Spirit Realm อาณาจักรวิญญาณ - ตอนที่ 514: ถูกแช่แข็งจนตาย?

ตอนที่ 514: ถูกแช่แข็งจนตาย?

“ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง! หึ่ง… หึ่ง หึ่ง…”

เสียงระฆังต ่าดังเป็นจังหวะจากเหรียญที่ลั่วเฉิน ซ่งถิงอวี้
ตู้เซี่ยงหยางและคนอื่นครอบครอง
มันกระตุกจนส่งผลให้ทุกคนหลุดจากการทำสมาธิโดยใช้หินวิญญาณ
เพื่อฟื้นฟูพลัง มันทำให้ทุกคนตึงเครียดทันที

“ใครบางคนกำลังมาหาพวกเรา!”
ตู้เซี่ยงหยางตะโกนขณะสัมผัสเหรียญที่เอว
“พวกมันกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
แต่ข้าบอกไม่ได้ว่าพวกมันเป็นใคร!”

“ไม่ใช่ทั้งคนป่าตะวันออกหรือเยี่ยอี้เฮ่าหรือคนอื่นเลย”
ลั่วเฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึม “แล้วจะเป็นใครอื่นล่ะ?”

ถึงตรงนี้ พวกเขาทุกคนอยู่ห่างจากฉินเลี่ยหนึ่งร้อยเมตร

พลังเย็นที่ก่อตัวเป็นหมอกสีขาวหนาแน่นห้อมล้อมตำแหน่งของเขาเอำไว้

ชั้นน ้าแข็งหนาปกคลุมร่างกายของเขา ยิ่งไปกว่านั้น
กองหิมะยังปกคลุมเขาด้วย

เมื่อมองครั้งแรก เขาคล้ายคนป่าขาวและแดงที่ถูกแช่แข็งจนตาย
ไม่มีสัญญาณว่าเขามีชีวิตอย่างเห็นได้ชัด

แต่ว่า ไม่มีสหายคนไหนของเขากล้าเข้าใกล้

“ข้าหวังว่ามันจะไม่ใช่คนป่าตะวันออก” เสวี้ยโม่เหยียนกล่าว
สีหน้าของนางเคร่งขรึม

“ข้าจะไปตรวจสอบดู”
ซ่งถิงอวี้ก้าวเท้าเดินไปที่ริมยอดเขาขณะมองลงไปที่พื้นที่รอบ ๆ

เหรียญของเก้ากองกำลังใหญ่ระดับเงินอยู่ในระยะอย่างเห็นได้ชัด
เพราะเหรียญดังขึ้น

มันหมายความว่าคนอื่นที่มีเหรียญอยู่ภายในรัศมีห้าสิบกิโลเมตรจาก
พวกเขาแล้ว

ถ้ามีคนมองลงมาจากจุดที่สูงกว่า
มันง่ายมากที่จะเห็นการเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย แต่ว่า
ใครก็ตามที่อยู่ข้างนอกนั่นจะถูกปกปิดอย่างแนบเนียนขณะเข้ามาใกล้
พวกมันเคลื่อนผ่านป่าด้านล่าง
ใช้ใบไม้เยือกแข็งและหิมะหนาบดบังเพื่อป้องกันไม่ให้ซ่งถิงอวี้จับจ้องพ
วกมันได้

หลังจากผ่านไปสักพัก ซ่งถิงอวี้ส่ายหน้าด้วยความขุ่นเคือง
“ข้ามองไม่เห็นใครเลย”

“ไม่มีทางที่จะมองเห็นหรอก” เสี่ยจิงเสวียนกล่าวอย่างสงบ
“คนที่กำลังเข้าใกล้พวกเรามาจากนิกายเฮยวู”

“เจ้ามั่นใจได้ยังไง?” ลั่วเฉินถาม แม้จะตกตะลึงแต่ก็ยังเคลือบแคลงใจ

“เหรียญสำนักสังหารไม่มีการตอบสนองอย่างแรงกล้า”
เสี่ยจิงเสวียนนิ่งสักพัก จากนั้นกล่าวต่อว่า

“คนของนิกายเฮยวูไม่ได้สังหารผู้ฝึกยุทธ์สำนักสังหาร อีกด้าน
คนป่าตะวันออก…

“ตอนพวกเราเผชิญหน้ากับคนป่าตะวันออกครั้งแรก
เหรียญสำนักสังหารของฉู่หลีตอบสนองแรงกล้า
นี่หมายความว่าพวกมันสังหารผู้ฝึกยุทธ์สำนักสังหารไปเป็นจำนวนมา
กก่อนจะชิงเหรียญมา”

“เหมือนจะเป็นเช่นนั้น”
ตู้เซี่ยงหยางกล่าวขณะตรวจสอบเหรียญแล้วตระหนักได้ว่าน่างพูดถูก

“นิกายเฮยวู เหรอ…” ซ่งถิงอวี้เม้มริมฝีปากขณะใคร่ครวญ
หลังจากนั้น ใบหน้าของนางสงบนิ่งขณะกล่าวว่า
“บางทีพวกเราควรจะไปพบพวกเขาและสองกองกำลังที่เหลือ”

ใบหน้าของตู้เซี่ยงหยางและลั่วเฉินบิดเบี้ยวด้วยความประหลาดใจ

เสวี้ยโม่เหยียนและฮันเชียนเชียนเพียงขมวดคิ้วเป็นนัยออกมา

ตู้เซี่ยงหยางถอนหายใจ จากนั้นทำหน้าตาบูดบึ้ง “จะต้องมีคนป่าขาว
แดงและดำนับร้อยรวมตัวอยู่ในดินแดนฝังเทพ พวกเราในตอนนี้
ต่อให้พวกเราหาตำแหน่งได้ พวกเราก็เข้าไปโดยบุ่มบ่ามไม่ได้”

“นิกายเฮยวู สามตระกูลใหญ่
สำนักเทียนชี่และขุนเขาว่านโช่วรวมตัวกันก่อตั้งเป็นกองกำลังแก่กล้า
ข้าเกรงว่าพวกเขาอาจจะไม่อยากร่วมมือกับพวกเรา”
ดวงตางดงามของซ่งถิงอวี้ทอประกาย

“พวกเราควรรอให้พวกเขามาถึงเพื่อดูว่าพวกเขาจะพูดอะไรดีไหม?”
ตู้เซี่ยงหยางแนะนำ

“ถ้าพวกเขาประสงค์ร้าย พวกเราจะรับมือพวกเขาได้อย่างไร?”
ฮันเชียนเชียนถาม “หวงชูลี่เจ้าเล่ห์เพทุบาย ย่อมรับมือไม่ง่ายแน่”

“พวกเราก็ใช่ว่าจะกระจอกเสียหน่อย!” ลั่วเฉินพ่นลมออกจมูก

“พวกเขามีเยี่ยอี้เฮ่า หวงชูลี่ เฝิงอี้โหยว
อวี้เหมินและผู้สืบทอดของสามตระกูลใหญ่”
เสวี้ยโม่เหยียนกล่าวพลางขมวดคิ้ว
“ความสามารถการต่อสู้ภาพรวมของพวกเขา… เหนือกว่าพวกเรา”

ทุกคนมองไปที่ฉินเลี่ยโดยไม่ได้ตั้งใจ

ฉินเลี่ยคือเหตุผลเดียวที่พวกเขาได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัดตอนต่อสู้กับ
คนอื่นในดินแดนอสนีบาตต้องห้าม

แต่ว่า ตอนนี้…

ฉินเลี่ยไม่อยู่ในสภาพที่จะต่อสู้ได้พร้อม
พวกเขาเสียการติดต่อกับฉู่หลีไปแล้วด้วย
พวกเขาในตอนนี้อ่อนแอกว่าสามกองกำลังที่ผนึกกำลังกันอย่างเห็นไ
ด้ชัด

ถ้าทั้งสองฝั่งสู้กันจริง
มีโอกาสมากที่กลุ่มของฉินเลี่ยจะลงเอยด้วยการเป็นฝ่ายอ่อนแอกว่าแ
ละตายในที่สุด

“ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะเผชิญหน้ากับพวกเขา!”
ตู้เซี่ยงหยางกล่าวขณะรีบรวบรวมไหวพริบ

ถึงแม้เดิมทีนางอยากพยายามเจรจากับอีกกลุ่ม
แต่ซ่งถิงอวี้ก็พยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวแล้วกล่าวว่า
“พวกเราซ่อนตัวไหม?”

“แล้วฉินเลี่ยล่ะ?” เสี่ยจิงเสวียนขัด

ทุกคนแข็งทื่อ

ฉินเลี่ยยังปกคลุมด้วยชั้นน ้าแข็งหนาและหิมะ

ที่ตั้งของเขาแผ่หมอกสีขาวเย็นเยือกไปถึงกระดูกที่ทำให้พวกเขาทุกค
นถอยห่าง

ถ้าพวกเขาอยากไปซ่อน แล้วพวกเขาจะพาฉินเลี่ยไปด้วยอย่างไร?

“ถ้าพวกเราปรารถนาที่จะหลบนิกายเฮยวูและกองกำลังอื่น…
ดูจากสภาพของฉินเลี่ยแล้ว ข้าไม่คิดว่าพวกเรามีทางเลือก”
ตู้เซี่ยงหยางทำหน้าบึ้งตึง

คนที่เหลือในกลุ่มเงียบ
จากนั้นพยักหน้าด้วยความเข้าใจอย่างช่วยไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าสามกองกำลังที่เหลือกำลังเข้าใกล้พวกเขา
แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากรอคอยอย่างเงียบงัน

การรอคอยนี้กินเวลาสองชั่วโมง

“สวบ… สวบ… สวบ…!”

เสียงฝีเท้าย ่าผ่านหิมะหนาดังมาจากทิศทางไกลออกไปในที่สุดขณะค่
อย ๆ ใกล้เข้ามา
ทุกคนในกลุ่มของฉินเลี่ยรู้สึกวิตกทันทีขณะให้ความสนใจจากทิศทาง
ของเสียง

เพียงไม่นาน
หวงชูลี่และเยี่ยอี้เฮ่าปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับผู้ฝึกยุทธ์นิกายเฮยวู
และแล้ว ดังที่คาด
ใบหน้าคุ้นเคยของเฝิงอี้โหยวและอวี้เหมินก็ปรากฏขึ้นมาด้วยเช่นกัน

“อย่างที่พวกเราสงสัยเอาไว้เลย…” ซูเหยียนยิ้มเย็นชา “เป็นพวกเจ้า!”

“พวกเรารู้ว่าพวกเจ้าจะมาที่นี่ได้พักใหญ่แล้ว!” ซ่งถิงอวี้โต้

ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝั่งลดลงอย่างรวดเร็วจนกระทั่งหวงชูลี่
เยี่ยอี้เฮ่าและกลุ่มที่เหลือกำลังยืนอยู่ตรงหน้ากลุ่มของฉินเลี่ย

“ฉินเลี่ยอยู่ไหน?! หืม?!” เยี่ยอี้เฮ่าตะโกน
สายตาของเขากำลังค้นหาพื้นที่ ทันทีที่เขาพบคนที่กำลังตามหา
เขาหัวเราะออกมา “ฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่า! เขาถูกแช่แข็งจนตายงั้นเหรอ?
น่าสมเพช! น่าขันสิ้นดี!”

ข้างหลังซ่งถิงอวี้ ตู้เซี่ยงหยางและคนอื่น
ฉินเลี่ยนั่งบนพื้นขณะปกคลุมด้วยน ้าแข็งและชั้นหมอกสีขาวเย็น

ภาพลักษณ์ของเขาเหมือนกับคนป่าขาวและแดงที่ถูกแช่แข็งจนตาย

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” อวี้เหมินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“ฉินเลี่ยคือมังกรบ้าคลั่งในดินแดนอสนีบาตต้องห้าม
ข้าไม่คิดว่าเขาจะเป็นหนอนแช่แข็งเมื่อเข้าดินแดนเหมันต์ต้องห้าม!”

“ฉินเลี่ยคือผู้ฝึกยุทธ์ที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นกลางของพลังระดับบรรลุ!
ไม่เพียงแค่พลังของเขาไม่แข็งแกร่งเท่านั้น

พลังวิญญาณของเขาก็ไม่บริสุทธิ์และมีเพียงน้อยนิด!”
เฝิงอี้โหยวกล่าวเย้ยหยัน
“ข้าไม่รู้ว่าเขาฝึกวิชาวิญญาณอสนีบาตและอสนีแบบไหนถึงทำให้คว
บคุมอสนีบาตและอสนีในดินแดนอสนีบาตต้องห้ามได้
แต่ในดินแดนเหมันต์ต้องห้าม… ที่นี่ เขาไม่มีค่าแม้แต่นิดเดียว!”

“ฉินเลี่ยถูกแช่แข็งจนตายงั้นหรือ? สภาพนี้งั้นหรือ? คิก คิก! นั่น…
นั่นมันน่าขำเป็นบ้าเลย!” ซูเหยียนกล่าว
ความเริงร่าปรากฏบนใบหน้าขณะสัมผัสกับชัยชนะ
“ข้าเกือบจะคิดว่าเขาจะจบชีวิจด้วยมือคนอื่นในอนาคต
ข้าไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่สามารถทานทนได้ในสภาพเช่นนี้! อย่างที่คิด
ผู้ฝึกยุทธ์น่าสงสารตัวน้อยจากทวีประดับต ่ากว่าไม่มีค่าให้สนใจมากนั
ก!”

“และเขาวาดฝันที่จะนำสำนักอสูรโลหิตกลับมาสู่ความรุ่งโรจน์เหมือนเ
มื่อก่อนงั้นเหรอ?
ข้าไม่คิดว่าเขาจะถูกแช่แข็งจนตายทันทีหลังออกจากดินแดนอสนีบา
ตต้องห้าม!” เซี่ยโหยวนกล่าวด้วยรอยยิ้มเยาะเย็นชา

เมื่อเห็นฉินเลี่ยถูกปกคลุมด้วยน ้าแข็งและชั้นหิมะ
ผู้ฝึกยุทธ์ของนิกายเฮยวู สามตระกูลใหญ่
สำนักเทียนชี่และขุนเขาว่านโช่วล้วนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คนเหล่านี้ล้วนระแวดระวังฉินเลี่ยด้วยเหตุผลบางอย่าง
ชายหนุ่มคนนี้มีพื้นเพที่ไม่รู้และยังกุมความลับที่พวกเขาไม่สามารถเปิ
ดโปงได้มากเกินไป

ตอนมาถึงที่นี่
ทุกคนมีความเห็นว่าต้องโจมตีฉินเลี่ยก่อนเพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำอะไ
ร

พวกเขาคิดว่าอีกฝ่ายคือศัตรูอันดับหนึ่ง!

แต่ว่า พวกเขาไม่คิดว่าฉินเลี่ย
คนที่พวกเขาให้ความสำคัญมากจะถึงกับปกคลุมด้วยน ้าแข็งราวกับศ
พแช่แข็งแบบนี้

ถึงแม้การค้นพบนี้จะทำให้พวกเขาผิดหวัง
มันก็ยังทำให้พวกเขายินดีเช่นกัน

“เลิกพูดได้แล้ว” เยี่ยอี้เฮ่ากล่าวหลังจากหัวเราะเสร็จ
สีหน้าของเขาเย็นชาและเหี้ยมเกรียม
“ส่งน ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์มาให้พวกข้า พวกข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า
ง่าย ๆ ใช่ไหมล่ะ”

“คนป่าดำ ขาวและแดงอยู่ที่นี่ ในดินแดนเหมันต์ต้องห้าม
หากเกิดการต่อสู้ที่นี่จะต้องใช้พลังวิญญาณมหาศาล”
หวงชูลี่กล่าวอย่างสงบ สีหน้าของนางเย็นชาและมืดมน
“ไม่มีเหตุผลที่ต้องมาเสียเวลา… เบี่ยงเบน
พวกข้าไม่อยากสู้กับพวกเจ้า
ตราบใดที่พวกเจ้ามอบน ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์และหลุมศพผนึกปีศา
จให้ พวกข้าจะไปตามทาง!”

ทั้งอวี้เหมินและเฝิงอี้โหยวไม่พูดอะไร
แต่สายตาเหี้ยมเกรียมของพวกเขาเผยให้เห็นว่าเห็นด้วยกับนิกายเฮย
วูอย่างเห็นได้ชัด

“พวกข้าไม่ได้รับน ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์แม้แต่แห่งเดียว”
ตู้เซี่ยงหยางกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึงขณะอ้าแขนออก
“พวกข้ารอพวกเจ้าก็เพราะหวังจะได้ผนึกกำลังกับพวกเจ้าในดินแดนเ
หมันต์ต้องเพื่อรับมือกับคนป่าตะวันออกด้วยกัน”

“มีคนป่าตะวันออกอยู่ที่นี่ ในดินแดนเหมันต์ต้องห้าม พวกมันมีมาก
พวกมันสามัคคีและพวกมันจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อล่าพวกเราทุกคน
” ซ่งถิงอวี้กล่าวอย่างชัดเจน
“มันไม่เกี่ยวหรอกว่าเป็นพวกเจ้าหรือพวกข้า
การหลบหนีเป็นเรื่องยากทั้งสองฝ่ายหากเผชิญหน้ากับคนป่าตะวันออ

กด้วยจำนวนคนเพียงน้อยนิด
พวกเราไม่สามารถจัดการคนป่าตะวันออกได้
ต่อให้พวกพวกเรารู้ตำแหน่งของดินแดนฝังเทพ… ถ้าแยกกันตอนนี้
พวกเราก็จะไม่ได้อะไรเลย…”

ทันทีที่ซ่งถิงอวี้พูดถึงคนป่าตะวันออก
สีหน้าน่าเกลียดปรากฏบนใบหน้าของเยี่ยอี้เฮ่า
เฝิงอี้โหยวและอวี้เหมิน พวกเขาก้มหน้าเงียบ

เมื่อหยิบยกเรื่องนี้ ซ่งถิงอวี้เปลี่ยนทิศทางทิศทางความขัดแย้งได้
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าสูญเสียไปมาก พวกเจ้าสิบกว่าคนสิ้นชีพ พวกเขา…
ตายด้วยมือของคนป่าตะวันออกใช่หรือไม่?”

สีหน้าของพวกเขาน่าเกลียดกว่าเก่า

“ตราบใดที่พวกเจ้าอยู่ในดินแดนเหมันต์ต้องห้าม
ตราบใดที่พวกเราอยู่ในสุสานเทพ คนป่าตะวันออกจะไม่มีวันหยุดล่า!”
ซ่งถิงอวี้กล่าวขณะเน้นเสียง จากนั้น นางสูดหายใจเข้าแล้วกล่าวว่า
“คิดให้ดี แยกกัน พวกเราอ่อนแอ รวมกัน พวกเราแข็งแกร่ง”

หลายคนจากสามกองกำลังเงียบ
สายตาของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าคำพูดของซ่งถิงอวี้มีผลกระทบกับ
พวกเขา

แต่ว่า หวงชูลี่กลับยิ้มเย็นชาแล้วกล่าวว่า
“พวกเราอาจจะสามารถร่วมมือกันกำจัดคนป่าตะวันออกได้ แต่ว่า…
ก่อนหน้านั้น พวกเราต้องการน ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์สามแห่ง!
ขอเพียงครึ่งเดียวจากทั้งหมด! นั่นไม่ใช่ความต้องการที่มากเกินไป
ใช่หรือไม่?”

ทันทีที่พวกเขาได้ยินคำว่าน ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์ผุดขึ้นมาในการเจ
รจาต่อรอง
แสงละโมบฉายจากดวงตาของทุกคนที่ซ่งถิงอวี้เกือบจะโน้มน้าวได้สำเ
ร็จ พวกเขาทุกคนเริ่มตะโกน

“ใช่! น ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์!”

“มีหกแห่ง! ให้พวกข้าครึ่งหนึ่ง!”

“พวกข้าจะให้ความร่วมมือกับพวกเจ้าหลังจากแบ่งมาให้!”

“พวกข้าแค่ต้องการน ้าพุจิตวิญญาณสามแห่งเท่านั้น”
เยี่ยอี้เฮ่ากล่าวอย่างขุ่นเขือง “พวกข้าใจกว้างมากแล้ว
ไม่คิดอย่างนั้นรึ?”

“ไม่ พวกข้ามอบน ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์ให้แม้แต่แห่งเดียวไม่ได้”
ตู้เซี่ยงหยางเผยสีหน้าบึ้งตึงขณะอ้าแขนออกอีกครั้ง
“เพราะพวกข้าไม่ได้พวกมันมาจากดินแดนอสนีบาตต้องห้ามแม้แต่นิ
ดเดียว!”

“พวกข้าเจอเซินเหยี่ยระหว่างทาง!
มันซุ่มโจมตีพวกข้าหลายครั้งและโกรธผิดปกติ
มันบอกพวกข้าว่าพวกเจ้าคือกลุ่มสุดท้ายที่ออกจากทะเลสาบอสนีบา
ต ไม่นานหลังจากพวกเจ้าไป มันก็ระเบิด!”
สายตาเหี้ยมเกรียมของเยี่ยอี้เฮ่าทอแสงเย็นเยือกออกมา “มันพูดว่า
ไม่เพียงแค่มันไม่ได้น ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์เท่านั้น
พวกเจ้ายังได้ไปทั้งหมดอีก! และข้าไม่คิดว่ามันโกหก
พวกเจ้ามีน ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์หกแห่ง พวกข้าต้องการสามแห่ง
ถ้าพวกเจ้าไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้
อย่าโทษพวกข้าที่ต้องลงมือทำเช่นนี้!”

ทันทีที่เยี่ยอี้เฮ่ากล่าวจบ เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น ฉินเลี่ย
ผู้ที่พวกเขาคิดว่าถูกแช่แข็งจนตายไปแล้วพลันกล่าวขึ้นจากภายใน
น ้าแข็งและหิมะ

“ข้ามีน ้าพุจิตวิญญาณบริสุทธิ์! พวกมันเป็นของข้า! แล้ว
ตอนนี้พวกเจ้าจะทำยังไงล่ะ?”

“แคร้ก… คระ-แคร้ก!”

ทันทีที่ฉินเลี่ยพูด ชั้นน ้าแข็งหนาที่ปกคลุมร่างกายเอาไว้ระเบิดออก
เศษน ้าแข็งตกกระจายไปทั่วพื้น

เพียงพริบตา แก่นแท้เย็นเยือกไปถึงกระดูกกระจายจากฉินเลี่ย
มันหลอมรวมกับหมอกสีขาวเย็นและค่อย ๆ กระจายไปบริเวณรอบ ๆ

สีหน้าของเยี่ยอี้เฮ่าและคนอื่นบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง

……