แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1548 โวะ ข่ำวใหญ่

ฟำร์มเจ็ดหมู่ไม่ได้มีกำรระส่ำระสำยเพรำะชีอวี่เซวียนถูก

เสี่ยวเชี่ยนจ ำกัดบริเวณ ยังคงมีควำมมั่นคงเหมือนเดิมภำยใต้

กำรบริหำรของหนงเย่ำ

แมวหลีฮวำเองก็ดูแลหลวนเฟิ่งที่เมืองนอกได้อย่ำงมีระบบ

มีคนของเจอำร์ย้ำยมำท ำงำนด้วยเรื่อยๆ อีกทั้งยังมีคนในวงกำร

ที่ตำมมำด้วยชื่อเสียง ส่วนสำขำในประเทศยังไม่ทันได้ตกแต่ง

ออฟฟิศเสร็จเสี่ยวเชี่ยนก็มำท้องเสียก่อนจึงต้องหยุดไปชั่วครำว

รอท ำออฟฟิศเสร็จเมื่อไรแมวหลีฮวำก็จะย้ำยคนมำที่นี่ส่วนหนึ่ง

เพื่อช่วยปูทำงในระยะแรก ส่วนงำนหลังจำกนั้นก็จะดูแลโดย

เสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนไม่เหนื่อยเรื่องธุรกิจเท่ำไร วันๆ เธอรบแต่กับ

ชีอวี่เซวียน

เธอได้พิสูจน์ให้ชีอวี่เซวียนเห็นแล้วว่ำเป็นผู้หญิงที่มี

ระเบียบแค่ไหน ทุกวันอวี๋หมิงหลำงจะตื่นแต่เช้ำมำท ำอำหำร

แล้วเรียกทุกคนมำกิน กินเสร็จเสี่ยวเชี่ยนก็จะพำทั้งครอบครัว

รวมถึงคนสวยลงไปเดินเล่นด้วยกัน พอกลับมำบ้ำนก็คุยเรื่อง

1 3 0 9 0

งำนกับพ่อต่อ เล่นกับลูกบ้ำง แต่ละวันผ่ำนไปแบบนี้

บำงครั้งร่ำงกำยของชีอวี่เซวียนก็ไม่พร้อม เวลำแบบนี้เสี่ยว

เชี่ยนจะพำลูกไปไว้นอกห้อง มีอะไรก็ท ำไป ปล่อยให้พ่อได้

พักผ่อน ทุกครั้งที่ชีอวี่เซวียนตื่นมำก็จะเห็นพวกเธออยู่เสมอ

โดยเฉพำะเสี่ยวเหวย ว่ำงๆ ชอบคลำนไปเล่นข้ำงเตียงของ

ชีอวี่เซวียนอย่ำงเงียบๆ เด็กน้อยไม่ท ำเสียงดัง แต่ตอนเล่น

จะต้องคอยดูชีอวี่เซวียนไปด้วย

ภำยใต้ควำมพยำยำมของหลำยๆ คน ระยะเวลำกำรนอน

ของชีอวี่เซวียนก็ลดลงเรื่อยๆ ช่วงกลำงวันไม่ได้รู้สึกง่วงเท่ำไร

แล้ว เพรำะรู้ว่ำมีคนรอเขำตื่นอยู่ตลอด เขำกลัวว่ำถ้ำนอนต่อไป

ก็จะลืมตำไม่ขึ้นอีกต่อไป สิบวันผ่ำนไปถึงร่ำงกำยเขำจะไม่ได้ดี

ขึ้น แต่ก็ไม่ได้เลวร้ำยกว่ำที่เป็นอยู่

พัฒนำกำรเล็กๆ น้อยๆ นี้ถือเป็นควำมส ำเร็จอย่ำงมำกใน

สำยตำเสี่ยวเชี่ยน ถึงสิบวันจะน้อย แต่ถ้ำเป็นสิบวันแบบนี้ไป

สำมสิบเจ็ดครั้งเธอก็จะสำมำรถแย่งพ่อเธอกลับมำจำกเงื้อมมือ

ของยมทูตได้

ทุกคนต่ำงเชื่อกันแบบนั้น ต่ำงยอมให้ควำมร่วมมือกับเสี่ยว

1 3 0 9 1

เชี่ยนพยำยำมไปในแต่ละช่วงสิบวัน

แต่กลับมีคนไม่คิดแบบนั้น และคนๆ นั้นก็คือมู่เทียนกังที่

เพิ่งจะอำกำรดีขึ้นหลังป่วยหนัก

มู่เทียนกังนอนป่วยไปนำนในที่สุดก็ลุกขึ้นมำยืนได้ ถึงบำง

จุดของร่ำงกำยจะไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเท่ำไรแล้ว แต่ควำมเจ็บใจ

คงอยู่ไปตลอดชีวิต

ไม่รู้ว่ำเขำคิดไปเองหรือเปล่ำ รู้สึกช่วงนี้ตัวเองเหนื่อยง่ำย

เหมือนคนเป็นหวัด และเขำก็ได้โทษว่ำที่อำกำรเขำเป็นแบบนี้

เป็นเพรำะเสี่ยวเชี่ยน

นังตัวดีนั่นไม่เพียงแต่จะท ำเขำเป็นขันที ยังเอำตัวลูกชำย

ของเขำไปด้วย ตอนนี้แมวหลีฮวำพำคนมำแย่งงำนของเขำไป

หมด ตั้งแง่เป็นศัตรูกันทุกวัน ทุกวันเวลำตื่นขึ้นมำก็จะได้ยินข่ำว

ว่ำใครออกไปอยู่กับทำงนั้นบ้ำง มู่เทียนกังฟังแล้วก็ร้อนใจแทบ

อยำกจะไปจับพวกคนทรยศมำยิงเป้ำทิ้งให้หมด

แต่อยำกจับก็ใช่ว่ำจะเป็นเรื่องง่ำย อวี๋หมิงหลำงป้องกันเขำ

ไว้อยู่ก่อนแล้ว จ้ำงทีมบอดี้กำร์ดที่เก่งที่สุดมำคุ้มกัน หำโอกำส

โจมตีไม่ได้เลย ดังนั้นมู่เทียนกังจึงท ำได้แค่กัดฟันโกรธมองดูอีก

1 3 0 9 2

ฝ่ำยยั่วโมโห

เขำพอจินตนำกำรภำพนังตัวดีเฉินเสี่ยวเชี่ยนท ำหน้ำเยำะ

เย้ยพร้อมยกนิ้วกลำงให้เขำได้ ชอบที่สุดเวลำเห็นคนโกรธแต่ท ำ

อะไรไม่ได้ แบร้~

ในขณะที่มู่เทียนกังก ำลังโมโหเครียดจนแทบเป็นโรคหัวใจ

ในที่สุดก็มีข่ำวดีในรอบหลำยวัน

“… แกบอกว่ำ ไอ้เฒ่ำชีอวี่เซวียนนั่นใกล้ตำยแล้วเหรอ?!” มู่

เทียนกังถำม

ลูกน้องที่มำแจ้งข่ำวมองเขำด้วยท่ำทำงกล้ำๆ กลัวๆ

หลังจำกแน่ใจแล้วว่ำวันนี้บอสใหญ่ไม่อำละวำดเขำถึงได้ตอบ

“ครับ จำกที่พวกเรำสืบอย่ำงละเอียดได้พบว่ำช่วงนี้หนงเย่ำ

เชิญผู้เชี่ยวชำญไปที่นั่นหลำยคน บำงคนถึงกับอยู่ที่นั่นไปก่อน

พวกเรำไปเค้นถำมคนนึงมำก็ได้ควำมว่ำ อย่ำงมำกชีอวี่เซวียนก็

อยู่ได้ไม่พ้นครึ่งปีครับ”

“ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ ฮ่ำ!” มู่เทียนกังเงยหน้ำหัวเรำะร่ำ รู้สึกเหมือน

ตัวเองเป็นผู้ชนะแล้ว

1 3 0 9 3

ในที่สุดก็ถึงวันที่เขำรอคอย ในที่สุดไอ้เฒ่ำขี้โรคชีอวี่เซวียน

ก็ใกล้ตำยแล้ว!

“ครึ่งปีนำนเกินไป พวกเรำช่วยสงเครำะห์มันหน่อย! ยมทูต

ขำดแคลนหมอประสำท ส่งมันลงไปดีกว่ำ คนป่วยกลัวอะไร

ที่สุด?”

“…” อิหยัง?

“โง่!” มู่เทียนกังตบลูกน้องไปหนึ่งที ลูกน้องท ำหน้ำงง ช่วงนี้

บอสใหญ่ลงไม้ลงมือถี่จัง

“เคยได้ยินขงเบ้งยั่วโมโหจิวยี่ครั้งที่สำมไหม? พวกเรำก็จะ

เอำแบบนั้นนั่นแหละ แกไปหำคนมำหน่อย จำกนั้น…”

มู่เทียนกังยิ้มมีเลศนัย เขำกระดิกนิ้วเรียกลูกน้องเข้ำไปหำ

ลูกน้องก้มลงไปฟัง มู่เทียนกังก็พูดเป็นขั้นเป็นตอน ลูกน้องก็

พยักหน้ำเข้ำใจ

ตำมคำด… หลังจำกบอสโดนเล่นงำนไปขนำดนั้นนิสัยก็

เลวร้ำยลงเรื่อยๆ

∗∗∗

1 3 0 9 4

เสี่ยวเชี่ยนพำชีอวี่เซวียนเดินออกมำจำกมหำวิทยำลัย อวี๋ห

มิงหลำงก ำลังอุ้มลูกรอเธออยู่ด้ำนนอก

ช่วงสองวันนี้สุขภำพของชีอวี่เซวียนโอเคมำก วันนี้รู้สึก

กระปรี้กระเปร่ำจึงตำมเสี่ยวเชี่ยนมำที่ห้องทดลองด้วย วันนี้เป็น

วันที่ยี่สิบหลังจำกที่เขำย้ำยมำอยู่บ้ำนเสี่ยวเชี่ยน ส่วนเสี่ยวเชี่ยน

เองก็ท้องได้เกือบสองเดือนแล้ว

“วันนี้เหนื่อยไหมคะ?” เสี่ยวเชี่ยนถำมชีอวี่เซวียน

“พอไหว”

เสี่ยวเชี่ยนล้ำงสมองข้ำงหูเขำทุกวันจนตอนนี้เขำมีเรื่องให้

รอคอยทุกวัน เสี่ยวเชี่ยนก ำหนดเป้ำหมำยให้เขำมำกมำย

ไม่เพียงแต่จะล้ำงสมองปลูกฝังเรื่องในอีกหนึ่งปีให้หลัง เว้น

ไม่กี่วันก็จะมีเป้ำหมำยเล็กๆ อย่ำงเมื่อวำนเขำรอคอยที่จะได้มำ

ที่ห้องทดลองในวันนี้ ส่วนวันนี้ก็รอคอยกำรตรวจครรภ์ครั้งแรก

ของเสี่ยวเชี่ยนในวันพรุ่งนี้

“อันที่จริงหนูก็แอบกังวลหน่อยๆ พรุ่งนี้ท ำอัลตร้ำซำวด์

ตรวจดูว่ำเด็กอยู่ในหรือนอกมดลูก หัวใจเต้นหรือเปล่ำ หนู

เครียดมำกเลยท ำไงดี?” เสี่ยวเชี่ยนลูบท้อง ท้องนี้ของเธออำกำร

1 3 0 9 5

นิ่งมำก นอกจำกช่วงแรกไม่กี่วันที่รู้สึกคลื่นไส้หน่อยๆ ช่วงนี้กลับ

ไม่มีอะไรผิดปกติเลย อำกำรน้อยกว่ำตอนท้องเสี่ยวเหวยเสียอีก

มีแค่ตอนก่อนตรวจครรภ์นี่แหละที่จะเครียดเป็นจริงเป็นจัง

“ท ำใจสบำยๆ ก็พอ ไม่ได้น่ำกลัวขนำดนั้นหรอก” ชีอวี่เซ

วียนปลอบใจเสี่ยวเชี่ยน

สองคนนี้ยืนคุยกันอยู่ด้ำนหน้ำ อวี๋หมิงหลำงอุ้มลูกยืนพิงรถ

รอ พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนคุยแบบนั้นกับชีอวี่เซวียนเขำก็กระซิบถำม

เสี่ยวเหวย

“ต้ำเหวยหนูน้อยใจไหมที่ช่วงนี้แม่เขำเอำแต่สนใจคุณตำ

ใส่ CK เอวต่ำนั่นน่ะ?”

เสี่ยวเหวยจุ๊บแก้มอวี๋หมิงหลำงหนึ่งที จำกนั้นก็ยิ้มตำหยี

ไม่เป็นไร ใครๆ ก็มีพ่อ เสี่ยวเหวยก็มี!

เด็กขี้อ้อนคนนี้ท ำอวี๋หมิงหลำงหัวเรำะ

“หัวเรำะอะไร? อำรมณ์ดี?” เสี่ยวเชี่ยนเดินมำหำ

“ต้ำเหวยของเรำน่ำรักมำก เมื่อกี้…” อวี๋หมิงหลำงเล่ำเรื่อง

1 3 0 9 6

เมื่อครู่ให้เสี่ยวเชี่ยนฟัง เสี่ยวเชี่ยนกับชีอวี่เซวียนฟังแล้วก็ยิ้ม มี

ลูกที่รู้ภำษำขนำดนี้เป็นประสบกำรณ์ชีวิตที่สวยงำมมำก

ทั้งครอบครัวขับรถออกไปจำกตรงนั้น นักศึกษำหลำยคนที่

เดินผ่ำนพอเห็นรถ SUV ของอวี๋หมิงหลำงก็พำกันหันหน้ำซุบซิบ

กัน แต่ประเด็นที่คุยกลับไม่ใช่เรื่องอิจฉำ

“เมื่อกี้ใช่ประธำนเชี่ยนหรือเปล่ำ? จริงสิ ได้ยินข่ำวหรือยัง?”

“อะไรเหรอ?” ประธำนเชี่ยนเป็นบุคคลในต ำนำนของ

มหำวิทยำลัยมำตลอด เรื่องของเธอเล่ำได้ไม่จบ สถิติแต่ละอย่ำง

ที่สร้ำงเยอะจนไม่รู้จะเล่ำเรื่องไหนก่อน

“ก่อนหน้ำนี้รุ่นพี่หำยตัวไปใช่ไหมล่ะ? จริงๆ แล้วเขำหำยไป

เมืองนอกไปเอำใจคนเก่งๆ ที่มีชื่อเสียงด้วยเรื่องอย่ำงว่ำ พอ

กลับมำก็ได้ยินว่ำท้องเลย…”

“หำ?! แล้วเด็กคนนั้นใช่ลูกของสำมีคนนี้หรือเปล่ำ? พี่ไปได้

ยินข่ำวมำจำกไหนน่ะ?”

“ลูกก็ไม่ใช่ของสำมีคนนี้น่ะสิ นำยดูนี่…” คนพูดหยิบ

นิตยสำรเมืองนอกเล่มล่ำสุดที่เอำมำจำกห้องสมุดออกมำเปิดไป

ที่หน้ำหนึ่ง รุ่นน้องอีกคนแทบหยุดหำยใจ

1 3 0 9 7

โวะ นี่มันข่ำวใหญ่เลยนะ

1 3 0 9 8