แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1536 กำรเติบโตไม่ได้หมำยถึงกำรแบ่งทุกอย่ำงเป็นขำว

กับด ำเสมอไป

หลังจำกเสี่ยวเชี่ยนได้ยินว่ำฉินอิ๋งเสวี่ยไปมีเรื่องกับพวกจิ๊ก

โก๋เพื่อเธอ เธอก็ซำบซึ้งมำก

สมัยนี้คนที่รู้จักตอบแทนบุญคุณคนอื่นมีไม่มำกแล้ว เด็ก

สำวคนนี้โตเกินวัยตัวเองจริงๆ ควำมรู้สึกดีๆ ที่เสี่ยวเชี่ยนมีให้

เด็กคนนี้จึงค่อนข้ำงมำก

“พี่เชี่ยนคะ หนูรู้สึกว่ำหนูกับพี่สำวสร้ำงควำมยุ่งยำกให้พี่

มำก…”

“มันเป็นงำนของพี่อยู่แล้ว ไม่ได้ยุ่งยำกอะไรหรอกจ้ะ ยิ่งไป

กว่ำนั้นน้องชำยพี่ก็มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้ ดังนั้นกำรที่พี่ช่วย

พวกเธอก็ใช่ว่ำจะใจบุญไม่หวังอะไรเลย เรำก็ไม่ต้องเก็บไปคิด

มำกนะ”

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะคะ ไม่ว่ำจุดประสงค์ของพี่จะคือ

อะไร พี่ก็มีบุญคุณต่อหนูกับพี่สำวมำกจริงๆ…”

“เด็กโง่ จิตใจที่ส ำนึกในบุญคุณสำมำรถช่วยให้เธอเผชิญ

1 2 9 8 6

อุปสรรคขวำกหนำมได้มำกกว่ำก็จริง นี่เป็นเรื่องดี แต่ถ้ำเอำ

บุญคุณมำเป็นตัวกดดัน อีกหน่อยมันก็จะเป็นตัวถ่วงควำม

เจริญก้ำวหน้ำ แบบนี้มันไม่ดีทั้งกับเธอและพี่นะ ถ้ำเธออยำก

ขอบคุณพี่จริงๆ ก็เอำควำมรู้สึกนี้ส่งต่อไป เธอชอบงำนจิตแพทย์

มำกไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ค่ะ หนูชอบมำก หนูอยำกเป็นหมอเก่งๆ แบบพี่”

ฉินอิ๋งเสวี่ยเห็นประกำยออร่ำของหมอเก่งแห่งยุคจำกตัว

เสี่ยวเชี่ยน โดยเฉพำะเวลำที่เสี่ยวเชี่ยนเผชิญกับปัญหำต่ำงๆ ได้

อย่ำงสบำยๆ

“พี่เป็นหมอยังไงเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนถำมด้วยควำมสนใจ

“เป็นหมอที่ท ำให้ผู้ป่วยกับญำติผู้ป่วยเห็นพี่แล้วรู้สึกวำงใจ

รำวกับว่ำต่อให้ปัญหำจะใหญ่แค่ไหนพี่ก็จัดกำรได้หมด”

เสี่ยวเชี่ยนฟังค ำชมมำก็มำก แต่ค ำพูดนี้จริงใจที่สุด ได้ใจ

เธอที่สุด

“พยำยำมเข้ำนะ ในเมื่อเธอชอบด้ำนนี้ก็ทุ่มเทให้เต็มที่ จำก

กันครั้งนี้พี่ก็ไม่มีอะไรจะให้นอกจำกสิ่งนี้”

1 2 9 8 7

เสี่ยวเชี่ยนล้วงสมุดเล่มเล็กออกมำจำกกระเป๋ำ นี่เป็นหนึ่ง

ในสมุดจดบันทึกที่เธอพกติดตัวตลอด ในนั้นมีเคสคนไข้ที่เธอ

จดไว้ วิธีรักษำมีไม่มำก ที่มำกกว่ำก็คือควำมคิดเห็นของตัวเองที่

มีต่ออำกำรประเภทนี้

“นี่คือ…” ฉินอิ๋งเสวี่ยรับสมุดมำพลิกดู ถูกเนื้อหำในสมุด

ดึงดูดควำมสนใจ แต่ก็แอบรู้สึกกลัว

“พี่เชี่ยนคะ มันมีค่ำมำกเลย เอำมำให้หนูจะเหมำะเหรอ

คะ?”

“ไม่มีอะไรไม่เหมำะ สมุดบันทึกแบบนี้พี่มีเยอะ เล่มก่อน

หน้ำนี้อยู่ในมือต้ำอีลูกศิษย์ของพี่”

เคสที่เธอรักษำมีเยอะมำก เคสไหนที่พิเศษหน่อยก็จะจด

บันทึกเอำไว้ เล่มที่เธอให้ฉินอิ๋งเสวี่ยไม่เหมือนกับเล่มที่ให้ต้ำอี

ไป ของต้ำอีจะเน้นหนักไปที่กำรรักษำ ส่วนเล่มนี้ส่วนใหญ่จะเป็น

ควำมรู้สึกส่วนตัวของหมอมำกกว่ำ

เหมำะให้คนที่ยังไม่มีพื้นฐำนอ่ำนที่สุด

ก่อนหน้ำนี้มีคนมำขอซื้อจำกเสี่ยวเชี่ยนด้วยรำคำหลำยแสน

แต่วันนี้เธอกลับยกให้เลยฟรีๆ

1 2 9 8 8

“มันจะดีเหรอคะ…” ฉินอิ๋งเสวี่ยถือสมุดบันทึกที่เสี่ยวเชี่ยน

ให้ เธอรู้สึกว่ำของขวัญชิ้นนี้มีค่ำมำกเกินไป

“กำรกระท ำของเธอสมควรได้รับสิ่งนี้อยู่แล้ว ของน่ะมีแค่อยู่

ในมือคนที่ต้องกำรเท่ำนั้นถึงจะได้แสดงคุณค่ำของมันอย่ำง

เต็มที่ ถ้ำกลับไปเธออ่ำนสมุดเล่มนี้จบแล้วยังรู้สึกสนใจในอำชีพ

อย่ำงพี่ล่ะก็ พี่ก็ยินดีต้อนรับสู่สำยงำนนี้ในอนำคต แต่สิ่งที่พี่

อยำกบอกก็คือ อย่ำมองเพียงผิวเผินว่ำอำชีพนี้ดูมีเกียรติ ควรรู้

ถึงควำมเจ็บปวดที่อยู่เบื้องหลังด้วย จิตแพทย์เป็นหนึ่งในอำชีพ

ที่มีอัตรำฆ่ำตัวตำยสูงที่สุด ถ้ำไม่มีจิตใจที่แข็งแกร่งกับ

ควำมสำมำรถในกำรแบกรับก็อย่ำมำเข้ำวงกำรนี้ดีกว่ำ”

ฉินอิ๋งเสวี่ยพยักหน้ำ แต่ก็แอบเศร้ำหน่อยๆ”หนูรู้ค่ะ… หนู

ยังไม่คู่ควรใช่ไหมคะ?”

ก่อนหน้ำนี้เธอเคยสติแตกเพรำะเรื่องของพี่สำว ซึ่งเรื่องนั้น

ก็ได้กลำยเป็นเงำมืดในใจเธอ

เสี่ยวเชี่ยนส่ำยหน้ำ “ที่พี่อยำกบอกก็เรื่องนี้นี่แหละ อันที่

จริงพี่ก็เคยเป็นโรคย้ำคิดย้ำท ำ อันที่จริงโรคย้ำคิดย้ำท ำที่พี่เป็น

ตอนนี้ก็ยังไม่หำยดีหรอก ก็แค่ไม่ค่อยมีอำกำรแล้ว โรคจิตเวช

หลำยโรคไม่มีทำงหำยขำด คล้ำยๆ กับโรคเรื้อรัง มันจะอยู่ติด

1 2 9 8 9

ตัวไปตลอดชีวิต”

“พี่เชี่ยนก็?!” หมอเก่งขนำดนี้ก็มีปัญหำกวนใจด้วยเหรอ?

“ดังนั้นถึงได้ต้องมีคนท ำอำชีพนี้ยังไงล่ะ โรคที่อยู่ติดตัวไป

ตลอดชีวิตพวกนี้ถึงจะก ำจัดไปไม่ได้ แต่เรำสำมำรถควบคุมได้

กำรมีอยู่ของจิตแพทย์ก็คือช่วยให้คนไข้อยู่กับโรคได้อย่ำงสันติ

หำกจัดกำรกับอำรมณ์ด้ำนลบได้อย่ำงเหมำะสมก็จะกลำยเป็น

แรงผลักดันของชีวิต ดังนั้นพี่หวังว่ำเธอจะมีแรงผลักดันที่มำกขึ้น

อำยุยังน้อยอย่ำแบกอะไรไว้เยอะเกินไป ขอแค่พยำยำม

ขับเคลื่อนไปข้ำงหน้ำอย่ำงเต็มที่ก็พอแล้ว ยำมที่เธออยู่บนจุดที่

สูงมำกพอถึงจะมีควำมสำมำรถช่วยเผยแพร่สิ่งดีๆ เหล่ำนี้ให้

ผู้คนได้มำกมำย”

ค ำพูดนี้ส ำคัญต่อคนรุ่นหลังเป็นอย่ำงมำก ส ำคัญถึงขนำด

ที่ว่ำพอที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตคนๆ หนึ่งได้เลยทีเดียว

ฉินอิ๋งเสวี่ยในอีกยี่สิบปีให้หลังได้กลำยเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง

ในประเทศ คนที่เธอขอบคุณเป็นคนแรกก็คือเสี่ยวเชี่ยน กำร

ปรำกฏตัวของเสี่ยวเชี่ยนได้เปลี่ยนแปลงเส้นทำงชีวิตของเธอ

สร้ำงพลังบวกให้เธออย่ำงเต็มเปี่ยม ถ้วยรำงวัลถ้วยแรกในชีวิต

ของเธอเสี่ยวเชี่ยนเป็นคนมอบให้

1 2 9 9 0

ชีวิตของคนเรำก็คือเส้นทำงที่ส่งต่อควำมรู้สึกดีๆ ให้กัน

ฉินอิ๋งเสวี่ยซำบซึ้งต่อสิ่งที่เสี่ยวเชี่ยนท ำให้มำกจนร้องไห้ออกมำ

“พี่เชี่ยน ต่อไปคงไม่ได้เจอพี่แล้ว เขียนจดหมำยหำก็ไม่ได้

ใช่ไหมคะ?”

เสี่ยวเชี่ยนตบบ่ำฉินอิ๋งเสวี่ย

“พยำยำมเข้ำนะ บริษัทของพี่อยู่ที่นี่ ถ้ำวันหนึ่งเธอเก่งมำก

พอแล้ว ประตูของบริษัทพี่จะเปิดอ้ำรอเธอ แน่นอนว่ำควำมฝัน

ของคนเรำเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ถ้ำเธออ่ำนสิ่งที่พี่เขียนจบแล้ว

รู้สึกว่ำวงกำรนี้ไม่เหมำะกับตัวเองก็ไม่ต้องฝืนนะ แต่ละวงกำรแต่

ละอำชีพล้วนมีคุณค่ำในตัว เลือกสิ่งที่เหมำะสมกับตัวเองที่สุดก็

พอ”

“อื้อ!” ฉินอิ๋งเสวี่ยจับสมุดบันทึกของเสี่ยวเชี่ยนแน่นพลำง

พยักหน้ำเต็มแรง เธอรู้สึกขอบคุณเสี่ยวเชี่ยนมำก

พี่สำวของเธอสร้ำงควำมยุ่งยำกให้เสี่ยวเชี่ยนตั้งมำกมำย

แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับยังใช้วิธีที่อ่อนโยนปลูกพลังให้เธอ ประธำน

เชี่ยนที่รักแรงเกลียดแรงมักมีควำมเมตตำให้เด็กเสมอ

และควำมเมตตำนี้ไม่เพียงแต่จะท ำให้ฉินอิ๋งเสวี่ยซำบซึ้ง ยัง

1 2 9 9 1

ท ำให้ฉินเซียงเสวี่ยคนที่เห็นแก่ตัวอย่ำงสุดกู่เกิดควำมรู้สึกที่

แตกต่ำงออกไป

เวลำนี้ฉินเซียงเสวี่ยก ำลังเดินเลียบถนนไปเรื่อยๆ กับต้ำ

หลง ทั้งสองคนต่ำงไม่รู้จะพูดอะไร

ช่วงหลำยวันมำนี้ต้ำหลงคอยอยู่เคียงข้ำงฉินเซียงเสวี่ยใน

ฐำนะแฟนมำตลอด ซึ่งเป็นก ำลังใจที่ช่วยให้ฉินเซียงเสวี่ยผ่ำน

ช่วงเวลำที่ยำกล ำบำกที่สุดนี้ไปได้

แต่ทว่ำตอนนี้เธอหำยแล้ว ทั้งสองคนเดินอยู่ด้วยกัน แต่

กลับไม่มีควำมรู้สึกแบบเดิมอีกแล้ว ฉินเซียงเสวี่ยรู้ว่ำต้ำหลงเป็น

คนที่ค่อนข้ำงใจอ่อน ถ้ำเธอยังเหนี่ยวรั้งต้ำหลงไว้ไม่ปล่อยแบบ

ครั้งก่อน ต้ำหลงก็จะยังคงไว้หน้ำเธอเหมือนเดิม

แต่ทุกอย่ำงมันไม่เหมือนเดิมแล้ว คนที่ตำยไปแล้วครั้งหนึ่ง

ย่อมคิดอะไรขึ้นได้มำก

“ฉันจะจองตั๋วเครื่องบินรอบที่ไวที่สุดไปจำกที่นี่” ฉินเซียง

เสวี่ยท ำลำยควำมเงียบขึ้นก่อน

“ผมจะไปส่งคุณ”

1 2 9 9 2

“ไม่ต้องหรอก… นำยให้ควำมทรงจ ำที่ดีมำกกับฉันแล้ว ต้ำ

หลง ขอบคุณนะ” ฉินเซียงเสวี่ยหลั่งน้ำตำ

ต้ำหลงเห็นเธอร้องไห้ก็ไม่สบำยใจ อยำกพูดบำงอย่ำงแต่ก็

ไม่รู้จะพูดอะไร

“ช่วยกอดฉันเป็นครั้งสุดท้ำยจะได้ไหม?” ฉินเซียงเสวี่ยยื่น

แขนไปทำงเขำ “ต่อไปคงไม่มีโอกำสได้เจอกันแล้ว แต่ฉันจะจด

จ ำพวกเธอสองพี่น้องตลอดไป ก่อนจำกฉันก็ไม่มีอะไรจะให้ งั้น

กอดหน่อยแล้วกัน”

ต้ำหลงกอดเธอ ฉินเซียงเสวี่ยหลับตำพร้อมยิ้มทั้งน้ำตำ

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เหมำะกับเขำที่สุดคนนั้น แต่เธอจะ

จดจ ำต้ำหลงผู้ชำยที่มีรอยยิ้มร่ำเริงสดใสคนนี้ที่ได้มอบชีวิตที่

สองให้กับเธอตลอดไป นี่เป็นกำรเลิกรำที่อบอุ่นที่สุด และก็เป็น

บทสรุปที่เสี่ยวเชี่ยนคำดหวังมำกที่สุด

กำรเติบโตไม่ได้หมำยถึงกำรแบ่งทุกอย่ำงเป็นด้ำนมืดและ

สว่ำงเสมอไป ค ำอวยพรย่อมดีกว่ำค ำสำปแช่งเสมอ

1 2 9 9 3