แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1515 มองเขำเป็นพี่น้อง

อวี๋หมิงหลำงทนไม่ไหวอีกต่อไป รวบตัวเธอเข้ำมำกอดแน่น

เขำไม่พูดอะไร แต่เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกได้ว่ำแขนของเขำสั่น

เล็กน้อย

เธอไปแตะถูกเส้นประสำทที่เจ็บปวดที่สุดของเขำเข้ำแล้ว

ถ้ำเสี่ยวเชี่ยนไม่พูดขึ้นมำก่อน ชำตินี้ทั้งชำติเขำก็ไม่อยำก

ถำม เพรำะสิ่งเลวร้ำยที่เธอเจอมำเป็นสัญลักษณ์ของควำมไม่เอำ

ไหนของเขำ

“ลูกเชี่ยน ไม่ต้องพูดแล้ว” น้ำเสียงอึมครึมของเขำดังมำจำก

ตรงไหล่ของเธอ

เธอลูบผมเขำเบำๆ”ท ำไมไม่ให้ฉันพูดล่ะ นำยไม่สงสัย

เหรอ?”

“ไม่! เรื่องในอดีตถ้ำมันจะผิดก็ผิดที่ผม เป็นผมที่ไม่ดูแลคุณ

ให้ดี ผมตัดสินใจผิดพลำดท ำให้คุณถูกลักพำตัวไป ผมหำคุณไม่

เจอในทะเลเพลิง ผมไม่ชิงเจอตัวคุณก่อน ทั้งหมดเป็นควำมผิด

ของผม ผมไม่ขอให้คุณยกโทษให้ผม ผมขอแค่ให้คุณลืม

1 2 8 0 4

ประสบกำรณ์ไม่ดีที่เกิดขึ้นที่นั่น ให้โอกำสผมได้รักคุณ…”

ในตอนท้ำยน้ำเสียงของเขำเหมือนจะร้องไห้

เสี่ยวเชี่ยนได้ฟังก็เจ็บปวดใจ กำรหำยไปของเธอสร้ำงเงำ

มืดขึ้นในใจของเขำได้ขนำดนี้เชียวหรือ ผู้ชำยที่มีควำม

รับผิดชอบคนนี้โยนควำมผิดเข้ำตัวเองคนเดียว ควำมจริงใจ

แบบนี้จะไม่ให้เธอซำบซึ้งได้อย่ำงไร

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกอุ่นๆ ตรงไหล่ สองมือของเธอทำบลงบน

หน้ำเขำ อยำกเห็นสีหน้ำของเขำในเวลำนี้ แต่อวี๋หมิงหลำงกลับ

เบือนหน้ำหนี ให้ตำยก็ไม่ยอมให้เธอดู

เสี่ยวเชี่ยนจับหน้ำของเขำมำแนบอก ให้เขำฟังเสียงหัวใจ

ของเธอเต้น

“อันที่จริงฉันอยู่ที่นั่นไม่ได้น่ำกลัวอย่ำงที่นำยคิด และฉันก็

ไม่ได้คิดว่ำประสบกำรณ์เหล่ำนั้นคือแผลเป็น… ในควำมเป็นจริง

ฉันได้ใช้ชีวิตที่สนุกสนำนมำก เพียงแต่พอฟ้ำมืดบรรยำกำศเงียบ

สงบฉันก็แอบคิดถึงนำยกับลูก”

เสี่ยวเชี่ยนจงใจท ำควำมกลัวในจิตใจให้เจือจำงลง เรื่องที่

น่ำกลัวที่สุดของที่นั่นก็คือเห็นๆ อยู่ว่ำคิดถึงแต่ต้องแสร้งท ำ

1 2 8 0 5

เหมือนไม่เป็นอะไร คิดถึงเขำกับลูกจนแทบจะเป็นบ้ำ แต่กลับ

ต้องแสร้งท ำเป็นไม่แคร์ แม้แต่ฝันตอนกลำงคืนยังกลัวว่ำตัวเอง

จะละเมอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป

ควำมรู้สึกหวำดระแวงแบบนั้นมันทรมำนเหลือเกิน แต่พอ

กลับมำได้รู้ว่ำตัวเองปลอดภัยแล้ว นึกย้อนกลับไปมันก็คือ

ควำมรู้สึกที่ทั้งเจ็บทั้งหอมหวำนปะปนกันไป

หำกไม่ได้ทุกข์เพรำะแยกจำก จะรู้จักควำมลึกซึ้งของควำม

รักได้อย่ำงไร

ครอบครัวของเธอเป็นจุดหมำยปลำยทำงที่ดีที่สุด แต่ละคน

ล้วนท ำให้เธอเฝ้ำคะนึงหำ

“สะ… หนุกเหรอ?!” อวี๋หมิงหลำงเงยหน้ำมองเธอ นึกขึ้นได้

ว่ำตัวเองตำแดงจมูกแดงจึงรีบเบือนหน้ำหนี แต่ก็ถูกเสี่ยวเชี่ยน

จับหันกลับมำแล้วจุ๊บแรงๆ หนึ่งที

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันอยำกเล่ำเรื่องสนุกๆ ที่นั่นให้นำยฟัง นำย

อยำกฟังไหมล่ะ?”

“คุณ… เล่ำมำสิ…” อวี๋หมิงหลำงสูดลมหำยใจเข้ำเต็มปอด

ไม่ว่ำอีกเดี๋ยวเขำจะได้ยินอะไรเขำก็ต้องนิ่งเข้ำไว้ ห้ำมให้ลูก

1 2 8 0 6

เชี่ยนรู้สึกกลัว

เขำต้องเป็นที่พึ่งเดียวให้กับเธอ

“เริ่มตั้งแต่ที่ฉันถูกฉีดยำท ำลำยควำมทรงจ ำแล้วกัน พอฉัน

ตื่นขึ้นมำก็เห็นไอ้เฒ่ำลำมก เขำบอกว่ำฉันเป็นเมียแมวหลีฮวำ”

“อะไรนะ?! ท ำไมกลำยเป็นเมียไอ้แมวจรนั่นได้!!!!”

แค่อวี๋หมิงหลำงได้ฟังประโยคนี้ก็พองขนแล้ว

เห็นๆ อยู่ว่ำเป็นเมียหมำทหำร ถุย ถูกไอ้บ้ำพวกนั้นพำ

เพี้ยน หมำเหมออะไรกัน! เธอเป็นเมียของเขำ ถูกต้องตำม

กฎหมำย มีใบกำรันตี แถมยังมีลูกแล้วด้วยนะ!

ท ำไมสถำนะควำมเป็นสำมีที่ถูกต้องตำมกฎหมำยสั่นคลอน!

เสี่ยวเชี่ยนยิ้มฮี่ ฮี่ พลำงพูด “เขำอยำกท ำเป็นตีสนิทฉัน ฉัน

ก็เลยเออออตำมน้ำไปก่อน แสร้งท ำเป็นว่ำยำนั่นใช้ได้ผลกับฉัน

แสร้งท ำเป็นคู่ผัวเมียกับแมวหลีฮวำ”

ประโยคนี้เกือบท ำอวี๋หมิงหลำงทุรนทุรำยตำย ถึงจะมีค ำว่ำ

แสร้งท ำเติมเข้ำมำด้ำนหน้ำ แต่ฟังแล้วก็อยำกเด็ดหัวไอ้แมวจร

จัดนั่นทิ้งซะ!

1 2 8 0 7

“และก็เพรำะเขำให้สถำนะฉันเป็นเมียของแมวหลีฮวำ เขำ

ถึงไม่ได้แตะต้องฉันยังไงล่ะ และที่ตลกสุดคือไรรู้มะ? เขำกลัวว่ำ

เวลำฉันท ำท่ำทำงอะไรแล้วจะนึกบำงอย่ำงออกก็เลยท ำเลสิกให้

ฉัน รักษำอำกำรสำยตำสั้นที่มีมำหลำยปีของฉัน… เอำจริงๆ นะ

ฉันไม่ชินเท่ำไรเวลำที่ไม่มีแว่นบนจมูก”

อวี๋หมิงหลำงจูบดวงตำเธอเบำๆ”ในสำยตำของผมคุณจะ

เป็นยังไงก็สวยเสมอ”

“มองชินแล้วก็รู้สึกว่ำไม่ใส่แว่นก็ดีเหมือนกัน โชคดีที่ดวงตำ

ของฉันไม่ได้เปลี่ยนรูป เคยได้ยินว่ำคนที่ใส่แว่นสำยตำสั้น

หลำยๆ ปีรูปตำจะเปลี่ยน ดูท่ำสวรรค์จะค่อนข้ำงเมตตำฉัน เย็น

วันนั้นฉันส่องกระจกมองหน้ำตัวเองอยู่นำน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ำ

ตัวเองหน้ำตำดีจัง…”

ชมตัวเองได้หน้ำตำเฉยแบบนี้ก็คงมีแค่ประธำนเชี่ยนนี่

แหละ แต่เสี่ยวเฉียงรู้สึกว่ำเธอพูดมีเหตุผล เมียจ๋ำเป็นสำวงำม

ที่สุดในปฐพีไม่มีใครเทียบได้!

“ฉันส่องไปส่องมำ นำยเดำดูสิว่ำฉันเห็นอะไร? แมวหลีฮวำ

ค่อยๆ ก้ำวเข้ำมำหำฉันทีละก้ำวๆ…” เสี่ยวเชี่ยนท ำหน้ำเสียง

เหมือนหนังสือเสียง พูดให้มีควำมน่ำตื่นเต้น เล่นเอำอวี๋หมิง

1 2 8 0 8

หลำงถึงกับเส้นเลือดปูด

ไอ้แมวจรจัดที่แสนทุเรศ ถ้ำมันกล้ำท ำอะไรเมียเขำนะ เขำ

จะตำมไปฆ่ำมันที่บ้ำนพ่อตำเดี๋ยวนี้เลย จับตอนด้วยหลักกำร

ฟิสิกส์!

“จำกนั้นเขำก็ยื่นมือมำหำฉัน”

อวี๋หมิงหลำงลุกพรวด ไม่ไหวแล้ว ทนฟังไม่ไหวแล้วโว้ย!

เสี่ยวเชี่ยนดึงเขำกลับมำ “นำยจะไปไหน?”

ตบแมว!

“เขำก็แค่เอำเค้กมำให้ฉัน เรำสองคนก็เลยนั่งกินเค้ก

ด้วยกัน กินเสร็จเขำก็ไป หลังจำกนั้นเขำก็ดูแลฉันมำตลอด ถึง

แมวหลีฮวำจะเป็นลูกชำยของตำเฒ่ำนั่น แต่เวลำเขำท ำอะไร

นิสัยคล้ำยๆ พ่อฉัน ยังไงซะพ่อฉันก็เลี้ยงเขำมำระยะหนึ่ง ถึงตำ

เฒ่ำนั่นจะเอำควำมคิดผิดๆ ที่ว่ำครอบครองเรือนร่ำงผู้หญิงก็

เท่ำกับได้เป็นเจ้ำของแล้วกรอกใส่หัวเขำ แต่แมวหลีฮวำก็ยังยึด

มั่นในหลักกำรของตัวเอง เขำไม่ยอมใช้วิธีบีบบังคับกับฉัน”

อวี๋หมิงหลำงถึงได้โล่งอก ดูท่ำแมวหลีฮวำตัวนี้ก็ไม่ได้ทุเรศ

1 2 8 0 9

เท่ำไร

“แต่ว่ำเขำก็ตำมจีบฉันจริงจังเหมือนกัน พำฉันไปก่อ

ปรำสำททรำยที่ริมทะเล เล่ำเรื่องเคสผู้ป่วยให้ฉันฟัง พวกเรำยัง

ได้ร่วมกันวำงแผนเล่นงำนตำเฒ่ำนั่นด้วย…”

ตูม!

มีคนบำงคนกระโดดลงบ่อจิ๊กโฉ่ที่หมักมำนำนหลำยปีจน

แทบขำดใจตำย

“ผมไม่แคร์…” อวี๋หมิงหลำงกัดฟันพูด

“มีครั้งนึงเขำผลักฉันเข้ำก ำแพงท ำท่ำจะจูบฉันด้วยนะ”

“ไอ้หน้ำแมวนี่!” อวี๋หมิงหลำงคลั่งแล้ว หน้ำกำกเสแสร้ง

แกล้งท ำเมื่อครู่หลุดกระเด็น

เสี่ยวเชี่ยนดึงเขำกลับมำอีกรอบ “นำยไม่แคร์ไม่ใช่เหรอ?

ตำบื้อ ไม่แคร์ไม่ใช่คนปกติหรอกนะ คนปกติต้องมีรักโลภโกรธ

หลงอยู่แล้ว นำยแคร์สิถึงจะเป็นคนปกติ ฉันจะบอกให้นะฉันกับ

เขำไม่มีอะไรกัน สุดท้ำยแมวหลีฮวำก็ควบคุมควำมคิดชั่วร้ำยที่

ตำเฒ่ำนั่นกรอกใส่หัวของเขำได้”

1 2 8 1 0

อวี๋หมิงหลำงถึงได้ใจเย็นลง เขำรู้จักนิสัยของเมียเขำดี เธอ

ไม่มีทำงโกหกและก็ไม่คิดจะโกหกด้วย เธอบอกว่ำไม่มีอะไรก็คือ

ไม่มีอะไร

“เสี่ยวเฉียง ที่ฉันกลับมำได้อย่ำงปลอดภัยนำยต้องขอบคุณ

แมวหลีฮวำนะ เขำปกป้องฉันตอนที่อันตรำยที่สุด ถึงก่อนหน้ำ

นั้นเขำจะมีใจให้ฉัน แต่เขำกลับถูกฉันท ำให้ประทับใจใน

มิตรภำพยิ่งกว่ำ นำยจะไม่เชื่อใจเขำก็ได้ แต่นำยต้องเชื่อใจฉัน

ดังนั้นต่อไปอย่ำท ำท่ำทำงแบบนั้นใส่เขำอีก เขำเป็นผู้มีพระคุณ

ของฉัน”

อวี๋หมิงหลำงได้ยินแบบนั้นก็เงียบไปสักพักแล้วพยักหน้ำ

“ต่อไปผมจะมองเขำเป็นพี่น้องคนหนึ่ง ถ้ำเขำมีอันตรำยผม

จะไม่ทนนั่งดูอยู่เฉยๆ” นี่เป็นควำมเชื่อใจที่เขำมีต่อเสี่ยวเชี่ยน

1 2 8 1 1