แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1486 เขำเป็นแฟนคุณไง หึ หึ

“พ่อครับ คนที่เสี่ยวเชี่ยนเป็นห่วงที่สุดก็คือพ่อ ถ้ำพ่อต้อง

มำเป็นอะไรไปเพรำะเรื่องนี้ เสี่ยวเชี่ยนกลับมำคงต ำหนิตัวเอง

บำงทีอำจไม่มีควำมสุขไปทั้งชีวิตเลยก็ได้ ดังนั้นพ่อต้องห้ำมเป็น

อะไรไปเพื่อเธอนะครับ”

อวี๋หมิงหลำงพูดกับชีอวี่เซวียน

เขำรู้ว่ำค ำขอของเขำดูไร้เหตุผล อำกำรป่วยของคนเรำ

ควบคุมได้ที่ไหน แต่อวี๋หมิงหลำงในเวลำนี้เชื่อว่ำเสี่ยวเชี่ยนยัง

ปลอดภัยดี เขำหวังว่ำควำมรักที่ชีอวี่เซวียนมีให้เสี่ยวเชี่ยนจะ

สร้ำงปำฏิหำริย์ได้

ชีอวี่เซวียนมองอวี๋หมิงหลำง ผู้ชำยสองคนนี้แลกเปลี่ยน

ควำมรู้สึกที่เข้ำใจกันผ่ำนทำงสำยตำ

“นำยเองก็เหมือนกัน” เขำพูดกับอวี๋หมิงหลำง

เพื่อผู้หญิงคนเดียวกันที่อยู่ในใจ พวกเขำทั้งสองคนต้อง

เอำชนะด่ำนยำกเรื่องสุขภำพของตัวเองให้ได้แล้วพำเธอกลับมำ

∗∗∗

1 2 5 3 9

ณ เมืองริมทะเลในอเมริกำกลำงบริเวณโซนคฤหำสน์ สิ่ง

ปลูกสร้ำงสไตล์ยุโรปสวยงำมมำก ที่นี่อยู่ใกล้กับท่ำเรือ สิ่ง

อ ำนวยควำมสะดวกในกำรใช้ชีวิตครบครัน รำวกับเป็นประเทศ

เล็กๆ ประเทศหนึ่งที่เป็นเอกรำช

ภำยในห้องนอนของคฤหำสน์หลังหนึ่งมีหญิงสำวก ำลัง

หลับใหล บนหน้ำผำกของเธอถูกพันด้วยผ้ำพันแผลสีขำว ตรง

ใต้ขอบผ้ำมีจุดสีแดงเล็กๆ โผล่ออกมำ นั่นก็คือไฝคนงำมที่แสน

โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์

เธอหลับไปนำนมำกแล้ว คนที่มำรอเธออยู่นำนเริ่มรู้สึก

กระวนกระวำยใจ

“ท ำไมเธอยังไม่ฟื้นอีก?” มู่ฮวำหลีถำมหมอประจ ำ

ครอบครัว

ตอนที่เขำถูกปล่อยตัวเธอก็ได้ถูกส่งตัวมำที่นี่แล้ว นับตั้งแต่

ที่เธอถูกส่งมำก็หลับไม่ตื่น สองวันผ่ำนไปแล้วเธอก็ยังไม่ฟื้น แต่

กำรหำยใจเข้ำออกอย่ำงเป็นจังหวะแสดงให้เห็นว่ำอำกำรของ

เธอคงที่อยู่

“ฟังจำกคนที่พำเธอมำ ตอนออกมำเธอขัดขืนอย่ำงรุนแรง

1 2 5 4 0

จำกนั้นก็พลำดหัวไปโขกโดนเสำเข้ำ…”

“ทุเรศ” มู่ฮวำหลีสบถเสียงเบำ เขำรู้อยู่แล้วว่ำชำยผมขำว

จับเขำไปขังไว้เพรำะคิดจะท ำอะไรไม่ดี แต่นึกไม่ถึงเลยว่ำจะกล้ำ

ขนำดนี้ กล้ำไปจับเสี่ยวเชี่ยนมำจริงๆ

“ใครเป็นคนพำเธอมำ?”

“เรื่องนี้อย่ำถำมเลย” ชำยผมขำวไถรถเข็นตัวเองเข้ำมำ

“คุณคิดจะท ำอะไรกันแน่? ผมเคยเตือนแล้วนะว่ำอย่ำแตะ

ต้องเธอ ท ำไมถึงไม่ฟัง?! คิดว่ำคนของฟำร์มเจ็ดหมู่กับผู้ชำยของ

เธอเป็นพวกกินมังสวิรัติเหรอ?” มู่ฮวำหลีเห็นตัวกำรแล้วก็โมโห

“ฉันยุ่งกับเธอแกจะเป็นเดือดเป็นร้อนขนำดนี้ท ำไม?”

ประโยคนี้ของชำยผมขำวท ำให้มู่ฮวำหลีเย็นลง เขำเม้มริมฝีปำก

แล้วหันหน้ำไปอีกทำง เป็นตำแก่ที่น่ำขยะแขยงจริงๆ

“อดีตของเธอตอนอยู่ที่นั่นได้หำยไปแล้ว ในสำยตำของคน

พวกนั้นเธอก็แค่คนที่ตำยไปแล้ว และเมื่อเธอลืมตำขึ้นอีกครั้งก็

จะมีโลกใบใหม่…”

มู่ฮวำหลีได้ยินแบบนั้นก็กระชำกคอเสื้อชำยผมขำวจนตัว

1 2 5 4 1

ลอยขึ้นมำจำกเก้ำอี้รถเข็น “คุณท ำอะไรกับเธอ!”

บอดี้กำร์ดที่อยู่ด้ำนหลังชำยผมขำวเข้ำมำแยกมู่ฮวำหลี

ออก มู่ฮวำหลีหันไปถีบชำยผมขำวด้วยควำมโมโหจนเขำ

กระเด็นหงำยท้องไปพร้อมกับรถเข็น!

คนที่อยู่ภำยในห้องต่ำงช็อคสุดขีด บอสเล็กต้องโมโหมำก

ขนำดไหนกันถึงได้ลงมือกับบอสใหญ่หนักขนำดนี้?!

“ไอ้ระย ำ! จัดกำรมัน!” ชำยผมขำวล้มอยู่บนพื้นด้วยสภำพ

น่ำเวทนำ มีบอดี้กำร์ดเข้ำไปพยุงเขำ

บอดี้กำร์ดอีกคนเข้ำไปอัดมู่ฮวำหลีตำมค ำสั่ง แต่ถูกมู่ฮวำ

หลีสู้กลับจนเข้ำใกล้ไม่ได้ ภำยในห้องเกิดควำมวุ่นวำย

ในขณะที่ทำงนี้ก ำลังยุ่งเหยิง ผู้หญิงที่อยู่บนเตียงก็ลืมตำขึ้น

ปวดหัวมำก ปวดจนเหมือนหัวจะระเบิด

“ฟื้นแล้วเหรอ” ชำยผมขำวพูดด้วยควำมดีใจหลังจำกที่เห็น

เธอฟื้น

เสี่ยวเชี่ยนลืมตำ มองสภำพแวดล้อมที่ไม่คุ้นตำด้วยสำยตำ

เหม่อลอย ตอนนี้สมองของเธอว่ำงเปล่ำ เธอหันไปหำเสียงนั้น

1 2 5 4 2

ตำมสัญชำตญำณ

มู่ฮวำหลีก็เห็นแล้วว่ำเธอฟื้น พอดีใจมือไม้ก็อ่อนลง เขำถูก

บอดี้กำร์ดคนหนึ่งล็อคตัวไว้ อีกคนก็ถีบเข้ำที่ท้องของเขำ มู่ฮวำ

หลีเจ็บจนร้องออกมำ

พอฟื้นขึ้นมำก็เห็นฉำกแบบนี้ เสี่ยวเชี่ยนท ำหน้ำนิ่ว

“หยุดได้แล้ว” ชำยผมขำวยกมือห้ำม บอดี้กำร์ดปล่อย

ตัวมู่ฮวำหลี มู่ฮวำหลีรีบรุดไปที่เตียงแล้วถำมเสี่ยวเชี่ยน

“เฉินเสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเป็นไงบ้ำง?”

“คุณเป็นใคร?” เสี่ยวเชี่ยนมองผู้ชำยสวมหน้ำกำกที่อยู่

ตรงหน้ำพร้อมถำมด้วยควำมสงสัย

มู่ฮวำหลีอยำกบอกว่ำตัวเองคือแมวหลีฮวำ แต่ก็รู้สึกว่ำ

ตัวเองใส่หน้ำกำกอยู่พูดไปคงไม่เหมำะ เขำลังเลเล็กน้อย

“ท ำไมฉันถึงได้ปวดหัวขนำดนี้?” เสี่ยวเชี่ยนนวดขมับ ท ำไม

เธอถึงได้รู้สึกเหมือนในสมองแตกออกเป็นเสี่ยงๆ อะไรไม่รู้ตีกัน

ไปหมด เอำมำต่อกันอย่ำงสมบูรณ์ไม่ได้

มู่ฮวำหลีหันไปมองชำยผมขำวด้วยสำยตำโมโห

1 2 5 4 3

นี่เขำท ำอะไรกับเฉินเสี่ยวเชี่ยนกันแน่?! ท ำไมเธอถึงได้ปวด

หัว!

ชำยผมขำวได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นก็คิดว่ำเธอจ ำอะไร

ไม่ได้แล้วจึงดีใจมำก ยำที่ก ำลังคิดค้นอยู่ได้ผลตำมคำด!

ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนถูกส่งตัวมำเธอหัวโขกจนสลบไป ชำยผม

ขำวจึงฉวยโอกำสตอนที่เธอยังไม่ฟื้นให้คนเอำยำที่ทำงเจอำร์

ก ำลังวิจัยอยู่มำฉีดให้เสี่ยวเชี่ยน ยำตัวนี้จะเข้ำไปท ำให้สมอง

ส่วนฮิปโปแคมปัสที่เกี่ยวกับควำมทรงจ ำระยะยำวเกิดกำรด้ำน

ชำ ท ำให้ควำมทรงจ ำเกิดกำรตีกันไประยะหนึ่ง หรืออำจถึงขนำด

ที่ควำมทรงจ ำส่วนหนึ่งหำยไปก็เป็นได้

ผลกำรทดลองทำงวิทยำศำสตร์ได้แสดงให้เห็นว่ำ เมื่อ

สมองส่วนฮิปโปแคมปัสของคนเรำถูกตัดทิ้งไปส่วนหนึ่ง ควำม

ทรงจ ำก็จะหำยไปส่วนหนึ่งด้วย และถึงยำเข็มนี้จะไม่อำจล้ำง

ควำมทรงจ ำได้หมด แต่กลับท ำให้ควำมทรงจ ำส่วนหนึ่งหำยไป

ระยะหนึ่ง เดิมทียำตัวนี้ยังอยู่กระบวนกำรคิดค้น แต่เนื่องจำก

กำรมำของเสี่ยวเชี่ยนท ำให้ต้องเอำยำตัวนี้ออกมำทดลองใช้ใน

คนก่อน ดูจำกสภำพตอนนี้ได้ผลดีทีเดียว

“ท ำไมฉันมำอยู่ที่นี่?”

1 2 5 4 4

สมองของเสี่ยวเชี่ยนสับสนไปหมด เหมือนมีเงำใครบำงคน

ก ำลังเรียกชื่อเธอไม่หยุด อีกทั้งยังมีเด็กน้อยเรียกเธอว่ำแม่

แต่พอเธอจะตั้งใจนึกให้ดีกลับปวดหัวมำก

“คุณคือ” ค ำพูดของมู่ฮวำหลีถูกชำยผมขำวขัดจังหวะ

“คุณคือเฉินเสี่ยวเชี่ยนลูกสะใภ้ของผม นี่คือมู่ฮวำหลีสำมี

ของคุณ ฮวำหลี เจอเมียตัวเองแล้วท ำไมไม่ถอดหน้ำกำกออก

ล่ะ?”

มู่ฮวำหลีถลึงตำใส่ ตำแก่นี่พล่ำมอะไรวะ?!

“สำมี?!” เสี่ยวเชี่ยนเอำมือดันตรงจมูกตำมควำมเคยชิน แต่

กลับพบว่ำตรงนั้นว่ำงเปล่ำ

ไม่มีแว่นตำ แต่กลับมองเห็นได้ชัด ท ำไมเกิดควำมรู้สึก

แปลกๆ?

ตอนที่เสี่ยวเชี่ยนสลบอยู่นอกจำกชำยผมขำวจะได้สั่งให้คน

ฉีดยำแล้ว ยังสั่งให้คนท ำเลสิกให้เธอด้วย

ดังนั้นค่ำสำยตำของเสี่ยวเชี่ยนในตอนนี้จึงปกติ ไม่ต้องใส่

แว่นตำแล้ว

1 2 5 4 5

สำเหตุที่ท ำแบบนี้ก็เพรำะต้องกำรตัดเธอออกจำอดีตให้

หมด ลดพฤติกรรมตำมควำมเคยชินต่ำงๆ แบบนี้เมื่อยำหมด

ฤทธิ์ลงหำกสมองของเธอยังมีควำมทรงจ ำของอดีตก็จะได้ล้ำง

สมองได้ บอกว่ำนั่นไม่ใช่เธอ ไหนล่ะแว่นตำ

รวมถึงกำรแต่งตัวทุกอย่ำงก็ท ำตรงกันข้ำมกับอดีตของเธอ

ทั้งหมด แบบนี้เสี่ยวเชี่ยนก็จะคิดว่ำตัวเองเป็นอีกคน

เสี่ยวเชี่ยนดันไม่เจอแว่นตำแต่กลับมองเห็นได้ชัดก็รู้สึก

แปลกๆ เธอก้มมองตัวเองก็ต้องตกใจกับชุดที่ใส่

ชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูแบบเจ้ำหญิง!

นี่ถ้ำส่องกระจกดูคงนึกว่ำเป็นหญิงสำวสูงศักดิ์ที่มำจำกยุค

กลำง นี่น่ำจะเป็นสไตล์แบบนั้น…

ในสมองของเธอรำวกับปรำกฏภำพผู้ชำยคนหนึ่งนั่งอ่ำน

กำร์ตูนหัวเรำะคิกคัก เธอไม่ชอบเสื้อผ้ำแบบนี้ แต่รู้สึกว่ำคงมีคน

ชอบ คนๆ นั้นเป็นใคร สำมีเธอเหรอ?

“ดูนี่สิ นี่ก็คือมู่ฮวำหลีสำมีของคุณไง” ชำยผมขำวมู่เทียนกัง

ให้คนดึงหน้ำกำกของมู่ฮวำหลีออก

1 2 5 4 6

เสี่ยวเชี่ยนมองใบหน้ำที่ตกใจของมู่ฮวำหลี มองแล้วมองอีก

มีข้อมูลบำงส่วนปรำกฏในสมองของเธอ เธอยิ้มประหลำด

ออกมำ

“หำ? เขำเป็น… สำมีของฉันเหรอ?!”

หึ หึ

1 2 5 4 7