แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1535 อย่ำแบกภำระใช้ชีวิต

หลังอวี๋หมิงหลำงเล่ำจบ ปลำยสำยก็เงียบไปสักพัก เขำจึง

ถำมด้วยควำมเป็นห่วง

“ลูกเชี่ยนโกรธอยู่เหรอ?”

ก่อนโทรเขำก็แอบลังเลว่ำจะบอกเธอดีไหม กลัวว่ำเธอฟัง

แล้วจะโกรธ

คนข้ำงนอกลือกันอย่ำงหนักหน่วงขนำดไหนอวี๋หมิงหลำง

ไม่ได้ยิน แต่มำกน้อยเขำก็พอนึกภำพออก มีคนตั้งเท่ำไรที่ไม่ได้

ล้มเพรำะน้ำมือศัตรู แต่กลับล้มเพรำะขี้ปำกของคนกันเอง ใครที่

จิตใจอ่อนแอหน่อยคงทนไม่ไหวจริงๆ

“ฉันจะโกรธอะไร?” เสี่ยวเชี่ยนถำมกลับ “นำยโกรธไหม?”

“โกรธมำก” ก็แค่ตอนนี้อวี๋หมิงหลำงไม่ว่ำง ถ้ำว่ำงนะเขำจะ

ไปจัดหนัก

“โกรธที่ฉันไปยั่วคณะกรรมกำร? หรือโกรธที่ฉันไปให้คน

อื่นเลี้ยงดู?”

“หยุดพูดเถอะ!” กว่ำเขำจะระงับควำมโกรธลงได้ไม่ใช่ง่ำยๆ

1 2 9 7 7

แต่กลับถูกเธอโหมมันขึ้นมำอีก พอคิดได้ว่ำตัวเองเสียงดังใส่

เสี่ยวเชี่ยน จึงพยำยำมสงบสติอำรมณ์แล้วพูดกับเธอด้วย

น้ำเสียงอ่อนโยน

“ผมไม่ได้โมโหคุณนะ…”

“ฉันรู้ นำยอย่ำโกรธเลย ตอนนี้นำยคุมข่ำวลือไม่ได้หรอก

ต่อไปก็คงมีมำเรื่อยๆ”

เสี่ยวเชี่ยนจินตนำกำรออกว่ำหลังจำกที่บริษัทเธอใหญ่โต

จะมีข่ำวลือประมำณไหนอีก มีแต่จะหนักกว่ำนี้

“ฉันไม่แคร์หรอกว่ำคนข้ำงนอกจะพูดยังไง ฉันแค่อยำกถำม

นำย นำยเชื่อหรือเปล่ำ? นำยเชื่อไหมว่ำฉันไปนอนกับผู้ชำยคน

อื่น เชื่อไหมว่ำฉันขำยศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อแลกกับชื่อเสียงและ

ผลประโยชน์?”

“ผมไม่เชื่อ!” สมองเขำไม่ได้มีแต่น้ำนะ อย่ำว่ำแต่ครำวนี้ที่

เขำไปกับเธอด้วยเลย ต่อให้เขำไม่ได้ตำมไปด้วยเขำก็ไม่เคยคิด

สงสัยในตัวเธอ

“จริงๆ เลย…” เสี่ยวเชี่ยนพึมพ ำ “ฉันยังแอบหวังว่ำนำยจะ

หึงหน่อย จะได้ใช้โอกำสนี้หำเรื่องทะเลำะ พวกเรำไม่ได้ทะเลำะ

1 2 9 7 8

กันนำนแล้วนะ”

รำชำจอมหึงท ำไมถึงได้มีสติในช่วงเวลำส ำคัญนะ ไม่เซอร์

ไพรส์เลยอะ

“ยังจะท ำเป็นเล่นอีก?” อวี๋หมิงหลำงหมดค ำจะพูด นี่ยัง

อยำกให้ทะเลำะกันด้วย?

“เอำล่ะๆ ไม่แกล้งนำยแล้ว นำยไม่เชื่อฉันไม่เชื่อคนรอบตัว

ฉันไม่เชื่อ แบบนี้มันก็ไม่ส่งผลอะไรต่อชีวิตฉัน พนักงำนของฉัน

ไม่เชื่อลูกค้ำไม่เชื่อ ก็ไม่มีผลต่องำนกับแวดวงสังคมของฉัน คนขี้

นินทำต่ำงคิดว่ำตัวเองจะเปลี่ยนแปลงโลกนี้ได้ ทั้งที่จริงๆ แล้ว

ยังเปลี่ยนไม่ได้แม้กระทั่งตัวเอง ปล่อยคนพวกนั้นพล่ำมไปเถอะ”

อย่ำงไรเสียเดี๋ยวข่ำวลือก็ซำลงไปเอง ออกหน้ำอธิบำย

ควำมบริสุทธิ์ใจตอนนี้ก็มีแต่จะท ำให้คนคิดว่ำแก้ตัว ร้อนตัวเลย

ออกมำ

“ผมล่ะน้อยเนื้อต่ำใจแทนเมียตัวเองจริงๆ… คุณท ำตั้งหลำย

เรื่องเพื่อผลักดันให้วงกำรมีควำมก้ำวหน้ำแต่กลับไม่มีคนเห็น

ไม่ชมยังไม่เท่ำไร นี่ยังจะแอบว่ำร้ำยลับหลัง…”

“คนว่ำก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ว่ำสิผิดปกติ ข่ำวลือมันก็แค่มีผล

1 2 9 7 9

เพียงชั่วระยะเวลำ ข่ำวลือที่มำจำกทัศนคติของคนระดับล่ำงแบบ

นี้แถมยังไม่มีที่มำที่ไปยำกที่จะก ำจัดได้หมด รอเวลำผ่ำนไป

เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง”

อวี๋หมิงหลำงสงบลงเพรำะค ำพูดเสี่ยวเชี่ยน เขำพูดอย่ำง

กระดำกใจหน่อยๆ

“ผมโทรมำเพื่อปลอบคุณชัดๆ…” ท ำไมกลำยเป็นเมียมำ

ปลอบเขำล่ะเนี่ย?

“อยู่สูงก็ต้องเจอเยอะ คนโบรำณพูดว่ำยิ่งสูงยิ่งหนำว ฝรั่ง

พูดว่ำผู้ที่ต้องกำรครอบครองบัลลังก์ย่อมต้องแบกรับภำระ

ควำมหมำยเดียวกัน”

ก็ได้ เขำคิดมำกไปเอง

ขณะที่อวี๋หมิงหลำงเตรียมวำงสำยก็ได้ยินเสี่ยวเชี่ยนพูด

อย่ำงอ่อนโยน

“ที่รัก…”

“มีอะไรเหรอ?”

“ฉันดีใจมำกที่นำยเชื่อใจฉัน”

1 2 9 8 0

หลังวำงสำยอวี๋หมิงหลำงก็นั่งนิ่ง ใบหน้ำมีรอยยิ้มที่ตัวเขำ

เองมองไม่เห็น

หัวหน้ำเล็กที่เอำเอกสำรมำให้อวี๋หมิงหลำงเซ็นยืนอยู่ตรง

ประตู เห็นหัวหน้ำใหญ่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวก็ตกใจถอย

ออกไปหนึ่งก้ำว อีกหนึ่งก้ำว…

เมี้ยว นี่มีแผนชั่วร้ำยอะไรอีกล่ะเนี่ย?

เดิมทีอวี๋หมิงหลำงหงุดหงิดใจอยู่ แต่กลับรู้สึกดีขึ้นอย่ำงน่ำ

อัศจรรย์เพรำะค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยน เขำนั่งนึกถึงสีหน้ำของเสี่ยว

เชี่ยนตอนพูด คิดแล้วก็ยิ่งมีควำมสุข เธอก ำลังบอกเขำอย่ำง

อ้อมๆ ว่ำ เขำมีควำมส ำคัญมำกส ำหรับเธอ ควำมรู้สึกเหมือน

ตัวเองเป็นที่ต้องกำรนี้ได้สยบควำมโกรธของอวี๋หมิงหลำงที่เกิด

จำกข่ำวลือได้ส ำเร็จ เขำก ำลังมีควำมสุขพอเงยหน้ำขึ้นก็เห็น

หัวหน้ำเล็กยืนอยู่ตรงประตู

“ท ำไมไปยืนซะไกล?”

“คือ… นี่เป็นแผนกำรฝึกของเดือนนี้ ช่วยเซ็นชื่อด้วยครับ…”

หัวหน้ำเล็กยื่นเอกสำรให้อย่ำงกล้ำๆ กลัวๆ สีหน้ำของหัวหน้ำ

ใหญ่ให้ควำมรู้สึกรำวกับแมวที่อยู่ในช่วงติดสัด น่ำสยดสยอง

1 2 9 8 1

อวี๋หมิงหลำงเปิดรำยงำนดูแล้วเซ็นชื่อจริงของตัวเอง

หัวหน้ำเล็กยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ มองอวี๋หมิงหลำงด้วยสี

หน้ำตกใจเล็กน้อย คล้ำยกับก ำลังถำมว่ำ เสร็จแล้วเหรอ?

อวี๋หมิงหลำงเซ็นเสร็จเห็นหัวหน้ำเล็กไม่ขยับ “มีอะไร? ยังมี

เรื่องอื่นอีกเหรอ?”

“ผมว่ำหัวหน้ำติดสัด เอ้ยไม่ใช่ ผมจะบอกว่ำเมื่อกี้ดูเหมือน

หัวหน้ำใหญ่มีเรื่องในใจ” หัวหน้ำเล็กเกือบพลั้งปำกไปแล้วเชียว

“เมื่อกี้? อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ผมคุยโทรศัพท์กับเมียน่ะ”

“ฮู่ว ที่แท้ก็แบบนี้” มิน่ำล่ะ ในที่สุดหัวหน้ำเล็กก็โล่งอก ถ้ำ

เป็นกำรติดสัดที่เกิดจำกภรรยำขั้นเทพของหัวหน้ำใหญ่อันนั้นไม่

มีปัญหำหรอก ยังดีๆ

อวี๋หมิงหลำงมองหัวหน้ำเล็กที่เดินออกไปอย่ำงงงๆ เขำ

หยิบรูปเสี่ยวเชี่ยนออกมำมองแล้วมองอีก ยิ่งมองก็รู้สึกว่ำยิ่งสวย

แต่งงำนกันมำนำนขนำดนี้ท ำไมรู้สึกว่ำยังมองไม่พอสักที

ลูกเชี่ยนมักให้ควำมรู้สึกที่แตกต่ำงออกไปกับเขำ~

มองอยู่สักพักรู้สึกยังไม่หน ำใจเลยอยำกยกรูปขึ้นมำจูบ แต่

1 2 9 8 2

สำยตำเหลือบไปเห็นหัวหน้ำเล็กที่วกกลับมำ

“คือว่ำ ผมอยำกถำมว่ำช่วงบ่ำยหัวหน้ำจะไปดูกำรฝึกไหม

ผมว่ำไม่ต้องแล้วล่ะ ยังไงหัวหน้ำก็ดูก ำลังคลั่งรักภรรยำตัวเอง

เดี๋ยวจะไปเสียดแทงใจทหำรคนอื่นเข้ำ หลำยคนยังแก้ไขปัญหำ

ส่วนตัวของตัวเองไม่ได้เลยนะ…”

“ไสหัวไป!”

∗∗∗

เสี่ยวเชี่ยนคุยโทรศัพท์กับอวี๋หมิงหลำงเสร็จก็มีสีหน้ำไม่

ต่ำงกัน เธอยืนถือโทรศัพท์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ที่สวนหน้ำบ้ำนสัก

พัก ต้ำหลงเรียกถึงได้รู้สึกตัว

“พี่!”

“มีอะไรเหรอ?”

“อำชีเรียกให้เข้ำมำ!”

“ไปละๆ” เสี่ยวเชี่ยนเก็บควำมรู้สึกคิดถึงสำมีเอำไว้ก่อนแล้ว

เดินเข้ำบ้ำนพร้อมต้ำหลง

1 2 9 8 3

“อ้อนกันเสร็จแล้วเหรอ?” ชีอวี่เซวียนเห็นลูกสำวกลับมำ

เขำเอำมือล้วงกระเป๋ำข้ำงหนึ่งพลำงแซว

เมื่อกี้เขำมองผ่ำนกระจกเห็นลูกสำวยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดูก็

รู้ว่ำคุยโทรศัพท์กับหมำทหำรนั่น

“ตรวจเสร็จแล้วเหรอคะ?” เสี่ยวเชี่ยนแสร้งท ำเป็นไม่ได้ยิน

ที่พ่อแซว รับสมุดบันทึกกำรตรวจของฉินเซียงเสวี่ยมำดู

“ไม่มีปัญหำแล้ว กลับไปก็ต้องควบคุมเวลำท ำงำนกับเวลำ

พักผ่อนให้ดี เปลี่ยนสภำพแวดล้อมกำรใช้ชีวิตใหม่ก็ไม่มีปัญหำ

แล้วล่ะ”

ขณะที่ทั้งสองคนคุยกันเรื่องอำกำร ฉินอิ๋งเสวี่ยที่อยู่ข้ำงๆ ก็

ตั้งใจฟังด้วยสีหน้ำเคร่งเครียด พอได้ยินว่ำพี่สำวไม่มีปัญหำแล้ว

ถึงได้วำงใจ หลำยวันมำนี้เธอเครียดเอำกำร

หลังเสร็จสิ้นกำรรักษำครั้งสุดท้ำย เดิมทีเสี่ยวเชี่ยนอยำก

คุยกับฉินเซียงเสวี่ย แต่กลับหำตัวไม่เจอ

“พี่สำวหนูออกไปกับพี่ต้ำหลงแล้วค่ะ” ฉินอิ๋งเสวี่ยพูด

“งั้นก็ดี อิ๋งเสวี่ย เธอพอมีเวลำไหม?” เสี่ยวเชี่ยนนึกถึงเรื่อง

1 2 9 8 4

ที่อวี๋หมิงหลำงโทรมำ เธอรู้สึกว่ำเธอจ ำเป็นต้องคุยกับเด็กคนนี้

หน่อย

“มีสิคะ มีอะไรเหรอคะพี่เชี่ยน?”

“พี่จะบอกว่ำเธอกับพี่สำวอำจต้องย้ำยไปอยู่เมืองอื่นแล้ว

เริ่มต้นชีวิตใหม่ พี่อยำกให้เธอมุ่งมั่นกับกำรเรียน ตั้งใจเรียน

แล้วก็ไม่ต้องส่งของมำให้พี่แล้ว” เสี่ยวเชี่ยนพูด

“พี่เชี่ยน… ท ำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ?” ฉินอิ๋งเสวี่ยสะเทือนใจนิด

หน่อย หรือกำรตอบแทนบุญคุณของเธอสร้ำงควำมยุ่งยำกหรือ

ควำมล ำบำกให้พี่เชี่ยน?

“พี่คำดหวังกับอนำคตของเธอมำก พี่ไม่อยำกให้เธอใช้ชีวิต

แบบที่ต้องคอยพะวงเรื่องตอบแทนบุญคุณ”

1 2 9 8 5