แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1528 งำนท ำให้คนก้ำวหน้ำ!

“HIV”

โรคติดต่อเหมือนกัน วิธีติดต่อก็เหมือนกัน

หลังจำกที่อวี๋หมิงหลำงได้ทรำบสรรพคุณของยำนี้เขำก็

ตกใจมำก แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหนือควำมคำดหมำยอะไรมำกมำย

พฤติกรรมก่อนหน้ำนี้ของหนำนกั่วเขำกับเสี่ยวเชี่ยนเห็นมำ

กับตำตัวเอง ด้วยพฤติกรรมมั่วเพศสัมพันธ์ขนำดนั้น ไม่แปลกที่

จะเป็นโรคติดต่อประเภทนี้

ตอนนี้สถำนกำรณ์ของโรคนี้ในประเทศอยู่ในช่วงที่แค่ได้ยิน

ก็พำกันรังเกียจแล้ว รออีกสิบปีให้หลังก็พอจะดีขึ้น แต่สำยตำดู

ถูกกลับไปไม่เคยหำยไป

เมืองนอกจะดีกว่ำหน่อย ภำยใต้สถำนกำรณ์ที่กำรแพทย์มี

ควำมเจริญก้ำวหน้ำ ผู้คนมีควำมรู้ควำมเข้ำใจถึงกำรติดต่อของ

โรคนี้ ท ำให้คนดูถูกน้อยลง แต่มันก็ยังไม่หำยอยู่ดี กำรรู้สึก

เครียดจึงเป็นเรื่องปกติ

“แมวหลีฮวำ อีกหน่อยนำยจะเป็นคนดูเรื่องตั้งสำขำใน

1 2 9 2 0

ต่ำงประเทศ พนักงำนจะรังเกียจหรือเปล่ำ?” เสี่ยวเชี่ยนถำมแมว

หลีฮวำ

ในฐำนะบอสต้องมองภำพรวมเป็นหลัก ควำมคิดของเธอ

เป็นตัวแทนของพนักงำนทั้งหมดไม่ได้

แมวหลีฮวำส่ำยหน้ำ “คนท ำงำนสำธำรณสุขควำมคิด

ค่อนข้ำงเปิดกว้ำง ยิ่งไปกว่ำนั้นปกติทุกคนก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน

เท่ำไร วุ่นอยู่แต่กับงำนของตัวเอง เจอกันน้อยโอกำสจะติดก็มี

น้อย ดังนั้นไม่น่ำจะมีใครดูถูก”

“โอเค งั้นเดี๋ยวฉันจัดกำรเขำเอง” เสี่ยวเชี่ยนลุกขึ้นจะไปหำ

หนำนกั่ว อวี๋หมิงหลำงอยำกตำมไปด้วยแต่ถูกเสี่ยวเชี่ยนห้ำมไว้

“ตอนนี้เขำค่อนข้ำงไวต่อควำมรู้สึก นำยตำมฉันไปด้วยจะ

ท ำให้เขำคิดมำก”

“… เขำจะไม่ท ำเรื่องสุดโต่งใช่ไหม?” อวี๋หมิงหลำงเป็นห่วง

เสี่ยวเชี่ยน เดิมทีหนำนกั่วก็มีควำมแค้นกับเสี่ยวเชี่ยนอยู่แล้ว ถ้ำ

เอำเข็มแทงเสี่ยวเชี่ยนขึ้นมำจะท ำไง?

“ผู้ป่วยโรคติดต่อหลำยคนที่ท ำเรื่องสุดโต่งเป็นเพรำะถูก

สังคมภำยนอกบีบบังคับ แน่นอนว่ำคนที่จิตใจบิดเบี้ยวก็มีอยู่จริง

1 2 9 2 1

และก็ไม่ตัดควำมเป็นไปได้ที่คนพวกนี้จงใจท ำเพื่อล้ำงแค้น แต่

เชื่อฉันเถอะ เท่ำที่ฉันรู้จักและวิเครำะห์ตัวตนเขำ ฉันเชื่อว่ำเขำ

ไม่มีทำงท ำเรื่องแบบนั้น”

เสี่ยวเชี่ยนเอำมือตบตัวอวี๋หมิงหลำงเบำๆ”บำงครั้งสันดำน

มนุษย์ก็เลวร้ำยจริงๆ มีแค่ควำมจริงใจไม่พอหรอก ยังต้องมี

ควำมสำมำรถในกำรจัดกำรปัญหำด้วย”

แน่นอนว่ำประธำนเชี่ยนมีควำมสำมำรถอยู่แล้ว เธอรู้จัก

สภำวะจิตใจที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละช่วงของผู้ป่วยเป็นอย่ำงดี

ส ำหรับหนำนกั่วคนที่ทะนงตนแบบนี้ โรคติดต่อจะเป็นเพียง

อณูเล็กๆ อย่ำงสุดท้ำยที่จะท ำลำยคนอย่ำงเธอได้

โดยเฉพำะก่อนหน้ำนี้ได้เห็นอำข่ำมีควำมสุข เมื่อเทียบกัน

แล้วชีวิตยิ่งโหดร้ำยมำกอย่ำงเห็นได้ชัด แล้วนับประสำอะไรกับ

กำรพูดโรคที่ไม่น่ำฟังออกไป

เดิมทีจิตใจหนำนกั่วก็มีปัญหำอยู่แล้ว ควำมกดดันที่อยู่เจ

อำร์ได้ท ำให้เธอมีเค้ำลำงที่จะเป็นโรคจิตเภท ตอนนี้ยังมำเป็น

โรคนี้อีก คิดดูก็รู้ว่ำต้องอยู่ในช่วงที่จิตใจขำดควำมสมดุลอย่ำง

แน่นอน เรื่องเล็กๆ ที่คนทั่วไปไม่ได้คิดอะไรมำกมำย แต่ส ำหรับ

1 2 9 2 2

เธออำจเป็นเรื่องที่สะเทือนใจมำก

แน่นอนว่ำกำรใช้ประโยชน์จำกอำรมณ์ที่อ่อนไหวนี้ย่อมเป็น

กำรดี สำมำรถท ำให้ได้ผลลัพธ์เชิงบวก เสี่ยวเชี่ยนไม่ได้ให้อวี๋ห

มิงหลำงตำมไปก็เพรำะกลัวหนำนกั่วจะคิดมำก

ตอนเสี่ยวเชี่ยนไปถึงหนำนกัวก ำลังมองจดหมำยที่เสี่ยว

เชี่ยนให้ไปด้วยอำกำรเหม่อลอย

ด้ำนหน้ำเป็นค ำวิจำรณ์ของเสี่ยวเชี่ยนที่วิจำรณ์ตัวเอง ล้วน

เป็นค ำชมยกยอปอปั้นทั้งหมด อ่ำนลำยมือตัวเองแล้วเหมือนยัง

พอจ ำควำมรู้สึกตอนเขียนได้อยู่เลย

แต่พอพลิกอีกด้ำน เป็นค ำวิจำรณ์ที่เสี่ยวเชี่ยนเขียนถึง

หนำนกั่ว

กติกำของเกมในตอนนั้นคือเขียนค ำวิจำรณ์ที่มีต่อตนเอง

จำกนั้นหลังจำกที่แสดงบทบำทเป็นอีกฝ่ำยก็ให้เขียนค ำวิจำรณ์

ที่มีต่ออีกฝ่ำย

เสี่ยวเชี่ยนยังเล่นไม่ทันจบเกมก็หนีออกมำก่อนแล้ว

หนำนกั่วไม่คิดว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะพกกระดำษใบนี้หนีไปด้วย

1 2 9 2 3

ภำยใต้สถำนกำรณ์แบบนั้นเสี่ยวเชี่ยนยังเอำกระดำษนี้ไป แถม

ยังเขียนค ำวิจำรณ์ส่งกลับมำให้เธอ นี่ก็เป็นเทคนิคกำรเล่น

สงครำมจิตวิทยำอย่ำงหนึ่ง

หนำนกั่วอยำกพูดออกไปว่ำผู้หญิงคนนี้เจ้ำเล่ห์แผนสูง ไม่

ว่ำเรื่องไหนก็จะเล่นกับขีดจ ำกัดควำมอดทนของคนอื่น อย่ำไป

หลงกลเด็ดขำด

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหวั่นไหวไปกับกำรกระท ำแบบนี้ของเสี่ยว

เชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนเขียนกลอนให้เธอหนึ่งบท ซึ่งคงล ำบำกพอควร

ในกำรแปลกลอนโบรำณออกมำเป็นภำษำอังกฤษ นี่เป็นกำร

ทดสอบควำมสำมำรถทำงภำษำมำกๆ

ขนหลิวพลิ้วไหว ดุจสำยน้ำหลั่งไหล ลอยล่องปลิวไป ไร้ซึ่ง

ที่พักพิง

ค ำพูดนี้มีศิลปะพอตัว ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีแม้แต่ค ำเดียวที่

พูดถึงหนำนกั่วตรงๆ ถึงกำรเข้ำใจควำมหมำยที่แฝงอยู่ในบท

กลอนจะเป็นเรื่องยำกส ำหรับชำวต่ำงชำติ แต่ถ้ำลองคิดดูดีๆ แต่

ละค ำล้วนบรรยำยถึงควำมล ำบำกที่เลี่ยงไม่ได้ของหนำนกั่ว

1 2 9 2 4

หนำนกั่วโตที่ต่ำงประเทศ เธอไม่เคยเห็นขนต้นหลิว จึงได้

ท ำกำรสืบค้นดู ท ำให้เข้ำใจว่ำมันคือเมล็ดพันธุ์ที่ปลิวไปตำมลม

ชนิดหนึ่ง เสี่ยวเชี่ยนใช้กลอนบทนี้พรรณนำถึงเธอ จุดประสงค์ก็

เพื่อบอกว่ำเธอเปรียบเหมือนขนหลิวที่ลอยล่องไปอย่ำงฝืนไม่ได้

ในช่วงที่ร่ำงกำยเจ็บป่วยจนสิ้นหวัง สิ่งที่ยำกที่สุดคือกำร

ได้รับควำมเข้ำใจจำกผู้อื่น ก็เหมือนกับก่อนหน้ำนี้ที่เสี่ยวเชี่ยน

ท ำให้เธอตกตะลึง คนที่เข้ำใจเธอที่สุดกลับเป็นศัตรูของเธอ

หนำนกั่วมองกระดำษใบนี้ด้วยอำกำรเหม่อลอย เธอตั้งเวลำ

ไว้ถึงเวลำกินยำแล้ว

เธอค้นกระเป๋ำดูก็ไม่เจอยำ

หนำนกั่วเริ่มกังวล ไม่มีใครรู้ว่ำเธอป่วย ถ้ำยำนั่นตกไปอยู่

ในมือคนอื่นจะยิ่งจัดกำรยำก ครั้นแล้วเธอจึงเริ่มค้นหำแทบพลิก

แผ่นดิน

หำจนทั่วก็ไม่พบ ขณะที่เธอก ำลังคิดว่ำคงท ำตกที่ไหนสักที่

ก็ได้ยินเสียงดังมำจำกทำงประตู

“หำนี่เหรอ?”

1 2 9 2 5

หนำนกั่วหันไปมองก็เห็นเสี่ยวเชี่ยนยืนถือขวดยำสีขำวอยู่ที่

ประตู

“ขอโทษนะ ประตูเธอปิดไม่สนิทฉันก็เลยเข้ำมำโดยไม่เคำะ”

เสี่ยวเชี่ยนโยนขวดยำให้หนำนกั่ว หนำนกั่วรับมำด้วยอำกำร

หน้ำซีด

“เธอ… รู้แล้วเหรอ?”

“สืบเรื่องส่วนตัวเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ยกโทษให้ด้วยที่ฉันให้

สำมีไปสืบเรื่องนี้ก็เพรำะอยำกทำบทำมเธอมำร่วมงำน เดิมทีคิด

จะเกลี้ยกล่อมเธอด้วยสวัสดิกำรเบิกค่ำรักษำพยำบำลได้…”

“หึ หึ แล้วตอนนี้เธอจะเอำไง?” หลังจำกที่หนำนกั่วรู้ว่ำเสี่ยว

เชี่ยนรู้แล้วเธอก็แสยะยิ้มออกมำ

แต่ในใจกลับรู้สึกโล่งอก

นับตั้งแต่เธอตรวจพบว่ำเป็นโรคนี้ก็ตกอยู่ในภำวะเครียดมำ

ตลอด กลัวคนอื่นจะรู้

นึกไม่ถึงว่ำจะมีคนรู้เข้ำแล้ว แถมคนๆ นั้นยังเป็นศัตรูเธอ

เสียด้วย

1 2 9 2 6

เสี่ยวเชี่ยนอำจจะเยำะเย้ย อำจจะแก้แค้น พูดจำดูถูกเป็น

เรื่องที่ขำดไม่ได้อยู่แล้ว

หนำนกั่วเข้ำใจดีว่ำเสี่ยวเชี่ยนจะท ำแบบนั้นก็ไม่ได้ดูเกินไป

เลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอเคยท ำกับเสี่ยวเชี่ยนก่อนหน้ำนี้ หำกคิด

ในมุมกลับกัน ถ้ำเธอเป็นเสี่ยวเชี่ยนเธอคงท ำยิ่งกว่ำนี้

แบบนี้ก็ดี เธอจะได้ไม่เกิดควำมรู้สึกสับสนในตัวเสี่ยวเชี่ยน

อีก ทำงที่ดีใช้เรื่องนี้ล้ำงแค้นให้จบๆ กันไปเลยดีกว่ำ

“ฉันมำตกลงกับเธอเรื่องผลตอบแทน พนักงำนในประเทศ

ฉันมีประกันให้อยู่แล้ว ของคนต่ำงชำติอย่ำงพวกเธอก็จะมีให้

เหมือนกัน”

“เธอโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่? ฉันป่วยเธอไม่รู้เหรอ?”

หนำนกั่วถูกกระตุ้นอำรมณ์เพรำะกำรท ำตัวนิ่งๆ ของเสี่ยว

เชี่ยน เธอยอมให้เสี่ยวเชี่ยนพูดจำถำกถำงดีกว่ำมำสงสำร เธอ

ขอปฏิเสธควำมสงสำร!

“รู้สิ แล้วไงล่ะ? ป่วยแล้วท ำงำนไม่ได้เหรอ? ป่วยแล้วคิดจะ

ท ำตัวยังไงก็ได้งั้นเหรอ? ไม่ท ำงำนแล้วจะเอำอะไรกิน? เอำอะไร

ไปเล่นเกมบนโลกมนุษย์?”

1 2 9 2 7

งำนท ำให้คนก้ำวหน้ำ!

“แต่ฉันเป็นโรคติดต่อ”

“ไม่ได้ติดต่อทำงอำกำศเสียหน่อยเธอจะตื่นเต้นท ำไม? อีก

อย่ำงนะ ด้วยเทคโนโลยีทำงกำรแพทย์ในตอนนี้อยำกหำยดีคง

เป็นไปไม่ได้ แต่เท่ำที่ฉันสืบดู ขอแค่กินยำต้ำนตรงเวลำ อยำกมี

อำยุยืนยำวถึงเจ็ดสิบแปดสิบก็ไม่ใช่เรื่องยำกอะไร ตอนนี้เธอมี

ควำมคิดอยำกไม่ท ำงำนใช้ชีวิตไปวันๆ ต่อไปใช้สมบัติจน

หมดแล้วจะท ำไง?”

1 2 9 2 8