Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 60 Yellow #2
เผลอเมื่อไหร่ มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ตลอด หัวใจเคยที่แน่วแน่และตั้งใจจะจิกกัดอีกฝ่ายหายวับไปในพริบตา แม้ชื่อ ‘แจยอง ㅅㅂ♨’ จะไม่ได้น่ายินดีเท่า ‘พี่แจยอง♥’ แต่พอได้ฟังคำอธิบายแล้วก็รู้สึกถูกใจอยู่ไม่น้อย อย่างไรก็ตาม การที่เขาหลุดพ้นจาก ‘มือไม่พาย 3’ ได้ก็นับเป็นกำลังใจที่ดี ไม่งั้นคงไม่พ้นได้เป็น ‘รุ่นพี่จางแจยอง เอกนิเทศศิลป์’ เหมือนคนอื่นๆ พอเห็นสีหน้าของแจยอง ซังอูก็พูดขึ้น
“อย่าไปหมกมุ่นกับดาต้าแค่ไม่กี่ไบต์เลยครับ”[1]
“ใครหมกมุ่น”
“ทั้งคุณพ่อทั้งรุ่นพี่นั่นแหละครับ ตัวหนังสือแค่ไม่กี่ตัว ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้”
“แล้วนายชอบหรือไง ถ้าฉันยังเมมชื่อนายว่าไอ้สารเลวอยู่น่ะ”
“ผมไม่สนหรอกครับ เพราะผมไม่ใช่ไอ้สารเลว”
ซังอูพูดราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่แล้วก็ยื่นมือออกมาเหมือนนึกอะไรได้
“ไหนเอามาดูสิครับ ว่ารุ่นพี่เมมชื่อผมไว้ว่าอะไร”
“…ความลับ”
แจยองหยิบโทรศัพท์มาซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกง ซังอูยอมแพ้อย่างรวดเร็ว เขากลับไปนั่งที่เดิมแล้วตรวจตารางงานด้วยสีหน้าเฉยเมย ส่วนแจยองยัดถุงพลาสติกสีขาวไว้ในลิ้นชัก
“อาทิตย์นี้ต้องใส่ซาวด์แล้วนะครับ ผมหาเสียงเอฟเฟกต์ฟรีไม่มีลิขสิทธิ์ที่พอใช้ได้ไว้บ้างแล้ว และกำลังจะส่งลิงก์ไปให้ทางเมล ช่วยเช็กดูแล้วบอกผมหน่อยนะครับว่าเป็นยังไงบ้าง”
“คุณภาพเสียงเป็นไง”
“แตกต่างกันไปครับ คิดว่าถ้าหาดูดีๆ น่าจะมีอันที่พอใช้ได้อยู่”
“ถ้าเป็นเสียงเอฟเฟกต์ก็แล้วไปเถอะ แต่เพลงตอนเปิดกับ BGM ที่เล่นวนลูปจ้างทำน่าจะดีกว่านะ เรื่องนี้เดี๋ยวไว้ฉันลองหาข้อมูลดูแล้วกัน”
“โอเคครับ”
จากนั้นเสียงเคาะแป้นพิมพ์และเสียงคลิกเมาส์ก็ดังมาจากทางด้านขวา ทว่ามือของแจยองที่หยุดนิ่งตั้งแต่ตอนที่ซังอูปรากฏตัวยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนอีกครั้ง แจยองลอบมองซังอูก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่มอึกหนึ่ง จากนั้นก็ลอบมองซังอูอีกครั้งแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นดูเล่น สักพักก็ลอบมองซังอูอีกครั้งแล้วยกมือขึ้นเกาต้นคอตัวเอง
‘ปล่อยให้นั่งอยู่ข้างๆ มาจนถึงป่านนี้ได้ยังไงวะเนี่ย’
เขาอยากสัมผัส อยากจูบ อยากกอดอีกฝ่ายจากข้างหลังจนร่างกายอยู่ไม่สุข การที่ต้องมานั่งหาข้ออ้างเพื่อแตะต้องตัวอีกฝ่ายเล็กๆ น้อยๆ ทั้งที่ความสัมพันธ์พัฒนาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วช่างเป็นเรื่องที่ไร้สาระ อย่างน้อยก็สำหรับแจยอง เขาเคยคิดว่าพอได้จุ๊บก็จะปลดล็อกการจับมือ พอได้จูบก็จะได้รับคูปองให้ทำอะไรก็ได้ตั้งแต่การจุ๊บลงไป พอมีเซ็กซ์ก็จะได้รับสิทธิ์เข้าถึงการสัมผัสร่างกายของกันและกัน แต่พอเป็นชูซังอู แค่จะหยิกแก้มยังต้องคิดแล้วคิดอีก
‘อะไรที่ฝืนใจทำไม่มีทางราบรื่น’
ชูซังอูคือผู้กำหนดทิศทางของความสัมพันธ์นี้ ถ้าเปรียบว่าแจยองกำลังขึ้นลิฟต์ ชูซังอูนั้นกำลังขึ้นบันได เมื่อพยายามจะทำอะไรสักอย่างกลับกลายเป็นว่าฝ่ายนั้นยังคงอยู่ที่ข้างล่างนั่น แม้จะมีบางครั้งที่พอรู้ตัวอีกทีอีกฝ่ายก็ไล่ตามขึ้นมาจนทันแล้วทั้งที่เหมือนจะหยุดอยู่ที่เดิมก็ตาม แต่อย่างน้อยตอนที่ซังอูหยุดอยู่กับที่ แจยองก็ได้แต่กดปุ่มหยุดลิฟต์เพื่อรออย่างไม่มีทางเลือก ความสัมพันธ์นี้ดำเนินไปเช่นนั้น
“ทำอะไรอยู่ครับ”
เสียงที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาทำให้แจยองหลุดออกจากภวังค์ ซังอูลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ แสงไฟจากหน้าจอส่องประกายอยู่ในดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นของเจ้าตัว
“นี่มันอะไรเนี่ย”
ซังอูย่อสัดส่วนของหน้าจอลง ทำให้วงกลมสีชมพูที่ถูกขยายจนเต็มหน้าจอลดขนาดลงไปด้วย พอลดขนาดลงเหลือเพียง 100% วงปานนมที่แจยองทุ่มเทแรงกายและแรงใจใส่แสงและเงาอยู่นั้นก็กลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ ซังอูนั่งนิ่งมองภาพตัวละครสวมชุดว่ายน้ำพร้อมสวมห่วงยางรอบเอวอยู่ครู่หนึ่ง
“ผมขอให้แก้ปุ่มก่อนไงครับ ส่วนที่ต้องใช้เงินซื้อเอาไว้ทีหลัง”
“ก็อยากทำอันนี้ก่อนอะ”
ตัวละครสองตัวของ <Veggie Venturer> มีชื่อว่าชูชูกับเจเจ แม้ตอนแรกซังอูจะเสนอชื่อ ‘ชอลซูกับแจยอง’ แต่หลังจากโต้เถียงกันอยู่สักพัก สุดท้ายก็เปลี่ยนมาใช้ชื่อนี้ พวกเขาวางแผนการขายไว้ว่าในตอนเริ่มเกมครั้งแรก ตัวละครทั้งสองจะสวมเสื้อผ้าคอสตูมพื้นฐาน แต่เมื่อซื้อและติดตั้งแคชไอเทม[2] ประสิทธิภาพก็จะอัปเกรดขึ้น
“ทำไปขนาดไหนแล้วครับ”
แจยองกดเซฟไฟล์งานก่อนจะเปิดส่วนที่ทำเสร็จแล้วให้ซังอูดู เขาทำเสร็จไปแล้วทั้งหมดสิบแบบ ได้แก่ ร็อกสตาร์ชูชู คุณครูชูชู นักศึกษาลัทธิขงจื๊อชูชู วิญญาณชูชู มาเฟียชูชู ช่างเครื่องชูชู ชนเผ่าเร่ร่อนชูชู บาริสต้าชูชู ยิปซีชูชู นักเต้นระบำชูชู และตอนนี้กำลังทำชูชูในชุดว่ายน้ำ
“ทำไว้เยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”
“ดูนี่นะ เปลี่ยนสีตากับสีผมได้ด้วยล่ะ”
“ไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องแบบนั้นมาก่อนเลยครับ”
“ก็บอกอยู่นี่ไง”
ทุกครั้งที่แจยองกดคีย์บอร์ด ทรงผมของชูชูที่ยืนถือแครอทด้วยสีหน้าบูดบึ้งก็จะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทั้งผมดัดลอนอ่อน ทูบล็อก สกินเฮดไถลาย ดัดหยิก มัดครึ่งหัว สปอร์ตคัต แล้วก็ถักเปีย ทั้งหมดล้วนเป็นทรงผมที่เขาอยากเห็นซังอูทำจริงๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะสกินเฮดไถลาย เพราะซังอูเป็นคนที่มีรูปศีรษะสวย เขาคิดว่าทำแล้วต้องดูดีมากแน่ๆ ซังอูกอดอกมองตัวละครตาสีเขียวและมีผมสีแอชบราวน์มัดรวบต่ำนิ่งๆ
“ก็ดีนะครับ แต่อย่างที่บอกว่าอันนี้ยังไม่สำคัญครับ แล้วเจเจล่ะครับ”
“ทำแล้วเหมือนกัน”
แจยองเปิดไฟล์ภาพแคชไอเทมของตัวละครผู้หญิงให้ดูผ่านๆ หลังจากดูจนครบซังอูก็หรี่ตาพลางใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะ
“นี่มันเหยียดเพศชัดๆ ทำดีๆ สิครับ”
“ทำไมอะ จำนวนก็เท่ากัน”
“คิดว่าผมดูไม่ออกเหรอครับว่าเปลี่ยนแค่สีกระโปรงแล้วก็อปวางเอา”
เอาตรงๆ ก็นึกว่าจะดูไม่ออกนั่นแหละ
“แบบนี้ไม่ได้สิครับ ทำให้คุณภาพของทั้งสองตัวละครเท่ากันด้วยครับ แล้วก็ก่อนอื่นเริ่มแก้ปุ่มก่อนเลยครับ”
“รอไปก่อน ขอทำอันนี้ให้เสร็จ…”
แจยองเปิดไฟล์งานขึ้นมาอีกครั้งแล้วซูมไปที่อกด้านขวาของชูชูในชุดว่ายน้ำ ทิ้งเสียงบ่นพึมพำถามว่าทำอะไรอยู่กันแน่ของอีกฝ่ายไว้เบื้องหลัง แล้วทุ่มเทความสนใจใส่ความสามมิติลงไปในภาพต่อ
“ตอนนี้รุ่นพี่ดู…”
“เซ็กซี่?”
“เหมือนโรคจิตเลยครับ”
“รู้ได้ยังไงเนี่ยว่าฉันกำลังคิดเรื่องลามกอยู่”
ในที่สุดก็มีข้ออ้างให้แตะต้องตัวอีกฝ่ายแล้ว แจยองยื่นแขนออกไปโอบรอบเอวของซังอูแล้วค่อยๆ รั้งเข้ามาหาตัวเอง เขากางนิ้วแถวๆ บั้นท้ายของซังอูพลางว่า
“เก่งไม่เบาเลยนี่ อ่านใจคนอื่นได้ด้วย”
“มาทำแบบนี้ในห้องทำงานได้ไงครับ เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนซะหน่อย”
ซังอูปัดมือออกแล้วกระซิบเสียงค่อย แจยองหัวเราะแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ใช้นิ้วมือเคาะเบาๆ ที่ริมฝีปากตัวเองสองสามครั้ง ซังอูเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าแล้วขยับหนี
“นายน่ะรีบมานี่ ก่อนที่ฉันจะหยุดงานประท้วง”
“บ้าไปแล้วเหรอครับ นี่มันห้องทำงานนะ”
“ไม่งั้นฉันเอาฮาร์ดดิสก์นายหนีไปนะ จุ๊บหนึ่งครั้งแล้วฉันจะส่งไฟล์ให้ครั้งละหนึ่งไฟล์”
“คนไม่เก่งคอมอย่างรุ่นพี่จะถอดฮาร์ดดิสก์ยังไงครับ”
“จริงด้วย ฉันโง่คอมนี่นา”
ซังอูเองก็หัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว ภาพที่อีกฝ่ายยิ้มกว้างเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก จนถึงตอนนี้เขาเพิ่งเคยเห็นเพียงแค่ห้าครั้งเท่านั้น แต่ดูเหมือนสาเหตุที่ทำให้ละสายตาไม่ได้จะไม่ใช่เพียงเพราะว่ามันหาดูได้ยาก
เดิมทีแจยองคิดว่าจะเลิกแกล้งแล้ว แต่เอาเข้าจริงพอเห็นซังอูย้ายตัวเองมานั่งข้างๆ ก็เกิดซนขึ้นมาอีก พอเขาเอานิ้วจิ้มเอว ซังอูก็บิดตัวหนีทันทีพลางแหวใส่ว่าทำแบบนี้ทำไม ทว่าพอจั๊กจี้เอวไปเรื่อยๆ เจ้าตัวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ซังอูหัวเราะราวกับจะขาดใจพลางใช้เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบยันท้องของแจยอง ท่าทางนั้นดูน่ารักอย่างไม่น่าเชื่อ
“อ๊า ไอ้… พอเถอะครับ พี่ ผม… เหนื่อยจริงๆ นะ”
‘อยากจับแดกแม่ง’
จู่ๆ การล้อเล่นขำๆ ก็หายวับไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอยากจับอีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าแล้วดุสักหน่อย อยากจะซักไซ้ไล่เรียงว่าใครอนุญาตให้ยิ้มแบบนั้น ยังจะยิ้มอยู่อีกเหรอ พร้อมทั้งขบกัดผิวเนื้อหนุบหนับแล้วข่มเหงแรงๆ
ทันใดนั้นแจยองก็เปลี่ยนมาจับข้อมือของซังอูไว้แน่น แล้วใช้มืออีกข้างโอบรอบเอว พอเห็นสีหน้าของเขา รอยยิ้มก็ค่อยๆ หายไปจากใบหน้าของซังอูเช่นกัน
“…”
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป จากหมวดคอเมดี้สำหรับทุกเพศทุกวัยกลายเป็นหมวดอีโรติก 18+ ณ เวลานั้นเขานึกอยากจะกลายเป็นสัตว์ให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าพวกเขาไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสุนัขสองตัว ป่านนี้คงได้นัวเนียกันเหมือนเมื่อวานแล้ว
เคร้ง!
ตอนนั้นเอง คนที่ถูกลืมไปอย่างสิ้นเชิงก็เปิดตัวอย่างอลังการ แก้วน้ำเก็บความเย็นสีส้มเรืองแสงกลิ้งหลุนๆ มาชนกับเท้าของแจยอง แจยองหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจแล้วหันไปด้านหลังช้าๆ พบกับยูนาที่ยืนชะงักงันแปลกๆ ในท่าหดไหล่
ซังอูค่อยๆ ขยับหนีออกจากเงื้อมมือ กลับไปยังที่นั่งและจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ใบหูขึ้นสี
แจยองส่งสัญญาณมือให้ยูนากลับไปนั่งที่ก่อนที่ตนจะหมุนตัวกลับมานั่งตามเดิม ไม่กี่วันก่อนก็เห็นมาถามซักไซ้ เขาจึงเปรยๆ ไว้บ้างแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมอีกฝ่ายถึงทำสีหน้าตกใจแบบนั้น เสียงคลิกเมาส์และเสียงกดคีย์บอร์ดดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศกระอักกระอ่วนอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ยูนาจะเอ่ยขึ้น
“จาง-แจ-ยอง-เรา-ลง-ไป-สูบ-บุ-หรี่-ข้าง-ล่าง-กัน-ไหม”
แจยองหยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กและลุกขึ้นโดยไม่ตอบอะไร พอเขาชี้นิ้วไปทางประตู ยูนาก็เดินลากสลิปเปอร์นำออกไปก่อนทันที แจยองลูบท้ายทอยของซังอูเบาๆ ก่อนจะตามหญิงสาวออกไป
“นอนด้วยกันแล้ว?”
ยูนาเอ่ยปากถามทันทีที่ลงมาถึงชั้น 1 ในบรรดาคนที่แจยองรู้จัก ชเวยูนาพูดจาตรงไปตรงมาไม่มีใครเกิน (แต่นั่นมันก่อนที่เขาจะได้เจอกับชูซังอู) แจยองไม่ได้รีบร้อนตอบ เขาจุดไฟที่ปลายบุหรี่แล้วสูดเข้าไปลึกๆ ยูนาพูดต่อด้วยน้ำเสียงดุดัน
“คราวก่อนบอกว่าแค่สนใจนิดหน่อย ไม่ทันไรก็ไปล่อลวงเด็กที่อ่อนต่อโลกซะแล้วหรือไง”
“พูดอะไรของมึง”
เขาไม่สามารถปล่อยคำพูดนั้นให้ผ่านไปได้ แจยองพ่นควันบุหรี่ออกมาพลางมองใบหน้าเคร่งเครียดของเพื่อนสาว ยูนาไม่ใช่คนเคร่งเครียด ออกจะแข็งกระด้างและใจร้อน แต่ค่อนข้างจะหัวโบราณในเรื่องของความรัก ดังนั้นถ้าเธอไม่ได้กำลังคบหากับใครอยู่ก็มักจะเอาแต่จมอยู่กับเรื่องราวในอดีต และตอนนี้ก็เป็นอย่างหลัง
“เด็กนั่นก็เป็นเหมือนกันเหรอ ไม่ได้เป็นไม่ใช่หรือไง”
“มึงอยู่ข้างใครกันแน่ เรื่องแบบนั้นต้องถามกูก่อนไม่ใช่หรือไง”
“มึงจะคบกับใครก็ไม่เสียหายอยู่แล้วนี่ แต่เด็กนั่นมันคนละเรื่องกัน หลังจากนี้คิดจะเอาไงต่อล่ะ”
น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูโมโห แจยองตอบกลับไปด้วยความรำคาญ
“แล้วมึงมายุ่งอะไรด้วย คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน”
ได้ยินดังนั้นยูนาก็หุบปากฉับ ดูเหมือนเจ้าตัวไม่ใช่ไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำเป็นการก้าวก่ายความสัมพันธ์ของคนอื่น ตั้งแต่รู้จักและสนิทกันมาก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ยูนาเพียงแต่สูบบุหรี่เงียบๆ อยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะพูดต่อ
“กูเป็นห่วงตั้งแต่ที่ฟังจากมึงคราวก่อนแล้ว แต่ก็คิดว่าจะไม่เข้าไปยุ่ง แต่ผ่านไปแค่ไม่กี่วันพวกมึงกลับไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว คือมึงทำตัวไร้ความรับผิดชอบเกินไปไง ไปเล่นกับเด็กมันไม่ยั้งมือแบบนี้ แล้วพอมึงทิ้งเขาไปเรียนต่อต่างประเทศ เด็กนั่นไม่แย่เอาเหรอ”
แจยองโยนบุหรี่ที่สูบไปแค่ครึ่งมวนลงพื้นแล้วใช้เท้าเหยียบ ใครเล่นใคร แล้วใครจะทิ้งใคร น่ารำคาญชะมัด นี่มันยุคโชซอนหรือไง ที่แค่นอนด้วยกันครั้งเดียวต้องรับผิดชอบไปทั้งชีวิตน่ะ
“มึงอินเกินไปปะ”
เขารู้ว่าหญิงสาวเคยคุยๆ อยู่กับคนคนหนึ่ง เธอหลงคนคนนั้นมากจนถูกจูงจมูกเสียเต็มที่ ก่อนจะจบกันไปแบบไม่สวย และมันทำให้ยูนายังคงเสียใจมาจนถึงตอนนี้ก็ครึ่งปีแล้ว แต่นั่นก็เป็นเรื่องของเธอ และเขาไม่คิดจะปล่อยให้เธอเข้ามาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของคนอื่น
“แค่เพราะมึงเลือกคบแต่คนเลวๆ เลยคิดว่าคนทั้งโลกจะเป็นแบบนั้นหมดหรือไง”
“พูดได้ดีนี่ เออ กูโดนนังสารเลวนั่นทำไว้เจ็บแสบมาก แล้วสิ่งที่มึงกำลังทำกับเด็กนั่นมันต่างกันตรงไหนล่ะ”
“แล้วทำไมกูต้องอธิบายเรื่องพวกนั้นให้มึงฟังด้วยวะ ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางก็อย่ามาพูดพล่อยๆ”
เส้นผมที่ถูกกัดสีจนกลายเป็นสีทองปลิวสยายไปตามสายลม ยูนาทำสีหน้าเศร้าหมองราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง
“สุดท้ายแล้วมึงก็ต้องไปไง สถานการณ์เหมือนกันขนาดนี้จะไม่ให้กูสนใจได้ยังไง”
แจยองหยิบบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาคาบโดยไม่ตอบอะไร ความอึดอัดใจแผ่ขยายอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจจนรู้สึกระคายเคือง ดูเหมือนว่ายูนาจะไปกดสวิตช์อะไรที่ไม่ควรเข้าแล้ว
[1] ไบต์ (Byte) หน่วยของข้อมูลที่เป็นเลขฐานสองจำนวน 8 หลัก หรือ 8 บิต (Bit) ใช้แทนข้อมูลที่เป็นตัวอักษร ตัวเลข หรือสัญลักษณ์ต่าง ๆ 1 ตัวอักษร นับเป็น 1 ไบต์
[2] แคชไอเทม ไอเทมในเกมที่ต้องเสียเงินซื้อ
YOU MAY ALSO LIKE
