แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1492 มีไหมคลื่นกระแสจิต

เมื่อเจอกับค ำถำมของชีอวี่เซวียน ค ำตอบของอวี๋หมิงหลำง

เหนือควำมคำดหมำยของชีอวี่เซวียนยิ่งกว่ำ

“ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก เป็นเพรำะผมไม่ได้ดูแลเธอให้ดี ผม

ต้องพำเธอกลับมำให้ได้ ไม่ว่ำเมื่อไรเธอก็เป็นภรรยำของผม

เสมอ เป็นแม่ของต้ำเหวย”

ชีอวี่เซวียนพยักหน้ำอย่ำงพอใจ ดีมำก ลูกสำวเขำเลือกคน

ไม่ผิดจริงๆ

แต่ในใจของอวี๋หมิงหลำงพูดต่ออีกหนึ่งประโยค เจอไอ้แมว

งั่งเมื่อไรเขำจะต้องฉีกมันเป็นชิ้นๆ เมียของเขำไม่ได้รู้เรื่องรู้รำว

อะไรเลย แต่แมวหลีฮวำหนีควำมผิดไม่พ้นหรอก

“ในเมื่อแน่ใจแล้วว่ำเมียผมเกี่ยวข้องกับเจอำร์ ถ้ำอย่ำงนั้น

ผมก็มีทำงหำเบำะแสของเธอเจอ”

“นำย?”

“ครับ แต่พ่อต้องให้อำข่ำมำช่วยผม”

“นำยอยำกใช้อำข่ำเข้ำทำงหนำนกั่ว?” ชีอวี่เซวียนเข้ำใจ

1 2 5 9 3

แล้ว

อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำ เขำคิดแบบนั้นนั่นแหละ

“เรื่องนี้ใช่ว่ำฉันจะไม่เคยคิด แต่ว่ำ… ถึงอำข่ำกับหนำนกั่ว

จะเป็นพี่น้องฝำแฝดกัน แต่ก็ไม่ถูกกันตั้งแต่เด็ก เวลำแบบนี้

หนำนกั่วไม่มีทำงช่วยอำข่ำหรอก และก็ยิ่งไม่มีทำงพูดควำมจริง

กับอำข่ำ”

ใช่ว่ำชีอวี่เซวียนจะไม่เคยนึกถึงวิธีนี้ แต่ระดับควำมยำกมัน

สูงเหลือเกิน

ตอนนี้แมวหลีฮวำขำดกำรติดต่อไปแล้ว หนำนกั่วยิ่งไม่ต้อง

พูดถึง ต่อให้ติดต่อได้มีเหรอจะยอมช่วยอำข่ำ?

“คงต้องลองดูเท่ำนั้น ผมท ำได้แค่ลองเสี่ยงดูว่ำคลื่นกระแส

จิตระหว่ำงผมกับลูกเชี่ยนจะใช้ได้หรือเปล่ำ ผมจะแอบซ่อน

เบำะแสให้เธอ ดูซิว่ำเธอจะแกะรอยแล้วร่วมมือได้หรือเปล่ำ”

“พวกนำยสองคนมีคลื่นกระแสจิตอะไรนั่นตั้งแต่เมื่อไร?”

“นับตั้งแต่วันที่เธอหำยไป ผมคิดว่ำพวกเรำน่ำจะมีแล้ว”

“…” กำรมีควำมมั่นใจมันก็ดีอยู่หรอก แต่ควำมคิดที่ว่ำคิด

1 2 5 9 4

ว่ำมันมีก็มีแบบนี้ท ำให้ชีอวี่เซวียนสัมผัสได้ถึงกำรเดิมพันอันบ้ำ

คลั่งของอวี๋หมิงหลำง

ทั้งสองคนหำรือกันเรื่องแผนค้นหำ หลังจำกได้ข้อสรุป

ตรงกันอวี๋หมิงหลำงก็ถำมขึ้น

“ช่วงสองวันนี้ต้ำเหวยเป็นเด็กดีหรือเปล่ำครับ? งอแงไหม?

ผมอยำกเจอลูก”

ช่วงสองวันมำนี้เขำสืบหำเบำะแสจนไม่ได้หลับได้นอน ไม่มี

เวลำสนใจเรื่องลูกเลย ยังดีที่ฝำกไว้บ้ำนพ่อตำเขำค่อยวำง

หนงเย่ำวิ่งมำหน้ำตำตื่น

“แย่แล้ว เสี่ยวเหวยหำยไปแล้ว!”

“อะไรนะ?!” ชีอวี่เซวียนกับอวี๋หมิงหลำงตกใจพร้อมกัน

“วันนี้ไม่ว่ำผมจะสะกดจิตยังไงเสี่ยวเหวยก็ไม่ยอมหลับ ผม

เลยกล่อมๆ ดู ปรำกฏว่ำอยู่ๆ ผมก็หลับไปเฉย… พอตื่นขึ้นมำ

อีกทีบนเตียงก็ไม่มีเสี่ยวเหวยแล้ว!”

เสี่ยวเหวยไม่ได้เห็นพ่อแม่มำสองวันแล้ว วันแรกเอำแต่

แหกปำกร้องไห้ ร้องจนเสียงแหบเสียงแห้ง

1 2 5 9 5

ชีอวี่เซวียนสงสำรหลำนจึงให้หนงเย่ำสะกดจิตเอำหลำน

นอน ตื่นมำก็สะกดจิตอีก เด็กน้อยหลับไปหนึ่งวัน วันที่สองจึง

นอนไม่หลับ ดูเหมือนเด็กน้อยจะเข้ำใจอะไรขึ้นมำ ท ำตัวว่ำง่ำย

ไม่งอแงแล้ว แต่กลับเอำแต่เหม่อลอย

เมื่อครู่หนงเย่ำกล่อมหลำนนอน หลำนยังไม่ทันหลับเขำก็

หลับไปก่อนแล้ว พอตื่นมำไม่เห็นหลำนก็ช็อคสุดขีดรีบวิ่งหน้ำ

ตั้งมำแจ้งข่ำว

นำยหญิงของบ้ำนตอนนี้ยังไม่ทรำบชะตำกรรม ถ้ำลูกสำว

มำหำยไปอีก อวี๋หมิงหลำงคงไม่อยำกมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว แต่เขำก็

ใจเย็นลงอย่ำงรวดเร็ว

บ้ำนของพ่อตำเป็นบ้ำนเดี่ยวสองชั้น ระบบรักษำควำม

ปลอดภัยค่อนข้ำงใช้ได้ ถึงแม้จะกันคนอย่ำงเขำไม่ได้ก็ตำม แต่

กันโจรทั่วไปได้ไม่มีปัญหำ

ช่วงสองวันนี้ที่เสี่ยวเชี่ยนไม่อยู่ ไม่เพียงแต่เสี่ยวเหวยจะมำ

อยู่กับชีอวี่เซวียน คนสวยก็ถูกส่งมำด้วย ถ้ำมีคนนอกเข้ำมำไม่มี

ทำงที่คนสวยจะไม่เห่ำ

พอนึกถึงตรงนี้อวี๋หมิงหลำงก็ท ำใจนิ่งๆ”คนสวยล่ะ? ให้มัน

1 2 5 9 6

ช่วยหำสิ”

“… สุนัขมหัศจรรย์ของนำยก็หำยไปด้วยเหมือนกัน!”

นี่มันจะแฟนตำซีไปแล้ว

เด็กทำรกที่ยังไม่ครบขวบยังเดินไม่ได้พำสุนัขหำยไป

ด้วยกัน!

อวี๋หมิงหลำงไม่เชื่อเรื่องงมงำย เขำตำมหนงเย่ำไปยังห้องที่

เสี่ยวเหวยหำยตัวไป ด้วยควำมร้อนใจจึงไม่สนเรื่องนั่งเก้ำอี้

รถเข็นแล้ว มันช้ำไม่สู้เดินไปไวกว่ำ ควำมปลอดภัยของสองแม่

ลูกคู่นี้ส่งผลต่อจิตใจของอวี๋หมิงหลำงเสมอ ท ำให้เขำลืมทุกสิ่ง

ไว้เบื้องหลัง

ห้องเด็กอ่อนห้องนี้ชีอวี่เซวียนตั้งใจเอำไว้ให้เสี่ยวเหวย

โดยเฉพำะ อวี๋หมิงหลำงไปดูที่ระเบียงกับห้องน้ำ จำกนั้นก็ก้ม

เก็บขนหมำได้หนึ่งเส้นที่หน้ำประตู

“คนสวยพำเสี่ยวเหวยออกไปแล้ว”

“…” หนงเย่ำสะเทือนใจ หมอนี่ตำดีเว่อร์ เมื่อกี้เขำจ้องอยู่ตั้ง

นำนไม่เห็นจะมีเบำะแสอะไร เรื่องค้นหำแบบนี้ไว้ใจผู้เชี่ยวชำญ

1 2 5 9 7

อย่ำงหมำทหำรได้จริงๆ ด้วย

ห้องเด็กอ่อนอยู่ชั้นสอง อวี๋หมิงหลำงดูบันไดก็รู้สึกว่ำ

เป็นไปไม่ได้ที่ลูกเขำจะคลำนลงไปเอง ถ้ำอย่ำงนั้น

เขำเบนสำยตำไปมองที่ลิฟต์ หนงเย่ำส่ำยหน้ำ

“ไม่น่ำเป็นไปได้นะ เด็กที่ยังเดินไม่ได้กับหมำหนึ่งตัว ยืน

ซ้อนกันกดลิฟต์ไม่ถึงหรอก ต่อให้ซ้อนกันได้ เด็กที่ยังเดินไม่ได้

จะรู้จักกดลิฟต์ได้ยังไง?”

“ต้ำเหวยไม่มีปัญหำหรอก” อวี๋หมิงหลำงเดินไปที่ลิฟต์ “ต้ำ

เหวยลงไปแล้ว”

หนงเย่ำหน้ำเหวอ ตกลงว่ำเด็กกลำยเป็นปีศำจที่ฉลำด

เหลือเกินหรือหมำของหัวหน้ำคณะน้อยบรรลุเป็นเทพแล้ว

วะเนี่ย?!

อวี๋หมิงหลำงกะควำมสูงของปุ่มลิฟต์ด้วยสำยตำ “ลูกของ

ผมน่ำจะขี่คนสวยแล้วเอื้อมมือไปกดปุ่ม แต่ก็ไม่ตัดควำมเป็นไป

ได้ที่คนสวยจะยืนขึ้นมำเอง แต่ถ้ำเป็นอย่ำงหลังมันดูยำกกว่ำ ต้ำ

เหวยยังพูดไม่ค่อยได้ คงยำกที่จะสื่อสำรกับคนสวย”

1 2 5 9 8

“… ถ้ำวันหนึ่งลูกนำยสั่งหมำมหัศจรรย์ของนำยไปกอบกู้

โลกได้ ฉันจะไม่แปลกใจเลย”

หนงเย่ำกับชีอวี่เซวียนเกิดควำมหวังขึ้นในใจพร้อมกัน มี

ควำมมั่นใจมำกว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะต้องกลับมำอย่ำงปลอดภัย

แน่นอน ครอบครัวนี้มีใครธรรมดำที่ไหน เด็กที่อำยุยังไม่ถึงขวบ

พำหมำหนีออกไปได้แล้ว ดังนั้นต้องมั่นใจในตัวของพ่อแม่ เรื่อง

ที่คนอื่นท ำไม่ได้ ครอบครัวนี้มีควำมเป็นไปได้ที่จะสร้ำง

ปำฏิหำริย์

อวี๋หมิงหลำงลงไปไล่หำตำมห้องที่ชั้นล่ำง นอกจำกห้องที่

เขำกับชีอวี่เซวียนนั่งคุยกันแล้ว ยังมีห้องรักษำคนไข้ที่ขังฉินเซียง

เสวี่ยเอำไว้ ลูกเขำไม่มีทำงเข้ำไปในห้องนั้นแน่

งั้นห้องที่เหลือก็มีแค่

อวี๋หมิงหลำงหรี่ตำมอง เขำเดินไปเปิดม่ำนตรงระเบียง

ห้องรับแขกแล้วก็เห็นประตูที่ใช้ออกไปด้ำนนอกได้ถูกเปิดอยู่

ภำพนี้เขำเห็นนั้นคงยำกที่จะลืมไปตลอดชีวิต

ลูกสำวของเขำแบกขวดนมไว้ด้ำนหลัง ในมือถือขนมปัง

กรอบ นั่งอยู่ที่ระเบียงห้องรับแขกชั้นหนึ่งโดยหันด้ำนหลังมำทำง

1 2 5 9 9

เขำ คนสวยเองก็นั่งไปในทำงเดียวกับนำยน้อย ด้ำนหลังของทั้ง

สองให้ควำมรู้สึกเดียวกันก็คือโศกเศร้ำ

จำกชั้นสองมำชั้นหนึ่งผู้ใหญ่คงใช้เวลำแค่สองนำที แต่

ส ำหรับเด็กเล็กขนำดนี้คงเป็นเส้นทำงที่ทุลักทุเลพอสมควร อีก

ทั้งเด็กน้อยยังเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ!

เปลืองแรงไปตั้งมำกเพื่อหนีลงมำ คงอยำกจะหนีออกไปหำ

พ่อกับแม่ เด็กน้อยนั่งหันหน้ำไปทำงประตูใหญ่รำวกับว่ำรอ

โอกำสประตูเปิดก็จะหนีออกไป

แถมยังมีเสบียงติดตัวไปด้วย…

อวี๋หมิงหลำงไม่สงสัยเลยว่ำ ถ้ำเขำหำลูกสำวไม่เจอ ไม่แน่

ลูกสำวเขำคงฉวยโอกำสตอนที่มีคนเปิดประตูใหญ่แอบพำคน

สวยออกไป และก็คงกลับไปถึงบ้ำนตัวเองได้ด้วย

ถึงเส้นทำงจะไกล แต่ส ำหรับเด็กที่ตอนอำยุเดือนเดียวก็มี

พรสวรรค์ด้ำนควำมฉลำดติดตัวคงไม่ใช่เรื่องยำก ยิ่งไปกว่ำนั้น

ยังมีคนสวยติดตำมไปด้วยแบบนี้

เมื่อคนสวยได้ยินเสียงเปิดประตูก็ขยับหู มันรีบหันไปทันที

พอเห็นว่ำเป็นนำยผู้ชำยมันก็แลบลิ้นด้วยควำมดีใจ เสี่ยวเหวย

1 2 6 0 0

ได้ยินคนสวยเห่ำก็หันไปมอง พอเห็นพ่อก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมำ

แต่พยำยำมรวบรวมก ำลังตะโกนด้วยเสียงของเด็กทำรก

“พ่อ… แม่อะ?”

ว่ำกันตำมจริง นี่เป็นประโยคแรกที่ลูกพูดได้ยำวขนำดนี้

เดิมควรจะดีใจแต่คนเป็นพ่อกลับแทบน้ำตำไหล เขำเดินเข้ำไป

อุ้มลูกขึ้นมำ

“แม่หนูหลงทำงอยู่ แต่ไม่เป็นไรนะ พ่อจะรีบไปพำแม่

กลับมำ”

“อื้อ!” เสี่ยวเหวยพยักหน้ำเต็มแรง แต่เด็กทำรกแสร้งท ำ

เป็นเข้มแข็งได้ไม่นำนก็ระเบิดเสียงร้องไห้ออกมำ

1 2 6 0 1