แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1495 เอำสิ เสแสร้งกันหน่อย

หนำนกั่วปรับอำรมณ์แล้วไปเปิดประตู เห็นเสี่ยวเชี่ยนกับ

แมวหลีฮวำยืนอยู่

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำให้แมวหลีฮวำ “ผู้พิทักษ์สำวงำมถอย

ออกไปได้แล้ว ตอนนี้เป็นเวลำที่ผู้หญิงเขำจะคุยกัน”

“ผมเป็นเพื่อนสำวด้วยไม่ได้เหรอ?”

“ไม่ได้!”

ก็ได้ แมวหลีฮวำหันตัวเดินออก

“เธอ” หนำนกั่วไม่ค่อยเข้ำใจว่ำท ำไมเสี่ยวเชี่ยนต้องมำหำ

เธอด้วย

อยู่ที่นี่เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้มีอิสระนัก ไปที่ไหนก็ต้องมีแมวหลีฮ

วำตำมติดเสมอ แมวหลีฮวำไม่อยู่ก็ต้องมีลูกน้องของชำยผมขำว

ตำมประกบ แมวหลีฮวำมำส่งเสี่ยวเชี่ยน เรื่องนี้ถูกคนที่มองผ่ำน

ทำงกล้องวงจรปิดคำบข่ำวไปรำยงำนบอสใหญ่ทันที

“บอสครับ ข้ำงตัวเธอไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยจะเป็นไรไหมครับ?”

1 2 6 2 0

“หนำนกั่วอยู่ไม่เป็นไรหรอก ที่นี่นอกจำกบอสเล็กแล้วก็มี

หนำนกั่วที่ควรค่ำให้ฉันไว้ใจ”

“แต่ผลกำรสืบของพวกเรำก่อนหน้ำนี้บ่งชี้ว่ำเฉินเสี่ยวเชี่ยน

ถนัดเรื่องกำรล้ำงสมองมำกเลยนะครับ พวกเรำเป็นห่วงว่ำ”

“เป็นห่วงอะไร? ผู้หญิงตัวแค่นั้นต่อให้มีควำมสำมำรถ

เก่งกำจ ยังจะสำมำรถใช้ช่วงเวลำสั้นๆ ล้ำงสมองคนที่ฉันบ่ม

เพำะมำเป็นสิบๆ ปีทั้งๆ ที่ตัวเองสูญเสียควำมทรงจ ำได้เหรอ?

พวกเรำจะจ ำกัดอิสระเกินไปไม่ได้เข้ำใจไหม?”

เขำเป็นผู้ชำยที่ก ำลังจะได้เป็นเทพผู้สร้ำงโลกแล้วนะ เขำไม่

เชื่อหรอกว่ำหญิงสำวที่สูญเสียควำมทรงจ ำจะตีเกลียวคลื่นลูก

ใหญ่ขึ้นมำได้ อย่ำงไรเสียผลกำรตรวจร่ำงกำยของเธอก็บ่งบอก

แล้วว่ำ สมองส่วนฮิปโปแคมปัสถูกท ำลำยไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

เชื่อในข้อมูลแล้วจะดีเอง

เสี่ยวเชี่ยนเข้ำไปในห้องหนำนกั่ว เธอมองข้ำมสำยตำ

หวำดระแวงของหนำนกั่ว กวำดตำมองไปทั่วห้อง

“เหมือนสไตล์ของเธอ สะอำดดีนะ”

1 2 6 2 1

เป็นฝำแฝดที่ไม่เหมือนกันเลยจริงๆ ห้องของอำข่ำรกรุงรัง

เหมือนรังหมำบ่อยๆ วำงของไม่เป็นที่แถมยังไม่ให้ใครแตะ และ

ที่น่ำประหลำดที่สุดก็คือถ้ำไปเก็บของให้ อำข่ำก็จะหำของที่

ต้องกำรไม่เจอ

พี่ซวี่เป็นคนที่ติดรักสะอำดเล็กน้อย เด็กที่โตมำใน

ครอบครัวทหำรล้วนไม่ชอบเห็นอะไรที่รกรุงรัง ทุกครั้งที่เห็นอำ

ข่ำท ำห้องรกเขำก็อดที่จะลงมือเก็บไม่ได้ แต่เก็บเสร็จอำข่ำหำ

ของไม่เจอก็จะมำโวยวำยใส่เขำนำนวันเข้ำพี่ซวี่ก็เลยอำศัยฝึก

ควำมอดทนเอำ

พอนึกถึงคู่รักอลเวงคู่นั้น ประธำนเชี่ยนก็อดยิ้มไม่ได้

“ยิ้มอะไรน่ะ?” หนำนกั่วรู้สึกเสียวสันหลังกับรอยยิ้มของ

เสี่ยวเชี่ยน

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็แค่พอมำห้องเธอสมองของฉันก็

เหมือนปรำกฏภำพเธออีกคน มันก็แค่ภำพเหตุกำรณ์ในชีวิต เธอ

ก็รู้ว่ำคนที่ ‘สูญเสียควำมทรงจ ำ’ ยำกที่จะรักษำระบบควำมคิดที่

สมบูรณ์ได้ ฉันเองก็นึกไม่ออก”

ก็จริง เฉินเสี่ยวเชี่ยนสูญเสียควำมทรงจ ำไปแล้ว คงก่อเรื่อง

1 2 6 2 2

ไม่ได้หรอก

หนำนกั่วตั้งสติ หลังจำกที่ครำวก่อนเธอแพ้ให้เสี่ยวเชี่ยนใน

กำรแข่งขันเธอก็รู้สึกไม่ยอมมำตลอด แต่กลับอดนึกถึงควำมรู้สึก

น่ำทึ่งเมื่อครำวก่อนไม่ได้ยำมที่อยู่กันสองคนแบบนี้ จริงๆ แล้ว

นับตั้งแต่แข่งกับประธำนเชี่ยนเสร็จ หนำนกั่วก็มักจะมีควำมรู้สึก

แปลกๆ โผล่ขึ้นมำบ่อยๆ ถึงตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนจะสูญเสียควำม

ทรงจ ำไปแล้ว แต่เมื่อมำยืนอยู่ตรงนี้ก็ยังให้ควำมรู้สึกกดดันอยู่ดี

ยิ่งพอได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดว่ำเห็นเธออีกคน หนำนกั่วก็นึกถึงอำ

ข่ำขึ้นมำทันที

“ฉันอีกคน… เป็นยังไง?”

“ยุ่งเหยิง ห้องไม่เก็บ ชอบกินอะไรไม่รู้บ้ำๆ บอๆ เวลำหิว

ชอบร้องครวญครำง”

อำข่ำจริงด้วย

“หึ หึ ชีวิตขยะ”

เวลำที่หนำนกั่วเครียดๆ ชอบเลียนแบบเป็นอำข่ำ เธอมี

รำยงำนที่เกี่ยวกับอำข่ำฉบับสมบูรณ์ ยำกที่จะเข้ำใจคนที่ใช้ชีวิต

ไร้ค่ำเหมือนขยะแบบนั้น เลียนแบบแล้วไม่เห็นจะรู้สึกดี

1 2 6 2 3

“ในสำยตำเธอคือขยะ แต่ฉันรู้สึกเหมือนก็ยังมีควำมสุขมำก

เธอมีควำมสุขไหม?”

“ประสำทเหรอ?” เข้ำมำก็มำถำมว่ำมีควำมสุขหรือเปล่ำ

สนิทกัน?

เสี่ยวเชี่ยนไม่แปลกใจที่เห็นท่ำทำงของหนำนกั่ว พูดแทงใจ

ด ำก็มักจะมีอำกำรสะท้อนกลับไวแบบนี้ นี่ก็คือสัญชำตญำณของ

มนุษย์ แต่พฤติกรรมปลูกต้นไม้แบบนี้ต้องถือคติหว่ำนเมล็ดพันธุ์

ไปเรื่อย ช้ำเร็วมันก็ต้องโตเป็นป่ำเข้ำสักวัน

ขึ้นอยู่กับเวลำ

“ฉันก็เหมือนคนเป็นโรคประสำทอยู่แล้ว ฉันสูญเสียควำม

ทรงจ ำลืมแล้วเหรอ?”

“เธอลืมแล้ว… จริงๆ เหรอ?” ท ำไมรู้สึกพลังท ำลำยล้ำง

ไม่ได้ลดลงเลย?

“เธอต้องเชื่อในข้อมูลนะ จำกผลกำรตรวจร่ำงกำยหลำยต่อ

หลำยครั้งได้บ่งชี้แล้วว่ำฉันสูญเสียควำมทรงจ ำ หรือเธอไม่เชื่อ

ข้อมูลมำกมำยพวกนั้น?”

1 2 6 2 4

ค ำพูดนี้เด็ดมำก

เชื่อในข้อมูลทำงวิทยำศำสตร์จะสำมำรถเปลี่ยนแปลงทุก

อย่ำงได้ นี่คือคติที่ชำยผมขำวล้ำงสมองทุกคนที่อยู่ที่นี่

ควำมเชื่อควำมศรัทธำของทุกคนที่นี่ล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐำน

คตินี้

ตำมคำด พอเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นออกไปหนำนกั่วก็เชื่อ

ใช่ เฉินเสี่ยวเชี่ยนสูญเสียควำมทรงจ ำไปแล้วฉันยังจะกลัว

อะไรอีก

“เธอมำหำฉันท ำไม?” หนำนกั่วถำม

“ไม่มีอะไร ก็แค่อยำกมำเล่นเกมกับเธอ อยู่ว่ำงๆ น่ำเบื่อจะ

ตำย”

“เล่นอะไร?” หนำนกั่วยังไม่ลืมว่ำครำวก่อนเธอถูกเล่นงำน

อย่ำงต่อเนื่อง

ก่อนแข่งก็ครั้งหนึ่ง ระหว่ำงแข่งก็อีกครั้ง

จริงๆ แล้วหนำนกั่วไม่ได้นับครั้งแรกสุดเลยที่สู้กันตัวต่อตัว

1 2 6 2 5

ถ้ำนับก็เป็นสำมครั้ง

“เล่นเกมแนวจิตวิทยำหน่อยเป็นไง?” ประธำนเชี่ยนอยำก

ดันแว่นอีกแล้ว แต่วืด

เอำเถอะ ควำมรู้สึกที่ถูกบังคับรักษำอำกำรสำยตำสั้นมัน

ไม่ได้น่ำรื่นรมย์เท่ำไร

แต่ชีวิตคนเรำมันก็ต้องรู้จักเอำตัวรอดไม่ใช่เหรอ ต่อให้ตก

ไปอยู่ในรังหมำป่ำก็ต้องหักเอำฟันหมำป่ำมำใช้ประโยชน์ให้ได้

“ฉันไม่อยำกเล่น” หนำนกั่วรู้สึกไม่กล้ำสบตำเสี่ยวเชี่ยน

ตรงๆ

“อ้อ งั้นก็ช่ำงเถอะ ไม่เป็นไร ในเมื่อเธอไม่กล้ำแม้แต่จะเล่น

เกมกับคนที่สูญเสียควำมทรงจ ำงั้นฉันไปหำคนอื่นก็ได้ ฉันจะไป

หำแมวหลีฮวำ เขำไม่กลัวคนสูญเสียควำมทรงจ ำอย่ำงฉัน ดูท่ำ

ข้อมูลทำงวิทยำศำสตร์จ ำนวนมำกพวกนั้นไม่เห็นจะมีประโยชน์

ผลทดสอบอะไรนั่นก็ไม่เห็นจะตรง”

“กลับมำ!”

เสี่ยวเชี่ยนที่หันหลังให้หนำนกั่วแอบยิ้มออกมำ พอหันไปก็

1 2 6 2 6

พูดด้วยสีหน้ำจริงจัง

“ท ำไม?”

“ฉันไม่ได้ไม่กล้ำ! ฉันก็แค่ไม่อยำกเล่นกับเธอเท่ำนั้น”

“อืม จริงๆ แล้วเธอสงสัยข้อมูลจ ำนวนมำกพวกนั้นสินะถึง

ได้ไม่อยำกเล่น”

“มันคนละเรื่องกัน!”

“ฉันพูดควำมจริง ช่ำงเถอะ เธอไม่ต้องฝืนหรอก ฉันกลับไป

นอนดีกว่ำ ดูซิว่ำจะฝันเห็นเธออีกคนหรือเปล่ำ ไม่แน่เรื่องที่เธอ

ไม่กล้ำเธอคนนั้นอำจจะกล้ำก็ได้ อย่ำงไรเสียคนที่ท ำอะไรมัวแต่

คิดเยอะก็สู้คนที่ตรงไปตรงมำใจๆ ไปเลยไม่ได้หรอก”

“ใครบอกว่ำฉันสู้เขำไม่ได้! เธอจะเล่นอะไร!”

เสี่ยวเชี่ยนรำวกับได้ยินว่ำ ปิ๊งป่อง ปลำคุณติดเบ็ดแล้ว

กรุณำดึงคันเบ็ดขึ้นด้วยควำมระมัดระวัง

“เกมจิตวิทยำ ง่ำยมำก เกมนี้มีชื่อว่ำฉันเป็นใคร เคยได้ยิน

ไหม?”

1 2 6 2 7

“เธอเอำเกมที่ใช้หลอกเด็กอนุบำลมำให้ฉันเล่นเนี่ยนะ?”

หนำนกั่วรู้สึกเหมือนโดนดูถูกสติปัญญำ

เกมนี้คนที่เรียนจิตวิทยำจะรู้จักกันดี ถ้ำไปบรรยำยตำม

โรงเรียนก็มักจะเลือกเกมนี้กัน ในสำยตำของหมอเฉพำะทำงมัน

ก็แค่เกมหลอกเด็ก

วิธีเล่นก็คือเอำกระดำษให้ผู้เล่นเขียนว่ำคิดว่ำตัวเองมีนิสัย

อย่ำงไร จำกนั้นก็แสดงเป็นตัวเอง แสดงเสร็จก็เปลี่ยนกระดำษ

ไปแสดงเป็นคนอื่น แสดงเสร็จก็เขียนควำมเข้ำใจในบทบำทบน

ด้ำนหลังกระดำษของคนอื่น

นี่เป็นกำรช่วยให้ผู้ร่วมเล่นเกมรู้จักตัวเองมำกขึ้น เพรำะเรำ

ในสำยตำตัวเองกับในสำยตำคนอื่นมันไม่ได้ต่ำงกันแค่ของที่ดู

จำกนำงแบบในเถำเป่ำกับของจริงที่เรำได้เห็น

ตอนนี้ได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดว่ำจะเล่นเกมนี้หนำนกั่วก็รู้สึก

เหมือนโดนดูถูกสติปัญญำกับควำมรู้เฉพำะทำงในเวลำเดียวกัน

เสี่ยวเชี่ยนกระพริบตำปริบๆ”เธอต้องให้อภัยคนที่สูญเสีย

ควำมทรงจ ำนะ ตอนนี้ฉันจ ำอะไรไม่ได้เลย ก็แค่อยำกเล่นเกมนี้

เธอต้องเชื่อในข้อมูลจ ำนวนมำกพวกนั้นนะ ข้อมูลสำมำรถ

1 2 6 2 8

เปลี่ยนแปลงทุกอย่ำงได้ ไม่ใช่เหรอ… หึ หึ!”

1 2 6 2 9