แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1520 เดี๋ยวนะ ติดค้ำงอะไรนะ?!

อวี๋หมิงหลำงเห็นลูกสำวร้องไห้น้ำตำร่วงเผำะๆ ก็สงสำร

ลูบผมบำงนุ่มของลูกพลำงพูด

“ในเสื้อผ้ำที่พ่อเอำกลับมำมีสมบัติซ่อนอยู่ ไปหำดูสิ”

วันนี้เขำเอำเสื้อผ้ำสกปรกกลับมำห่อใหญ่ วำงอยู่ที่ประตู

เด็กน้อยได้ยินแบบนั้นก็หยุดร้องทันที คลำนไปหำกอง

เสื้อผ้ำ

อวี๋หมิงหลำงอำศัยจังหวะนี้เดินไปหำเสี่ยวเชี่ยน มอง

หนังสือในมือเธอแล้วพูดอย่ำงรังเกียจ

“ไม่ใช่จินผิงเหมยเสียหน่อย หนังสือให้ควำมรู้มีอะไรน่ำ

อ่ำน?”

เสี่ยวเชี่ยนเหล่มองเขำ “รสนิยมอย่ำงนำยคงอ่ำนได้แค่จิน

ผิงเหมยแล้วล่ะ นี่เป็นหนังสือที่แมวหลีฮวำเขียน”

“แมวหลีฮวำ?!” พอได้ยินชื่อนี้อวี๋หมิงหลำงก็รู้สึกเหมือน

มีจิ๊กโฉ่สำดรดหัว ท ำไมไปที่ไหนก็มีแต่หมอนั่นวะ?

1 2 8 4 8

“อุแว้!” เสียงร้องของเสี่ยวเหวยใกล้ท ำหลังคำตึกปลิวแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงรีบเข้ำไปดู

แล้วก็เห็นลูกอยู่ท่ำมกลำงเสื้อผ้ำสกปรก หำสมบัติไม่เจอ

เจอแต่ถุงเท้ำเหม็นๆ ข้ำงเดียว ดูเหมือนเด็กน้อยจะติดนิสัยรัก

สะอำด พอได้กลิ่นอำนุภำพแรงขนำดนี้เหมือนถูกโจมตีอย่ำง

รุนแรงก็เลยร้องไห้จ้ำทั้งๆ ที่มือยังจับถุงเท้ำอยู่ ร้องๆ อยู่ๆ ก็

หันไปมองถุงเท้ำในมือแล้วร้องต่อ

นี่เป็นกำรคร่ำครวญอย่ำงหนักของเด็กน้อยไร้เดียงสำที่ถูก

พ่อหลอกเข้ำเต็มๆ

เสี่ยวเชี่ยนเข้ำใจแล้วว่ำเกิดอะไรขึ้น จึงหันไปหยิกอวี๋หมิง

หลำงด้วยควำมโมโห “นำยช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม?!”

กล้ำหลอกลูกว่ำถุงเท้ำเป็นสมบัติได้ไง!

อวี๋หมิงหลำงลูบจมูก “วันนี้ตอนเก็บของนึกขึ้นมำได้ว่ำเคย

ลืมถุงเท้ำที่เคยฝึกตอนก่อนเอำไว้ และก็เพรำะเป็นหน้ำฝนมันก็

เลยขึ้นรำหน่อยๆ ลูกพ่อ สมบัติชิ้นนี้ของพ่อต้องกำรจะสอนว่ำ

เกิดเป็นคนต้องรู้จักจ ำให้ดี อย่ำงเช่นเสื้อผ้ำสกปรกเปลี่ยนแล้วก็

อย่ำลืมไว้ ถ้ำลืมก็จะ”

1 2 8 4 9

“อุแว้!” ร้องสุดแรง รังเกียจเต็มที่!

ก็ได้ ค ำสอนอันลึกซึ้งของพ่อเด็กทำรกยำกที่จะเข้ำใจ

เสี่ยวเชี่ยนรีบเดินเข้ำไปอุ้มลูกขึ้นมำ “ไม่ร้องแล้วนะ เดี๋ยว

แม่พำไปล้ำงให้สะอำดเลย จริงๆ เลย ท ำมือหอมๆ เหม็นหมด…

อวี๋หมิงหลำง วันนี้นำยท ำอำหำรเย็น นี่เป็นกำรลงโทษ จริงสิ

เดี๋ยวนำยเอำสมบัติของนำยไปซักด้วยนะ ซักเสร็จก็เอำมือล้ำง

สบู่หลำยๆ รอบ พวกเรำไม่อยำกกินอำหำรเคล้ำกลิ่นถุงเท้ำ

เหม็น!”

พูดจบก็อุ้มลูกเข้ำห้องน้ำ ลูกสำวที่น่ำสงสำร เจอพ่อที่ไม่ได้

เรื่องแบบนี้ท ำไงดีเนี่ย!

อวี๋หมิงหลำงถูกลงโทษก็ยังรู้สึกไม่ยอม

เขำเบ้ปำกปิดหนังสือที่แมวหลีฮวำเขียน เดิมอยำกวำงลง

แล้วไปเอำใจลูกหน่อย แต่ทันใดนั้นสำยตำของเขำก็เหลือบเห็น

บำงอย่ำงบนหน้ำปก

ไม่สิ มันดูแปลกๆ

ก่อนหน้ำนี้เขำเคยได้ยินเมียพูดเกี่ยวกับเนื้อหำของหนังสือ

1 2 8 5 0

เล่มนี้ มันว่ำไงนะ…

เขำยืนมองหนังสืออยู่นำน เนื่องจำกผ่ำนมำค่อนข้ำงนำน

แล้ว กำรปะติดปะต่อควำมทรงจ ำจึงต้องใช้เวลำ

เสี่ยวเชี่ยนล้ำงมือให้ลูกเสร็จออกมำก็เห็นเขำยังยืนเหม่ออยู่

จึงเดินเข้ำไปตี

“ท ำอะไร?”

ท ำไมเขำจ้องหนังสือของแมวหลีฮวำด้วยสีหน้ำเคร่งเครียด

แบบนั้น?

เสี่ยวเชี่ยนสังเกตได้ถึงควำมผิดปกติจำกสำยตำของเขำ

เกือบคิดว่ำเขำต้องกำรเผำหนังสือไปแล้ว

“คุณว่ำหนังสือนี่ใครเขียนนะ?”

“แมวหลีฮวำไง”

“ท ำไมชื่อมันไม่ใช่?”

“อ๋อ นำมปำกกำไง แมวหลีฮวำเป็นพวกถ่อมตัว ไม่ยอมใส่

ชื่อตัวเองก็เลยตั้งนำมปำกกำขึ้นมำ นำยไม่รู้สึกเหรอว่ำ

1 2 8 5 1

นำมปำกกำนี้ออกเสียงคล้ำยชื่อของเขำ?”

นำมปำกกำ ใช่ นำมปำกกำนี่แหละ!

อวี๋หมิงหลำงนึกออกแล้ว

“เมียจ๋ำ คุณนึกเรื่องที่เกี่ยวกับนำมปำกกำนี่ไม่ออกเหรอ?”

ตอนนั้นเธอเป็นคนพูดกับเขำเองเลยนะ!

“เรื่องอะไร หรือนำมปำกกำนี่จะมีปัญหำ?” เสี่ยวเชี่ยนจี้ถำม

ต่อ

เธอเองก็รู้สึกว่ำหนังสือเล่มนี้แปลกๆ แต่อ่ำนมำตลอดช่วง

บ่ำยก็นึกไม่ออก หรือควำมทรงจ ำเมื่อชำติก่อนที่เธอลืมไปแล้ว

เสี่ยวเฉียงจะรู้ด้วย?

“เรื่องนี้ถ้ำให้ย้อนคงต้องย้อนไปไกลพอควร ตอนนั้นคุณสู้

กับแมวหลีฮวำครั้งแรก สำเหตุก็เพรำะสืออวี้ถูกสะกดจิตแบบ

แทรกซึม ตอนนั้นคุณยังไม่รู้จักเทคนิคนี้ พยำยำมหำข้อมูลแทบ

ตำย เรื่องนี้ยังจ ำได้ไหม?”

เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ำ ควำมทรงจ ำของชำตินี้ไม่ได้หำยไป

หำยแค่ของชำติก่อน

1 2 8 5 2

“จำกนั้นคุณก็วำนให้คนซื้อหนังสือมำเล่มหนึ่งจำกเมือง

นอก นำมปำกกำว่ำฮัลเล่ย์นี่แหละ ตอนนั้นคุณพูดกับผมว่ำ…”

อวี๋หมิงหลำงหยุดพูด

เสี่ยวเชี่ยนเร่งอย่ำงทนรอไม่ไหว “ฉันพูดว่ำอะไร? เร็วๆ สิ!”

“ตอนนั้นคุณพูดด้วยน้ำเสียงเสียดำย คุณบอกว่ำผู้เขียนคน

นี้เป็นหมอประสำทที่แนวคิดดีมำก แต่น่ำเสียดำย…”

“เสียดำยอะไร?” เสี่ยวเชี่ยนเร่ง เธอรู้สึกว่ำปริศนำทั้งหมด

อยู่หลังจำกน่ำเสียดำยนี่แหละ

“คุณพูดแค่นี้ก็ไม่พูดแล้ว ตอนนั้นท ำเอำผมอยำกรู้มำก ผม

จะบรรยำยควำมรู้สึกของผมในตอนนั้นให้ฟังนะ ผมคิดว่ำ อะไร

กันที่ท ำให้คุณสนใจขนำดนี้ หรือจะเป็นคนที่คุณชอบ? เย็นวัน

นั้นตอนที่คุณหลับไปแล้วผมก็นึกถึงเรื่องที่คุณเคยบอกว่ำคนเรำ

เวลำกึ่งหลับกึ่งตื่นจะพูดควำมจริงได้ง่ำยที่สุด ผมก็เลย เมียจ๋ำ

ถ้ำผมพูดแล้วคุณต้องสัญญำนะว่ำจะไม่ทุบผม!”

“ครั้งนี้ละเว้นโทษ พูดมำ!”

“ผมอำศัยจังหวะที่ผมท ำคุณเหนื่อยจนหลับไปเข้ำไปถำม

1 2 8 5 3

ข้ำงหูคุณ ผมถำมว่ำฮัลเล่ย์คือใคร?”

เรื่องหน้ำไม่อำยแบบนี้อันที่จริงอวี๋หมิงหลำงอยำกปกปิดไป

ชั่วชีวิต วิธีนี้ถ้ำเมียเขำรู้แล้วอีกหน่อยก็จะระแวง แล้วก็จะใช้ไม่

ได้ผลอีก

แต่เรื่องนี้มันน่ำแปลกเหลือเกิน ในขณะที่ก ำลังจริงจังกันอยู่

พูดควำมจริงไปเลยดีกว่ำ

“ฉันตอบว่ำไง?”

“คุณบอกว่ำ เขำเป็นหมอประสำทที่อัจฉริยะมำก แต่สุดท้ำย

กลับถูกอำรมณ์ผูกมัดจนกระโดดตึกตำย สงสัยว่ำจะเป็นโรค

ซึมเศร้ำ… คุณยังบอกอีกว่ำ คุณชอบหนังสือของเขำมำตลอด

เดิมทีอยำกนัดเขำออกมำเจอด้วย”

เสี่ยวเชี่ยนฟังจบก็รู้สึกเหมือนมีฟ้ำผ่ำกลำงหัว

ที่แท้ก็แบบนี้!

มิน่ำเธอถึงได้รู้สึกแปลกๆ เวลำที่อ่ำนหนังสือของมู่ฮวำหลี

ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง!

“เมียจ๋ำ คุณจ ำผิดหรือเปล่ำ ก่อนหน้ำนี้คุณบอกว่ำฮัลเล่ย์

1 2 8 5 4

กระโดดตึกตำยไปแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วท ำไมแมวหลีฮวำถึงยังมำ

กระโดดโลดเต้นได้อยู่ล่ะ? หรือหมอนี่จะแอบอ้ำงชื่อเสียง ผมรู้

แล้ว!” อวี๋หมิงหลำงตีหัวตัวเอง รู้สึกเหมือนไขคดีใหญ่ได้

“มันหำคนมำเขียนหนังสือให้มันใช่ไหม? จำกนั้นก็หลอก

คุณว่ำมันเขียนเอง เพรำะอยำกเรียกคะแนนจำกคุณ? จิ๊ จิ๊ จิ๊ ผม

ว่ำแล้วว่ำหมอนี่มันน่ำสงสัย ใช่ มันหน้ำไม่อำยแบบนี้นี่แหละ!”

ใส่ร้ำยศัตรูหัวใจเป็นเรื่องที่บันเทิงขนำดไหนกัน อำจท ำให้

ติดได้

เสี่ยวเชี่ยนผลักเขำออก “ต่อให้เขำหน้ำไม่อำยกว่ำนี้ก็ยัง

ดีกว่ำคนทุเรศอย่ำงนำยที่เอำถุงเท้ำเหม็นๆ มำหลอกลูกแหละ

น่ำ หลบไป!”

เสี่ยวเหวยพยักหน้ำ ใช่ หลบไป!

อวี๋หมิงหลำงเห็นเสี่ยวเชี่ยนหยิบหนังสือด้วยอำกำรเหม่อๆ

เขำอยำกพูดบำงอย่ำง แต่เห็นตำเธอแดงๆ

“เมียจ๋ำ?” คงไม่มั้ง เขำแค่ล้อเล่นเองนะ เมียเขำถึงกับต้อง

ร้องไห้เลยเหรอ?

1 2 8 5 5

“ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่ำในควำมทรงจ ำที่ฉันลืมไปมีอะไรบ้ำง

ที่แท้ฉันก็ติดค้ำงเขำ”

“ติดค้ำงอะไร?” ท ำไมเขำไม่รู้?

“ติดค้ำง…” เสี่ยวเชี่ยนน้ำตำร่วง

“เดี๋ยวนะ เมียจ๋ำอย่ำร้องไห้สิ คุณร้องไห้แบบนี้ผมใจคอไม่

ดีเลยนะ คุณคงไม่ได้ติดค้ำงเรื่องควำมรู้สึกนะ?” ถ้ำเป็นแบบนั้น

ยอมเบี้ยวหนี้ดีกว่ำ ชดใช้ไม่ได้นะ

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ “ไม่ ฉันเป็นหนี้ชีวิตเขำ”

“อ้อ ชีวิตเหรอ แบบนั้นยิ่งง่ำย ขอแค่ไม่ใช่เรื่องควำมรู้สึก

ติดค้ำงอะไรผมชดใช้แทนคุณได้ เดี๋ยวนะ ติดค้ำงอะไรนะ?!”

1 2 8 5 6