แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1543 ไม่มีประโยชน์ รอไม่ไหวแล้ว

“แม่ๆ คะ!” เสี่ยวเชี่ยนเห็นสำมีตัวเองถูกรุม ตอนแรกก็ก็พูด

ด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ไม่มีใครฟังเธอ จึงต้องขึ้นเสียงใส่

ในที่สุดห้องที่เอะอะโวยวำยเมื่อครู่ก็สงบลง

“พวกเรำไม่ได้จะไม่เอำเด็กนะคะ”

ฮู่ว ในที่สุดก็มีโอกำสพูดแล้ว!

“ไม่ได้จะไม่เอำเหรอ?”

“แล้วพวกแกพูดเรื่องท ำแท้งท ำไม?”

“ลูกเชี่ยน คุณจะเอำไว้เหรอ?” อวี๋หมิงหลำงเองก็ดีใจ เขำ

ตำมใจเมียหมด เมียบอกจะเอำไว้เขำก็ดีใจ แต่ถ้ำเมียไม่เอำเขำ

ก็เคำรพกำรตัดสินใจของเธอ

อวี๋หมิงหลำงยังไม่ทันพูดจบ สองแม่ก็ส่งรังสีอ ำมหิตให้อีก

ระลอก เขำรีบเปลี่ยนค ำพูด

“ผมผิดเองครับ ควำมผิดผมล้วนๆ เลย! มีอะไรก็มำลงกับ

ผมอย่ำไปลงกับเมียผมเลยนะครับ!”

1 3 0 4 7

แม่อวี๋ข ำทั้งที่โมโห “ยังรู้จักปกป้องเมีย ก็ยังไม่โง่เท่ำไรนี่”

“เชี่ยนเอ๋อร์ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?” เจี่ยซิ่วฟำงงงไป

หมด แล้วตกลงใครกันที่จะไม่เอำเด็กไว้?

“อธิบำยยังไงดี… เอำเป็นว่ำพวกเรำไม่ได้พูดว่ำจะไม่เอำเด็ก

ไว้ เขำดีใจ หนูก็ดีใจ ถึงหนูจะไม่รู้ว่ำเด็กคนนี้มำได้ยังไงก็เถอะ…

แต่พวกเรำดีใจก็พอแล้ว ไม่มีใครไม่อยำกเอำไว้ทั้งนั้น”

ก็เหมือนกับที่แม่เธอบอก ตอนที่ยังไม่วำงแผนจะมีก็ป้องกัน

ไว้ แต่ถ้ำบังเอิญมีก็แสดงว่ำมีวำสนำต่อกัน เด็กมำเกิดก็คือหนึ่ง

ชีวิต แล้วจะไม่เอำได้อย่ำงไร

“เอำสิ ฮ่ำ ฮ่ำ ฉันบอกแล้ว ลูกสำวฉันไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระก ำ

แบบนั้น วำงใจได้ ท้องสองของแกฉันเตรียมใบอนุญำตคลอด

บุตรไว้แล้ว แกเป็นชนกลุ่มน้อยมีลูกได้อีกคน คลอดได้อย่ำงสง่ำ

ผ่ำเผย” เจี่ยซิ่วฟำงจำกที่โมโหก็กลำยเป็นดีใจ

“ไอ๊หยำ แม่เสี่ยวเชี่ยนไปท ำไว้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?” แม่อวี๋เองก็

ดีใจ

“ตั้งแต่เสี่ยวเหวยเกิดได้ไม่กี่เดือน ตอนนั้นพี่เลี่ยวมีคนรู้จัก

พอดี พวกเรำคิดๆ ดูแล้วยังไงก็ต้องมีอีกคน ไม่สู้เตรียมไว้ก่อน

1 3 0 4 8

ดีกว่ำ จะได้ไม่วุ่นวำยตอนท้องขึ้นมำ แบบนี้ดีจะตำย มีได้เลย”

ด้วยอำชีพของลูกเขยท ำให้มีลูกเกินที่กฎหมำยก ำหนดไม่ได้

ไม่อย่ำงนั้นจะส่งผลกระทบต่อหน้ำที่กำรงำน เรื่องอื่นเจี่ยซิ่วฟำง

อำจเลอะเลือนไปบ้ำง แต่เรื่องพวกนี้นั่งคิดค ำนวณทุกวัน ถึงจะมี

หลำนสำวแล้วหนึ่งคนที่ทั้งครอบครัวต่ำงดีใจ แต่คนเป็นแม่ย่อม

คิดมำกหน่อย กลัวอีกฝ่ำยจะรังเกียจที่ไม่มีลูกชำยให้ เธอจึงเริ่ม

คิดเรื่องพวกนี้แทนเสี่ยวเชี่ยน

“เรื่องนี้แม่เสี่ยวเชี่ยนท ำได้ดีมำกค่ะ” แม่อวี๋ชม

อันที่จริงนี่เป็นเพียงค ำพูดตำมมำรยำท ต่อให้ไม่มี

ใบอนุญำตคลอดบุตรก็ไม่ใช่เรื่องยำกอะไรส ำหรับตระกูลอวี๋ แต่

พูดชมหน่อยเพื่อควำมปรองดองของครอบครัว

อวี๋หมิงหลำงมองเสี่ยวเชี่ยนด้วยควำมซึ้งใจ “เมียจ๋ำ คุณดี

ใจจริงนะ?”

“แน่สิ ท ำไมฉันจะต้องไม่ดีใจด้วยล่ะ? แล้วนำยดีใจไหม?”

“ดีใจ… ก็แค่มันเป็นควำมรู้สึกที่หลำกหลำย”

พอรู้ว่ำเมียมีผลผลิตจำกควำมรักอีกแล้วย่อมดีใจตำม

1 3 0 4 9

สัญชำตญำณ แต่วินำทีถัดมำเขำก็เป็นห่วงสุขภำพของเสี่ยว

เชี่ยน แต่พอหมอรับรองว่ำมีอีกคนได้เขำก็เลิกกังวล ทุกอย่ำงเอำ

เสี่ยวเชี่ยนเป็นหลัก

ทั้งสองคนแก้ไขควำมเข้ำใจผิดเรียบร้อย เขำจับมือเธอ

พลำงมองเธอด้วยสำยตำที่เต็มไปด้วยรัก

“แต่อันที่จริงก็มีอยู่เรื่องที่ต้องจัดกำร…” พอเสี่ยวเชี่ยนพูด

จบแม่อวี๋กับเจี่ยซิ่วฟำงก็หยุดนิ่งพร้อมกัน ทั้งหมดต่ำงหันไปมอง

เสี่ยวเชี่ยน

“จะอธิบำยกับเสี่ยวเหวยยังไง… ลูกจะดีใจหรือเปล่ำ?”

เด็กคนนี้มำโดยที่ไม่ทันตั้งตัว เสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่ได้เตรียม

ใจไว้ก่อน เรื่องมีลูกคนที่สองต้องค ำนึงถึงควำมรู้สึกของลูกสำว

เธอด้วย ถ้ำลูกไม่ยอมรับแบบนั้นจะยิ่งยุ่ง

“เด็กตัวแค่นั้นจะรู้อะไร? รอคลอดออกมำแล้วยังไงก็ต้องดี

ใจ” เจี่ยซิ่วฟำงคิดง่ำยๆ

“ดูอย่ำงพ่ำนพ่ำนกับอีหยำงสิ ไม่ได้เป็นปัญหำใหญ่ไม่ใช่

เหรอ?” ในฐำนะที่แม่อวี๋เป็นผู้อำวุโสย่อมอยำกเห็นครอบครัวมี

ลูกหลำนเยอะๆ

1 3 0 5 0

จะหลำนชำยหรือหลำนสำวก็ได้หมด ขอแค่ยอมมีให้ก็

พอแล้ว แน่นอนว่ำถ้ำมีเด็กผู้หญิงที่น่ำรักแบบเสี่ยวเหวยให้อีก

คน ท ำลำยสถิติตระกูลอวี๋มีลูกสำวเพียงรุ่นละคนได้ แบบนั้นจะ

ยิ่งดีเข้ำไปใหญ่

“เสี่ยวเหวยไม่เหมือนพวกเขำ ฉลำดเกินรู้มำก มีควำมคิด

เป็นของตัวเองไวกว่ำเด็กคนอื่น… หนูไม่รู้จริงๆ ค่ะว่ำเด็กคนนี้จะ

รู้สึกยังไง เอำเป็นว่ำขอดูปฏิกิริยำของเสี่ยวเหวยไปก่อน ทุกคน

กลับไปก็อย่ำแสดงท่ำทำงดีใจออกมำกเกินไป กันเสี่ยวเหวย

สะเทือนใจ”

ควำมรักที่เสี่ยวเชี่ยนมีให้เสี่ยวเหวยย่อมมำกกว่ำหน่อย

เป็นเพรำะเธอติดค้ำงลูกตั้งแต่ชำติก่อน ถึงเธอเองก็ดีใจที่จะมี

สมำชิกมำเพิ่มในครอบครัว แต่ก็อดเป็นห่วงว่ำควำมดีใจแบบนี้

จะส่งผลต่อลูกสำวที่ฉลำดมำกของเธอไม่ได้

ในขณะที่เสี่ยวเชี่ยนยิ้มรับข่ำวดีอยู่ที่โรงพยำบำล ทำงด้ำน

ชีอวี่เซวียนกลับไม่ค่อยดีเท่ำไร

“เป็นไงบ้ำงครับ?” หนงเย่ำถำมผู้เชี่ยวชำญที่เขำเชิญมำจำก

เมืองนอก ผู้เชี่ยวชำญชี้ไปข้ำงนอกเพื่อสื่อว่ำออกไปคุยกัน

1 3 0 5 1

“คุยตรงนี้นี่แหละ” ชีอวี่เซวียนลุกขึ้นมำนั่ง ใบหน้ำของเขำ

ซีดเซียว

ช่วงนี้อำกำรก ำเริบถี่เหลือเกิน ปริมำณยำที่กินก็เยอะขึ้น

เรื่อยๆ หนงเย่ำรู้สึกไม่วำงใจจึงเชิญผู้เชี่ยวชำญมำดู

“คือ…” ผู้เชี่ยวชำญมองหนงเย่ำด้วยสีหน้ำล ำบำกใจ หนง

เย่ำพยักหน้ำ

“พูดต่อหน้ำนี่แหละครับ” ปิดไม่ได้แล้ว

“ร่ำงกำยของศำสตรำจำรย์ชีทนได้อีกอย่ำงมำกก็ครึ่งปี…

ขอโทษด้วยครับ พวกเรำท ำเต็มที่แล้ว”

“ครึ่งปี?!” ถึงหนงเย่ำจะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว แต่พอได้ยิน

ค ำตอบแบบนี้เขำก็ตกใจมำก

“ครับ ดูจำกปริมำณยำในตอนนี้แล้ว มันถึงขีดสุดแล้วครับ”

“ท ำอะไรกันเนี่ย! เมื่อก่อนบอกว่ำอยู่ได้นำนกว่ำนี้นี่ แล้ว

ท ำไม” หนงเย่ำรับไม่ได้ ชีอวี่เซวียนโบกมือ

“เสี่ยวเย่ำ อย่ำไปว่ำหมอ ไปส่งหมอกลับเถอะ”

1 3 0 5 2

ชีอวี่เซวียนหลับตำ เหนื่อยเหลือเกิน

หนงเย่ำออกไปข้ำงนอกนำนมำก พอกลับเข้ำมำดวงตำก็

แดงก่ำ ชีอวี่เซวียนลืมตำเห็นเขำแล้วก็ข ำ

“ท ำไม? เกิดแก่เจ็บตำยมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ต้อง

ให้ฉันบ ำบัดจิตใจให้ไหม? ก็ดีนะ… เอำนำย เบบี๋เชี่ยน แล้วก็

แมวหลีฮวำจับมำอยู่รวมกัน จัดอบรมให้พวกนำยกันสักคอร์ส

สอนพวกนำยให้ปล่อยวำงเรื่องกำรจำกไปของคนใกล้ตัว”

“ใครจะอยำกเรียนกันเล่ำ!” หนงเย่ำตะโกน

“ได้ ได้ ไม่เรียนก็ได้… แค่ครึ่งปีเหรอ เรื่องเรียนของเบบี๋

เชี่ยนยังไม่จบเลยนะ นำยไปเอำสมุดบันทึกของอำจำรย์มำ ฉัน

จะจัดเรื่องตำรำงเรียนของเบบี๋เชี่ยนอีกปีกว่ำให้เสร็จ หลังจำก

ฉันไปแล้วนำยก็มีหน้ำที่รับผิดชอบดูแลเขำในระหว่ำงที่เรียนด็

อกเตอร์”

นักเรียนคนสุดท้ำยของเขำก็คือลูกสำวตัวเอง ได้เห็นลูก

ตัวเองเฉิดฉำยเป็นเรื่องที่ดีมำกจริงๆ

พอเห็นสีหน้ำโศกเศร้ำของหนงเย่ำชีอวี่เซวียนก็พูดปลอบ

1 3 0 5 3

“คนเรำต้องมีวันนั้นกันทุกคน ถึงมันจะมำไวกว่ำที่ฉันคิด แต่

ชำตินี้ฉันไม่มีอะไรให้ต้องเสียดำยแล้ว ได้เห็นพวกนำยแต่ละคน

ได้ดิบได้ดี ตำมหำลูกสำวที่พลักพรำกไปเจอ จุดนี้นำยต้องเอำ

อย่ำงเจ้ำสำมนะ สภำพจิตใจของเขำดีมำกๆ”

ปกติถังเถียวอยู่เมืองนอกตลอด สิ่งที่คลุกคลีด้วยมำกที่สุดก็

คือสิงสำรำสัตว์ อยู่กับธรรมชำติในโลกของสัตว์จนชิน ย่อมมอง

เรื่องกำรตำยเป็นเรื่องธรรมชำติ

“ใช่! เจ้ำสำม! เจ้ำสำมก ำลังวิจัยยำรักษำเฉพำะจุดไม่ใช่

เหรอ?” หนงเย่ำเหมือนเจอควำมหวัง เขำหยิบโทรศัพท์ออกมำ

โทรหำควำมหวังสุดท้ำย

ชีอวี่เซวียนส่ำยหน้ำ

ไม่มีประโยชน์ ยำของเจ้ำสำมอย่ำงน้อยๆ ต้องรออีกหนึ่งปี

กว่ำจะวิจัยออกมำได้ ร่ำงกำยของเขำรอไม่ไหว

1 3 0 5 4