แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1519 ประโยคเดียวให้ข้อมูลได้เยอะ

จิตใต้ส ำนึกเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มำก พฤติกรรมหลำยอย่ำง

ของมนุษย์ดูเหมือนไม่ได้ส ำคัญอะไร แต่จริงๆ แล้วถูกจิตใต้

ส ำนึกควบคุมอยู่

อย่ำงเช่นเสี่ยวเชี่ยน

ควำมทรงจ ำเมื่อชำติก่อนของเธอถูกเจอำร์ท ำลำยไปแล้ว

หลังกลับมำเธอเองก็จงใจลืมๆ เรื่องพวกนี้ไป นอกจำกแมวหลีฮ

วำที่รู้เรื่องเธอเคยมีควำมทรงจ ำเมื่อชำติก่อนก็ไม่มีใครรู้อีก

ทุกคนคิดว่ำก็แค่ควำมทรงจ ำที่ไม่ได้ส ำคัญอะไรของเธอ

หำยไป พวกชีอวี่เซวียนก็ไม่ได้คิดจะช่วยเสี่ยวเชี่ยนกู้กลับมำ

เปลืองเวลำเปลืองแรง อีกทั้งยังอำจต้องใช้ยำควบคู่ไปด้วย ถ้ำ

เจ้ำตัวคิดว่ำควำมทรงจ ำที่หำยไปนั้นไม่ได้ส่งผลต่อกำรใช้ชีวิตก็

ไม่จ ำเป็นต้องกู้คืน อย่ำงไรเสียพวกยำย่อมมีพิษในตัวของมันเอง

อยู่บ้ำง โดยเฉพำะยำที่เกี่ยวกับประสำท เลี่ยงได้ก็เลี่ยง

เสี่ยวเชี่ยนเองก็คิดแบบนั้น

แต่หลังจำกที่เธอจดทะเบียนเปิดบริษัทเสร็จแล้ว ตอนที่จิต

1 2 8 3 9

ใต้ส ำนึกของเธอได้สั่งให้เลือกร้ำนเนื้อย่ำงเสียบไม้ที่ขนำด

กลำงๆ สมองของเสี่ยวเชี่ยนก็เหมือนกับได้ปรำกฏภำพบำงอย่ำง

ขึ้น

รำวกับว่ำเคยมีอยู่วัน เธอที่ก ำลังอยู่ในช่วงขัดสนเงินทองได้

พำลูกมำที่ร้ำนแบบนี้ เธอสั่งเนื้อย่ำงเสียบไม้ให้ตัวเอง สั่งไข่ตุ๋น

ให้ลูก เห็นๆ อยู่ว่ำยำกจนข้นแค้นแต่กลับมีควำมสุขจำงๆ

เหมือนก ำลังฉลองให้กับอะไร

หำกเป็นยำมปกติจะต้องประหยัดสุดๆ กำรมำที่แบบนี้แล้ว

ได้กินของดีๆ ขึ้นมำหน่อยไม่ใช่เรื่องง่ำย

ควำมคิดนี้แวบเข้ำมำในหัวเสี่ยวเชี่ยน แต่เธอก็ได้สติอย่ำง

รวดเร็ว พนักงำนก ำลังรอเธอสั่งอำหำรอย่ำงอดทน

“ขอเนื้อเอ็นหนึ่งที่กับไข่ตุ๋นหนึ่งชำมค่ะ” เสี่ยวเชี่ยนยื่นเมนู

ให้ต้ำอี พอหันหน้ำไปก็เห็นลูกสำวที่นั่งอยู่บนเก้ำอี้เด็กท ำหน้ำ

รังเกียจ

หนูเบื่อไข่ตุ๋นแล้วแม่!

อำหำรเด็กอ่อนมีตั้งหลำยอย่ำง ถ้ำคุณย่ำอยู่ได้กินไม่ซ้ำกัน

เลย ตอนไปอยู่กับคุณตำถึงตำจะท ำอำหำรไม่เป็น แต่ลุงหนงเย่ำ

1 2 8 4 0

ยังรู้จักท ำปลำบดอะไรพวกนั้นให้กิน ท ำไมพออยู่กับแม่ถึงได้

กลำยเป็นอำหำรบ้ำนๆ ล่ะ?

ประท้วง!

ท ำหน้ำมุ่ยประท้วง!

เสี่ยวเชี่ยนเห็นลูกท ำหน้ำแบบนั้นเลยยื่นมือไปหยิกแก้ม

แล้วพูดด้วยควำมหมั่นเขี้ยว “เด็กแสบ ลืมช่วงเวลำล ำบำกไป

แล้วเหรอ? ตอนนั้นที่แม่ยุ่งๆ ยื่นหมั่นโถวให้ลูกเดียวก็เห็นแทะ

อย่ำงเอร็ดอร่อย ตอนนี้มีไข่ตุ๋นให้กินกลับท ำหน้ำรังเกียจ?”

แม่ที่ดีอย่ำงต้ำอีได้ยินเรื่องเอำหมั่นโถวให้ลูกแทะก็ท ำหน้ำ

จริงจังทันที ยื่นเมนูให้มู่ฮวำหลีแล้วหันไปมองแรงใส่ประธำน

เชี่ยน

“เธอกล้ำทรมำนเสี่ยวเหวยเลยเหรอ! เด็กอำยุเท่ำนี้เป็น

ช่วงเวลำทองของพัฒนำกำรทำงด้ำนร่ำงกำย ท ำไมเธอถึงให้ลูก

กินแค่หมั่นโถว?!”

แมวหลีฮวำมองเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนนวดขมับ

“ฉันเองก็ไม่รู้ว่ำมันเรื่องอะไรกัน สมองมีภำพอะไรไม่รู้เต็ม

1 2 8 4 1

ไปหมด อำจเป็นอำกำรหลงเหลือจำกฤทธิ์ยำนั่นก็ได้มั้ง”

แมวหลีฮวำได้ยินแบบนั้นก็ครุ่นคิด เขำรู้ว่ำเสี่ยวเชี่ยนมี

ควำมทรงจ ำของชำติก่อน หรือนั่นจะเป็นควำมทรงจ ำเมื่อชำติที่

แล้ว?

ประโยคง่ำยๆ แต่ให้ข้อมูลได้มำกทีเดียว

ข้อแรก เมื่อชำติก่อนเธอก็มีลูกสำวกับหมำทหำรนั่น

ข้อสอง ชำติก่อนชีวิตเธอล ำบำก…

พอนึกถึงตรงนี้แมวหลีฮวำก็แอบสงสำร หมำทหำรนั่นมัน

ท ำอะไรของมันถึงได้ปล่อยให้เธอเลี้ยงลูกด้วยควำมยำกล ำบำก?

ถ้ำชำตินี้มันยังเป็นแบบนั้นนะ ไม่สู้หลีกทำงให้เขำ อย่ำงน้อยเขำ

ก็ไม่มีทำงปล่อยให้ลูกแทะหมั่นโถว!

แต่ต้ำอีกลับไม่เข้ำใจ พอได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูดแบบนั้นก็มี

ท่ำทีเป็นห่วง รอพนักงำนไปแล้วเธอถึงได้ถำม

“ประธำนเชี่ยน เธอไม่ต้องไปให้หมอตรวจหน่อยเหรอ? ฉัน

เป็นห่วงสุขภำพเธอนะ”

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ ยิ้มพลำงชี้ไปที่แมวหลีฮวำ

1 2 8 4 2

“ฉันกับพวกศิษย์พี่รวมกันสำมำรถฆ่ำพวกหมอธรรมดำได้

ตำยเรียบ ถ้ำมีปัญหำจริงๆ พวกเขำคงรักษำให้ฉันแล้ว ตอนนี้ก็

ยังโอเคอยู่”

ปำกเสี่ยวเชี่ยนบอกโอเค แต่ในใจกลับเพำะเมล็ดพันธุ์แห่ง

ควำมไม่สบำยใจ

เธอไม่อยำกได้ควำมทรงจ ำเมื่อชำติก่อนกลับคืนมำ เหตุผล

ก็เพรำะคนเรำต้องอยู่กับปัจจุบัน ในเมื่อทุกอย่ำงตรงหน้ำ

ในตอนนี้ดีอยู่แล้ว ครอบครัวอบอุ่น กำรงำนก้ำวหน้ำ แล้วเธอจะ

กอดควำมทรงจ ำไม่ดีเมื่อชำติก่อนไว้ท ำไม

ถึงจะนึกเรื่องเมื่อชำติที่แล้วไม่ออก แต่เธอรู้สึกได้ลำงๆ ว่ำ

มันไม่ใช่ควำมทรงจ ำที่ดีเท่ำไร

แต่ทุกครั้งที่เห็นแมวหลีฮวำ ในใจของเธอก็จะรู้สึกเจ็บปวด

หน่อยๆ รำวกับว่ำในควำมทรงจ ำเมื่อชำติก่อนของเธอมีเรื่อง

ส ำคัญเกี่ยวกับแมวหลีฮวำที่ถูกลืมไป

แต่ส่วนจะเป็นอะไรนั้นเสี่ยวเชี่ยนเองก็นึกไม่ออก

อำหำรมื้อนี้กินแบบมีเรื่องในใจให้คิด แมวหลีฮวำไปส่งต้ำ

อีกับเสี่ยวเชี่ยนกลับบ้ำน เขำไปส่งต้ำอีก่อน ขณะที่เตรียมไปส่ง

1 2 8 4 3

เสี่ยวเชี่ยนเธอก็ถำมขึ้น

“แมวหลีฮวำ หนังสือที่นำยเขียนมีอยู่ที่นี่บ้ำงไหม?”

“เล่มที่เพิ่งตีพิมพ์ไม่มี เล่มที่เมื่อก่อนตีพิมพ์มีอยู่เล่ม คุณจะ

เอำเหรอ?”

“อืม เอำมำให้ฉันเถอะ”

แมวหลีฮวำจอดรถเข้ำข้ำงทำง จำกนั้นก็ไปหยิบหนังสือจำก

ท้ำยรถ นี่เป็นหนังสือที่เขำเอำมำใช้รองกล่อง

“อ่ำนหนังสือผมเพื่อหำอะไรเหรอ?”

“อำจเพรำะวิญญำณของฉันอยำกเว้นระยะห่ำงบทสนทนำ

กับนำย กำรอ่ำนหนังสือเป็นกำรสนทนำกับวิญญำณได้มำก

ที่สุด”

“หึ หึ… เอำหนังสือมำเป็นข้ออ้ำงคือพวกอันธพำล”

เสี่ยวเชี่ยนมุมปำกกระตุก ในสภำพแวดล้อมรอบตัวเธอที่มี

แต่คนแปลกประหลำดนี้ โอกำสที่แมวหลีฮวำจะถูกเธอพำ

กลมกลืนไปด้วยมีอยู่สูงมำก ดูจำกท่ำทำงของเขำในตอนนี้ อีก

ไม่นำนเขำคงกลับมำเป็นปกติ

1 2 8 4 4

อวี๋หมิงหลำงเลิกงำนกลับมำบ้ำนก็เห็นลูกสำวคลำนไปทั่ว

บ้ำน คนสวยอยู่ในท่ำหมอบคลำนตำมลูกสำวเขำไปด้วย พอเห็น

พ่อกลับมำแล้วเด็กน้อยก็ดีใจสุดๆ กวักมือเรียกหยอยๆ อวี๋หมิง

หลำงคว้ำลูกด้วยมือข้ำงเดียว เขำเห็นเสี่ยวเชี่ยนนั่งอ่ำนหนังสือ

อยู่ริมหน้ำต่ำงอย่ำงใจจดใจจ่อ

เขำกลับมำแล้วยังไม่แม้แต่จะหันมำมอง!

“เฮ้ ลูกถูกหมำป่ำคำบไปก็ไม่รู้มั้งเนี่ย!”

“ไม่เป็นไร เสี่ยวเหวยก ำลังเล่นเกมหำสมบัติกับคนสวยอยู่”

เสี่ยวเชี่ยนวำงหนังสือลง ในที่สุดก็หันมำมองสำมีตรงๆ

“หำสมบัติ?”

พอเสี่ยวเหวยได้ยินพ่อพูดค ำนี้ก็ดิ้นให้พ่อวำงตัวเองลง

จำกนั้นก็คลำนไปที่ชั้นวำงรองเท้ำ หยิบลูกบอลออกมำจำก

รองเท้ำพ่อลูกหนึ่งแล้วส่งเสียงอียำอียำให้แม่

“อ้อ หำเจอแล้วเหรอ เยี่ยมจริงๆ ที่ต่อไปฟังค ำใบ้ให้ดีนะ

สิ่งของอะไรที่เวลำอำกำศร้อนก็ยุ่งอำกำศหนำวก็ยุ่ง แต่ถ้ำไม่

ร้อนไม่หนำวมันไม่ยุ่ง? สมบัติชิ้นต่อไปอยู่ที่นั่น!”

1 2 8 4 5

“อียำ… ?!” เสี่ยวเหวยนั่งคิดอยู่บนพื้น มันคืออะไรนะ?

เด็กน้อยมีกระบวนกำรคิดของตัวเอง เสี่ยวเชี่ยนกับชีอวี่เซ

วียนคอยฝึกด้ำนนี้ให้เสี่ยวเหวยทั้งที่ตั้งใจและไม่ตั้งใจ

เสี่ยวเชี่ยนก้มหน้ำอ่ำนหนังสือต่อ

อวี๋หมิงหลำงไม่รู้จะหัวเรำะหรือร้องไห้ดี

“คุณใช้วิธีนี้หลอกลูกมำตลอดช่วงบ่ำยเลยเหรอ?”

“เสี่ยวเหวยก็ดูสนุกสนำนไม่ใช่เหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่ำใน

หนังสือเหมือนมีควำมหมำยอะไรซ่อนอยู่ แต่อ่ำนมำตลอดช่วง

บ่ำยก็ยังนึกไม่ออก แต่กลับถูกหนังสือของแมวหลีฮวำดึงดูดเข้ำ

แล้ว

“คนสวย ดม!” อวี๋หมิงหลำงเห็นลูกสำวคลำนไปทั่วบ้ำนจึง

ช่วยบอกใบ้ให้ พอออกค ำสั่งคนสวยก็วิ่งไปทำง

เครื่องปรับอำกำศของส่วนกลำง จำกนั้นก็คำบลูกบอลที่อยู่

ด้ำนหลังออกมำ

อันที่จริงเสี่ยวเหวยก็คิดออกแล้ว ยังไม่ทันที่เธอจะได้ไปหำ

พ่อก็มำยุ่งเสียก่อน…

1 2 8 4 6

“อุแว้… !”

เด็กทำรกที่รู้สึกสะเทือนใจร้องไห้แผดเสียงจ้ำ ชี้พ่อเหมือน

ก ำลังต่อว่ำ ปำกก็หันไปฟ้องแม่

“แย่!”

เสี่ยวเชี่ยนวำงหนังสือลงแล้วถลึงตำใส่อวี๋หมิงหลำง

“พอกลับมำก็วุ่นวำย! พวกเรำเล่นกันอยู่ดีๆ นำยจะมำยุ่ง

ท ำไม! ดูซิท ำลูกร้องไห้แล้วเห็นไหม? รีบไปโอ๋เลยไม่อย่ำงนั้นคืน

นี้นอนโซฟำ!”

อวี๋หมิงหลำงรู้สึกเหมือนโดนปรักปร ำ เขำสงสำรลูกที่ถูกแม่

อู้งำนหลอกก็เลยช่วยลูกหำทำงลัดด้วยควำมจริงใจ แต่ท ำไมค ำ

ชมไม่ได้แถมยังโดนรังเกียจด้วย!

จิ๊ จิ๊ นิทำนล้วนหลอกเด็กทั้งนั้น

“ลูกพ่อ ท ำไมถึงได้โดนหลอกง่ำยแบบนี้? แม่เขำหลอกหนู

อยู่นะ มีแค่พ่อที่รักหนูจริง…”

1 2 8 4 7