แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1539 เจอเพื่อนเก่ำ ประธำนเชี่ยนเต็มเปี่ยมไปด้วยรัก

วันต่อมำเสี่ยวเชี่ยนก็ไปยังสถำนกักกันอย่ำงอำรมณ์ดี อวี๋ห

มิงหลำงติดต่อไว้ให้แล้ว ทุกคนต่ำงรู้ว่ำนี่คือจิตแพทย์ที่เบื้องบน

ส่งมำ เธอมำเพื่อเจอนักเลงหัวไม้พวกนั้น

คนพวกนี้ใบหน้ำมีแปะพลำสเตอร์ ดูเหมือนจะถูกสั่งสอน

อย่ำงหนัก ไม่มีทำงที่เข้ำมำแล้วถึงจะโดน ซึ่งก็แสดงว่ำถูกจัด

หนักมำก่อนหน้ำนี้

เสี่ยวเชี่ยนพอเดำได้ว่ำเกิดอะไรขึ้น ในใจก็ยิ่งรู้สึกว่ำไม่เสีย

แรงที่ชื่นชมอย่ำงที่ไม่อำจบรรยำยเมื่อคืน

เสี่ยวเฉียงช่ำงเหมำะกับค ำว่ำยอดชำย

ในใจคิดแบบนั้นแต่ไม่ได้แสดงออกทำงสีหน้ำ เสี่ยวเชี่ยนใช้

น้ำเสียงที่เป็นทำงกำรแนะน ำตัวต่อหน้ำคนพวกนี้

“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นจิตแพทย์ที่เบื้องบนส่งมำ ต่อจำกนี้ฉัน

อยำกคุยกับทุกคน ดูว่ำเผื่อจะช่วยคลำยปมในใจได้บ้ำง…”

สืบประวัติคนพวกนี้ดูก็พบว่ำไม่ใช่คนใสสะอำดอะไร มำก

น้อยล้วนมีปัญหำแตกต่ำงกันไป บวกกับครั้งนี้ถืออำวุธจะไปก่อ

1 3 0 1 1

เรื่อง อย่ำงน้อยๆ ก็คงถูกขังสิบวันหรือครึ่งเดือน ส ำหรับคนพวก

นี้แล้วกำรถูกจับขังไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่กำรมีจิตแพทย์สำว

สวยขนำดนี้มำให้ค ำปรึกษำถือเป็นครั้งแรก

ครั้นแล้วก็มีสองสำมคนท ำสีหน้ำหื่นกำม แถมยังพูดจำ

ล่วงเกินเสี่ยวเชี่ยน แต่เธอแสร้งท ำเป็นไม่ได้ยินพร้อมยิ้มอย่ำงใจ

เย็น

ต่อไปเป็นช่วงล้ำงสมอง…

ต ำรวจหญิงที่คอยช่วยอยู่ข้ำงๆ ตอนแรกคิดจะเข้ำมำห้ำม

นักเลงไร้มำรยำทพวกนี้ แต่เห็นเสี่ยวเชี่ยนยังดูสบำยๆ เธอจึงไม่

เข้ำมำยุ่ง

เวลำค่อยๆ ผ่ำนไป สถำนกำรณ์ภำยในห้องก็เริ่ม

เปลี่ยนแปลงทีละนิด นักเลงพวกนั้นจำกตอนแรกที่ยิ้มหน้ำระรื่น

ท ำเป็นเล่นก็ค่อยๆ ตั้งใจฟัง สี่สิบนำทีผ่ำนไป คนที่ท ำหน้ำหื่น

กำมนั่นก็ร้องไห้ฟูมฟำย

คนอื่นๆ ก็เริ่มร้องไห้ตำมเพรำะค ำพูดของเสี่ยวเชี่ยน คนที่

ปกติควบคุมตัวเองได้มำกที่สุด ไม่ไว้หน้ำใครมำกที่สุดก็เริ่มขอบ

ตำแดงๆ ด้วยเหมือนกัน

1 3 0 1 2

เสี่ยวเชี่ยนเห็นปฏิกิริยำของคนพวกนี้ทั้งหมด แต่แค่นี้มันยัง

ไม่พอ เธอตัดสินใจโหมไฟให้หนักขึ้น ถ้ำไม่พูดจนกว่ำคนพวกนี้

จะสงสัยในชีวิตรู้สึกผิดต่ออดีตที่ท ำลงไป แบบนั้นจะผิดต่อ

วิชำชีพของเธอ!

อวี๋หมิงหลำงล้ำงแค้นให้เธอด้วยหมัดไปแล้ว ส่วนเธออยู่ใน

ยุทธภพด้วยกำรใช้เทคนิค เธอต้องเอำให้โหดกว่ำนี้ กำรจะท ำ

ให้คนพวกนี้เป็นโรคซึมเศร้ำย่อมไม่ใช่เรื่องยำกอะไร

เมื่อชำติก่อนดูเหมือนก็เคยมีคนถูกเธอพูดจนกลำยเป็นโรค

ซึมเศร้ำ เอ๊ะ ชำติก่อน?

เสี่ยวเชี่ยนอึ้งไปเล็กน้อย ควำมทรงจ ำเมื่อชำติที่แล้วจนถึง

ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมำ เพียงแต่บำงครั้งจะมีเศษเสี้ยวแวบๆ เข้ำ

มำในสมองเท่ำนั้น

“หมอเฉิน พูดต่อสิครับ!” คนที่ร้องไห้อย่ำงทุกข์ทรมำนคน

นั้นพูดพลำงสะอื้น

หมอคนนี้พูดจำเหมือนมีเวทมนตร์ ท ำให้อินหนักจนถอน

ตัวไม่ขึ้น ในใจรู้สึกเจ็บปวดแต่ก็อยำกฟังต่อ

“ได้ค่ะ พวกเรำมำคุยกันเรื่องเมื่อกี้ต่อ มีใครบ้ำงเข้ำใจหัว

1 3 0 1 3

อกคนเป็นพ่อแม่ เอำแค่พ่อแม่ของพวกคุณ ถ้ำพวกท่ำนรู้

พฤติกรรมของพวกคุณตอนอยู่ข้ำงนอก คิดว่ำพวกท่ำนจะต้อง

นอนฝันร้ำยติดต่อกันหลำยคืนไหม? อ๊ำ ลูกชำยฉัน จะถูกคนท ำ

ร้ำยถูกคนต่อว่ำหรือเปล่ำ จะไปนอนตำยข้ำงถนนวันไหนไหม…”

พอเสี่ยวเชี่ยนล้ำงสมองเสร็จนักเลงพวกนั้นก็ควบคุมตัวเอง

ไม่อยู่ มีคนหนึ่งถึงกับคุกเข่ำร้องไห้ฟูมฟำยบนพื้น แม้แต่ต ำรวจ

หญิงที่ออกมำส่งเสี่ยวเชี่ยนยังถึงกับปำดน้ำตำ

“หมอเฉินสุดยอดเลยจริงๆ ค่ะ”

“ไม่หรอกค่ะ”

“ต่อไปถ้ำมีโอกำสช่วยมำบ่อยๆ เลยนะคะ ฉันรู้สึกว่ำ

ค ำปรึกษำของหมอได้ผลมำกจริงๆ ค่ะ อันที่จริงควรยื่นเอกสำร

ไปที่เบื้องบนให้เชิญหมอเฉินไปบรรยำยให้นักโทษที่อยู่ในคุกฟัง

สักครั้ง ถ้ำทุกคนฟังหมอเฉินแล้วกลับใจได้กันหมดก็คงดีนะคะ”

เสี่ยวเชี่ยนยิ้ม แน่นอนว่ำเธอคงไม่มีทำงบอกหรอกว่ำ เมื่อ

ครู่นอกจำกเธอจะให้ค ำปรึกษำตำมปกติแล้ว เธอยังแอบล้ำง

สมองอย่ำงหนักหน่วงไปด้วย คนทั่วไปฟังดูไม่มีอะไร แต่กับคน

พวกนั้นที่เดิมทีมีควำมคิดสกปรกอยู่ในหัวเป็นทุนเดิม ถ้ำไม่ฝัน

1 3 0 1 4

ร้ำยติดต่อกันหลำยคืนคงเป็นไปไม่ได้

เธอไม่มีทำงปล่อยคนที่มำหำเรื่องไปง่ำยๆ เสี่ยวเชี่ยนมำ

ครั้งนี้นอกจำกจะมำเอำคืนแล้ว เธอเองก็อยำกลองสืบดูว่ำมีคน

อยู่เบื้องหลังคนพวกนี้หรือเปล่ำ ปรำกฏว่ำไม่มี

ดูท่ำก็แค่ข่ำวลือธรรมดำ ลมพัดผ่ำนเดี๋ยวข่ำวลือก็ซำไปเอง

ตอนออกไปมีรถเข้ำมำพอดี มีคนถูกส่งตัวเข้ำมำอีกแล้ว

มีคนคุมตัวผู้ชำยคนหนึ่งลงมำ เสี่ยวเชี่ยนเดินสวนกับคนๆ

นั้น แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั่งเขำตะโกนชื่อเธอ

“เสี่ยวเชี่ยน!”

เสี่ยวเชี่ยนหันไปก็เห็นผู้ชำยอำยุสำมสิบกว่ำก ำลังตะโกน

เรียกชื่อเธอทั้งที่ถูกคุมตัวอยู่ คนๆ นี้ใบหน้ำซีดเซียว มีรอย

แผลเป็นอยู่หนึ่งแห่ง ร่ำงกำยผอมแห้ง ตอนแรกเสี่ยวเชี่ยนมอง

ไม่ออกว่ำเป็นใคร แค่รู้สึกคุ้นหน้ำเล็กน้อย

“แกมำอยู่นี่ได้ไง?” ผู้ชำยคนนั้นถำม

“อยู่นิ่งๆ!” คนที่คุมตัวผลักผู้ชำยคนนั้น แต่เขำก็ยังหันไป

มองเสี่ยวเชี่ยนเรื่อยๆ ทันใดนั้นก็เงยหน้ำมองฟ้ำแล้วหัวเรำะ

1 3 0 1 5

“แกก็มีวันนี้สินะ! ฮ่ำ ฮ่ำ! แกได้ลิ้มรสของกำรถูกขังแล้ว

สินะ!”

“หนีเจี้ยนเหริน ท ำตัวดีๆ หน่อยๆ!”

“เธอไม่ใช่นักโทษในนี้ เธอเป็นหมอที่มำให้ค ำปรึกษำด้ำน

สุขภำพจิต” ต ำรวจหญิงที่ออกมำส่งเสี่ยวเชี่ยนพูด จำกนั้นก็หัน

ไปขอโทษเสี่ยวเชี่ยน

“หมอเฉินรู้จักเขำเหรอคะ?”

หนีเจี้ยนเหรินยังอยำกพูดบำงอย่ำงกับเสี่ยวเชี่ยน แต่คนที่

คุมตัวเขำไว้ไม่ให้โอกำสนั้น เขำถูกลำกตัวเดินออกไปไกลแล้ว

เสี่ยวเชี่ยนดึงสำยตำกลับมำ “เคยรู้จัก เขำเป็นแขกประจ ำ

ของที่นี่เหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ คนๆ นี้สำมวันดีสี่วันเข้ำตำรำง ถ้ำไม่ลักขโมยก็มี

เรื่องทะเลำะวิวำท รู้จักกันหมดแหละค่ะ”

เสี่ยวเชี่ยนใช้เวลำสักพักกว่ำจะนึกเรื่องคนๆ นี้ออก

นี่มันผู้ชำยเฮงซวยที่เกือบหลอกเธอแต่งงำนไม่ใช่เหรอ?

1 3 0 1 6

ตอนนั้นหมอนี่จะหลอกเธอแต่งงำน แต่หลังจำกถูกเสี่ยว

เชี่ยนจับได้ก็โกรธมำกคิดจะไปวำงเพลิงบ้ำนเสี่ยวเชี่ยน ปรำกฏ

ว่ำพอถูกจับเสี่ยวเชี่ยนก็ไม่ได้ข่ำวครำวของเขำอีกเลย

คนที่ออกไปจำกหน้ำประวัติศำสตร์ของเธอนำนแล้ว เธอก็

ไม่ได้สนใจอะไร แต่เธอกลับนึกรำยละเอียดได้อย่ำงหนึ่ง

ดูเหมือนครอบครัวของหนีเจี้ยนเหรินจะมีอิทธิพลอยู่

หน่อยๆ ต่อให้หนีเจี้ยนเหรินจะก่อเรื่องจนเสียงำน ก็ไม่น่ำถึง

ขนำดแบบในวันนี้ ดูเหมือนชีวิตเขำจะไม่ได้ดีเท่ำไร ใช้ค ำว่ำ

ตกต่ำเลยยังได้ อำศัยกำรลักเล็กขโมยน้อยหำกินไปวันๆ นี่มัน

ช่ำงน่ำเวทนำขนำดไหนกัน?

หรือว่ำ…

ทันใดนั้นเสี่ยวเชี่ยนก็นึกถึงควำมเป็นไปได้อยู่อย่ำง หรือ

สำมีเธอจะเป็นคนท ำ? พอนึกถึงตรงนี้เธอจึงโทรหำอวี๋หมิงหลำง

“เมียจ๋ำมีอะไรเหรอ?”

“นำยเล่นงำนอะไรครอบครัวหนีหรือเปล่ำ?” เสี่ยวเชี่ยนเข้ำ

ประเด็นทันที

1 3 0 1 7

“หนีอะไรนะ?” เรื่องผ่ำนมำนำนแล้วอวี๋หมิงหลำงก็นึกไม่

ออก

“หนีเจี้ยนเหริน วันนี้ฉันเจอเขำในสถำนกักกัน”

“อ๋อ หมอนั่นอะเหรอ ท ำเรื่องเลวๆ ไว้เยอะก็ต้องแพ้ภัย

ตัวเอง ครอบครัวนั้นก็ไม่ได้ใสสะอำดเท่ำไรหรอก ตบมือข้ำง

เดียวไม่ดัง”

นี่ก็ถือเป็นกำรยอมรับโดยปริยำย

เสี่ยวเชี่ยนเงียบไปสักพัก ที่แท้เขำคอยปกป้องเธอมำตลอด

ในที่ที่เธอมองไม่เห็น

นี่ก็คือนิสัยของอวี๋หมิงหลำง เขำคิดว่ำกำรปกป้องภรรยำ

ตัวเองเป็นเรื่องที่ใครๆ เขำก็ท ำกัน เอำคืนแทนเมียและจงใจไม่

บอกเธอ ถ้ำวันนี้เสี่ยวเชี่ยนไม่ถำมเกรงว่ำเขำก็คงไม่มีทำงพูด

ขึ้นมำก่อนไปตลอดชีวิต

“เป็นอะไรไป?” อวี๋หมิงหลำงไม่เข้ำใจท ำไมอยู่ๆ เสี่ยวเชี่ยน

ก็ถำมเรื่องนี้

“เปล่ำ… ก็แค่ ดูเหมือนวันนี้ฉันลืมบอกไป”

1 3 0 1 8

“บอกอะไรเหรอ?”

1 3 0 1 9