กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1117.3 เซียนตำรำเด็กหนุ่มเล่มหนึ่ง

เฉินผิงอันกล่ำว “ตำมแผนกำรนั้น หวังจูไปอยู่ใต้หล้ำมืดสลัว นำงก็ไม่จ ำเป็ นต้องเฉลี่ยโชคชะตำน้ำในใต้หล้ำร่วมกับตั้นตั้นฮูหยิน ที่เป็ นผู้ดูแลโชคชะตำน้ำบนพื้นดินและสุ่ยจวินของสี่มหำสมุทรที่มีห ลี่เย่โหวเป็ นหนึ่งในนั้นอีก นำงสำมำรถเดินลงน้ำได้สองครั้ง ขึ้นหอ กว้ำนเชวี่ยก่อน เท่ำกับว่ำเป็ นกำรบันทึกชื่อลงทำเนียบที่ “ถูกต้อง ชอบธรรม” ป่ำวประกำศให้ใต้หล้ำได้รับรู ้”

“จำกนั้นค่อยลงจำกหอกว้ำนเชวี่ย ไหลตำมน้ำลงสู่มหำสมุทร ขอแค่มีคนคอยช่วยผลักดันให้อยู่ด้ำนข้ำง ควำมเป็ นไปได้ที่นำงจะ ผสำนมรรคำขอบเขตสิบสี่ก็มีสูงมำก ถึงเวลำนั้นจะได้ยึดครอง โชคชะตำน้ำของใต้หล้ำเพียงลำพัง แล้วก็สำมำรถผสำนกับมหำ มรรคำของใต้หล้ำมืดสลัว ถือโอกำสนี้ทำให้ได้รับกำรยอมรับจำกป๋ ำ ยอวี้จิง”

“ในช่วงเวลำระหว่ำงนี้ เสำหินกลำงกระแสน้ำอย่ำงหินพักมังกรที่ ต ำหนักสู้ยฉูปล่อยทิ้งว่ำงไว้นำนหลำยปี ในที่สุดก็สำมำรถเอำมำใช ้ งำนได้แล้ว”

“หวังจูสำมำรถย้อนกลับมำปกป้ องต ำหนักสุ่ยฉู ไม่ถึงขั้นทำให้ เกิดผลลัพธ ์บำงอย่ำงที่เลวร ้ำยที่สุด พูดง่ำยๆ ก็คือ นี่ก็คือกำรค้ำที่ ยุติธรรมครั้งหนึ่ง หวังจูไม่จำเป็ นต้องติดค้ำงน้ำใจใคร”

เซี่ยโก่วพูดวิจำรณ์ “ร ้อยเรียงต่อเนื่องเป็ นฉำกๆ คือฝี มือของ ส ำนักกำรทหำร”

เด็กชำยผมขำวถำมหยั่งเชิง “บรรพบุรุษอิ่นกวำน มีประโยคหนึ่ง ที่ไม่รู ้ว่ำควรจะพูดดีหรือไม่”

หำกเป็ นเวลำปกติ เฉินผิงอันคงไม่ให้โอกำสนำงได้พูดแล้วจริงๆ

เด็กชำยผมขำวเอ่ย “จะเป็ นไปได้หรือไม่ว่ำครำวก่อนที่หวังจูเป็ น ฝ่ ำยเดินเข้ำไปในร ้ำนยำสุ้ยด้วยตัวเอง อันที่จริงก็เพรำะอยำกจะให้ ท่ำนช่วยตัดสินใจแทนนำง?”

เฉินผิงอันอึ้งตะลึง ขมวดคิ้วกล่ำว “คงไม่ใช่กระมัง?”

สำหรับกำรที่หวังจูเป็ นฝ่ ำยแวะไปเยี่ยมเยือนที่ร ้ำนยำสุ้ยตรอกฉี หลงด้วยตัวเอง เขำแค่เดำได้ชั้นเดียว หวังจูเป็ นสุ่ยจวินของ มหำสมุทรบูรพำ เลื่อนเป็ นขอบเขตบินทะยำน ได้สถำนะของมังกรที่ แท้จริงกลับคืนมำอีกครั้ง ด้วยนิสัยในยำมปกติของนำงต้องไม่มีทำง ยอมสวมผ้ำแพรออกมำเดินยำมค่ำคืนอย่ำงแน่นอน จะต้องโอ้อวดให้ คนอื่นได้เห็นด้วย

และแน่นอนว่ำนี่ก็คือควำมคิดของหวังจูจริงๆ แต่ค่อนข้ำงจะเป็ น ผิวเผินภำยนอก วันนี้ไม่เหมือนวันวำน พอนำงขอบเขตสูงขึ้น วิสัยทัศน์ก็กว้ำงขวำงขึ้น มองกำรณ์ไกลได้มำกกว่ำเดิม

เซี่ยโก่วหัวเรำะร่ำ “เจ้ำขุนเขำ ไม่ต้องคิดแล้ว ต้องเป็ นแบบนี้ แน่นอน”

สตรีเข้ำใจควำมคิดของสตรีที่สุดแล้ว เดินไปถึงที่ตีนเขำกันแล้ว เฉินผิงอันกำลังจะร่ำยเวทหดย่อพื้นที่ เซี่ยโก่วดวงตำเป็ น ประกำยวำบวับ ถูมือ พลันถำมว่ำ “เฉินชิงหลิวผสำนมรรคำ ขอบเขต ถดถอยแล้วผสำนมรรคำใหม่อีกครั้ง ช่ำงน่ำสนุกเหลือเกิน เจ้ำ ขุนเขำช่วยเล่ำให้ฟังหน่อยได้หรือไม่?”

เฉินผิงอันส่ำยหน้ำ “เรื่องประเภทนี้ต่อให้จะพอเดำได้ก็ไม่อำจ พูดอย่ำงส่งเดชได้

เกี่ยวกับเส้นทำงกำรผสำนมรรคำของเฉินชิงหลิว ทั้งๆ ที่พิฆำต มังกรได้ส ำเร็จ ไฉนถึงขอบเขตถดถอยต้องอ ำพรำงร่องรอยนำนถึง สำมพันปี แล้วหวนกลับคืนมำเป็ นขอบเขตสิบสี่ใหม่อีกครั้งได้ อย่ำงไร

แม้กระทั่งเซียนกระบี่ผู้อำวุโสของกำแพงเมืองปรำณกระบี่อย่ำง ฉีถิงจี้ก็ยังสงสัยใคร่รู้เป็ นทบทวี เป็ นเหตุให้ก่อนหน้ำนี้ระหว่ำงที่มีกำร ประชุมในศำลบุ๋น ได้กลับมำเจอกับอำเหลียงอีกครั้งก็ยังต้องถำม เรื่องนี้ต่อหน้ำ

เฉินชิงหลิวที่รำกฐำนมหำมรรคำ ภูมิลำเนำชำติกำเนิดล้วน คลุมเครือไม่ชัดเจน และขั้นตอนกำรหลอมกระบี่ก็เหมือนมีไอหมอก ล้อมวน ในสำยตำของใต้หล้ำไพศำล ประหนึ่งดวงดำวที่เปล่งประกำย ขึ้นมำแล้วจู่ๆ ก็พลันดับแสง ดูเหมือนว่ำเขำจะเคยทำแค่เรื่องสองเรื่อง

ศึกพิฆำตมังกร

รับเจิ้งจวีจงเป็ นลูกศิษย์เปิดขุนเขำ

ตอนนั้นในตำหนักของกำรประชุมศำลบุ๋น เจิ้งจวีจงก็อยู่ใน เหตุกำรณ์ด้วย ดังนั้นอำเหลียงจึงให้ฉีถิงจี้ไปถำม “พี่ใหญ่ไหวเซียน” แห่งนครจักรพรรดิขำวผู้นั้นเอำเอง

อันที่จริงทั้งสองฝ่ ำยไม่ได้สนิทกัน อำเหลียงเคยแอบว่ำยน้ำลอด ทะลุน้ำตกหวงเหอไปกลำงดึก ว่ำยท่ำหมำตะกุยน้ำอย่ำงยำกลำบำก ไปตลอดทำง แล้วก็ท ำท่ำปลำหลีดีดตัวหงำยท้องครั้งแล้วครั้งเล่ำ เพื่อข้ำมผ่ำนประตูมังกร…

คำดว่ำเจิ้งจวีจงที่ไม่ว่ำจะเป็ นเรื่องแบบไหนก็ล้วนประสบพบเจอ มำหมดแล้วคงจะทนมองต่อไปไม่ไหวจริงๆ ตอนนั้นเขำที่อยู่ยอด บนสุดของประตูมังกร มองมำยังมือกระบี่เนื้อตัวมอมแมมเหมือนไก่ ตกน้ำ ถึงได้พูดชวนคุยไปสองสำมประโยค

ผลคือผ่ำนไปได้แค่ไม่กี่วันก็มีรำยงำนภูเขำสำยน้ำจำนวนนับไม่ ถ้วนที่บอกว่ำเจ้ำนครของนครจักรพรรดิขำวเชื้อเชิญอำเหลียงให้เข้ำ เมืองไปเล่นหมำกล้อมด้วยตัวเอง บ้ำงก็บอกว่ำเล่นกันไปหนึ่ง กระดำน หลำยกระดำน ยิ่งมีที่บอกว่ำเล่นกันไปหลำยร ้อยกระดำน ด้วย

ตอนนั้นอยู่ในศำลบุ๋น คงเป็ นเพรำะเจิ้งจวีจงหลีกเลี่ยงกำรพูดถึง ผู้สูงศักดิ์เพื่อเป็ นกำรให้เกียรติ แน่นอนว่ำไม่ยินดีจะแพร่งพรำยควำม จริงในเรื่องนี้แก่คนนอก โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งกับอำเหลียง

แม้เจิ้งจวีจงจะเป็ นที่ยอมรับว่ำคือบุคคลอันดับหนึ่งของวิถีมำร แต่ก็มีอยู่สองเรื่องที่ทำให้ผู้ฝึ กตนบนยอดเขำรู ้สึกไม่คำดคิด เรื่อง หนึ่งก็คือกำรเห็นแก่ควำมสัมพันธ ์เก่ำแก่อนเคำรพครูบำอำจำรย์

กวอโอ่วทิงแห่งภูเขำต้นไม้เหล็กก็คือหลักฐำน แล้วก็เพรำะปีนั้น เจิ้งจวีจงขึ้นไปบนภูเขำ กวอโอ่วทิงจึงไม่อำจลงจำกภูเขำ

อีกอย่ำงก็คือดูเหมือนเจิ้งจวีจงจะมีควำมอดทนและใจกว้ำงต่อ หลิ่วชื่อเฉิงศิษย์น้องเล็กที่เป็ นตัวก่อเรื่องมำกเป็ นพิเศษ

ปีนั้นพออำเหลียงไปถึงกำแพงเมืองปรำณกระบี่ก็มีสภำพจิตใจที่ เหมือนกับฉีถิงจี้ ต่ำงก็ค่อนข้ำงสนใจเพื่อนร่วมอำชีพในใต้หล้ำที่เวท กระบี่สูงส่ง วิถีกระบี่กว้ำงขวำงมำกเป็ นพิเศษ

เขำคือผ้ำห่มนวมผืนน้อยของเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อำวุโสนี่นำ เกือบจะได้กลำยเป็ นลูกบุญธรรมของอีกฝ่ำยแล้วนะ

ผู้ฝึกกระบี่อย่ำงพวกตำเฒ่ำต่ง เฉินจี ฉีถิงจี้ ฯลฯ ต่ำงก็ไม่สะดวก จะถำม หรืออำจจะรู ้ดีอยู่แล้วว่ำถำมไปก็ไม่ได้ค ำตอบจึงไม่ถำม

เพรำะถึงอย่ำงไรก็ดูเหมือนว่ำเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อำวุโสจะไม่เคย พูดถึงเรื่องที่อยู่นอกเหนือจำกกำแพงเมืองปรำณกระบี่มำก่อน

อำเหลียงไม่ได้เลอะเลือน หำกในใจมีข้อสงสัยก็ไม่ควรถำม หรอกหรือ

ก่อนจะกลำยเป็ นผ้ำห่มนวมผืนน้อยของเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อำวุโส ครั้งแรกที่อำเหลียงผ่ำนภูเขำห้อยหัวไปถึงกำแพงเมืองปรำณกระบี่ เรื่องแรกที่ทำก็คือเดินอำดๆ ขึ้นไปบนหัวกำแพงเมืองแล้วถำมเรื่อง หนึ่งกับเฉินชิงตู

เคยได้ยินชื่ออำเหลียงมือกระบี่แห่งใต้หล้ำไพศำลหรือไม่?

ตอนนั้นเฉินชิงตูปรำยตำมองผู้ฝึกกระบี่ตัวเตี้ยที่ขนำดเขย่งเท้ำ แล้วก็ยังสูงได้ไม่เท่ำลู่จือแล้วหัวเรำะร่วนตอบกลับไปว่ำ ข้ำรู ้จักพ่อ เจ้ำ

อำเหลียงไม่เสียแรงที่เป็ นอำเหลียง หัวเรำะเสียงดังลั่น ใช ้หมัดทุบ ฝ่ ำมือ นิสัยนี้ของท่ำนผู้อำวุโสช่ำงถูกใจข้ำนัก วันหน้ำต้องปกป้ อง ข้ำด้วยนะ

คงเป็ นเพรำะรู ้สึกว่ำรื่นเริงคนเดียวไม่สู้ให้ทุกคนมีควำมสุข ร่วมกัน อำเหลียงที่ภำยหลังดื่มเหล้ำไปก็ไม่ได้รสชำติจึงเริ่มหันไป ถำมเฉินชิงตูว่ำเคยได้ยินชื่อป๋ ำยเหย่ผู้เป็ นที่ภำคภูมิใจที่สุดในโลก มนุษย์และเผยหมิ่นแห่งเวทกระบี่หนึ่งในสำมสุดยอดของไพศำล หรือไม่…

ตอนนั้นเฉินชิงตูเพียงแค่เอำสองมือไพล่หลัง ก้ำวเดินไปบนหัว ก ำแพงเมืองของตัวเองไป

อำเหลียงจึงวิ่งตุปัดตุเป๋ ตำมไปอยู่ด้ำนข้ำง พูดจนปำกคอแห้ง ผำก แม้กระทั่งผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตโอสถทองที่ตัวเองรู ้จักก็ยังรำยงำน ชื่อให้ผู้เฒ่ำท่ำนนั้นรู ้ด้วย

จนปัญญำแล้วจริงๆ จ ำต้องใช ้ท่ำไม้ตำย

หำกจะพูดถึงกำรที่คนคนเดียวล้อมโจมตีคนกลุ่มใหญ่ อำเหลียง คิดว่ำตัวเองก็คือมือดีอันดับหนึ่ง คือยอดฝีมือในกลุ่มยอดฝีมือ ทว่ำดู เหมือนเฉินชิงตูจะแข็งแกร่งยิ่งกว่ำ ห้ำวหำญได้อย่ำงไร ้เหตุผลถึง เพียงนี้!

ถึงอย่ำงไรเขำก็คืออำเหลียง ตอนนั้นเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อำวุโสยัง ตอบกลับมำประโยคหนึ่งซึ่งไม่ถือว่ำเป็ นคำตอบอะไร ประโยคนั้นทำ ให้อำเหลียงที่ได้ฟังได้รับประโยชน์ไม่น้อยได้เรียนรู ้สุดยอดเคล็ดวิชำ บทหนึ่งไป

“เอำเป็ นว่ำขอแค่เป็ นคนที่ฝึ กกระบี่ ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนก็ แข็งแกร่งสู้ข้ำไม่ได้ ข้ำจะต้องสิ้นเปลืองสมองคิดเรื่องพวกนี้ทำไม เจ้ำ ไปคิดเอำเองเถอะ

เดินกันไปได้อีกระยะทำงหนึ่ง เฉินผิงอันก็ยื่นมือมำกดบนหมวก ขนเตียวของเซี่ยโก่วยิ้มเอ่ยว่ำ “วันหน้ำอย่ำได้วู่วำมแบบนี้อีก ไม่ จ ำเป็ นเลย”

เด็กชำยผมขำวกลอกตำเร็วรี่ มีเรื่องรำวหรือ?! ด้วยนิสัยกำร กระทำที่ผ่ำนๆ มำของบรรพบุรุษอิ่นกวำน เรื่องรำวนี้ไม่มีทำงจะเป็ น

เรื่องหวำมไหวละเมียดละไมอะไรแน่นอน ถ้ำอย่ำงนั้นก็ต้องเป็ นเซี่ย โก่วที่ไปตีกับคนอื่น?

เซี่ยโก่วหัวเรำะฮ่ำๆ “วีรบุรุษสำแก่ใจ อริยะปรำชญ์อัดอั้นทน ทุกข์ ผู้ฝึกกระบี่อย่ำงเรำคือผู้กล้ำล้ำโลก!”

ริมหำดของมหำสมุทรในแจกันสมบัติทวีปมียอดเขำเดียวดำย แห่งหนึ่งที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมำ ประหนึ่งกระบี่ที่ชี้ไปยังม่ำนฟ้ ำ

แต่กลับเป็ นสถำนที่แร ้นแค้นที่ไม่มีปรำณวิญญำณ เป็ นเหตุให้ ในประวัติศำสตร ์ไม่มีผู้ฝึกตนมำพักอำศัยฝึกตนอยู่ที่นี่ ในภูเขำแทบ จะไร ้ร่องรอยผู้คน

เวลำนี้บนยอดเขำกลับมีนักพรตเนื้อตัวมอมแมมเส้นผมรุงรงคน หนึ่งที่เปลือยเท้ำสะพำยร่ม

นักพรตเก๋อท่ำนนี้ตั้งฉำยำให้ตัวเองว่ำนักพรตซำนป๋ ำยเฉียน อีกชื่อคือไหวหนัน

ตอนนั้นศำลบุ๋นแต่งตั้งห้ำมหำบรรพตของแจกันสมบัติทวีป นักพรตเก๋อเผยกำยบนภูเขำเช่อจื่อขุนเขำกลำง แสดงควำมยินดีกับ จวนซำนจวินอยู่ไกลๆ เจินเหรินและอีกฝ่ ำยต่ำงก็ไม่รู ้จักกัน ต่อให้ เป็ นจิ้นชิงซำนจวินก็ยังไม่รู ้รำกฐำนของนักพรต แต่กลับถูกเฉินชิง หลิวที่รู ้จักดูของหำเบำะแสได้

ภูเขำเช่อจื่อขุนเขำกลำงที่อยู่ในอำณำเขตของรำชวงศ์จูอิ๋งเก่ำ ภูเขำบรรพบุรุษคือยอดเขำเตี๋ยจ้ำง ที่นั่นเคยเป็ นหนึ่งในสถำนที่

หลอมโอสถมำกมำยของนักพรตเฒ่ำ ภำยหลังซำนจวินผู้เฒ่ำที่ เลือกจิ้นชิงมำเป็ นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อ อันที่จริงแรกเริ่มก็เคยเป็ น นักพรตน้อยควบคุมไฟให้กับเก๋อเซียนจวินมำร ้อยปี ก่อนที่นักพรต เฒ่ำจะออกไปพเนจรข้ำงนอกก็ไม่ได้บอกระยะเวลำที่จะกลับมำต่อ นักพรตน้อย เพียงแค่ทิ้งถ้อยคำที่คล้ำยคำทำนำยให้กับฝ่ ำยหลัง บอกว่ำในอนำคตยอดเขำเตี๋ยจ้ำงจะมีเจ้ำของเป็ นคนขุดหินที่จุดธูป กรำบไหว้ด้วยควำมศรัทธำจริงใจ

ก่อนหน้ำนี้เฉินชิงหลิวดึงตัวนักพรตเฒ่ำให้ไปเจอกับลูกศิษย์คน เล็กอย่ำงหลิ่วชื่อเฉิงและศิษย์หลำนอย่ำงกู้ช่ำน แนะน ำว่ำอีกฝ่ ำยคือ สหำยจื่อชิง ตำมคำกล่ำวของนักพรตที่ไม่สวมรองเท้ำเอง เขำกับเฉิน ชิงหลิวถือว่ำเป็ นสหำยกันครึ่งตัว

นักพรตเฒ่ำขมวดคิ้วมุ่นไม่คลำย มำรอคนอยู่ที่นี่ ผู้ที่ออกทะเล เดินทำงไกลก็คือเฉินชิงหลิว บอกว่ำให้เขำรอสักครู่ จะไปเดี๋ยวเดียว ก็กลับมำ แน่นอนว่ำก็อำจจะไม่ได้กลับมำ ถ้ำอย่ำงนั้นก็ขอลำกันตรง นี้ ดังนั้นสหำยรอแค่ครึ่งชั่วยำมก็พอ

นักพรตเก๋อย่อมรู ้ว่ำเฉินชิงหลิวจะไปท ำอะไร ไม่ใช่ไม่อยำกโน้ม น้ำว เพียงแต่รั้งอีกฝ่ำยไว้ไม่ได้ ห้ำมปรำมไปไม่เป็ นผล

สีหน้ำของนักพรตเฒ่ำกลัดกลุ้ม สหำยบนเส้นทำงพำกันกระจัด กระจำยหำยไป ส่วนใหญ่เมื่อจำกลำกันก็มักจะเป็ นกำรจำกลำครั้ง สุดท้ำย น่ำสงสำรที่หญ้ำฤดูใบไม้ผลิของแต่ละปียังคงงอกงำมในจุด เก่ำ

บนยอดเขำ ข้ำงกำยนักพรตเปลือยเท้ำยังมีคนอีกสองคนที่มี ควำมเกี่ยวข้องยืนอยู่ด้วย คนหนึ่งเป็ นญำติ คนหนึ่งเป็ นมิตร

หนึ่งคนแก่หนึ่งเด็กคู่นั้นเพิ่งจะย้ำยมำที่ภูเขำกูเฟิ งแห่งนี้แล้ว สร ้ำงกระท่อมเจำะบ่อน้ำอยู่ในภูเขำ คนแก่ก็คือศิษย์น้องของนักพรต เก๋อ เว่ยเปิ่นหยวนเจ้ำประมุขผู้เฒ่ำสกุลเว่ยแห่งตรอกเถำเย่ถ้ำสวรรค์ หลีจู หรือควรจะพูดให้ถูกก็คือนักพรตหวังหมินที่ฟื้นคืนควำมทรงจำ จดจำอดีตชำติของตัวเองได้ เขำเองก็เหมือนกับหลูเยว่คนในท้องถิ่น ของถ้ำสวรรค์หลีจูที่ต่ำงก็เป็ นหนึ่งในลูกศิษย์ที่ไม่ได้รับกำรบันทึกชื่อ ของอำจำรย์ซำนซำนจิ่วโหว

ปีนั้นเหตุพลิกผันที่เกิดขึ้นในถ้ำสวรรค์หลีจู ถ้ำสวรรค์หยั่งรำก ลงบนพื้น ลดระดับขั้นกลำยมำเป็ นพื้นที่มงคล เว่ยเปิ่นหยวนจึงออก จำกบ้ำนเกิด เลือกที่จะเก็บตัวพักอำศัยและหลอมยำอยู่ในภูเขำแห่ง หนึ่งนอกนครลมเย็นของสกุลสวี่ หลักๆ แล้วก็เพรำะต้องกำรช่วยหำ โชควำสนำจำกแคว้นหูให้กับเถำหยำสำวใช ้ที่เขำมองนำงเป็ นเหมือน ลูกสำวแท้ๆ ของตัวเองดูว่ำนำงจะมีโชคได้กลำยเป็ นเจ้ำแห่งแคว้นหู ก่อน แล้วค่อยกลำยเป็ นเจ้ำของคนใหม่ของเผ่ำพันธุ์จิ้งจอกได้ หรือไม่ หำกทำสำเร็จ ถ้ำอย่ำงนั้นขอบเขตสิบสี่ในอนำคตของเถำ หยำ ไม่กล้ำพูดว่ำนำงจะต้องผสำนมรรคำได้แน่นอน แต่อย่ำงน้อย ที่สุดก็มีหวังอยู่เสี้ยวหนึ่ง

น่ำเสียดำยที่ทำไม่สำเร็จ

เถำหยำได้โชควำสนำใหญ่มำจำกในแคว้นหูจริงๆ ตำมหลักแล้ว สำมำรถอิงตำมลำดับขั้นตอน บนเส้นทำงกำรฝึกตน เถำหยำจะต้อง เจอกับโชควำสนำประเภทต่ำงๆ มีเครำะห์กรรมก็ข้ำมผ่ำนเครำะห์ กรรม มีเส้นทำงก็ฝึกบ ำเพ็ญตนบนมรรคำ…..แต่ผ่ำนไปได้ไม่นำน เท่ำไร แคว้นหูทั้งแห่งกลับถูกคนหลอกพำหนีไป กลำยไปเป็ นของ ภูเขำลั่วพั่วที่อยู่บ้ำนเกิด

สำหรับเรื่องนี้หวังหมินก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน ในตำรำบอกไว้ ว่ำย่ำจนรองเท้ำเหล็กสึกก็ยังหำไม่เจอ ยำมได้มำกลับไม่สิ้นเปลือง แรงใดๆ เลย? ไฉนข้ำค้นหำภูเขำอย่ำงยำกลำบำก ภูเขำกลับมีขำวิ่ง หนีข้ำไปเล่ำ?

ยังดีที่หวังหมินใจกว้ำง รู ้สึกว่ำนี่น่ำจะเป็ นบัญชำจำกสวรรค์ที่ มองไม่เห็น ฝืนดึงดันให้ได้มำ กลำยเป็ นว่ำควำมพยำยำมเสียเปล่ำ กลับกลำยเป็ นว่ำต้องคลำดกันไปเพรำะเหตุนี้? ท ำให้แม่หนูเถำหยำ ต้องเสียเวลำ?

หวังหมินจึงบอกควำมคิดและแผนกำรของตัวเองให้เถำหยำรู ้ อย่ำงตรงไปตรงมำ แม่หนูเถำหยำกลับใจใหญ่ยิ่งกว่ำ ไม่เพียงแต่ไม่ โทษคนบ่นฟ้ ำ กลับกันยังโล่งใจเหมือนยกภูเขำออกจำกอก นำงดีใจ อย่ำงมำก พูดติดๆ กันว่ำไม่เป็ นไร กลับกันยังเป็ นฝ่ำยปลอบใจท่ำนปู่ เว่ย บอกว่ำชั่วชีวิตนี้หำกนำงได้เป็ นเทพเซียนพสุธำที่ปรำรถนำแม้ ในยำมหลับฝันได้ก็ดีใจมำกเป็ นพิเศษแล้ว โชควำสนำที่มำกกว่ำนี้ ไม่แน่เสมอไปว่ำตนจะรับได้อยู่ นำงขี้ขลำด ไม่กล้ำรบรำฆ่ำฟันกับ

ใคร กำรช่วงชิงบนมหำมรรคำกับคนอื่นที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นมำนั้นเต็มไป ด้วยควำมอันตรำย นำงแค่ฟังก็กลัวแทบตำยแล้ว

นักพรตเก๋อยิ้มถำม “เถำหยำ ว่ำกันตำมสถำนกำรณ์นะ หำกไม่ พูดถึงควำมตั้งใจ คิดจะถือสำกันขึ้นมำจริงๆ ก็ยังคงเป็ นภูเขำลั่วพั่วที่ ตัดอนำคตบนมหำมรรคำของเจ้ำ ในใจไม่มีควำมไม่พอใจสักนิดเลย

นักพรตเก๋อเอ่ยต่ออีกว่ำ “ยกตัวอย่ำงที่ไม่ค่อยจะเหมำะสักเท่ำไร เจ้ำลงเดิมพันเล็กน้อยบนโต๊ะเดิมพันแล้วมีโอกำสจะชนะครั้งใหญ่ ผล กลับถูกคนยกโต๊ะทั้งโต๊ะหนีไป”

เถำหยำตอบอย่ำงระมัดระวัง “อำจำรย์ลุงเก๋อ ข้ำไม่ชอบเล่น พนัน”

เถำหยำที่มองดูคล้ำยใสชื่อไม่ประสำ อันที่จริงในใจนำงดีด ลูกคิดรำงเล็กดังสนั่น คำดว่ำทำงฝั่งของภูเขำลั่วพั่วก็คงจะเกือบได้ ยินแล้ว

เด็กกำพร ้ำคนหนึ่งของตรอกหนีผิงบ้ำนเกิดสำมำรถเดินมำถึง ก้ำวนี้ได้ นำงไม่คิดว่ำตัวเองจะมีควำมสำมำรถอะไรไปงัดข้อกับเจ้ำ ขุนเขำเฉิน ท ำไมนำงต้องเอำชีวิตตัวเองไปเดิมพันด้วยกำรตั้งตัวเป็ น ศัตรูกับอีกฝ่ ำยด้วยเล่ำ? แล้วนับประสำอะไรกับที่อีกฝ่ ำยก็ไม่ได้จงใจ พุ่งเป้ ำเล่นงำนตน ยกโต๊ะออกไป เงินทุนน้อยนิดของนำงที่อยู่บนโต๊ะ

และก ำไรจำกกำรอำศัยดวงช่วงชิงมำก็ไม่ได้ถูกเอำไปพร ้อมกันเสีย หน่อย นำงก็สำมำรถหยุดแต่พอสมควรได้แล้ว

นักพรตสองคนมองหน้ำแล้วยิ้มให้กัน

หวังหมินมองผิวน้ำทะเลที่กว้ำงไกลสุดลูกหูลูกตำ ถำมเสียงเบำ ว่ำ “ศิษย์พี่เก๋อ คงไม่เกิดเรื่องใหญ่หรอกกระมัง?”

นักพรตเก๋อกล่ำว “ไม่แน่หรอก กำรอนุมำนหยินหยำงและ วิชำกำรค ำนวณมิอำจเอำมำใช ้กับขอบเขตสิบสี่ได้ ย่อมต้องอ้อม เส้นทำงไปเอง สหำยผู้นั้นอยู่เพียงลำพังตัวคนเดียวเท้ำเปล่ำก็ไม่ต้อง กลัวกำรสวมรองเท้ำ บำงครั้งทำอะไรโดยใช ้อำรมณ์ก็สำมำรถใช ้ ก ำลังของตัวเองคนเดียวแบกรับไว้ได้”

หวังหมินกล่ำว “สหำยชิงจู่ผู้นั้นยังมีนครจักรพรรดิขำว มีศิษย์ ลูกศิษย์หลำนอยู่ไม่ใช่หรือ? ระบบสืบทอดของเขำก็ยังมีนี่นำ”

นักพรตเก๋อหลุดหัวเรำะพรืด “ต่อให้สหำยชิงจู่ก่อเรื่องใหญ่พลิก ฟ้ ำ เขำยังต้องกังวลถึงควำมปลอดภัยของลูกศิษย์คนแรกของตัวเอง อีกหรือไร?”

หวังหมินพูดไม่ออก

นักพรตเก๋อถอนหำยใจ “หวังเพียงว่ำกำรหักเหบนเส้นทำงใน โลกมนุษย์ จะไม่ได้เกิดจำก “สองเฉินคุมเชิง” ในวันนี้ก็แล้วกัน”

นี่เป็ นเรื่องใหญ่ที่สำคัญมำก นักพรตเก๋อถึงขั้นสอบถำมเอำจำก อำจำรย์ว่ำมีวิธีคลี่คลำยหรือไม่ แต่อำจำรย์ซำนซำนจิ่วโหวกลับไม่ สนใจตอบรับเสียงในใจของลูกศิษย์ผู้สืบทอดเลย

หำกจะบอกว่ำเจียวหลงในใต้หล้ำ เผ่ำพันธุ์มังกร เซียนน้ำและยัง มีผู้ฝึกลมปรำณทุกคนที่ฝึกวิชำน้ำในโลกมนุษย์ต่ำงก็จะต้องถูกเวท กระบี่ของเฉินชิงหลิวสยบกำรำบในระดับที่ไม่เท่ำกัน

แต่ถ้ำอนุมำนย้อนกลับขึ้นไปอีกเล็กน้อยก็จะได้ผลลัพธ ์ที่ชวนให้ คนตกใจได้ยิ่งกว่ำสถำนที่ใกล้น้ำในโลกใบนี้ก็เท่ำกับว่ำเป็ นพื้นที่ ประกอบพิธีกรรมของเฉินชิงหลิวด้วย?

หำกลองตั้งสมมติฐำนที่ใจกล้ำยิ่งกว่ำนั้น เงียบหำยไปนำนสำม พันปี นอกจำกจะลับคมกระบี่อย่ำงเงียบเชียบแล้ว แม่น้ำแห่งกำลเวลำ ในทุกวันนี้สำหรับเฉินชิงหลิวแล้วจะถือว่ำเป็ นน่ำนน้ำในควำมหมำย กว้ำงๆ ด้วยหรือไม่?

แล้วนับประสำอะไรกับที่สำมำรถตัดชื่อของกระบี่บินแห่งชะตำ ชีวิต เปลี่ยนจำกชื่ออักษรคู่เลื่อนขั้นเป็ นอักษรตัวเดียว จำกนั้นขัด เกลำมันให้สมบูรณ์แบบถึงขีดสุด นี่ก็คือรำกฐำนและควำมมั่นใจของ เฉินชิงหลิวในทุกวันนี้

และนี่ก็คือกำรประทำนพรของมหำมรรคำที่ได้มำจำกศึกพิฆำต มังกรซึ่งถือว่ำเฉินชิงหลิวได้สร ้ำงควำมดีควำมงำมสมบูรณ์พร ้อม