แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1514 เปิดใจคุยกัน

อำหำรมื้อนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเรำะและควำมโมโห ทั้งเรื่อง

จริงจังและเรื่องทะลึ่งคละเคล้ำกันไป

เสี่ยวเชี่ยนพูดแค่ว่ำเธอจะทำบทำมคนจำกเจอำร์ ชีอวี่เซ

วียนกับหนงเย่ำไม่ได้ถำมว่ำเธอจะท ำอย่ำงไร

กำรที่เธออยำกล้ำงแค้นก็เป็นเรื่องปกติ ถ้ำเธอไม่ท ำอะไร

เลยสิแปลก

เมื่อกลับถึงบ้ำนลูกก็หลับไปแล้ว เดิมทีอวี๋หมิงหลำงคิดไว้

ว่ำพอกลับถึงบ้ำนก็จะจับเธอกดลงทันที เขำยังจ ำค ำมั่นสัญญำ

บนเครื่องบินได้ดี!

แต่ติดที่ว่ำร่ำงกำยช่ำงไม่เป็นใจ เนื้อตัวเขำเต็มไปด้วย

บำดแผลจำกไฟไหม้ พอถึงตอนค่ำก็มีไข้ต่ำๆ

เสี่ยวเชี่ยนให้เขำนอนรำบ จำกนั้นก็เอำผ้ำขนหนูมำเช็ดตัว

ให้เขำ อวี๋หมิงหลำงเอำมือหนุนหัวท ำหน้ำอำลัยอำวรณ์ มองไป

ที่จุดหนึ่งพลำงพูดพึมพ ำ

“อันที่จริงผมไม่ถือสำถ้ำจะท ำทั้งๆ ที่เป็นแผลหรอกนะ!”

1 2 7 9 6

ล ำบำกแค่ไหนก็ต้องสู้ นี่เป็นค ำสอนมำแต่โบรำณไม่ใช่

เหรอ?

“ฉันถือสำ แผลบนตัวนำยต้องรักษำไปอีกระยะหนึ่ง” เสี่ยว

เชี่ยนเช็ดไปถึงช่วงท้องเขำก็จับมือเธอไว้แล้วเลื่อนลงล่ำง แต่ถูก

เสี่ยวเชี่ยนตบสกัดดำวรุ่ง

“ค ำสอนโบรำณมันช่ำงเจ็บปวดยิ่งนัก!”

เสี่ยวเชี่ยนพูดกึ่งเล่นกึ่งจริง “สมองนำยนี่มีแต่เรื่องไร้สำระ

หรือไง?”

“ไร้สำระตรงไหน? ถ้ำเรื่องศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ไร้สำระแล้วต้ำ

เหวยมำได้ไง?”

บำงครั้งอวี๋หมิงหลำงก็นั่งจ้องลูกสำว เขำรู้สึกภูมิใจมำกที่

ตัวเองกับเมียสร้ำงสิ่งมีชีวิตที่ยอดเยี่ยมขนำดนี้ออกมำได้

อำรมณ์แบบได้สร้ำงคุณูปกำรอันใหญ่หลวงแด่มวลมนุษยชำติ

“นำยนี่นะ… ท ำไมไม่ถำมฉันบ้ำงว่ำตอนฉันไม่อยู่เกิดอะไร

ขึ้นบ้ำง?” อันที่จริงเสี่ยวเชี่ยนรอโอกำสที่จะได้วกเข้ำเรื่องนี้อยู่

ตลอด

1 2 7 9 7

เธอกับเขำแยกจำกกันนำนขนำดนั้น แถมเธอยังถูกลักพำตัว

เข้ำไปในรังหมำป่ำ คนปกติล้วนเป็นห่วงสิ่งที่ต้องเจอในนั้น

โดยเฉพำะคนเป็นสำมี ไม่ได้คิดไปในทำงไม่ดีเลยจริงๆ

เหรอ?

ประวัติศำสตร์ล้วนบ่งบอกว่ำ ไม่ว่ำผู้หญิงคนไหนที่ถูก

ลักพำตัวไปแล้วถูกปล่อยกลับมำ เรื่องที่สำมีหรือคนรอบตัวคิด

เป็นอย่ำงแรกเลยก็คือเสียตัว ถึงเสี่ยวเชี่ยนจะรู้อยู่แก่ใจว่ำตัวเอง

ไม่ได้ถูกเอำเปรียบเรื่องนั้น แต่เขำจะเชื่อหรือเปล่ำ?

ไม่อยำกให้มีหนำมปักอกในใจเธอถึงได้คุยกันตรงๆ

อวี๋หมิงหลำงได้ฟังก็ยันตัวลุกขึ้นมำนั่ง เสี่ยวเชี่ยนแอบหวั่น

ใจเล็กน้อย

มำแล้ว!

ในที่สุดก็จะได้คุยจริงจังแล้ว!

พอพูดถึงเรื่องนี้อวี๋หมิงหลำงก็หน้ำบึ้ง เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขำยัง

ไม่พูดอะไรสีหน้ำก็น่ำกลัวแล้ว เธอแอบใจคอไม่ดี

หรือเธอจะมั่นใจในตัวเขำมำกเกินไป? จริงๆ แล้วเสี่ยว

1 2 7 9 8

เฉียงแคร์เรื่องนี้มำก?

ทันใดนั้นก็ได้ยินอวี๋หมิงหลำงพูดด้วยน้ำเสียงรำบเรียบ

“เมียจ๋ำคุณไม่พูดยังไม่เท่ำไร พอพูดขึ้นมำผมก็มีน้ำโห! คุณ

รู้ไหม? ช่วงที่คุณไม่อยู่หลำยวันนี้ ตอนแรกผมก็เอำต้ำเหวยไป

ฝำกไว้ที่พ่อคุณ แต่บำงครั้งพ่อคุณกับผมก็ต้องวุ่นอยู่กับกำรตำ

มหำตัวคุณ มีอยู่วันผมเอำลูกไปฝำกไว้ที่บ้ำนต้ำอี”

“… ?” เสี่ยวเชี่ยนท ำตำตี่ใส่ เธออุตส่ำห์ตัดสินใจจะคุยเรื่อง

ที่เปรำะบำงกับเขำ แล้วท ำไมเขำวกเข้ำเรื่องลูกได้?

“จำกนั้นคุณเดำได้ไหมว่ำเกิดอะไรขึ้น?”

“ท ำไม?”

อวี๋หมิงหลำงตบเตียง จำกนั้นก็แยกเขี้ยวด้วยควำมโมโห

ลืมเรื่องแผลบนมือไปเสียสนิท…

“ตอนที่ผมไปรับลูกผมเห็นต้ำอีที่อุ้มลูกสำวเรำอยู่ถูกพวก

ผู้หญิงที่มีลูกชำยในหมู่บ้ำนนั้นรุมล้อม! ผมยังได้ยินคนพวกนั้น

พูดว่ำจะตีตรำจองลูกเรำด้วยนะ! นี่มีอยู่คนยัดคุกกี้ให้หนึ่งห่อจะ

จองลูกเรำไปเป็นสะใภ้! โอ๊ย มันน่ำโมโห!”

1 2 7 9 9

“ดังนั้น…” เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องใหญ่ที่เธอถูกลักพำ

ตัวไปงั้นเหรอ?

อวี๋หมิงหลำงกัดฟันพูด “ดังนั้นผมเลยจ ำยัยป้ำอ้วนนั่น

เอำไว้! ไม่รู้จักดูหมูตอนลูกชำยของตัวเอง เด็กแค่นั้นคิดจะหำ

เมียให้ลูก ลูกสำวผมมีค่ำแค่คุกกี้ห่อเดียวเหรอ?!”

“เขำอำจจะเห็นลูกเรำน่ำรักก็เลยล้อเล่น”

เสี่ยวเชี่ยนชินแล้ว ลูกสำวเธอหน้ำตำน่ำเอ็นดูเลี่ยงเรื่องพวก

นี้ได้ยำก ไม่ว่ำจะพำลูกไปไหนก็มักจะมีคนถูกชะตำกับลูกสำว

เธอเสมอ อวี๋หมิงหลำงไม่ค่อยอยู่บ้ำน ถ้ำเขำอยู่บ้ำนบ่อยๆ ก็คง

เฉยๆ แบบเสี่ยวเชี่ยนแล้ว

“ในช่วงเวลำส ำคัญพ่ำนพ่ำนของเรำนี่สิแน่จริง! รู้จักปกป้อง

น้องสำว ตอนนั้นพ่ำนพ่ำนได้ยินก็รีบยัดคุกกี้คืนไป แถมยังพูด

อย่ำงจริงจังด้วยว่ำห้ำมหำคู่ให้น้องสำวเขำ บอกว่ำต้ำเหวยเป็น

องค์หญิงของตระกูลอวี๋ต้องอยู่ที่บ้ำนเรำตลอดไป ตอนนั้นผม

รู้สึกได้ทันทีว่ำพี่รองสอนลูกได้สุดยอดมำก ไม่เสียแรงที่ผมเอ็นดู

พ่ำนพ่ำนมำตลอด”

อวี๋หมิงหลำงรู้สึกพอใจ โชคดีที่ในครอบครัวผู้ชำยเยอะ

1 2 8 0 0

รู้จักปกป้องผู้หญิง ลูกสำวเขำจะได้ไม่ถูกผู้ชำยหน้ำไม่อำยพวก

นั้นหลอก รับมือกับยัยป้ำอ้วนที่คิดจะใช้คุกกี้ห่อเดียวหลอกลูก

สำวเขำมันก็ต้องโดนแรงๆ แบบนี้นี่แหละ!

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่สุดที่เกิดขึ้นตอนคุณไม่อยู่ ผมรำยงำน

คุณหมดเปลือกโดยไม่ปิดบังแล้ว เมียจ๋ำ คุณว่ำผมเป็นยังไง

บ้ำง? นับตั้งแต่มีลูกสำว ผมเดินออกไปตำมท้องถนนเห็นไอ้พวก

เด็กผู้ชำยก็รู้สึกเหม็นขี้หน้ำมำก รู้สึกว่ำพวกมันจะมำแย่งลูกสำว

ผม!”

เสี่ยวเชี่ยนหัวเรำะ “พี่รองกับต้ำอีคงคิดตรงข้ำมกับนำย

ก่อนหน้ำนี้ต้ำอีเคยบ่นกับฉันว่ำ เวลำพำลูกชำยสองคนไปข้ำง

นอก พวกแม่ที่มีลูกสำวเห็นแล้วก็ไม่กล้ำเข้ำมำยุ่ง กลัวว่ำอีก

หน่อยจะมีปัญหำ…”

มีลูกชำยกับลูกสำวคนละอำรมณ์กันเลย

“เสี่ยวเฉียง นำยเคยคิดอยำกมีน้องให้เสี่ยวเหวยไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนถำม

อวี๋หมิงหลำงพยักหน้ำแล้วก็ส่ำยหน้ำ

“ช่ำงเถอะ มีต้ำเหวยคนเดียวก็ดีอยู่แล้ว”

1 2 8 0 1

อันที่จริงเขำก็อยำกให้ในบ้ำนมีเด็กที่ฉลำดและน่ำรัก

แบบต้ำเหวยเพิ่มอีกหลำยๆ คน แต่เสี่ยวเชี่ยนท ำงำนหนัก แถม

เขำยังเป็นคนท ำคลอดต้ำเหวยออกมำอีกต่ำงหำก

เห็นผู้หญิงที่ตัวเองรักเจ็บปวดตอนคลอด เมียเขำเกือบไม่

รอดเพรำะคลอดต้ำเหวย อวี๋หมิงหลำงคิดแล้วก็แอบใจหำย

“คนเรำอย่ำโลภมำกจนเกินไป ตอนนี้เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว”

เสี่ยวเชี่ยนคิดว่ำเขำไม่อยำกได้ลูกแล้ว พักเรื่องนี้เอำไว้ก่อน

อีกหน่อยค่อยๆ คุยกับเขำ ในบ้ำนมีเด็กแค่คนเดียวเสี่ยวเหวย

คงรู้สึกเหงำ หลังจำกผ่ำนเหตุกำรณ์ในครั้งนี้มำ เธอยิ่งอยำกมี

ลูกอีกคนเป็นเพื่อนเล่นเสี่ยวเหวย

รอจนถึงวันหนึ่งที่เธอกับอวี๋หมิงหลำงไปจำกโลกนี้แล้ว ลูก

สำวยังจะได้มีญำติแท้ๆ อยู่ด้วย ไม่รู้สึกโดดเดี่ยว

ถึงรุ่นหลำนของตระกูลอวี๋จะมีกันอยู่หลำยคน แต่ก็ยังเป็น

ควำมสัมพันธ์ที่ถูกกั้นไว้อีกชั้นไม่สนิทเท่ำพี่น้องแท้ๆ เพียงแต่

เห็นอวี๋หมิงหลำงปฏิเสธกำรมีลูกอีกคนเสี่ยวเชี่ยนจึงพักเรื่องนี้ไว้

ก่อน อีกหน่อยค่อยๆ เปลี่ยนควำมคิดของเขำ

ทั้งสองคนพูดถึงเรื่องลูก เสี่ยวเชี่ยนจึงคุยเรื่องนี้ไปเรื่อยๆ

1 2 8 0 2

แล้ววกเข้ำประเด็นส ำคัญ

“อันที่จริงลูกเยอะก็ดีนะ นำยดูอย่ำงครั้งนี้ที่ฉันกลับมำได้สิ

ก็เพรำะอำข่ำกับหนำนกั่วติดต่อกันไม่ใช่เหรอ? ต่อให้สองพี่น้อง

อยู่ห่ำงกันไกล แต่มักจะมีจุดที่ท ำให้ทั้งสองคนนึกถึงเรื่องรำวดีๆ

ในวันเก่ำๆ ฉันอยู่ที่นั่นเห็นสภำพชีวิตในเจอำร์แล้วรู้สึกเศร้ำ

มำก นำยรู้ไหม ไอ้เฒ่ำนั่นมันไม่ใช่คน ตอนที่ฉันไปหำมัน ฉัน

เห็นเด็กสำวอำยุสิบกว่ำเสื้อผ้ำหลุดลุ่ยเดินออกมำจำกห้องมัน”

อวี๋หมิงหลำงได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกบีบหัวใจ

เขำกลัวที่จะได้ยินเรื่องแบบนี้ที่สุด และก็ไม่อยำกเริ่มพูด

ก่อนด้วย แต่เมียเขำกลับลำกเข้ำเรื่องนี้ รับไม่ได้!

“นำยคิดดูนะ ไอ้เฒ่ำหัวหงอกนั่นมันไม่ปล่อยแม้แต่เด็ก ฉัน

อยู่ที่นั่นต้องเจออะไรบ้ำง”

“เลิกพูดเถอะ!”

1 2 8 0 3