่ต้ำอีที่ร้องไห้พร้อมส่ำยหน้ำ “หัวใจของอวี๋หมิงหลำง

ตำยไปแล้ว ตำยตำมประธำนเชี่ยนไปแล้ว…”

“ต้ำอี คุณพูดอะไรน่ะ?” พี่รองคิ้วขมวด

“พวกคุณไม่เห็นเหรอว่ำเขำเสียใจขนำดไหน? มองไม่ออก

เหรอว่ำหัวใจของเขำตำยแล้ว? เจียนเตี๋ยรักมั่นก็คือสองคนนี้

เขำกับประธำนเชี่ยนก็คือนกปี่อี้ ถ้ำแยกจำกกัน ล ำพังแค่ปีกเดียว

ตำเดียวก็บินไปไหนไม่ได้ มีแค่ตัวผู้กับตัวเมียเคียงข้ำงกันไป

เท่ำนั้นถึงจะสมบูรณ์ อยู่ด้วยกันถึงจะบินได้! ตอนนี้ประธำนเชี่ยน

ไม่อยู่แล้ว พวกคุณยังอยำกให้เขำใจเย็นอยู่อีกเหรอ?! มองไม่

1 2 5 1 8

ออกเหรอว่ำหัวใจของเขำตำยไปแล้ว?!”

ต้ำอีที่เป็นคนเก็บอำรมณ์เก่งมำตลอดพูดค ำพูดพวกนี้

ออกมำด้วยอำรมณ์ ควำมเศร้ำที่ทุกคนกดลงไปแล้วได้ถูกสะกิด

ขึ้นมำอีก

อวี๋หมิงหลำงอยู่บนพื้นต้องเฝ้ำรออยู่นำนเท่ำไรถึงจะพบอีก

ครึ่งหนึ่งของเขำ ปีกอีกข้ำงหนึ่งของเขำ ดวงตำอีกข้ำงหนึ่ง มีเธอ

อยู่ด้วยถึงจะบินไปได้สูง ตอนนี้ชีวิตเพิ่งจะเริ่ม อนำคตที่สดใสยัง

รอให้ไปค้นหำอยู่

แต่ปีกอีกข้ำงได้หักไปแล้ว เขำเองก็หล่นจำกที่สูง หัวใจลอย

คว้ำงอยู่ในอำกำศไร้ที่พักพิง…

เมื่อนึกถึงเรื่องที่เสียใจ ทั้งห้องก็มีแต่เสียงร้องไห้

ชีพจรของอวี๋หมิงหลำงอ่อนแรงมำก จิตรู้ส ำนึกของเขำเริ่ม

เลือนรำงออกไปไกล

เขำนึกเหตุผลในกำรมีชีวิตอยู่ต่อไม่ออก และก็ไม่รู้ว่ำโลกที่

ไม่มีเธอยังจะมีควำมหมำยอะไร

ในขณะที่เขำท้อแท้สิ้นหวังจนใกล้จะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ทันใด

1 2 5 1 9

นั้นในสมองของเขำคล้ำยกับปรำกฏใบหน้ำของภรรยำที่เขำรัก

เสี่ยวเชี่ยนมำแล้ว!

เธอใช้ใบหน้ำใจเย็นในแบบที่ปกติรักษำคนไข้พูดกับเขำ

ด้วยน้ำเสียงรำบเรียบ

“อวี๋หมิงหลำง นำยจะสิ้นหวังไปถึงเมื่อไร? ฉันรอนำยมำ

ตลอด รอนำยมำสองชำติแล้ว ตอนนี้ฉันแค่ให้นำยรอฉันไม่นำน

นำยก็คิดจะหนีแล้วเหรอ? ลุกขึ้นมำเดี๋ยวนี้!”

1 2 5 2 0