แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1500 ถ้ำมีวันนั้น จ ำไว้ต้องมีควำมสุขนะ

อวี๋หมิงหลำงคอยเฝ้ำอยู่ที่ศูนย์บัญชำกำรหน่วยเสินเจี้ยน

รอบตัวเขำมีคนนั่งอยู่สิบกว่ำคน ทั้งหมดต่ำงจับจ้องไปที่อีเมล

ของอำข่ำ

คนพวกนี้สมัครใจท ำงำนล่วงเวลำก็เพื่อเสี่ยวเชี่ยน ทุกคน

ตัดสินใจผลัดกันมำท ำ เพื่อให้แน่ใจว่ำมีคนคอยช่วยสืบเพียงพอ

กลำงวันวุ่นอยู่กับงำนหลัก กลำงคืนมำช่วยตำมหำ ปริมำณงำนที่

เยอะขนำดนี้กลับไม่มีใครบ่นแม้แต่ค ำเดียว เพรำะขนำดตัวอวี๋ห

มิงหลำงเองก็ไม่ได้พักผ่อนดีๆ มำหลำยวันแล้ว เขำรออีเมลตอบ

กลับอยู่ตลอด

ก่อนหน้ำนี้รออยู่ที่อำข่ำ รออยู่นำนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขำจึง

กลับหน่วยเสินเจี้ยนมำสืบดูจำกบันทึกกำรเข้ำออกประเทศของ

คนพวกนั้น ขณะเดียวกันก็รออีเมลไปด้วย

“ตอบมำแล้ว!”

เสียงนี้ท ำให้ทุกคนตื่นเต้น อวี๋หมิงหลำงรีบกระโจนเข้ำไป

หนำนกั่วตอบอำข่ำแล้ว แต่เนื้อหำกลับท ำให้ทุกคนผิดหวัง

1 2 6 6 8

“อะไรกัน ตอบแบบนี้ไม่เห็นจะมีควำมหมำยอะไรเลย” เฉียว

เจิ้นทุบโต๊ะ ผิดหวังสุดๆ

หนำนกั่วตอบอำข่ำมำแค่ประโยคเดียว ยัยขยะ ท ำตัว

เหมือนตอนเด็กเสมอเลยนะ

นอกจำกนี้ยังมีแนบรูปมำหนึ่งรูป เป็นภำพอ่ำงปลำแตก

กระจำย มีลูกปลำอยู่หลำยตัว

เอำให้ใครดูก็ต้องคิดว่ำเป็นแค่กำรเถียงกันของพี่น้อง มี

เบำะแสที่ไหนกัน

อวี๋หมิงหลำงคิ้วขมวด เขำขยำยรูปดูปลำที่อยู่ในรูป

“ไม่ต้องดูแล้ว ก็แค่ปลำเขตร้อนทั่วไป” เฉียวเจิ้นกวำดตำ

มองพลำงพูดอย่ำงเซ็งๆ”สืออวี้ของฉันก็เลี้ยงปลำพวกนี้อยู่

อ่ำงนึง ตัวละตั้งหลำยร้อยแพงเป็นบ้ำ ไม่สู้ปลำคำร์พที่อยู่ในบ่อ

หน้ำหมู่บ้ำน ปลำพวกนี้ปรับสภำพน้ำไม่ดีก็ตำยหมด…”

อวี๋หมิงหลำงส่ำยหน้ำ “ไม่ ไม่ใช่ปลำธรรมดำ นี่คือเบำะแส”

โทรศัพท์ดัง อำข่ำโทรมำ

“พี่หลำง ฉันเห็นข้อควำมที่ตอบกลับมำแล้วนะ แต่ไม่เห็นจะ

1 2 6 6 9

มีควำมหมำยอะไรเลย…” อำข่ำเองก็นั่งเฝ้ำหน้ำจอคอมพิวเตอร์

ไม่ได้นอนเลยเหมือนกัน พอมีอีเมลเข้ำท่ำทำงเธอก็ตื่นเต้น

เหมือนกับทุกคน จำกตื่นเต้นเป็นหมดหวัง

“อำข่ำ ตอนเด็กๆ พวกเธอมีเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับปลำ

ไหม?”

“ปลำ? ไม่มีนะ กินปลำก็ตั้งเยอะ จ ำไม่ได้แล้วว่ำปลำอะไร

อร่อยกว่ำ”

ควำมคิดของจอมตะกละก็เป็นแบบนี้ ไม่พ้นเรื่องกิน

“เธอลองคิดดูดีๆ พวกเธอเคยกินปลำที่อร่อยเป็นพิเศษ

หรือเปล่ำ หรือไม่ก็มีควำมทรงจ ำอะไรพิเศษที่เกี่ยวกับปลำ เคย

เลี้ยงปลำอะไรแบบนั้นก็ได้”

“ขอคิดดูก่อนนะ… อ๋อ มีนะ ก่อนที่หนำนกั่วจะไปจำกสถำน

เลี้ยงเด็กก ำพร้ำหนึ่งปี ฉันไปจับลูกปลำให้เขำที่ล ำธำร เลี้ยงได้

ไม่กี่วันก็ตำย หนำนกั่วร้องไห้อยู่นำนเลยล่ะ”

“สถำนเลี้ยงเด็กก ำพร้ำของพวกเธอชื่ออะไร? ตั้งอยู่ที่ไหน?”

“เวสต์มินสเตอร์ ประเทศ W”

1 2 6 7 0

อวี๋หมิงหลำงวำงสำย “ค้นหำเมืองที่ชื่อเวสต์มินสเตอร์ของ

ทุกประเทศ รวมถึงถนน สถำนเลี้ยงเด็กก ำพร้ำที่มีชื่อนี้ ค้นหำให้

ละเอียด”

“… หัวหน้ำใหญ่ ขอบเขตมันกว้ำงไปหรือเปล่ำ?” เฉียวเจิ้น

ถำม

อวี๋หมิงหลำงชี้ไปที่ปลำในรูป “ค้นจำกแหล่งก ำเนิดของปลำ

ชนิดนี้ก่อน ถ้ำทั้งสองอย่ำงนี้มีควำมเกี่ยวข้องกันก็แสดงว่ำใช่

แล้ว”

เมื่อสืบไปตำมนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้เบำะแส ล็อคเป้ำได้

หนึ่งสถำนที่

สองมือของอวี๋หมิงหลำงก ำหมัดแน่น รอก่อนนะเมียจ๋ำ ผม

จะไปหำเดี๋ยวนี้!

หลังจำกชีอวี่เซวียนได้ทรำบว่ำทำงอวี๋หมิงหลำงมีเบำะแส

เขำก็รีบจัดเครื่องบินส่วนตัวมำให้ใช้ ทำงนี้ออกเดินทำงข้ำมคืน

ในทันที อวี๋หมิงหลำงทนเหนื่อยไม่ไหวหลับไปหนึ่งงีบบน

เครื่องบิน

เขำฝันเห็นเสี่ยวเชี่ยนถูกรังแก ถูกคนเอำแส้ไล่เฆี่ยนตี เธอ

1 2 6 7 1

ร้องไห้เรียกหำเขำ

“อ๊ำก” อวี๋หมิงหลำงสะดุ้งตื่น

ถึงได้พบว่ำมันเป็นแค่ควำมฝัน

ภำพควำมฝันท ำให้เขำหวำดกลัวมำก กลัวว่ำเมียของเขำจะ

ถูกรังแกอยู่ข้ำงนอก

เกลียดที่เครื่องบินบินช้ำ ตอนที่รู้ว่ำต้องใช้เวลำอีกหลำย

ชั่วโมงกว่ำจะถึงอวี๋หมิงหลำงก็ยิ่งหงุดหงิด คนที่ติดตำมมำด้วย

นอกจำกจะมีคนของชีอวี่เซวียนแล้วยังมีคนเก่งๆ ในทีมของอวี๋

หมิงหลำงที่เบื้องบนอนุญำตให้มำช่วยเสี่ยวเชี่ยนเป็นกรณีพิเศษ

หลังจำกที่เบื้องบนรู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนถูกลักพำตัวไปก็ให้

ควำมส ำคัญกับเรื่องนี้มำก ไม่เพียงแต่จะอนุญำตให้อวี๋หมิงหลำ

งออกนอกประเทศไปช่วย ยังอนุญำตให้เขำพำผู้ช่วยไปได้ด้วย

กำรอนุญำตเป็นกรณีพิเศษแบบนี้ท ำให้อวี๋หมิงหลำงคำดไม่ถึง

ในควำมเป็นจริงเขำคิดไว้แล้วว่ำถ้ำเบื้องบนไม่อนุญำตให้

เขำออกไปช่วยเสี่ยวเชี่ยนเขำก็จะลำออกจำกกองทัพ แต่นึกไม่ถึง

ว่ำเบื้องบนจะสนับสนุน จนกระทั่งก่อนออกเดินทำงเขำถึงได้รู้ว่ำ

ที่แท้ที่เบื้องบนให้ควำมส ำคัญกับเสี่ยวเชี่ยนขนำดนี้ไม่ใช่เพรำะ

1 2 6 7 2

เธอเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลอวี๋ แต่เป็นเพรำะเสี่ยวเชี่ยนถูก

หน่วยงำนพิเศษหน่วยงำนหนึ่งจับตำดูอยู่นำนแล้วเมื่อหลำยปี

ก่อน

ตอนที่เพิ่งแต่งงำนกัน เธอได้ช่วยเบื้องบนแก้ไขปัญหำวิกฤติ

อยู่หลำยครั้ง เช่น เรื่องอำเหม็ด คดีฆำตกรรมต่อเนื่อง เป็นต้น

ช่วงสองปีมำนี้ก็เคยเข้ำร่วมปฏิบัติกำรอยู่หลำยครั้งในฐำนะ

ผู้ช่วยพิเศษจำกภำยนอก เบื้องบนสนใจเธอมำตลอด โดยเฉพำะ

หลังจำกที่เธอฝำกตัวเป็นลูกศิษย์ของชีอวี่เซวียน สร้ำงชื่อเสียง

ในระดับนำนำชำติยิ่งดึงดูดควำมสนใจของหน่วยงำนนั้น ถ้ำเสี่ยว

เชี่ยนไม่เกิดเรื่องขึ้น หลังเธอเรียนจบปริญญำเอก หน่วยงำนนั้น

ก็คงหยิบยื่นโอกำสให้เธอ เสี่ยวเชี่ยนอำจกลำยเป็นสมำชิกที่อำยุ

น้อยที่สุดในประวัติศำสตร์

แต่นึกไม่ถึงว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะเกิดเรื่องขึ้นในตอนนี้ เบื้องบน

ย่อมไม่ทนนั่งดูอยู่เฉยๆ เธอเป็นบุคคลอัจฉริยะที่เก่งที่สุดชนิดที่

หำตัวจับยำกในวงกำรนี้ เบื้องบนก็ย่อมยอมทุ่มเททุกอย่ำงเพื่อ

ช่วยชีวิตเธอกลับมำให้ได้

อย่ำเห็นว่ำมีคนเยอะแต่แท้จริงแล้วคนระดับหัวกะทิยังคงมี

อยู่น้อย ตัวชี้วัดควำมสำมำรถของประเทศก็คือคนหัวกะทิเหล่ำนี้

1 2 6 7 3

หำกเป็นยำมปกติอวี๋หมิงหลำงคงรู้สึกภูมิใจแทนเมีย เธอ

ประสบควำมส ำเร็จในเรื่องที่คนอื่นอำจต้องใช้เวลำถึงหลำยสิบปี

เป็นหัวกะทิของวงกำรที่สมภำคภูมิ

แต่เวลำนี้เขำหวังแค่ให้เวลำเดินเร็วอีกหน่อย ให้เครื่องบิน

ไปถึงที่หมำยไวๆ กลัวว่ำภำพควำมฝันอันโหดร้ำยเหล่ำนั้นจะ

กลำยเป็นจริง

ลูกเชี่ยนที่น่ำสงสำรของเขำ จะล ำบำกแค่ไหนกันนะ

เปล่ำเลย

ตรงกันข้ำมกับควำมฝันต่ำงหำก

ไม่เพียงแต่เสี่ยวเชี่ยนจะไม่ถูกทรมำนเลยสักนิด เธอยังอยู่

อย่ำงสุขสบำยโดยมี ‘พี่ชำย’ คอยปกป้อง ใช้ชีวิตอยู่ในรังโจร

ประหนึ่งไม่ทุกข์ไม่ร้อนใดๆ

เวลำที่เธออยำกเป็นปกติเธอก็จะให้ควำมร่วมมือในกำรท ำ

กำรทดสอบอะไรพวกนั้น ยำมที่ไม่อยำกปกติก็จะท ำร้ำยคนอื่น

หงุดหงิดเมื่อไรในมือมีอะไรก็เขวี้ยงใส่ เพรำะประโยคเดียว

ของมู่ฮวำหลีที่บอกว่ำห้ำมขัดใจเธอทุกคนก็เลยยอมหมด อดทน

กับเธอ แสร้งท ำเหมือนเธอไม่อยู่ตรงนั้น

1 2 6 7 4

เสี่ยวเชี่ยนกินข้ำวเสร็จก็เดินไปหำหนำนกั่ว เคำะประตูอยู่

นำนหนำนกั่วก็ไม่มำเปิด เธอจึงยืนเคำะอย่ำงเป็นจังหวะอยู่อย่ำง

นั้น แถมยังร้องเพลงด้วย สุดท้ำยก็ท ำให้หนำนกั่วยอมลุกมำเปิด

ประตูได้ พอประตูเปิดเสี่ยวเชี่ยนก็ตกใจมำก

“ท ำไมเธอ…”

สภำพของหนำนกั่วมีบำดแผลเต็มตัวไปหมด เห็นแล้วน่ำ

ตกใจทีเดียว

“รีบๆ พูดมำ!”

“เขำท ำเหรอ?”

“จะมำเสือกท ำไม? ไม่มีธุระก็รีบไสหัวไปฉันจะพักผ่อน!”

เสี่ยวเชี่ยนมองหนำนกั่วอยู่สักพัก ในใจมีค ำพูดที่อยำกบอก

แต่สุดท้ำยก็ไม่ได้พูดออกไป

ก่อนจะถูกจับตัวมำเสี่ยวเชี่ยนเกลียดหนำนกั่วมำก และก็

เกลียดคนของเจอำร์ทุกคนด้วย แต่พอมำอยู่ที่นี่ได้สัมผัสกับทุก

คน อยู่ๆ ประธำนเชี่ยนก็เข้ำใจได้เรื่องหนึ่ง

ไม่มีใครเลวมำตั้งแต่เกิด คนที่น่ำกลัวไม่ใช่คนพวกนี้ แต่

1 2 6 7 5

เป็นสำรเลวที่ท ำให้คนพวกนี้ต้องมำกลำยเป็นแบบในตอนนี้

พอนึกถึงตรงนี้ประธำนเชี่ยนก็เกิดอำรมณ์อยำกวำงเพลิง

เผำบ้ำนขึ้นมำอีกแล้ว ตำเฒ่ำหัวหงอกนั่นมันสมควรถูกสวรรค์

ลงโทษ

ขุดคุ้ยบำดแผลคนอื่นไม่ใช่เรื่องดี ดังนั้นเสี่ยวเชี่ยนจึง

เตรียมจะหันตัวเดินออกแสร้งท ำเป็นไม่เห็นบำดแผลของหนำน

กั่ว แต่หนำนกั่วกลับเรียกเธอไว้

“ถ้ำวันหนึ่งควำมทรงจ ำเธอกลับมำ หรือฝันเห็นเขำอีก ฝำก

ไปบอกเขำด้วย”

“อะไรเหรอ?”

“ขอให้มีควำมสุข”

เสี่ยวเชี่ยนไม่เข้ำใจว่ำท ำไมหนำนกั่วถึงพูดแบบนี้ หนำนกั่ว

เองก็ไม่ได้อธิบำย ปิดประตูใส่หน้ำ จำกนั้นก็พิงประตูตะโกน

ออกมำ

“เธอเองก็รีบๆ ไสหัวไปซะ!”

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกได้ว่ำค ำพูดนั้นแฝงควำมหมำยแต่กลับคิดไม่

1 2 6 7 6

ออกว่ำคืออะไร หลังกลับถึงห้องขณะที่เธอก ำลังจะล้มตัวลงนอน

ทันใดนั้นก็มีคนกระโดดเข้ำมำทำงหน้ำต่ำง ท ำเอำเธอสะดุ้ง

ตกใจ

“ชู่ว ผมเอง!”

1 2 6 7 7