แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1496 อยู่ที่ควำมรู้ใจกันแล้ว

“เล่นก็เล่นสิ กลัวที่ไหนล่ะ!”

หนำนกั่วติดเบ็ดแล้ว

หยิบกระดำษกับปำกกำมำเริ่มเล่นเกมกับเสี่ยวเชี่ยน

เธอตั้งใจเขียนเกี่ยวกับตัวเองทั้งนิสัย ควำมสวย ควำม

ภำคภูมิใจ ประสบกำรณ์ ควำมส ำเร็จ

เสี่ยวเชี่ยนเองก็เขียนด้วย นำงฟ้ำที่สูญเสียควำมทรงจ ำ…

หลังจำกที่หนำนกั่วเห็นข้อควำมที่เสี่ยวเชี่ยนเขียนก็รู้สึกว่ำ

คิดผิดที่ยอมตกลงเล่นด้วย อำรมณ์เหมือนถูกปั่นหัว

“เธอ”

“ฉันสูญเสียควำมทรงจ ำจริงๆ นะ! เธอต้องเชื่อในข้อมูล

จ ำนวนมำก!”

“…” ก็ได้ เธอมันหน้ำด้ำน เธอมันมีเหตุผล!

สิ่งส ำคัญของเกมนี้ก็คือตัวเองจะแสดงออกอย่ำงไร ตัวเอง

ในสำยตำของคนอื่นเป็นอย่ำงไร ท ำไมเกมนี้ถึงเห็นบ่อยใน

1 2 6 3 0

โรงเรียน แต่กลับไม่ค่อยเจอเวลำรักษำคนไข้?

เพรำะเด็กนั้นใสซื่อบริสุทธิ์ คนเรำยิ่งเติบโตก็ยิ่งมีก ำแพงใน

ใจ ชินกับกำรเสแสร้งทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัวเมื่ออยู่ต่อหน้ำคนอื่น มี

แค่ไม่กี่คนหรอกที่จะมองเห็นปัญหำของตัวเอง ต่อให้มองเห็นก็

จะจงใจปิดบัง แสดงแต่ด้ำนดีๆ ออกมำ

คนส่วนใหญ่มักคิดว่ำตัวเองนั้นสมบูรณ์แบบ ต่อให้เป็นคน

แสนทุเรศในสำยตำคนอื่นก็ยังคิดว่ำตัวเองเลิศเลอทุกอย่ำง คน

ที่ผิดก็คือคนอื่น มีแค่ไม่กี่คนหรอกที่ยอมรับปัญหำของตัวเองได้

อย่ำงตรงไปตรงมำ

ดังนั้นหนำนกั่วถึงได้คิดว่ำเสี่ยวเชี่ยนไร้เดียงสำมำกที่เลือก

เกมนี้มำเล่นกับเธอที่เป็นผู้เชี่ยวชำญ

“งั้นพวกเรำมำเริ่มกัน” ขณะที่หนำนกั่วเตรียมจะเริ่มเสี่ยว

เชี่ยนกลับลุกขึ้น เอำกระดำษของตัวเองยัดใส่มือหนำนกั่ว แล้ว

แย่งของหนำนกั่วมำ

“เป็นถึงนำงจิ้งจอกพันปี เล่นกติกำเดิมๆ ก็น่ำเบื่อแย่ เธอก็

รู้ว่ำนี่เป็นเกมของเด็กๆ ผู้ใหญ่อย่ำงพวกเรำเอำมำเล่นก็ต้อง

เปลี่ยนกติกำกันหน่อย”

1 2 6 3 1

“เปลี่ยน… กติกำ?”

“อืม”

เสี่ยวเชี่ยนแลกเปลี่ยนกระดำษของตัวเองกับหนำนกั่ว

จำกนั้นก็ชูกระดำษที่หนำนกั่วเขียน

“นับจำกวันนี้หนึ่งวันเต็มๆ ฉันจะแสดงเป็นเธอ เธอแสดง

เป็นฉัน พูดตำมตรง ฉันรู้สึกว่ำเธอได้เปรียบ นำงฟ้ำที่สูญเสีย

ควำมทรงจ ำแสดงง่ำยจะตำย”

“…”

“เธอคงไม่ได้หำควำมรู้สึกที่สูญเสียควำมทรงจ ำไม่เจอนะ?

งั้นเดี๋ยวฉันอธิบำยให้ฟัง นับจำกนี้ไปเธอเป็นกระดำษขำว เธอไม่

มีนิสัยอะไร ไม่มีใครมองเธอเป็นยังไง เธอจะท ำอะไรก็ได้ที่เธอ

อยำกท ำ พูดอะไรก็ได้ที่เธออยำกพูด เป็นตัวของตัวเอง มี

ควำมสุขกับสิ่งไหนก็ไปท ำ”

“มีควำมสุข?”

“อย่ำบอกนะว่ำแม้แต่ควำมรู้สึกมีควำมสุขเธอก็จ ำไม่ได้?

คนที่สูญเสียควำมทรงจ ำอย่ำงฉันยังไม่ลืมเลยนะ”

1 2 6 3 2

“ฉัน ฉันท ำได้แน่นอน!”

“งั้นก็ขอให้โชคดี” เสี่ยวเชี่ยนออกไปพร้อมกับกระดำษของ

หนำนกั่ว “พรุ่งนี้เวลำนี้พวกเรำจะมำแลกเปลี่ยนควำมคิดเห็นที่มี

ต่อบทบำทที่ตัวเองได้รับ”

เสี่ยวเชี่ยนพูดจบก็ไปเลยโดยไม่สนว่ำหนำนกั่วจะมีสีหน้ำ

อย่ำงไร

เมื่อไปอยู่ตรงที่ที่หนำนกั่วมองไม่เห็นประธำนเชี่ยนก็ยิ้ม

ออกมำเล็กน้อย

ตำเฒ่ำหัวหงอกใช้วิทยำศำสตร์ชั้นสูงเล่นสกปรกกับเธอ

เธอก็จะใช้วิธีที่พ่อสอนเด็ดปีกตำเฒ่ำนั่น ไม่ว่ำจะเป็นควำม

จริงใจที่เธอแสดงต่อแมวหลีฮวำหรือเกมพิเศษที่เล่นกับหนำนกั่ว

พฤติกรรมที่ดูเหมือนไม่มีอะไรนี้ล้วนท ำให้เกิดผลลัพธ์ที่คำดไม่

ถึง แต่นี่เป็นเพียงขั้นแรกในกำรล้ำงแค้นของประธำนเชี่ยน

ถ้ำขั้นแรกท ำได้ดี ต่อจำกนั้นเธอก็ยังมีวิธีอื่นๆ ที่ใช้หลอก

คนพวกนี้มำติดกับ เป้ำหมำยสุดท้ำยก็คือตำเฒ่ำหัวหงอกนั่น

ยิ่งเธออยู่ที่นี่นำนตำเฒ่ำหัวหงอกก็จะยิ่งมีอันตรำย

1 2 6 3 3

เพียงแต่…

เสี่ยวเชี่ยนหลับตำ มีแต่ภำพอวี๋หมิงหลำงอุ้มเสี่ยวเหวยวิ่ง

ตำมหำเธอไปทั่ว

ติดต่อเขำไม่ได้ ไม่รู้ว่ำตอนนี้ลูกเธอเป็นอย่ำงไรบ้ำงแล้ว

กำรหำยตัวไปของเธอจะท ำให้เขำแทบขำดใจหรือเปล่ำ…

“คุณยิ้มแล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนถูกดึงสติกลับมำ เขำเห็นแมวหลีฮวำยืนกอดอก

มองเธออยู่ที่อีกด้ำนของทำงเดิน

“หืม?”

“เมื่อกี้ตอนคุณก ำลังคิดคุณยิ้มออกมำ”

เขำมองเธออยู่ตลอดตั้งแต่เธอออกมำจำกห้องหนำนกั่ว ทุก

ครั้งที่เธอปั่นหัวคนส ำเร็จจะท ำหน้ำภูมิใจแบบนี้ ถึงจะไม่รู้ว่ำเธอ

หลอกอะไรหนำนกั่ว แต่คิดดูแล้วหนำนกั่วไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ

หรอก แต่ต่อมำเธอก็คิ้วขมวดเหมือนก ำลังกลุ้มเรื่องบำงอย่ำง

แต่ในควำมกลุ้มนั้นเธอก็ยิ้มบำงๆ ออกมำ

นั่นไม่ใช่รอยยิ้มเพรำะมีควำมสุข มันคล้ำยกับรอยยิ้มที่

1 2 6 3 4

ออกมำจำกใจเวลำนึกถึงเรื่องที่ชอบมำกกว่ำ

“งั้นเหรอ… ?”

เสี่ยวเชี่ยนครุ่นคิด สงสัยจะเป็นตอนที่เธอนึกถึงค ำว่ำขำดใจ

มันชวนคิดไปถึงอย่ำงอื่น

ค ำที่เธอใช้นิยำมให้สำมีตัวเองมักจะเป็นอำรมณ์ประมำณ

ท ำตัวเพี้ยนๆ ปัญญำอ่อน พอนึกถึงเขำสมองก็มีแต่เวลำที่เขำท ำ

ตัวบ๊องๆ ผู้ชำยคนนั้นอยู่ไม่เคยสุขไม่มีเลยสักวันที่จะท ำตัวนิ่งๆ

อยู่กับเขำที่ไหนก็จะมีแต่เรื่องบันเทิง

พอนึกถึงตรงนี้เสี่ยวเชี่ยนก็มีควำมสุขขึ้นมำหน่อย

สำมีเธอเป็นทหำรที่เก่งที่สุดในโลก ถ้ำเขำช่วยเธอออกไป

ไม่ได้ก็คงไม่มีใครท ำได้อีกแล้ว เธอต้องเชื่อมั่นในตัวเขำ ก่อน

เขำจะมำถึงเธอต้องใจเย็นเข้ำไว้ อยู่ในดินแดนของตำเฒ่ำหัว

หงอกดีๆ ท ำงำนให้ส ำเร็จ ป่วนที่นี่ให้วุ่นวำยแล้วรอเขำมำก็พอ

อำรมณ์เล็กน้อยทำงสีหน้ำของเสี่ยวเชี่ยนในตอนนี้เปรียบ

เหมือนมีดในสำยตำของมู่ฮวำหลี

กรีดลงไปตอนแรกยังไม่เห็นเลือด แต่เมื่อคงอยู่นำนไปกลับ

1 2 6 3 5

ทิ่มแทงหัวใจเขำซ้ำแล้วซ้ำเล่ำ

เธอก ำลังคิดถึงผู้ชำย แต่ผู้ชำยคนนั้นไม่ใช่เขำอย่ำงแน่นอน

“เป็นอะไรไป?” เสี่ยวเชี่ยนเอำมือไปโบกระดับสำยตำมู่ฮวำ

หลี

ทันใดนั้นมู่ฮวำหลีก็คว้ำข้อมือของเธอไว้ ค ำพูดที่เหมือน

ปีศำจของชำยผมขำววนเวียนอยู่ในหัวเขำ เขำออกแรงเล็กน้อยก็

จับเสี่ยวเชี่ยนกดเข้ำกับก ำแพงได้ เขำสัมผัสได้ถึงลมหำยใจของ

เธอ เธอเองก็สัมผัสได้ถึงชีพจรของเขำ เขำอำศัยควำมได้เปรียบ

เรื่องรูปร่ำงกดเธอไว้ เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนใกล้ชิดกันขนำดนี้

แค่เขำก้มหน้ำลงก็จะสำมำรถลิ้มรสควำมหอมหวำนจำกเธอ

ได้ สัมผัสริมฝีปำกของเธอได้ ขอแค่เขำคิด เขำสำมำรถท ำได้

มำกกว่ำนั้น

มู่กงกงพูดว่ำ ครอบครองเธอ เธอก็จะตกเป็นของเขำ

เสี่ยวเชี่ยนบอกว่ำ ให้เป็นคนโง่ที่มีควำมสุข…

เสียงของชำยผมขำวกับเสี่ยวเชี่ยนก้องอยู่ในหัวเขำพร้อม

กัน เขำกลืนน้ำลำย ดวงตำเริ่มแดงก่ำ แต่กลับเห็นสำยตำเธอที่

1 2 6 3 6

มองเขำมำไม่ได้แสดงควำมตกใจใดๆ เลย

เขำถอยไปหนึ่งก้ำว ปล่อยตัวเสี่ยวเชี่ยน

“ขอโทษที่ผมบุ่มบ่ำม”

อันที่จริงเมื่อครู่เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ใจเย็นเหมือนที่แสดงออก

ในใจเธอวิตกกังวลมำก

เพรำะเมื่อครู่แมวหลีฮวำดูบ้ำคลั่ง ไม่เหมือนคนที่เธอรู้จัก

แต่เขำในตอนนี้กลับดูถอดใจ ถึงขนำดชวนให้คิดว่ำเขำถอดใจ

กับตัวเองด้วยแล้ว

มองตำมหลังมู่ฮวำหลีที่เดินจำกไป ในใจของเสี่ยวเชี่ยนเกิด

ควำมรู้สึกสงสำร

“แมวหลีฮวำ ไปหำอะไรดื่มกันไหม?”

“คุณ…” เขำค่อยๆ หันไป แววตำเจือไปด้วยควำมดีใจ เธอ

ไม่โกรธเขำเหรอ?

“เพื่อนกันนี่ ล้อเล่นแค่นี้ไม่เห็นเป็นไร”

นี่ไม่ได้เป็นกำรล้อเล่น แต่ควำมที่เธอเป็นคนจิตใจดีได้

1 2 6 3 7

หำทำงลงให้เขำ ขณะเดียวกันก็เป็นกำรผลักเขำให้ไปอยู่ในจุดที่

เข้ำก็ไม่ได้ถอยก็ไม่ดีอย่ำงโหดร้ำย

ก็แค่เพื่อนเท่ำนั้น…

“ไปห้องผมสิ”

“!!!” จะท ำอะไรน่ะ!

“ผมจะบอกเรื่องที่คุณอยำกรู้ให้ฟังนะเพื่อน”

“ฮู่ว ตกใจหมด คิดว่ำนำยจะหิวจนกินไม่เลือกแล้ว” เธอเดำ

ว่ำคงเป็นเรื่องที่คุยข้ำงนอกไม่ได้ ในบ้ำนหลังนี้เต็มไปด้วยกล้อง

วงจรปิด

ถ้ำต้องหิวจนใกล้ตำยถึงจะได้กินอำหำรที่อร่อยที่สุด แบบ

นั้นเขำยอมทนหิวไปก่อน แต่ว่ำ… คนบำงคนต่อให้อดตำยก็

เป็นได้แค่เพื่อน

ขณะที่มู่ฮวำหลีเตรียมเล่ำเรื่องชำติก ำเนิดของเสี่ยวเชี่ยนให้

ฟังทั้งหมด อำข่ำที่อยู่อีกซีกโลกก็ก ำลังถือมือถือพิมพ์ข้อควำม

ตำมที่อวี๋หมิงหลำงสั่ง

“พี่หลำง ส่งไปแบบนี้หนำนกั่วจะติดกับไหม?”

1 2 6 3 8

“ติดสิ”

เมียจ๋ำเมีย มีคลื่นกระแสจิตหรือเปล่ำ จะหำคุณเจอไหม ก็

ขึ้นอยู่กับควำมรู้ใจของเรำสองคนแล้วนะ! คุณอยู่ที่นั่นต้อง

จัดกำรหนำนกั่วให้อยู่หมัดนะ เสี่ยวเฉียงภำวนำในใจ แต่น้ำเสียง

กลับฟังดูใจเย็น

“ส่งไปเถอะ”

1 2 6 3 9