แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1567 ชำติที่แล้วนำยเป็นยอดมนุษย์

“พี่หลำง ฉันล่ะยอมพี่จริงๆ เลย ฉันส่องกระจกอยู่ตั้งนำนไม่

เห็นว่ำจะมีช่องโหว่ตรงไหน” อำข่ำยังแอบคิดว่ำจะหลอกเสี่ยว

เชี่ยนกับอวี๋หมิงหลำงได้อย่ำงรำบรื่นเพื่อแย่งโอกำสเป็นตัว

ประกันแทน

ช่วยบอสได้จะดีที่สุด แต่ถ้ำช่วยไม่ได้ก็ตำยไปพร้อมกับมู่

เทียนกัง ถือว่ำได้ล้ำงแค้นให้น้องสำวแล้ว

ถ้ำไม่ใช่เพรำะมู่เทียนกัง น้องสำวเธอจะมีชีวิตที่บิดเบี้ยวได้

อย่ำงไร จะติดโรคที่รักษำไม่หำยตั้งแต่อำยุยังน้อยได้อย่ำงไร?

ยิ่งไปกว่ำนั้นถ้ำไม่มีชีอวี่เซวียน อำข่ำคิดว่ำชีวิตตัวเองคงน่ำ

เวทนำยิ่งกว่ำน้องสำว เกิดเป็นคนต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ

“ถ้ำพ่อตำพี่รู้ว่ำพวกเธอพยำยำมเพื่อช่วยเขำ เขำจะต้องรู้สึก

ขอบคุณมำกแน่ๆ” อวี๋หมิงหลำงพูดด้วยสีหน้ำจริงจัง ชีอวี่เซวียน

ทุ่มเทดูแลเด็กๆ ทุกคนเป็นอย่ำงดี

ไม่ว่ำจะเป็นเสี่ยวเชี่ยนหรือคนอื่นๆ ดังนั้นยำมที่เขำมี

อันตรำยทุกคนจึงพยำยำมช่วย

1 3 2 5 4

“พี่หลำง ให้ฉันไปเถอะนะ ฉันเคยเป็นสปำยมำก่อน แถมยัง

หน้ำตำเหมือนหนำนกั่ว ถ้ำฉันไปต่อให้ช่วยบอสไม่ได้ ประธำน

เชี่ยนอยู่ทำงนี้ถ้ำแพ้ฉันก็เอำตัวรอดได้”

เสี่ยวเชี่ยนฟังแล้วก็ซึ้งใจ

เธอรู้สึกภูมิใจที่มีพ่ออย่ำงชีอวี่เซวียน พ่อเธอหรอกที่เป็น

บอสใหญ่อย่ำงแท้จริง ดูจำกคนที่เขำบ่มเพำะมำก็รู้ แต่เธอก็รับ

ปำกค ำขอของอำข่ำไม่ได้

“อำข่ำ เธอโกหกไม่เก่ง ฉันยอมรับเรื่องที่เธอเคยเป็นสปำย

ฝีมือก็รู้ๆ กัน เธอคนเดียวก็อำจหนีเอำตัวรอดได้อยู่หรอก แต่ถ้ำ

เธอไปมีเหรอที่เธอจะไม่สนพ่อฉัน? เธอจะพำพ่อฉันหนียังไง?”

ตอนนี้สุขภำพของชีอวี่เซวียนใกล้ไม่ไหวเต็มที ทุกอย่ำงล้วน

ต้องพึ่งพวกเสี่ยวเชี่ยนคิดหำวิธีต่อชีวิตให้เขำ

ถ้ำยังเป็นช่วงที่เขำก ำลังวังชำดี อำข่ำยอมไปที่นั่น ไม่แน่ก็

คงหนีออกมำได้อย่ำงง่ำยดำย แต่ทุกอย่ำงมันไม่เหมือนเดิมแล้ว

มู่เทียนกังที่สุดจะบ้ำคลั่งถึงขนำดร่วมมือกับอิทธิพลมืด

อย่ำงลุ่ยหม่ำง อำข่ำไม่มีทำงพำชีอวี่เซวียนออกมำได้แน่

1 3 2 5 5

เสี่ยวเชี่ยนมองทะลุปรุโปร่ง เธอปฏิเสธอย่ำงไม่ลังเล อำข่ำ

ร้อนใจอยำกอธิบำย เสี่ยวเชี่ยนลงมำจำกอกอวี๋หมิงหลำงแล้ว

ล้วงโทรศัพท์ออกมำโทรหำเจิ้งซวี่ท่ำมกลำงสำยตำร้อนใจของ

อำข่ำ

“เจิ้งซวี่ เมียนำยหนีออกมำแล้ว อยู่ที่ฉัน อืม รีบมำจับ

กลับไปเถอะ”

“ประธำนเชี่ยน!” อำข่ำโมโหกระทืบเท้ำ เสี่ยวเชี่ยนวำงสำย

มองอำข่ำอยู่สักพัก จำกนั้นก็ยื่นมือออกไปรวบอำข่ำมำกอด

พลำงตบหลังเบำๆ

“เพื่อนรัก ขอบใจเธอนะ รอประธำนเชี่ยนจัดกำรคนพวกนั้น

ให้ได้ก่อน ประธำนเชี่ยนจะเลี้ยงเหล้ำเธอ กลับไปเถอะ”

พูดจบก็ไม่มองหน้ำอำข่ำอีก ดันตัวอำข่ำออกเบำๆ แล้วเดิน

ขึ้นบันไดไปท่ำมกลำงสำยตำสับสนของอำข่ำ

อวี๋หมิงหลำงเห็นภำพนี้แล้วกลับคิดว่ำเสี่ยวเชี่ยนสมกับเป็น

ลูกสำวของชีอวี่เซวียน ตัดสินใจอะไรก็สไตล์เดียวกับชีอวี่เซวียน

คนที่เป็นบอสได้มีอยู่สองประเภท ส่วนใหญ่จะเป็นแบบมู่

เทียนกัง ใช้อ ำนำจข่มขู่คนอื่น ชอบควบคุมคน

1 3 2 5 6

ส่วนเสี่ยวเชี่ยนกับชีอวี่เซวียนคือส่วนน้อยอีกแบบหนึ่ง พวก

เขำไม่ใช้ก ำลังไม่บีบบังคับให้ใครอยู่ คนที่ยอมติดตำมด้วยล้วน

มำด้วยใจกันทั้งนั้น

ถึงแม้เสี่ยวเชี่ยนจะชอบพูดจำเย็นชำจนติดปำก แต่เธอ

จริงใจกับเพื่อนเสมอ ใช้ควำมจริงใจสร้ำงควำมประทับใจให้

เพื่อนคนแล้วคนเล่ำ ดังนั้นเวลำประธำนเชี่ยนเกิดเรื่องจึงไม่มีสัก

คนเดียวที่จะทนนั่งดูอยู่เฉยๆ คนที่มีบุญคุณต้องทดแทนแค้น

ต้องช ำระแบบนี้มำได้ถึงขั้นนี้ก็ถือว่ำสุดโต่งจริงๆ

เขำเองก็หลงเสน่ห์แบบนี้ของเธออย่ำงหัวปักหัวป ำ ไม่รู้สึก

ผิดหวัง

อวี๋หมิงหลำงเดินตำมเสี่ยวเชี่ยนขึ้นไป อำข่ำยืนเศร้ำอยู่ที่

เดิม นี่เธอจะช่วยอะไรไม่ได้สักนิดเลยเหรอ?

อวี๋หมิงหลำงขึ้นบันไดไปแล้ว เขำหันกลับไปมองอำข่ำ

สำยตำนั้นท ำให้อำข่ำมีควำมหวัง ต่อมำอวี๋หมิงหลำงก็ส่ง

สัญญำณมือ อำข่ำที่เคยเป็นสปำยมำก่อนเห็นแล้วก็เข้ำใจทันที

หรือพี่หลำงหมำยควำมว่ำ?!

เสี่ยวเชี่ยนเดินอยู่ข้ำงหน้ำไม่เห็นสัญญำณมือที่อวี๋หมิง

1 3 2 5 7

หลำงกับอำข่ำแลกเปลี่ยนกัน เวลำนี้เธอก ำลังสับสน

ในบ้ำนไม่ครึกครื้นเหมือนแต่ก่อน มันว่ำงเปล่ำ

เสี่ยวเหวยไปอยู่ที่บ้ำนต้ำอีแล้ว คนสวยก็ด้วย ชีอวี่เซวียนที่

ปกตินั่งถือแก้วเก็บอุณหภูมิอยู่ที่โซฟำก็ไม่อยู่…

เสี่ยวเชี่ยนยืนอยู่ที่ประตู มองบ้ำนที่ว่ำงเปล่ำไม่มีใครอยู่สัก

คน หัวใจเหมือนถูกทิ่มแทง เดิมคิดว่ำแค่เข็มธรรมดำทิ่มแทง

แต่หลังจำกควำมเจ็บปวดแผ่ซ่ำนถึงได้พบว่ำมันยำกเกินจะทน

ไหวยิ่งกว่ำเข็มปัก รำวกับถูกเหล็กในที่มีพิษ

ทิ่มเข้ำไปในหัวใจแล้วแผ่ซ่ำนอย่ำงรวดเร็ว เจ็บเสียจนปวด

ไปทุกอณูเซลล์ในทุกครั้งที่หำยใจ

อวี๋หมิงหลำงวำงมือบนท้องของเธอ ควำมอบอุ่นท ำให้ควำม

เจ็บปวดของเสี่ยวเชี่ยนลดน้อยลง เธอสูดลมหำยใจเข้ำลึกๆ เพื่อ

ควบคุมสติ

“ฉันรู้ เพื่อลูก ฉันจะสติแตกไม่ได้”

จริงๆ แล้วเธออยำกไปยิ่งกว่ำอำข่ำเสียอีก

แมวหลีฮวำ ศิษย์พี่สำม อำข่ำ ล้วนอยำกไป แต่คนที่อยำก

1 3 2 5 8

ไปมำกที่สุดกลับเป็นประธำนเชี่ยน

แต่เธอเข้ำใจอย่ำงสิ้นหวัง ใครจะไปก็ได้แต่เธอไปไม่ได้ นี่

เป็นกำรต่อสู้ที่แสนยำกล ำบำก เธออยู่ที่นี่สำมำรถควบคุมมู่

เทียนกังได้ เธอไม่ไปชีอวี่เซวียนมีโอกำสถูกช่วยได้มำกกว่ำ

ถ้ำเธอไป มู่เทียนกังอำจลำกเธอกับพ่อตำยไปด้วยพร้อมกัน

หมด ถึงตอนนั้นทำงนี้ก็จะไม่มีข้อเสนออะไรให้ยื่นแล้ว

ดังนั้นตอนที่เห็นอำข่ำมำขอไป เสี่ยวเชี่ยนจึงรู้สึกเสียใจมำก

จุดที่เธออยู่ในตอนนี้ได้บีบให้เธอจ ำเป็นต้องมีสติห้ำมบุ่มบ่ำม

แต่ในใจเจ็บปวดแค่ไหนมีแค่เธอเท่ำนั้นที่รู้

“มำพักก่อนนะ” อวี๋หมิงหลำงดึงมือเธอไปนั่งที่โซฟำ

ปล่อยให้เธอพิงไหล่ของเขำ เขำนวดบ่ำเธอที่ปวดเมื่อย

เบำๆ โดยเลี่ยงจุดที่ต้องระวังเหมือนครำวก่อน

“เมียจ๋ำคุณหิวไหม?”

“พอไหว” วันนี้เธอกินข้ำวเหมือนแมวดม ฝืนกินเพื่อลูก

“ผมต้มบะหมี่ให้คุณกินดีกว่ำ” อวี๋หมิงหลำงพูดพลำงลุกไป

เข้ำครัว ไม่นำนเขำก็ยกชำมออกมำ เสี่ยวเชี่ยนเห็นมีแค่ชำม

1 3 2 5 9

เดียวจึงถำม

“ท ำไมนำยไม่กินล่ะ?”

“ผมกินของเหลือจำกคุณก็พอแล้ว เมียจ๋ำ ผมอยำกกินของ

เหลือจำกคุณไปตลอดชีวิตเลย” อวี๋หมิงหลำงยกชำมป้อนเธอ

เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเขินเล็กน้อย

“ฉันกินเองได้ ไม่ต้องให้นำยป้อนหรอก”

“จะป้อน ผมดีใจ ผมเต็มใจ ผมชอบปรนนิบัติเมียผม เมีย

จ๋ำ อันที่จริงคุณมำอยู่กับผมก็เสียเปรียบอยู่นะ หลำยปีมำนี้ผม

ไม่ได้ท ำอะไรให้คุณเลย ชอบท ำให้คุณโมโหอยู่บ่อยๆ นิสัยก็ไม่

ดี คุณต้องยอมให้ผมตลอดเลย”

เสี่ยวเชี่ยนมองเขำด้วยแววตำสงสัย “ท ำไมอยู่ๆ ก็พูดแบบ

นี้?”

ปกติเขำไม่ค่อยเป็นแบบนี้

“ก็แค่อยำกพูดควำมในใจ จริงๆ นะ บำงครั้งผมก็ตื่น

กลำงดึก มองหน้ำด้ำนข้ำงของคุณตอนหลับ ในใจผมรู้สึกอิ่มเอ

มมำก ผมคิดว่ำบำงทีเมื่อชำติก่อนผมอำจเป็นยอดมนุษย์ ช่วย

1 3 2 6 0

คนทั้งจักรวำลนี้เอำไว้ สวรรค์ก็เลยส่งคุณมำให้ผม”

ในสมองของเสี่ยวเชี่ยนรำวกับมีบำงอย่ำงแวบเข้ำมำ มันคือ

ชิ้นส่วนควำมทรงจ ำในชำติที่แล้ว

ในควำมทรงจ ำของเธอ ดูเหมือนจะมีผู้ชำยสวมชุด

เครื่องแบบทหำรอยู่ตรงหน้ำ กอดเธอไม่ยอมปล่อย

“ไม่ ชำติก่อนนำยไม่ใช่ยอดมนุษย์ นำยน่ำจะเป็นทหำรนี่

แหละ ฉันไม่รู้ว่ำนำยช่วยคนทั้งโลกไว้ไหม แต่ฉันรู้สึกได้ว่ำ ดู

เหมือนนำยจะเคยช่วยฉันไว้…”

1 3 2 6 1