แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1493 รู้สึกผิดในใจอย่ำงบอกไม่ถูก

“เป็นอะไรไป?” มู่ฮวำหลีถำมเสี่ยวเชี่ยน ทั้งสองคนก ำลังนั่ง

ช่วยกันก่อทรำย เขำเห็นเสี่ยวเชี่ยนดูซึมๆ จึงพำออกมำเดินเล่น

ตอนแรกก็ยังเห็นร่ำเริงดี ก่อปรำสำททรำยขนำดใหญ่ แต่เสี่ยว

เชี่ยนนั่งมองไปมองมำก็น้ำตำร่วง

น้ำตำของเธอไม่เหมือนคนอื่น ร่วงลงมำไม่มีควำมอ่อนแอ

เลยแม้แต่น้อย กลับดูเหมือนมีพลัง เห็นแล้วก็เจ็บปวด

“ฉันนึกถึงนิทำนเรื่องสโนไวท์ มันน่ำหดหู่มำก”

“แค่ก่อปรำสำทก็ท ำคุณนึกถึงเจ้ำหญิงได้เลยเหรอ?” มู่ฮวำ

หลีหัวเรำะ เขำรู้สึกว่ำหลังจำกที่เสี่ยวเชี่ยนถูกจับแต่งตัวด้วย

กระโปรงแบบเจ้ำหญิง ควำมคิดของเธอก็ช่ำงน่ำรักเหลือเกิน

วันนี้ผมเธอแสกกลำง ถูกคนใช้เอำที่ม้วนผมท ำเป็นลอนให้

ดูแล้วเหมือนสไตล์ของสำวยุคกลำง

“ฉันนึกถึงเจ้ำหญิงสโนไวท์ที่เพิ่งสูญเสียแม่ เขำเองก็รอแม่

กลับมำอยู่ในปรำสำทแบบนี้ พอนึกถึงตรงนี้ฉันก็รู้สึกหดหู่”

คนที่แม่เป็นห่วงที่สุดก็คือลูก หลับตำก็รำวกับได้ยินเสียงลูก

1 2 6 0 2

ร้องตะโกนหำแม่ พอคิดถึงลูกก็ท ำได้แค่กล้ำกลืนน้ำตำลงไป

เวลำนี้สิ่งเดียวที่ควรคิดก็คือควำมพยำยำมในทำงปฏิบัติ

“ในกำรตีพิมพ์ครั้งแรกไม่ได้มีกำรบอกว่ำแม่ตำย แต่ตั้งแต่

กำรตีพิมพ์ครั้งที่สองเป็นต้นไปมีกำรท ำให้เนื้อหำดูน่ำสงสำร

ยิ่งขึ้น ในควำมเป็นจริงผมคิดว่ำฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกสนุกกว่ำ

ในทำงมุมมองทำงจิตวิทยำก็ดูสอดคล้องกับนิสัยของมนุษย์กว่ำ

เพียงแต่ต่อมำได้มีกำรแก้ไขเรื่อยๆ เพื่อให้เหมำะกับเด็ก ถึงฟังดู

เหมือนจะดีแต่กลับไม่สอดคล้องกับนิสัยของมนุษย์”

อำจเพรำะเป็นโรคบ้ำงำน คุยไปคุยมำก็วกเข้ำกำรวิเครำะห์

แบบเฉพำะทำง มู่ฮวำหลีพูดไปได้ครึ่งทำงก็รู้สึกว่ำดูไม่เหมำะ

เขำไม่ควรคุยเรื่องแบบนี้กับสำวๆ

“ไม่สอดคล้องกับนิสัยมนุษย์จริงๆ แหละ อย่ำงเช่น เจ้ำชำย

กับเจ้ำหญิงไม่ได้มีกำรพูดคุยอะไรกันเลย พอเปิดโลงแก้วขึ้นก็ นี่

เป็นผู้ป่วยโรคชอบสมสู่กับศพ นำยเคยเจอคนไข้แบบนี้ไหม?”

“เคยเจอหลำยรำยเลยล่ะ ส่วนมำกพบในเพศชำย และส่วน

ใหญ่จะเป็นพนักงำนธรรมดำ บำงคนเป็นฆำตกรต่อเนื่องก็เพรำะ

โรคนี้ ในทำงวิชำกำรมันคือควำมผิดปกติทำงเพศ”

1 2 6 0 3

“เล่ำให้ฟังหน่อยสิ ฉันค่อนข้ำงสนใจผู้ป่วยโรคนี้ แต่จนถึง

ตอนนี้ฉันยังไม่เคยเจอเคสแบบนี้เลย อำจเพรำะเกี่ยวข้องกับ

วัฒนธรรมในประเทศก็ได้”

ทั้งสองคนพอพูดถึงเรื่องเฉพำะทำงที่ตัวเองถนัดก็คุยกันได้

ไม่รู้จักจบจักสิ้น ลมทะเลพัดโชยมำ ในสำยตำของคนนอกสอง

คนนี้ก็คือคู่รักที่ชำยฉลำดหญิงรูปงำม

ห่ำงออกไปไกลๆ มู่กงกงก ำลังยืนดูอยู่ เขำวำงกล้องส่อง

ทำงไกลลงด้วยควำมพอใจ

ในที่สุดลูกชำยจอมซื่อบื้อของเขำก็จีบสำวเป็นหน่อย แต่มู่

กงกงไม่รู้เลยว่ำเรื่องที่สองคนนั้นคุยกันกลับไม่ได้หวำนแหววแต่

อย่ำงใด เหมือนเพื่อนที่คุยกันถูกคอมำกกว่ำ เป็นกำรพูดคุยที่

มองข้ำมเรื่องควำมแตกต่ำงทำงเพศไปแล้ว

“นำยพูดเรื่องลักษณะเด่นของโรคชอบสมสู่กับศพหน่อยสิ”

เสี่ยวเชี่ยนพูด

แมวหลีฮวำไม่รู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนขุดหลุมดักเขำอยู่ เขำจึงตอบ

ไปตำมตรง

“เอำควำมรู้สึกและควำมนึกคิดมองในรูปของสิ่งของหมด

1 2 6 0 4

คิดว่ำคนที่ชอบควรเป็นวัตถุของตัวเอง ไม่ใช่คนที่มีชีวิต”

“แล้วคนที่ยัดเยียดควำมรู้สึกให้คนอื่น เช่น กักขังหญิงสำว

ที่มีลูกมีครอบครัวแล้ว มองเห็นแต่ควำมรู้สึกของตัวเองมองข้ำม

ควำมรู้สึกคิดถึงครอบครัวของคนอื่น ไอ๊หยำ หนุ่มน้อยนำย

อันตรำยแล้ว นำยก ำลังใกล้จะเป็นโรคชอบสมสู่กับศพเต็มที”

แมวหลีฮวำได้สติ เขำมองเสี่ยวเชี่ยน “คุณจงใจเหรอ?”

เธอไม่มีประสบกำรณ์โรคแบบนี้เลยขอควำมรู้ที่ไหนกัน

จริงๆ แล้วเธอปูทำงขุดหลุมดักเขำต่ำงหำก?

เขำเองก็เดินไปลงหลุมอย่ำงโง่ กลำยเป็นคนใกล้เป็นโรค

ชอบสมสู่กับศพอย่ำงที่เธอว่ำ ทั้งที่เห็นๆ อยู่ว่ำไม่ได้ใกล้เคียง

เลย!

คุยกับเธอประมำทไม่ได้เลยจริงๆ ไม่รู้ว่ำเมื่อไรจะตก

หลุมพรำง

เสี่ยวเชี่ยนยักไหล่ “นำยต้องใจกว้ำงกับคนที่สูญเสียควำม

ทรงจ ำหน่อยนะ ฉันจ ำอะไรไม่ได้เลย”

“…” จ ำไม่ได้แต่ยังรู้จักขุดหลุมดักคนอื่นเนี่ยนะ!

1 2 6 0 5

แมวหลีฮวำรู้สึกว่ำเดิมทีตัวเองควรโกรธ แต่คิดๆ ดูแล้วก็

รู้สึกน่ำข ำ เสี่ยวเชี่ยนนวดขมับพลำงพูดเหมือนถูกอะไรเข้ำสิง

“มนุษย์นี่นะ พอสูญเสียควำมทรงจ ำก็นึกเรื่องบำงอย่ำงไม่

ออก ถ้ำจะโทษต้องโทษมู่กงกงที่ไม่ควรท ำกับฉันแบบนี้” เริ่มต้น

กำรเสี้ยม~

“ดังนั้น ‘กำรสูญเสียควำมทรงจ ำ’ ของคุณมันพกพำโหมด

ขุดหลุมดักคนอื่นด้วย?” แมวหลีฮวำมองออกแล้ว เสี่ยวเชี่ยน

อยำกสูญเสียควำมทรงจ ำเมื่อไรก็เมื่อนั้น

พอขุดหลุมดักคนอื่นเสร็จก็ท ำเป็นจ ำไม่ได้ทันที โยน

ควำมผิดให้เรื่องสูญเสียควำมทรงจ ำได้อย่ำงเนียนๆ

“กับเพื่อนอย่ำงนำยปกติฉันก็แค่ล้อเล่นข ำๆ แต่กับคนที่

รังแกฉันจริงๆ ฉันไม่ได้ใจดีแบบนี้หรอกนะ” เสี่ยวเชี่ยนมองไป

ทำงบ้ำนพัก ใช้หัวเข่ำคิดยังรู้เลยว่ำตำแก่ผมขำวนั่นแอบดูอยู่

“พูดตำมตรง แมวหลีฮวำท ำไมนำยถึงได้มีพ่อแบบนั้นนะ

หรือนำยถูกอุ้มมำผิดตัว?”

“ผมเองก็ไม่รู้ แต่เขำมีส่วนคล้ำยกับคุณอยู่นะ”

1 2 6 0 6

เสี่ยวเชี่ยนท ำเสียง อ้อ เธอเอำที่ตักทรำยตะกุยทรำย ถ้ำคน

ที่อยู่ข้ำงเธอคือเสี่ยวเฉียง พอเห็นเธอท ำแบบนี้คงรีบลุกพรวดขึ้น

อย่ำงรวดเร็วแล้วไปให้ไกลที่สุด

แต่แมวหลีฮวำดูซื่อกว่ำหมำทหำรเยอะ หลักๆ คือเสี่ยว

เชี่ยนคุยกับเขำด้วยท่ำทำงเหมือนแหย่แมวด้วยของเล่น รู้ทั้งรู้ว่ำ

ตะปบไม่ได้แต่ก็ยังจะพุ่งเข้ำไปเล่นด้วย

ครั้นแล้วแมวหลีฮวำจึงถูกทรำยที่เสี่ยวเชี่ยนขุดกระเด็นเข้ำ

ตำ แต่เขำก็ยังท ำหน้ำงงอยู่

นี่เขำท ำเธอไม่พอใจตรงไหน?

เสี่ยวเชี่ยนขุดไปเรื่อยๆ เธอกะว่ำตักใส่ถังให้เต็มแล้วจะสำด

ใส่ตัวของแมวหลีฮวำ

“ถ้ำวันนี้นำยไม่พูดให้ชัดเจนว่ำฉันเหมือนกับตำแก่หัวหงอก

วิปริตนั่นตรงไหน ฉันรับรองเลยว่ำช่วงหลำยวันต่อจำกนี้นำยได้

ถูกผู้ป่วยที่เป็นโรคจิตเพรำะถูกท ำให้สูญเสียควำมทรงจ ำข่วน

หน้ำจนลำยแน่”

“ทุกครั้งที่เขำท ำเรื่องไม่ดีเขำมักจะโทษว่ำเป็นเพรำะเขำ

ป่วย เขำสะเทือนใจเรื่องที่แม่ผมตำยจนกลำยเป็นแบบนี้… ผม

1 2 6 0 7

เลยรู้สึกว่ำ ‘กำรสูญเสียควำมทรงจ ำ’ ของคุณกับ ‘กำรสะเทือน

ใจ’ ของเขำมันมีจุดที่เหมือนกัน”

แมวหลีฮวำตอบไปตำมตรงอย่ำงจริงใจ

ถ้ำนี่เป็นอวี๋หมิงหลำง เสี่ยวเฉียงจอมกะล่อนแผนสูงไม่มี

ทำงตอบแบบนี้ออกมำหรอก นี่ไม่ใช่ค ำถำมแจกแต้ม นี่มัน

ค ำถำมแจกชีพ!

แต่นี่คือแมวหลีฮวำ ผู้ชำยที่ดูเหมือนฉลำดแต่กลับใสซื่อ

บริสุทธิ์มำก

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกลงมือต่อไปไม่ลงแล้ว อำรมณ์เหมือนเธอ

ก ำลังรังแกเด็กอยู่

เธอคิดถึงเสี่ยวเฉียงมำก จะถีบจะตบตีก็ได้ หน้ำด้ำน

ทนทำนเหลือเกิน เธอจะหยิกหยอกล้อยังไงก็ได้ เพรำะหนังหนำ

หนังเหนียวสุดๆ

แต่แมวหลีฮวำไม่เหมือนกับเขำ เสี่ยวเชี่ยนยังมีเกร็งๆ กับ

เขำอยู่บ้ำง เวลำพูดต้องคอยกังวลว่ำประโยคไหนที่เขำจะคิดจริง

รังแกเขำแต่กลับท ำให้เธอรู้สึกผิด

1 2 6 0 8

เธอไม่สงสัยเลยถ้ำเธอพูดกับแมวหลีฮวำว่ำ นำยรอฉันอยู่ที่

เดิมนะ ผ่ำนไปอีกยี่สิบปีกลับมำก็ยังคงได้เห็นศพแมวแห้งกรังอยู่

ที่เดิม

“นิสัยของนำยได้มำจำกเขำเหรอ?”

“คงงั้นมั้ง ผมก็จ ำไม่ค่อยได้แล้ว คนเรำเลือกเกิดได้ที่ไหน

กัน”

เสี่ยวเชี่ยนเห็นด้วยกับค ำพูดของเขำ

“นำยยังดีกว่ำฉัน อย่ำงน้อยนำยก็รู้ว่ำตัวเองมำได้ยังไง ส่วน

ฉัน…” เธอก้มหน้ำ

“คุณอยำกถำมผมเกี่ยวกับเรื่องในตอนนั้นเหรอ?”

“ใช่”

“ผมรู้ไม่เยอะหรอก”

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกผิดในใจอย่ำงไม่มีสำเหตุเพรำะควำมจริงใจ

ของเขำ

ตอนนี้เธอออกไปไม่ได้แต่ก็ไม่คิดจะอยู่เฉยๆ ก่อนที่เสี่ยว

1 2 6 0 9

เฉียงจะมำช่วย หนึ่งคือเธอต้องหำวิธีจัดกำรตำเฒ่ำหัวหงอก และ

ที่ส ำคัญกว่ำก็คือเธออยำกใช้โอกำสที่อยู่ที่นี่สืบเรื่องชำติก ำเนิด

ของตัวเอง เรื่องในอดีตที่ให้ตำยพ่อเธอก็ไม่ยอมเล่ำให้ฟัง บำงที

เธออำจหำค ำตอบได้ที่นี่

ชำยผมขำวเล่นตุกติกกับควำมทรงจ ำของเธอ แต่กลับไม่รู้

เลยว่ำประธำนเชี่ยนมีควำมทรงจ ำจำกเมื่อชำติก่อน ควำมทรงจ ำ

เมื่อชำติก่อนของเธอถูกผนึกไว้ แต่ของชำตินี้ไม่ได้ถูกแตะต้อง

เธอมองแมวหลีฮวำที่พูดถึงเรื่องในตอนนั้นโดยไม่ปิดบังให้

เธอฟัง ในสมองของเสี่ยวเชี่ยนเริ่มมีควำมคิดหนึ่งปรำกฏออกมำ

ในควำมทรงจ ำที่เธอลืมไปแล้วนั้นจะต้องมีข้อมูลส ำคัญที่

เกี่ยวข้องกับแมวหลีฮวำแน่นอน แต่กลับถูกเธอลืมไปแล้ว เพรำะ

ตอนที่เธอหลอกถำมเขำเรื่องชำติก ำเนิด เธอเกิดควำมรู้สึกผิดใน

ใจอย่ำงบอกไม่ถูก

1 2 6 1 0