Semantic Error ลอจิกของคุณมีปัญหานะครับ - บทที่ 64 Yellow #6
ริมฝีปากของทั้งสองต่างดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้วโดยไม่ต้องให้ใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน พวกเขาจูบกันพลางเดินขึ้นบันได ทำให้ไฟบนเพดานที่เคยมืดมิดส่องสว่างขึ้น
“แฮ่ก... เร็วๆ”
ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่แจยองกลับผลักซังอูเข้ากับกำแพงอีกครั้งแล้วตามไปกดจูบ ซังอูที่ยังไม่ได้เตรียมความพร้อมดูดิบเถื่อนเป็นพิเศษ และนั่นทำให้อีกฝ่ายดูยั่วยวน ใจหนึ่งเขาก็อยากรีบไปให้ถึงห้องไวๆ แต่อีกใจก็อยากจัดการอีกฝ่ายเสียตรงนี้ สองความต้องการนั้นปะทะกัน
ด้วยเหตุนั้นกว่าจะขึ้นมาจนถึงชั้นสี่ได้จึงใช้เวลาพอสมควร แม้อุตส่าห์ขึ้นมาถึงแล้ว แต่ระหว่างที่ปลดล็อกประตูก็อดใจไม่ไหว จึงเสียเวลาไปกับการยืนจูบกันหน้าประตูอีกครู่ใหญ่
จากนั้นเมื่อเข้ามาในห้องที่มืดสนิท ทั้งคู่ก็ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที ซังอูดันแจยองให้นอนลงแล้วปีนขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเขา ทิ้งร่างกายช่วงบนลงมาทาบทับ กอบกุมแก้มแล้วจิกกลุ่มผมพร้อมกับดึงเข้ามาประกบจูบ เตียงที่เคยเรียบตึงราวกับเตียงผ่าตัดในคราวก่อน วันนี้กลับยับยู่ยี่ ขนที่หลังคอของแจยองลุกชันด้วยความตื่นเต้น
ซังอูดูดดึงลำคอและใบหูของแจยองตามอำเภอใจขณะที่ยังคงคร่อมอยู่บนร่างของเขา แจยองรับการเล้าโลมจากคนด้านบนพลางลูบไล้ร่างกายที่ร้อนรุ่มนั้นไปด้วย ปลายนิ้วทำหน้าที่เหมือนดวงตาไล่สำรวจภาพซิลลูเอทที่ดูดีในทัศนวิสัยที่มืดมิดตรงหน้า มือของแจยองเลื่อนขึ้นไปที่ลำคอเรียบลื่น ลูบลงไปยังแผ่นหลังที่มีกล้ามเนื้อจับจองพื้นที่และลงไปโอบเอวที่ไร้ไขมันส่วนเกิน บีบนวดบั้นท้ายผ่านเนื้อผ้าแข็งๆ ของกางเกงยีนส์แล้วลูบไปถึงต้นขาแน่น มือไต่ขึ้นไปที่ขาด้านในแล้วหยุดอยู่ที่หว่างขา
“อา…”
คนด้านบนครางเสียงต่ำขณะที่ยังคงงับใบหูของแจยองอยู่ เพียงใช้มือสัมผัสผ่านเนื้อผ้าหนาเท่านั้น แต่มันกลับแข็งขืนจนเห็นเป็นรูปร่าง นั่นเป็นหลักฐานว่าอีกฝ่ายก็กำลังมีอารมณ์มากพอกัน แจยองหยอกเย้าด้วยการกำส่วนนั้นไว้แน่น ก่อนจะปลดหัวเข็มขัดออกด้วยปรารถนาที่จะมองเจ้าสิ่งนั้นด้วยสองตาของตัวเอง
เมื่อแจยองดึงกางเกงลงแล้วเลื่อนมือไปที่กางเกงชั้นใน ซังอูก็โอบรอบคอของแจยองและฝังใบหน้ากับต้นคอ แจยองใช้มือหนึ่งลูบคลำร่องก้น อีกข้างรูดรั้งส่วนกลางลำตัวของอีกฝ่ายขึ้นลงอย่างนุ่มนวล ซังอูบดเบียดและบิดเร่าร่างกายเงียบๆ ทั้งยังคว้าเสื้อของแจยองแล้วดึงรั้งอย่างแรงจนเผยให้เห็นไหล่ลาดกว่าครึ่ง
แจยองกอดซังอูแล้วพลิกตัว คนที่ถูกพลิกไปด้านล่างพลันเผยสีหน้าตกใจ หลังจากดึงกางเกงของอีกฝ่ายลงไปอยู่ที่ต้นขา เขาก็มองบ็อกเซอร์ที่ด้านหน้าเปียกชุ่มเงียบๆ รู้สึกถึงความขัดแย้งภายในใจชั่วครู่ ก่อนจะถดตัวลงไปแตะริมฝีปากเข้ากับส่วนที่กำลังโป่งนูน ซังอูตกใจจนยกไหล่ขึ้น แต่แจยองไม่สนใจ และกดลิ้นลงบนเนื้อผ้าที่บางจนเห็นสีแดงจางๆ
“เดี๋ยวครับ ผะ...ผมขออาบน้ำก่อน”
ซังอูทำท่าจะลุกขึ้น แจยองจึงกดให้นอนลงตามเดิม พอดึงกางเกงในของเจ้าตัวลงก็พบกับแก่นกายชูชันที่ไม่มีทางเข้าไปในปากเข้าได้หมด
‘เกิดมาก็ไม่คิดมาก่อนว่าจะต้องมาอมค*ยของคนอื่น’
ถึงจะบ่นพึมพำอยู่ในใจ แต่ในขณะเดียวกันแจยองก็อ้าปากครอบส่วนนั้น
“อ๊ะ…”
แจยองหน้ามืดตามัวเสียจนแม้แต่รสเค็มและรสชาติที่ไม่น่าพิสมัยก็ไม่เป็นอุปสรรค ภาพที่มองผ่านความกระสันปัดเป่าความรู้สึกต่อต้านออกไปจนสะอาดเอี่ยม ทำให้แก่นกายของซังอูไม่ได้ดูน่ารังเกียจ ด้วยเหตุนั้นเขาจึงดูดเลียราวกับกินไอศกรีมแสนอร่อยด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า
“อ่า… อึก...”
เขาใช้มือช่วยกระตุ้นถุงอัณฑะ ใช้ลิ้นโลมเลียแท่งเนื้อที่ตั้งตระหง่าน พอเขาสะกิดส่วนปลายด้วยฟันคม อีกฝ่ายก็เอื้อมมือมาดึงทึ้งเส้นผมด้านหลังของเขาทันที
เพราะมีเหมือนกันจึงรู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะรู้สึกดี ยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่แค่ซังอูที่ศึกษามา แจยองเองก็เตรียมพร้อมมาทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ และทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง เขาเกร็งปลายลิ้นปลุกเร้าไปตามท่อนเนื้อ ห่อปากโอบรัดส่วนหัว ใช้ลิ้นปรนเปรอส่วนปลายอย่างนุ่มนวล กลืนกินเข้าไปลึกๆ แล้วดูดอย่างแรง อีกทั้งในระหว่างนั้นยังลืมตามองอีกฝ่ายไปด้วย
ซังอูมองมาที่เขาด้วยตาที่ปรือเปิดเพียงครึ่งเดียว สายตานั้นแปดเปื้อนด้วยความสุขสมและทรมาน แจยองรู้ดีว่าอีกฝ่ายเห็นตนในสภาพแบบไหน และเขาก็ตั้งใจให้มันเป็นเช่นนั้น เขาจงใจกะพริบตาช้าๆ แล้วแลบลิ้นออกมา ทันใดนั้นมือที่กำเส้นผมของเขาไว้ก็ออกแรงยิ่งขึ้น สัมผัสหยาบกระด้างลูบไล้แก้มราวกับจะตบหน้ากัน จากนั้นอีกฝ่ายก็ทำท่าจะเลื่อนมือมาปิดตาของเขา แจยองจึงปัดมือนั้นออก
เมื่อคิดว่าถึงเวลาแล้ว แจยองก็เร่งความเร็วขึ้นพร้อมกับสบตากับซังอูไปด้วย เขารับแก่นกายเข้ามาเต็มโพรงปากแล้วห่อริมฝีปากรัดไว้แน่นพลางขยับขึ้นลง ทันใดนั้นเสียงครางกระเส่าก็ดังขึ้น
“อ๊ะ แม่ง… มัน อื้อ…”
ทั้งที่คนที่ถูกกระตุ้นคืออีกฝ่าย แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงร้อนรุ่มใจแบบนี้ เขารู้สึกได้ว่าสิ่งที่อยู่ในกางเกงชั้นในกำลังโป่งพองราวกับจะระเบิด มือข้างหนึ่งของแจยองจับประสานเข้ากับมือของซังอู ในขณะที่อีกข้างหนึ่งจับต้นขาของอีกฝ่ายไว้แน่น พอเขาขยับขึ้นลงทั้งอย่างนั้น ซังอูก็ชันเข่าขึ้นแล้วสวนสะโพกเข้ามาทันที
“ไปฝึก… มาจากไหนครับ”
‘พูดจาไร้สาระอีกแล้ว ไอ้เด็กช่างจินตนาการนี่’
การเคลื่อนไหวของซังอูรุนแรงขึ้น อีกฝ่ายขยุ้มผมของเขา และในที่สุดก็เริ่มขยับเอว ทำให้ส่วนปลายที่หลั่งของเหลวซึ่งมีรสเค็มเล็กน้อยกระแทกเข้ากับเพดานปากของเขาอย่างแรง ซังอูที่ตื่นไปหมดทั้งตัวไม่มีความเขินอายอีกต่อไป แจยองอดทนจับมืออีกฝ่ายไว้แน่นแม้กระดูกเชิงกรานของฝ่ายนั้นจะกระแทกเข้ากับคางของตนอย่างแรง
ยิ่งซังอูขยับรุนแรงมากเท่าไร แจยองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนจะตายมากเท่านั้น ท่อนล่างของเขาเองก็พลอยขยับขึ้นลงตามไปด้วย ตอนนี้เขาอยากทำมากจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว มือที่อยู่ที่ต้นขาของซังอูอยู่เพิ่มแรงจับโดยอัตโนมัติ เลือดของเขาเดือดพล่านไปทั้งตัว
ในตอนนั้นเอง การเคลื่อนไหวที่รุนแรงก็หยุดลง เสียงครางดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นคาวที่ฟุ้งกระจายในปาก แจยองกลืนหลักฐานการปลดปล่อยที่ซังอูทิ้งไว้ในปากของตนลงไปพร้อมกับน้ำลายที่ค้างอยู่แล้วยกร่างกายท่อนบนขึ้น
ซังอูหอบหายใจพลางใช้แขนปิดตา แจยองพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย ดึงแขนออกแล้วป้อนจูบให้ ริมฝีปากที่เปียกชุ่มกดจูบค้างไว้ครู่หนึ่งก่อนจะผละออก ซังอูมองมาที่เขาด้วยสีหน้ายุ่งๆ
“ทำไม… ทำไมถึงได้เชี่ยวชาญไปหมดแบบนั้นล่ะครับ”
“เกิดมาเพิ่งเคยลองทำครั้งแรก”
“โกหก”
“นายศึกษาเป็นอยู่คนเดียวหรือไง ฉันก็ศึกษามาเหมือนกันน่า”
เขามองใบหน้าที่ทั้งเหนื่อยอ่อนและขวยเขินพลางขยับมือวุ่นวาย แม้จะสายไปหน่อย แต่แจยองก็ถอดรองเท้าแล้วโยนทิ้งไป ก่อนจะถอดรองเท้าผ้าใบของซังอูด้วย ทว่าพอดึงกางเกงของตัวเองลงแล้วขยับท่อนล่างเข้าไปแนบชิดกับอีกคนอย่างไม่คิดอะไร แจยองถึงได้ตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาได้
“โอ๊ย เชี่ยเอ๊ย”
เขาหลับตาแน่นแล้วใช้ฝ่ามือลูบใบหน้า เขาแล่นมาที่นี่ด้วยความต้องการที่ครอบงำจึงไม่ได้เอาอะไรมาสักอย่าง ถ้าจะออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อคงกินเวลาไปอีกสิบห้านาที ในระหว่างนั้นชูซังอูต้องไปอาบน้ำแน่ๆ พอเขากลับมาอีกฝ่ายก็คงจะหมดอารมณ์ไปแล้ว ถ้าจะขอให้ทำๆ ไปเลย เจ้าตัวก็คงไม่ยอมแน่ๆ ถึงจะน่าหงุดแต่คงมีแต่ต้องไป ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ทว่าพอแจยองลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าซังอูกำลังยืนอยู่ อีกฝ่ายหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากลิ้นชักที่โต๊ะแล้วโยนลงบนเตียง
“...”
แจยองทอดสายตามองกล่องขนาดเล็กกับหลอดลายหัวใจ พอเห็นว่าบนกล่องมีคำว่า ‘ใหญ่พิเศษХL’ เด่นสะดุดตา เขาก็กระตุกยิ้มออกมา ไม่มีทางที่เขาจะอารมณ์ไม่ดี แม้จะไม่ใช่แบรนด์โปรด แต่เขาคิดว่าตั้งแต่วันนี้ไปเขาคงจะเริ่มชอบมันแล้วและฉีกซองออก
“มานี่สิ”
ซังอูเดินมานั่งลงข้างๆ ตามที่บอก เขาสวมถุงยางลงบนแก่นกายที่เปียกแฉะด้วยของเหลวที่หลั่งออกมารวมถึงที่นิ้ว หลังจากนั้นก็ชโลมเจลจนเยิ้ม เขาดันอีกฝ่ายให้นอนลง ก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นพลางเลื่อนมือไปที่ร่องก้น ในขณะที่ซังอูนั้น จากที่ตอนแรกแววตาฉายความหวาดกลัว มาตอนนี้กลับไม่ปฏิเสธแล้ว บนใบหน้าที่สว่างขึ้นด้วยแสงสลัวที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างนั้นเผยให้เห็นแม้กระทั่งความคาดหวัง
เขาขยับร่างกายเข้าไปชิดกับท่อนล่างของอีกฝ่ายและแหวกบั้นท้ายออก ซังอูสบถเบาๆ พลางหันหน้าหนี พอเห็นช่องทางหลังเปิดรับนิ้วเข้าไป ท่อนเอ็นของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
‘ใจเย็นไว้ จะทำให้บาดเจ็บไม่ได้’
เขาจับเข่าของซังอูไว้แน่นแล้วค่อยๆ ขยับนิ้ว ข้างในนั้นยังคงบีบรัดแน่นเหมือนคราวก่อนไม่มีผิด เขาบีบเจลลงไปเพิ่มและสำรวจภายในอย่างระมัดระวังพลางขยายรอยจีบจนตึง เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าต้องสัมผัสตรงไหนอีกฝ่ายถึงจะรู้สึกดี พอเฉียดผ่านจุดนั้น บริเวณสะโพกก็สะดุ้งอย่างที่คาดไว้ นิ้วเท้าของอีกฝ่ายจิกเกร็ง
แจยองโน้มร่างกายท่อนบนลงไปทาบทับหน้าอกของซังอูพลางสบตาอีกฝ่ายแล้วกางนิ้วออก เมื่อเขาเริ่มแทงเข้าออกอย่างตรงไปตรงมายิ่งขึ้นและลูบคลำเบาๆ ซังอูก็หลับตาแน่น สัมผัสจากปลายนิ้วที่กดเข้าไปซ้ำๆ ทำให้แก่นกายที่เคยสงบนิ่งค่อยๆ ผงาดขึ้นจนทิ่มกับหน้าท้อง
“พี่ครับ”
แจยองเอาแต่สอดใส่นิ้วเข้าไปโดยไม่พูดอะไร ภายในปากแห้งผาก ความปรารถนาที่สะกดกลั้นมาตลอดทำให้เขารู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า แต่เวลานี้เขายังต้องอดทนไว้ก่อน
“พี่แจยอง…”
ผลลัพธ์ที่ตามมาคือท่อนเนื้อสุขภาพดีที่กำลังตั้งตระหง่านของซังอูพ่นเมือกลื่นออกมาอย่างต่อเนื่อง นิ้วมือของอีกฝ่ายปัดป่ายอกของแจยอง และกระตุกเสื้อยืดอย่างเร่งร้อน
“อย่าเอาแต่ลูบสิครับ… รีบ...”
“ทำไมล่ะ อยากให้ทำยังไงเหรอ”
น้ำเสียงแหบพร่านั้นไม่ได้มีความสบายใจเลยแม้แต่น้อย ซังอูลืมตาโพลง ดวงตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและขุ่นเคือง อีกฝ่ายดึงคอเสื้อของแจยองเข้าไปใกล้ก่อนจะพูด
“ในเวลาแบบนี้ยังจะมาล้อเล่นอีกเหรอครับ”
“...”
“แม่ง…เอ๊ย บอกให้…ทำเร็วๆ ไง”
แม้ไม่ได้คาดหวังถึงคำพูดอย่าง ‘ช่วยเอาค*ยอันใหญ่ของพี่ใส่เข้ามาในรูผมทีเถอะครับ’ อะไรทำนองนั้น แต่การแสดงท่าทีหงุดหงิดรำคาญใจแบบนั้นออกมาก็ออกจะเกินไปหน่อย แม้ใจจะอยากแกล้งอย่างไร แต่ความใคร่ต้องมาก่อน (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
‘ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว’
เขากลั้นใจถอนนิ้วออกมา ใช้สองมือแยกก้อนเนื้อสองก้อนออกกว้าง แล้วขยับร่างกายท่อนล่าง กดแทรกตัวตนเข้าไปในช่องทางที่ยังไม่หุบดี
“ฮึก...”
ซังอูนิ่วหน้า ร่างกายสั่นเทา แจยองทิ้งน้ำหนักลงบนตัวของอีกฝ่ายพลางโอบกอดไหล่เนียน ยังเข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนจะเสร็จแล้ว ด้วยเหตุนั้นเขาจึงต้องรออยู่ครู่หนึ่ง ไม่อาจขยับได้ทันที
ถ้าครั้งนี้ยังพลาดอีก ต่อให้อธิบายว่าตนไม่ใช่พวกนกกระจอกไม่ทันกินน้ำ แต่เป็นแบบนี้แค่กับนายคนเดียว อีกฝ่ายก็คงไม่เชื่อ แจยองตั้งมั่นว่าตนจะต้องไม่ได้ฟังคำว่า ‘ทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะครับ’ เหมือนคราวที่แล้วอีก พลางดันแก่นกายเข้าไปทีละนิด
“นี่… ภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศชั่วคราวมันเป็นยังไงนะ ไหนลองพูดอีกทีสิ”
“อื้ออ ไม่รู้…”
ในสถานการณ์ที่ร่างกายถูกปลุกเร้าเช่นนี้ ใบหน้าของซังอูที่นอนอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยช่างอันตรายจริงๆ ทั้งการกะพริบตา การเผยอปาก การใช้นิ้วมือที่อ่อนแรงสัมผัสปลายจมูกของเขา ทุกอย่างล้วนดูเหมือนซังอูตั้งใจยั่วยวนเขา แจยองเพิ่งได้ถอดเสื้อที่ชื้นเหงื่อจนแนบกับผิวของอีกฝ่ายออก เมื่อผิวเปลือยขาวซีดปรากฏสู่สายตา ภาพตรงหน้าก็ดูพร่ามัวไปหมด เขากกกอดกายอุ่นแล้วสวนสะโพกอย่างแรงแทงเข้าไปจนสุดโคน
ซังอูสูดหายใจและใช้ฝ่ามือปิดปาก แจยองเอามือนั้นออกและจับยึดข้อมืออีกฝ่ายไว้ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปโพรงปากเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายกัดปากได้ จากนั้นก็เริ่มขยับเอวอีกครั้ง ในตอนแรกมันดำเนินไปอย่างช้าๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง สี่ครั้ง และในระหว่างที่ขยับตัวเข้าออกอย่างเนิบนาบอยู่นั้น เขาก็งัดสะโพกขึ้นอย่างแรงเพื่อให้โดนจุดนั้นของซังอู
“อ๊า!”
จากนั้นอีกฝ่ายก็หลับตาแน่นแล้วหันหน้าหนีไปด้านข้างในทันใด
“ซังอูยา”
“...”
“ชูซังอู มองฉันสิ”
“...”
“งั้นฉันกลับนะ”
ได้ยินดังนั้นซังอูก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อยและประสานสายตากัน แจยองปล่อยข้อมือที่จับไว้แน่น แล้วเสยผมของคนใต้ร่างซึ่งเปียกชื้นด้วยเหงื่อไปด้านหลัง ใบหน้าที่แต่เดิมก็น่ารักอยู่แล้ว พอเปิดหน้าผากขึ้นแบบนี้ยิ่งดูน่าหลงใหล เขานึกโล่งใจที่นอกจากตัวเองแล้ว ไม่มีใครได้เห็นมุมนี้ของชูซังอู
“ซังอูยา กอด…ฉันหน่อยสิ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ซังอูเบิกตากว้างราวกับได้ยินเรื่องที่คาดไม่ถึง อีกฝ่ายลังเลก่อนจะวาดแขนโอบรอบลำคอของแจยอง แจยองบดเบียดร่างกายให้แนบชิดกันยิ่งกว่าเดิมก่อนจะกระซิบบอก
“จูบด้วย”
ซังอูเชื่อฟังเป็นอย่างดีและประกบริมฝีปากเข้ามา แจยองเริ่มขยับส่วนล่างที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ อีกครั้ง คราวนี้เขาขยับอย่างเนิบนาบต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาอดทนมานานเกินไป แจยองพุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับรถไฟที่เมื่อได้เร่งความเร็วแล้วก็ยากที่จะหยุด
ลมหายใจหนักหน่วงแทรกตัวลอดไรฟันออกมาทุกครั้งที่ขยับกาย ลูกอัณฑะสัมผัสกับบั้นท้ายจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพั่บพั่บอย่างชัดเจน ทุกครั้งที่แจยองดันกายเข้าไป ร่างกายของซังอูจะสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความเร็วเพิ่มขึ้นทีละน้อยๆ เมื่อความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้นครั้งหนึ่งแล้ว เขาก็ควบคุมมันไม่ได้อีกต่อไป
#7
ร่างกายของซังอูซื่อตรงเหมือนกับนิสัยของเจ้าตัว เมื่อถูกกระตุ้นร่างกายก็ตอบรับทันที ทั้งนิ้วมือที่กดอยู่บนแผ่นหลัง วงแขนที่โอบรัดรอบลำคอ เสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่ออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของปอด และภายในที่ตอดรัดคับแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นรางวัลที่น่าหลงใหลสำหรับแจยอง ร่างกายอันแสนอ่อนไหวสั่นระริกและมีปฏิกิริยาทุกครั้งที่เขากระแทกแก่นกายเข้าไป แทนที่จะจูบ อีกฝ่ายกลับได้แต่กัดนิ้วของแจยอง เสียงครางที่กลั้นไว้หลุดออกมาเป็นระยะ
“ฮา…ฮา...แฮ่ก...”
“ซัง…อูยา…”
“อะ อ๊า… ฮึกกก...”
“เจ็บเหรอ ไม่ได้เจ็บใช่ไหม”
แจยองเอาขาของอีกคนพาดไว้บนไหล่และจับไว้ให้แน่น จากนั้นยกสะโพกให้ลอยขึ้นและกระแทกขึ้นไปเน้นๆ เสียงครวญครางคล้ายเสียงกรีดร้องระเบิดออกมาเป็นเชื้อเพลิงของความใคร่ เขาขึ้นคร่อมอีกครั้งและฝั่งใบหน้าลงกับต้นคอของซังอู จากนั้นก็ดูดเลียผิวเนื้ออย่างแรง ซังอูกอดคอของแจยองไว้แน่นราวกับจะหาที่ยึดเหนี่ยวแล้วเริ่มขยับสะโพกสวน
หลังจากนั้นเขาก็ควงสะโพกให้เข้ากับจังหวะการขยับของอีกฝ่าย จากที่เคลื่อนไหวเพียงฝ่ายเดียวกลายเป็นต่างฝ่ายต่างขยับเข้าหากัน มันให้ความรู้สึกแตกต่างจากตอนที่เขาเป็นฝ่ายขยับอยู่ฝ่ายเดียว ทุกครั้งที่ตอกแก่นกายเข้าไป ซังอูก็จะขยับสวนเข้าหาอย่างคาดไม่ถึง พอถอนออกมาผนังด้านในก็จะบีบรัดแจยองไว้ อีกฝ่ายกำลังใช้ร่างกายร้องขอให้เขาเข้าไปให้ลึกและเร็วขึ้น แจยองสูญเสียท่าทีสบายๆ ไปอย่างสิ้นเชิง และปล่อยให้ร่างกายเป็นไปตามสัญชาตญาณไม่ต่างจากสัตว์
“อึกก... แฮ่ก... อา อะ อ๊า! พี่…”
และแล้วช่วงเวลาแห่งความสุขสมที่จะทำให้สติหลุดลอยก็ใกล้เข้ามา ทั้งสองเคลื่อนกายสอดประสานกันราวกับเป็นคนคนเดียวกัน ไม่ว่าจะเคลื่อนไหวเร็วขนาดไหน ซังอูก็ไล่ตามมาด้วยความเร็วเท่ากัน ตรงส่วนที่เชื่อมประสานและกระแทกกันอย่างแรงจนเกิดเสียงเฉอะแฉะนั้นราวกับเกิดการปะทะที่ร้อนแรงเหมือนเปลวเพลิง เบื้องหน้าสว่างวาบเป็นสีขาว ขณะเดียวกันริมฝีปากก็ปลดปล่อยเสียงครางที่ไม่อาจเลียนแบบได้ด้วยการแสดงออกมา
‘รู้สึก…สุดยอดเลย’
แจยองจับแก้มของซังอูที่กำลังกัดนิ้วของตนให้หันมามอง แผ่นอกที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อสั่นไหวด้วยแรงจากการโยกสะโพกของเขาและสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกาย ดวงตาที่หดเล็กมีหยาดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่ขอบตา บนลำคอขาวมีร่องรอยสีแดงที่แจยองทิ้งไว้
แม้จะตอกแก่นกายเข้าไปในช่องทางหลังของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็คอยกระซิบถามอีกฝ่ายข้างหูอย่างอ่อนโยนว่า “โอเคไหม” ซังอูส่ายศีรษะอย่างแรง
“ไม่ชอบเหรอ ไม่ดีเหรอ”
ครั้งนี้อีกฝ่ายก็ส่ายศีรษะอีกเช่นเคย เพื่อให้ได้ยินเสียงของคนใต้ร่าง เขาจึงจู่โจมเน้นย้ำไปที่จุดหนึ่งและแทงเข้าไปซ้ำๆ ไม่ปล่อยให้เจ้าตัวมีโอกาสได้พักจนกระทั่งได้ยินสิ่งที่ต้องการ
“พี่… ฮึกกก พี่… แจยอง…”
เสียงครางกระเส่านั้นฟังดูรื่นหูกว่าที่เคย ยามขยับเข้าออก ผนังด้านในดูดกลืนแก่นกายของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบและตอดรัดอย่างลุ่มหลง ราวกับมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขา ทั้งขนาดและรูปร่างลงตัวขนาดนี้ได้อย่างไรกัน พวกเขาเข้ากันได้ดีราวกับเป็นร่างกายที่มีไว้เพื่อกันและกัน แม้แต่จังหวะการขยับก็สมบูรณ์แบบ
‘เข้ากันสุดยอดไปเลย’
แจยองพุ่งทะยานขึ้นไปยังจุดสูงสุดด้วยอารมณ์มัวเมา ไม่รู้อะไรบังตาหนักหนาอีกฝ่ายถึงได้ดูน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมดไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม เขาบดเบียดแนบชิดคนใต้ร่างและจูบแก้มพร้อมกับแสดงออกด้วยร่างกายว่าฉันชอบนายจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
“ซังอูยา ซัง…อูยา”
ในสมองของเขาเต็มไปด้วยชื่อนี้ ณ ช่วงเวลานี้ชูซังอูกำลังเติมเต็มจางแจยอง เขาชอบท่าทางที่อีกฝ่ายหอบหายใจเหมือนจะขาดใจอย่างมาก และชอบฟังเสียงตอนที่อีกฝ่ายร้องเรียกเขาว่าพี่ด้วยน้ำเสียงวาบหวิวมากเช่นกัน ไม่เหมือนในยามปกติที่อีกฝ่ายดูสมบูรณ์แบบอยู่เสมอ แม้จะรู้สึกว่าอยากเสร็จพร้อมกับอีกฝ่ายเร็วๆ แต่เขาก็คิดว่าต่อให้หยุดเวลาไว้ตรงนี้ก็คงไม่เป็นไร
“รู้สึก… ยังไงบ้าง”
“ทน...ไม่ไหวแล้ว…”
ซังอูดึงทึ้งเส้นผมของแจยองด้วยสีหน้าทรมาน อีกฝ่ายถูไถปลายคางกับต้นคอของเขาแล้วเปล่งเสียงครางกระเส่าข้างหู
“พี่… อ๊ะ พี่แจยอง…”
“…ทำไม ทำไมเหรอ”
“ฮึก อืก อีกนานไหมครับ ผม… แฮ่ก ขอเสร็จก่อนได้ไหม”
ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านตั้งแต่หัวจรดเท้า ในตอนนั้นเองแจยองตอกแก่นกายเข้าไปจนมิดลำ ซังอูขบกัดใบหูของแจยองแล้วเปล่งเสียงครวญครางคล้ายการกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความสุขสมออกมา เจ้าตัวตอดรัดแจยองไว้ภายใน ทำให้สายฟ้าแห่งความรู้สึกที่ขาวโพลนผ่าลงมาตรงหน้า
ดอกไม้ไฟปะทุขึ้น ณ จุดสุดยอด ความรู้สึกเหมือนฝันที่คล้ายกับสภาพไร้แรงโน้มถ่วงโถมเข้าใส่แจยอง วินาทีนั้นเขามองไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น มีเพียงความรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวเท่านั้น ความสุขสมค่อยๆ อาบไล้แจยองตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะค่อยๆ ถูกชะล้างออกไป กราฟที่พุ่งขึ้นไปยังจุดสูงสุดค่อยๆ ร่วงลงมา พร้อมกันนั้นความรู้สึกชาที่มือและเท้าก็กลับมา
“อา… แฮ่ก...แฮ่ก...”
บริเวณอกของเสื้อยืดของแจยองที่ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ถอดออกเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเหนียวสีขาวขุ่น
ซังอูทิ้งตัวไปด้านหลัง อกของเจ้าตัวขยับขึ้นลงถี่รัวจากการออกกำลังกายอย่างดุเดือด ซังอูหลับตาแน่นทำให้หยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ที่ขอบตาไหลผ่านแก้ม แจยองทิ้งตัวทับอีกฝ่ายพลางกดจูบ
⌘W
YOU MAY ALSO LIKE
