แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1499 พลังงำนของพี่ชำยไร้ขีดจ ำกัด

“แกยอมผิดใจกับฉันเพื่อมันเลยเหรอ?” ชำยผมขำวเห็นมู่ฮ

วำหลีเอำแต่ปกป้องเสี่ยวเชี่ยนตลอด ในใจของเขำก็เกิด

ควำมรู้สึกอยำกฆ่ำคน

อย่ำงไรเสียผลตรวจก็บอกอยู่แล้วว่ำเฉินเสี่ยวเชี่ยนไม่ได้

เป็นอะไรกับชีอวี่เซวียน ก่อนหน้ำนี้ที่ยอมไว้ชีวิตก็แค่อยำกให้

ชีอวี่เซวียนเสียใจ และก็เกิดควำมรู้สึกภูมิใจที่เหมือนเป็นผู้สร้ำง

โลกควบคุมคนอื่นได้ แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้กลับเอำใหญ่ไม่เกรง

กลัวเขำ ชำยผมขำวจึงคิดว่ำไม่สู้ไม่เก็บไว้ดีกว่ำ

“ไม่ใช่เพื่อเธอ แต่เพื่อคุณต่ำงหำก คุณเห็นเธอเป็นแบบนี้

ไม่รู้สึกแปลกๆ เหรอ? เธอสับเปลี่ยนบุคลิกไปไว้ที่อื่นได้อย่ำง

ง่ำยดำย แบบนี้มันหมำยถึงอะไร?”

“แกล้งบ้ำแกล้งโง่?”

แค่กๆ รู้ควำมจริงอีก

ในใจของมู่ฮวำหลีคิดแบบนั้นแต่ปำกกลับพูดจริงจัง

“ไม่ใช่ อำจเพรำะสูญเสียควำมทรงจ ำก็เลยถูกชักจูงได้ง่ำย

1 2 6 5 9

ดูสิ ขนำดแค่เกมเด็กๆ ก็ยังท ำให้เธอกลำยเป็นอีกคนได้ ส่วน

คุณ ท ำให้เธอสูญเสียควำมทรงจ ำ แล้วยังจะให้เธอมำเข้ำรับกำร

ทดสอบอีก คุณคิดว่ำท ำกำรทดสอบทั้งๆ ที่เธอเป็นแบบนี้ผลมัน

จะแม่นสักแค่ไหนกันเชียว?”

ตอนแรกชำยผมขำวก็ฟังไม่เข้ำหู แต่พอฟังถึงตอนท้ำยก็

ดวงตำเป็นประกำย

นั่นสินะ ถ้ำค ำพูดของลูกชำยเขำถูกต้องงั้นก็แสดงว่ำกำร

ทดลองในตอนนั้นมีควำมเป็นไปได้ที่จะส ำเร็จ เพียงแต่ตอนนี้

อำกำรเสี่ยวเชี่ยนไม่คงที่ ผลทดสอบก็เลยออกมำแบบนั้น

มนุษย์เรำมีลักษณะเด่นอยู่อย่ำง เพื่อให้บรรลุเป้ำหมำยของ

ตัวเอง ยอมที่จะคิดหำทำงเข้ำข้ำงตัวเองสำรพัด อย่ำงเช่นชำย

ผมขำว

เขำอยำกชุบชีวิตให้ภรรยำตัวเองมำตลอด เดิมทีก็ไม่อยำก

ยอมรับว่ำกำรทดลองนี้ล้มเหลวอยู่แล้ว แถมผลตรวจของเสี่ยว

เชี่ยนก็ยังออกมำไม่เป็นที่น่ำพอใจอีก ตอนนี้แมวหลีฮวำอธิบำย

ออกมำแบบนี้ ไม่เพียงแต่ชำยผมขำวจะไม่รู้สึกว่ำอำกำรผิดปกติ

ของเสี่ยวเชี่ยนดูแปลกๆ ยังดูแล้วรื่นตำด้วย

1 2 6 6 0

มุกสูญเสียควำมทรงจ ำน่ำอัศจรรย์จริงๆ เอะอะก็โทษ

สูญเสียควำมทรงจ ำไว้ก่อนได้ ไม่มีปัญหำ

“แน่นอน ถ้ำคุณคิดว่ำเธอขัดหูขัดตำ ผมจะลำกเธอออกไป

ยิงให้ตำยตอนนี้เลย เธอจะได้ไม่มำท ำร้ำยคุณเพรำะอำกำรไม่

ปกติอีก” แมวหลีฮวำดูสีหน้ำชำยผมขำวก็รู้แล้วว่ำฟังเข้ำหู เขำ

จึงจงใจพูดแบบนั้นออกมำ

“กลับมำ!” ชำยผมขำวเรียกเขำ ขณะที่ก ำลังจะพูดว่ำให้ตบ

สั่งสอนก็ได้ยินมู่ฮวำหลีชิงพูดเสียก่อน

“ไว้ชีวิตผู้หญิงคนนี้ไม่ได้จริงๆ แต่ถ้ำคุณอยำกฟื้นฟูอำกำร

เธอก็อย่ำไปกระตุ้นเธอ ใครจะไปรู้เกิดคุณไปกระตุ้นเธอเข้ำ วันดี

คืนดีอำจอำกำรก ำเริบลุกขึ้นมำท ำร้ำยคนอีกก็ได้ แล้วก็อย่ำบอก

นะว่ำจะให้ใส่กุญแจมือ หรือจับมัด หรือกักขังหน่วงเหนี่ยว สมอง

ของคนเรำเป็นอะไรที่ซับซ้อนมำก ถูกกระตุ้นเข้ำหน่อยก็ฟื้นฟู

ยำกแล้ว ทำงที่ดีท ำให้เธอสบำยใจเข้ำไว้ แต่ถ้ำเธอไปท ำร้ำยคน

อื่นเข้ำก็ช่ำงเถอะ”

บทสนทนำของทั้งสองคนไปไม่ถึงหูของเสี่ยวเชี่ยน แต่เสี่ยว

เชี่ยนกับแมวหลีฮวำเหมือนมีกระแสจิตส่งถึงกัน เพื่อเป็นกำรให้

ควำมร่วมมือ เสี่ยวเชี่ยนจึงกระชำกสำยไฟของเครื่องจับเท็จมำ

1 2 6 6 1

พันกับหมวกกลำยเป็นลูกตุ้มดำวตกจำกนั้นก็เหวี่ยงไปตรงที่ที่

เธอรู้สึกขัดหูขัดตำที่สุด หมอคนนั้นร้องโอดโอย หัวปูดเลย

ทีเดียว

“ท้องฟ้ำสีครำม เมฆขำวลอยล่อง~อำชำวิ่งใต้เมฆขำว~

โปรดเรียกฉันว่ำนำงพญำ!” เสี่ยวเชี่ยนชักอินกับบท วิ่งไล่ตีไปทั่ว

อย่ำงไรเสียเธอว่ำเธอดูออก พี่ชำยของเธอหลอกตำเฒ่ำนั่น

ส ำเร็จแล้ว เธอยกถังใส่ของเหลวที่ไม่รู้ว่ำเป็นอะไรขึ้นมำสำดใส่

เครื่องมือรำคำหลำยแสน มีควันพุ่งออกมำจำกเครื่อง…

คนอื่นๆ รีบเข้ำไปกู้เครื่องมือ มู่ฮวำหลีเห็นสิ่งที่เสี่ยวเชี่ยน

ท ำก็มุมปำกกระตุก นี่คือบุคคลที่รู้จักเนียนไปตำมบทมำกที่สุด

เท่ำที่เขำเคยเห็นมำ แค่ยื่นบันไดให้ก็ไต่ไปถึงดวงจันทร์ได้เลย!

“คุณก็เห็นแล้ว ใครไปกระตุ้นเธอเข้ำเธอก็จะเป็นแบบนี้ ถ้ำ

ไม่เอำใจเข้ำไว้อำกำรก็จะไม่นิ่ง ท ำร้ำยคนอื่นยังไม่เท่ำไร แต่ถ้ำ

มำท ำร้ำยคุณเข้ำล่ะ? ลำกไปยิงทิ้งเถอะ กำรทดลองอนุภำค

วิญญำณอะไรนั่นส ำเร็จหรือเปล่ำอันที่จริงมันก็ไม่ได้ส ำคัญ

หรอก”

มู่ฮวำหลีเพิ่งพูดจบเสี่ยวเชี่ยนก็พุ่งเข้ำมำทำงชำยผมขำว

1 2 6 6 2

บอดี้กำร์ดเห็นแบบนั้นก็จะเข้ำไปห้ำม แต่ชำยผมขำวสั่งหยุด

“อย่ำไปขัดใจ!”

“แต่เธอจะท ำร้ำยท่ำนนะครับ”

“พูดมำกอยู่ได้ ก็รีบพำฉันออกไปสิ!”

บอดี้กำร์ดรีบเข็นชำยผมขำวหันหลบ เสี่ยวเชี่ยนวิ่งพุ่งเข้ำ

ไปเตะที่เก้ำอี้รถเข็นได้หนึ่งทีจนพนักพิงสั่น บอดี้กำร์ดตกใจมำก

รีบเข็นรถวิ่งหนี

ชำยผมขำวถูกเข็นไปยังที่ปลอดภัยแล้วถึงกล้ำหันไปสั่งแมว

หลีฮวำ

“ดูมันไว้ให้ดี อย่ำให้ใครไปขัดใจ! เดี๋ยวนำยรักษำมันด้วย

ท ำให้มันสงบลง ไอ้เกมบัดซบนี่ต่อไปห้ำมใครเล่นอีก แล้วก็ถ้ำ

หนำนกั่วกลับมำให้ไปหำฉันด้วย!”

พอเขำไปแล้วเสี่ยวเชี่ยนถึงแลกเปลี่ยนสำยตำกับแมวหลีฮ

วำ แมวหลีฮวำถอนหำยใจโล่งอก

เกือบตำยเพรำะเธอแล้ว

1 2 6 6 3

ผู้หญิงคนนี้ท ำไมถึงได้บ้ำดีเดือดแบบนี้?

คนทั่วไปเอำเธอไม่อยู่หรอก ยังดีที่เขำมีไหวพริบ

เมื่อไปอยู่กันตำมล ำพังแล้วแมวหลีฮวำถึงได้ถำมเสี่ยวเชี่ยน

“พฤติกรรมของคุณในวันนี้มันดูบ้ำเกินไปหน่อยหรือเปล่ำ?”

“ไม่บ้ำก็ไม่สมจริงสิ เขำต่ำงหำกที่ท ำให้ฉันต้องมำอยู่ใน

สภำพแวดล้อมสุดโต่งนี่ก่อน มันต้องใช้วิธีสุดโต่งแบบนี้กลับไป

ถึงจะมีทำงรอด พี่ชำย ฉันรู้ว่ำพี่ท ำได้”

“อย่ำมำเรียกผมว่ำพี่ชำยนะ!”

“ก็ได้… น้องชำย?”

มู่ฮวำหลีเดินสะดุดเกือบชนก ำแพง

หนำนกั่วออกไปเดินเล่นอยู่ข้ำงนอกนำนแล้ว

เธอนึกถึงค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยน ให้ลืมว่ำตัวเองเป็นใคร คิด

ว่ำตัวเองเป็นคนที่สูญเสียควำมทรงจ ำ ไปเดินบนถนนที่เคยเดิน

มำแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ไปรับลมทะเล ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ไม่มี

อดีตและก็ไม่มีอนำคต

1 2 6 6 4

หลังจำกเธอเดินจนพอใจกลับมำก็รู้สึกว่ำที่นี่น่ำอึดอัดมำก

“คุณหนำนกั่วคะ บอสเรียกหำคุณค่ะ” มีคนใช้เห็นเธอกลับ

มำแล้วจึงมำส่งข่ำว

“อ่อ เดี๋ยวก่อน ในมือเธอคืออะไรน่ะ?”

คนใช้ชูอ่ำงเลี้ยงปลำเล็กๆ ขึ้น “ปลำเขตร้อนที่อยู่ใน

ห้องรับแขกออกลูกมำหลำยตัวน่ะค่ะ ฉันว่ำจะเอำไปทิ้งหน่อย”

ควำมบ้ำอ ำนำจของชำยผมขำวเพี้ยนถึงขนำดที่ว่ำเลี้ยงปลำ

ก็ต้องก ำหนดจ ำนวน เขำต้องกำรให้ทุกอย่ำงที่นี่อยู่ในควำม

ควบคุมของเขำ

ทันใดนั้นสมองของหนำนกั่วก็นึกถึงตอนอยู่ที่สถำนเลี้ยง

เด็กก ำพร้ำ เธออยำกเลี้ยงปลำมำก อำข่ำจึงพำเธอไปที่แม่น้ำ ทั้ง

สองคนช่วยกันจับปลำตลอดช่วงบ่ำยในที่สุดก็ได้มำหนึ่งตัว เอำ

ไปเลี้ยงไว้ในถัง แต่ผ่ำนไปไม่กี่วันปลำก็ตำย

“ให้ฉันเถอะ” หนำนกั่วรับอ่ำงปลำมำแล้วไปเจอชำยผมขำว

พอเปิดประตูเข้ำไปก็ถูกชำยผมขำวเขวี้ยงของมำโดนหัวแตก

เลือดไหลลงอ่ำงปลำ หนำนกั่วมองน้ำที่ถูกเลือดหยดลงไปด้วย

สำยตำที่เหม่อลอย

1 2 6 6 5

ชำยผมขำวเคลื่อนเก้ำอี้เข้ำไปหำเธอแล้วง้ำงมือตบหนึ่ง

ฉำด

“สำรเลว! ใครใช้ให้แกไปเล่นเกมแบบนั้นกับมัน!”

อ่ำงปลำที่เธออุ้มไว้ตกพื้นแตกกระจำย ลูกปลำหลำยตัวดีด

ดิ้นไปมำบนพื้น

“เล่นเกม… ก็ไม่ได้เหรอ?” หนำนกั่วคิดมำทั้งวัน ท ำไม

หลังจำกที่เธอลืมว่ำตัวเองเป็นใครกลับรู้สึกสบำยใจยิ่งกว่ำ พอ

กลับมำแล้วถึงได้เข้ำใจ

ที่แท้สิ่งที่เธอขำดก็คืออิสระ

“แกกล้ำเถียงฉันเหรอ?!” ควำมโกรธที่ถูกเสี่ยวเชี่ยนกระท ำ

ทั้งหมดเอำมำลงกับหนำนกั่ว ท ำร้ำยเสร็จก็ระบำยอำรมณ์ด้วย

เรื่องอย่ำงว่ำต่อเช่นเคย หนำนกั่วปล่อยให้เขำท ำตำมอ ำเภอใจ

แต่สำยตำเธอกลับเอำแต่มองปลำที่ตำยไปแล้ว

ทันใดนั้นเธอก็ยื่นมือไปดึงของบำงสิ่งออก ชำยผมขำวก ำลัง

ถึงจังหวะส ำคัญรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่ำงมำก

“ท ำอะไรน่ะ?”

1 2 6 6 6

“ระยะปลอดภัย ไม่ใส่ดีกว่ำ”

ชำยผมขำวได้ฟังก็ไม่คิดอะไร ท ำธุระต่อ ไม่เห็นรอยยิ้มชั่ว

ร้ำยของหนำนกั่ว

ปลำเมื่อพ้นน้ำจะตำยได้ แต่อย่ำงน้อยมันก็มีชั่วขณะหนึ่งที่

เป็นอิสระ ถ้ำสำมำรถลำกคนที่จับปลำไปตำยด้วยกันได้ แบบนั้น

ยิ่งดีเข้ำไปใหญ่

บำงทีเดี๋ยวเธอน่ำจะตอบกลับอีเมลของอำข่ำ เกมสูญเสีย

ควำมทรงจ ำนี่มันสนุกเหลือเกิน เธอยังไม่อยำกจบแบบนี้

1 2 6 6 7