แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1487 ประธำนเชี่ยนที่ต้องสู้ตำมล ำพัง

“ผมไม่” มู่ฮวำหลีอยำกปฏิเสธ แต่ก็พูดไม่ออก

ควำมรู้สึกนี้เหมือนกับเวลำที่เรำได้ของเล่นที่ชอบอย่ำงไม่

ทันตั้งตัว รู้ทั้งรู้ว่ำไม่ควรเป็นของเขำ แต่ก็ไม่อยำกปล่อยให้หลุด

ไปจำกมือ

มู่เทียนกังที่เห็นปฏิกิริยำของทั้งสองคนได้ยิ้มอย่ำงภูมิใจ

ทั้งหมดล้วนอยู่ในควำมควบคุมของเขำ

“เขำเป็นสำมีของฉันแต่ท ำไมฉันจ ำอะไรไม่ได้เลย?” เสี่ยว

เชี่ยนหลุบตำลงเพื่อปกปิดควำมรู้สึกในดวงตำของตัวเอง

อำกำรแบบนั้ใครเห็นแล้วก็ดูเหมือนผู้หญิงที่เคว้งคว้ำงไป

ไม่ถูก ส่วนจริงๆ แล้วเธอจะอ่อนแอเหมือนที่แสดงออกหรือไม่

นั้นคงมีแค่เธอที่รู้

“คุณกับเขำต่ำงเป็นผู้เชี่ยวชำญด้ำนประสำทที่มีชื่อเสียงโด่ง

ดัง วิจัยเรื่องอนุภำควิญญำณกันมำตลอด แต่โชคร้ำยที่…

ระหว่ำงที่พวกคุณเดินทำงกลับบ้ำนได้เกิดอุบัติเหตุ คุณได้รับ

บำดเจ็บที่ศีรษะท ำให้สูญเสียควำมทรงจ ำบำงส่วน รวมถึงข้อมูล

1 2 5 4 8

กำรทดลองที่ส ำคัญบำงอย่ำงด้วย”

“อนุภำควิญญำณ?” เสี่ยวเชี่ยนเงยหน้ำ สำยตำมีประกำย

เฉียบคมขึ้นมำแวบหนึ่ง แต่เธอก็ก้มหน้ำปกปิดควำมรู้สึกอย่ำง

รวดเร็ว

“ใช่ เมื่อยี่สิบปีก่อนพวกเรำได้วิจัยและท ำกำรทดลองเรื่อง

อนุภำควิญญำณ และคุณก็คือเป้ำหมำยที่ถูกทดลอง”

“พอได้แล้ว!” มู่ฮวำหลีตะโกนห้ำมชำยผมขำว ชำยผมขำว

ได้หันไปพูดกับเขำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“รู้น่ำว่ำนำยสงสำรเมียตัวเอง แต่ค ำพูดบำงอย่ำงยังไงฉันก็

ต้องพูดออกไป”

“จะพูดท ำXหมำอะไร!” มู่ฮวำหลีจะพุ่งเข้ำไปแต่ถูกบอดี้

กำร์ดห้ำมไว้

“ไอ๊หยำ นำยน้อยอำรมณ์แปรปรวนเหลือเกิน พำเขำไป

สงบสติอำรมณ์ก่อนไป” ชำยผมขำวท ำหน้ำขยะแขยง ดูซิลูกชำย

ที่แสนดีของเขำปล่อยให้ไปอยู่กับพวกคนของฟำร์มนั้นได้อะไร

กลับมำเนี่ย ค ำพูดหยำบคำยพวกนี้ก็พูดออกมำได้!

1 2 5 4 9

มู่ฮวำหลีถูกลำกตัวออกไป ระหว่ำงที่ถูกลำกเขำก็ตะโกนไม่

หยุด

“เฉินเสี่ยวเชี่ยนอย่ำไปฟังเรื่องไร้สำระที่เขำพูด เขำเป็นบ้ำ!

ไอ้หน้ำX! ไอ้สมองX! ปำกพ่นแต่ขี้”

เสียงหำยไปแล้ว คงถูกเอำอะไรยัดปำกเข้ำ

เสี่ยวเชี่ยนมุมปำกกระตุก อยำกหัวเรำะแต่ก็อดทนไว้

อำกำรที่ดูผิดแผกจำกปกติของเธอท ำให้มู่เทียนกังตกใจ

เล็กน้อย ส ำหรับคนที่ควำมทรงจ ำตีกันแบบเธอ ท่ำทำงที่ผู้หญิง

คนนี้แสดงออกมันดูผิดปกติไปหน่อยหรือเปล่ำ?

“พูดเรื่องอนุภำควิญญำณต่อสิคะ ฉันสนใจ” เสี่ยวเชี่ยนหุบ

ยิ้มแล้วถำมต่อ

“พูดง่ำยๆ ก็คือ คุณคือลูกสำวของเพื่อนเก่ำผม แน่นอนว่ำ

เพื่อนเก่ำของผมคนนั้นตำยไปนำนแล้ว อันที่จริงคุณก็ควรตำย

ไปนำนแล้วด้วย”

“ดังนั้นตอนนี้ฉันเป็นผี?” เสี่ยวเชี่ยนยกมือขึ้น แสงแดดสำด

ส่องมำบนผิวขำวนวลของเธอท ำให้เกิดเงำ

1 2 5 5 0

“ไม่ใช่ แต่กำรที่คุณมีชีวิตอยู่มำได้เกิดจำกควำมพยำยำม

ของคนๆ หนึ่ง”

“หึ หึ… หน้ำไม่อำย” เสี่ยวเชี่ยนพึมพ ำเสียงเบำ

“คุณว่ำอะไรนะ?” มู่เทียนกังได้ยินไม่ชัด

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มกว้ำงให้เขำ “ฉันพูดว่ำ ล ำบำกคุณมำกเลย

จริงๆ เชิญแสดงต่อค่ะ”

นี่… นี่ควำมทรงจ ำหำยจริงดิ?

มู่เทียนกังเกิดควำมรู้สึกไม่สบอำรมณ์เท่ำไร ภำพเหตุกำรณ์

ที่เสี่ยวเชี่ยนสูญเสียควำมทรงจ ำแล้วถูกเขำจูงจมูกไม่ได้เกิดขึ้น

อีกทั้งควำมรู้สึกเดจำวูที่ถูกมองเหยียด… อย่ำถำมเลยว่ำ

ท ำไมเขำถึงเกิดควำมรู้สึกแบบนี้ สำยตำและน้ำเสียงของผู้หญิง

คนนี้มันแฝงไปด้วยควำมแดกดัน!

มันให้ควำมรู้สึกเสียดแทงจิตใจจริงๆ นะ… เหมือนกับพ่อที่

แสนทุเรศของเธอไม่มีผิด!

มู่เทียนกังข่มควำมรู้สึกเดจำวูในใจแล้วพูดต่อ

1 2 5 5 1

“ตอนคุณเพิ่งเกิดได้ไม่นำนก็เป็นโรคชนิดหนึ่ง อำกำรร่อแร่

พ่อของคุณเป็นคนไม่เอำไหน ชอบกินเที่ยวเล่นพนันแถมยังมั่ว

ผู้หญิง โดยเฉพำะผู้หญิงวัยละอ่อน”

“คุณแน่ใจนะคะว่ำพูดถึงพ่อฉันไม่ใช่ตัวคุณเอง?”

“แน่สิต้องเป็นพ่อคุณ คุณนึกอะไรออกเหรอ?”

เสี่ยวเชี่ยนก้มหน้ำ “เปล่ำค่ะ ฉันจ ำไม่ได้ พูดต่อสิคะ”

สูญเสียควำมทรงจ ำก็ควรจะแสดงออกมำกกว่ำนี้ไหม! โวะ!

นี่คือควำมรู้สึกที่แท้จริงของมู่เทียนกัง

“เอำเป็นว่ำ พ่อของคุณเป็นคนไม่เอำไหน มีแค่ผมที่เป็น

ห่วงคุณ เอำชนะควำมกดดันทั้งหมด ท ำกำรทดลองเรื่องอนุภำค

วิญญำณที่ขัดต่อหลักศีลธรรม กระบวนกำรมีอุปสรรคมำก

สรุปว่ำวิญญำณของคุณได้สับเปลี่ยนกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

หลังจำกนั้นพ่อเฮงซวยของคุณก็ตำย ผมรับเลี้ยงคุณไว้ แถม

ยังให้คุณแต่งงำนกับลูกชำยคนเดียวของผมด้วย”

“คุณอิจฉำพ่อฉันจนเป็นบ้ำหรือเปล่ำ อยำกให้เขำตำยๆ ไป

ซะ?”

1 2 5 5 2

“…” ใบหน้ำของมู่เทียนกังเหมือนมีเครื่องหมำยค ำถำม

เสี่ยวเชี่ยนกระพริบตำปริบๆ”ฉันจ ำไม่ได้หรอก จริงๆ นะ

เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดขึ้นมำลอยๆ ฉันเองก็ไม่รู้ว่ำท ำไมถึงพูดแบบนั้น

ออกมำ”

ก็ได้… มู่เทียนกังข่มควำมสงสัยในใจเอำไว้ เดี๋ยวกลับไป

ต้องเร่งดูเรื่องอำกำรข้ำงเคียงของยำ นี่อยู่ๆ ก็โพล่งพูดควำมจริง

ออกมำมันอะไรกันวะ!

“ต่อมำคุณกับสำมีก็รักกัน ช่วยกันวิจัยงำนวิจัยส ำคัญที่อำจ

เปลี่ยนวิวัฒนำกำรของมนุษย์ แต่โชคร้ำยที่คุณประสบอุบัติเหตุ

เสียก่อน สูญเสียควำมทรงจ ำไปส่วนหนึ่ง… เสี่ยวเชี่ยน ในฐำนะที่

เป็นลูกสะใภ้ของผม ผมคิดว่ำคุณควรให้ควำมร่วมมือด้ำน

งำนวิจัยของเรำ”

“เช่น?” น้ำเสียงของเสี่ยวเชี่ยนฟังดูขรึมลงเล็กน้อย ที่แท้ก็

แบบนี้นี่เอง…

“ร่วมมือท ำแบบทดสอบของพวกเรำ ให้พวกเรำท ำกำร

ทดสอบทำงร่ำงกำยของคุณ วำงใจได้ กำรทดสอบพวกนี้ไม่เป็น

อันตรำยกับคุณหรอก ผมก็แค่อยำกแน่ใจว่ำคุณคือเคสที่ประสบ

1 2 5 5 3

ผลส ำเร็จในตอนนั้นหรือเปล่ำ”

“ได้ค่ะ”

“เรื่องนี้จะเป็นผลดีต่อควำมก้ำวหน้ำของมวลมนุษยชำติ

คุณจะต้อง เอ๋ คุณรับปำกแล้วเหรอ?”

มู่เทียนกังอุตส่ำห์เตรียมใจไว้แล้วว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะต้องไม่

ตอบตกลง อย่ำงไรเสียผู้หญิงคนนี้ก็ดูผิดปกติตั้งแต่ฟื้นขึ้นมำ ไม่

เหมือนคนทั่วไป เดำทำงยำก

“ทุกคนควรได้รู้ว่ำตัวเองมำโลกนี้ได้อย่ำงไร ฉันเองก็

เหมือนกัน…” เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเจ็บปวดอย่ำงบอกไม่ถูก

ที่แท้เธอก็มำอยู่โลกนี้ด้วยวิธีนี้นี่เอง… มิน่ำก่อนหน้ำนี้ถึงได้

รู้สึกแปลกๆ

ที่นี่สำมำรถท ำให้เธอรู้ควำมลับเรื่องกำรมำเกิดของเธอได้

ส่วนชำยผมขำวคนนี้ที่แค่มองหน้ำก็รู้ว่ำไม่ใช่คนดี

“ฉันยังไม่ได้ถำมเลย คุณชื่ออะไรคะ?”

“ผมชื่อมู่เทียนกัง เป็นพ่อของมู่ฮวำหลี และก็เป็นพ่อสำมี

คุณด้วย”

1 2 5 5 4

“อ่อ มู่กงกงสวัสดีค่ะ”

“…” ท ำไมรู้สึกเหมือนถูกเรียกเป็นขันทีมำกกว่ำ?

“มู่กงกงยังมีเรื่องอะไรอีกไหมคะ? มู่กงกง ฉันอยำกพักผ่อน

หน่อยได้ไหมคะ?”

“… อันที่จริงตัดแซ่ทิ้งก็ได้นะ เรียกว่ำพ่อเลยก็ได้” ท ำไม

เรียกได้พิลึกขนำดนี้

“ฉันเองก็ไม่รู้ว่ำท ำไมเรียกว่ำพ่อไม่ออก พอนึกถึงค ำว่ำพ่อ

ฉันก็ปวดหัวมำก ท ำไมฉันถึงได้ปวดหัวขนำดนี้คะ?”

เสี่ยวเชี่ยนท ำท่ำนวดศีรษะ มู่เทียนกังกลัวไปกระตุ้น

ควำมจ ำของเธอจึงรีบพูด

“ไม่เรียกก็ไม่เรียก เอำที่สบำยใจนะ ตอนนี้พักผ่อนสัก

หน่อย พวกเรำเริ่มกำรทดลองช่วงบ่ำยได้ไหม?”

“ได้ค่ะ สวัสดีค่ะมู่กงกง ลำก่อนนะคะมู่กงกง”

มู่กงกงเดินออกจำกห้องท่ำมกลำงสำยตำพิลึกของเสี่ยว

เชี่ยน หนำนกั่วเข้ำมำถำม

1 2 5 5 5

“ท ำไมต้องอธิบำยเยอะแยะแบบนั้นคะ ท ำกำรทดลองเลย

ไม่ได้เหรอ?”

“ให้ควำมร่วมมือเองกับถูกบังคับมันได้ผลต่ำงกัน จับตำดูไว้

ให้ดีเข้ำใจไหม?”

“ค่ะ”

ภำยในห้องที่มู่เทียนกังมองไม่เห็น เสี่ยวเชี่ยนกวำดตำมอง

ไปรอบห้อง เหมือนกับที่เธอคิดไว้ ในนี้ไม่มีเครื่องมือสื่อสำรเลย

สักอย่ำง เหมือนเกำะร้ำงที่ติดต่อกับโลกภำยนอกไม่ได้

“พ่อ? หึ หึ เสร่อ!” เสี่ยวเชี่ยนแสยะยิ้มในใจ เธอก ำลังใช้

ควำมคิด

เห็นทีเธอต้องสู้กับคนพวกนี้ตำมล ำพังชั่วครำวแล้ว

1 2 5 5 6