กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทที่ 1177.1 ฟ้าสว่างแล้ว

หลิวเสียนหยางเริ่มถ่ายทอดเวทกระบี่

“ท่องฝัน” ที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษบทนั้นให้กับเฉินผิงอัน

ทั้งยังไม่ถือสาที่เซียโก่วจะอยู่ด้วย

เฉินผิงอันมีคำถามเยอะมาก หลิวเสียนหยางบอกทุกอย่างที่ตัวเขารู้อย่างไม่มีปิดบัง

เซียโก่วเองก็ไม่รบกวนการถ่ายทอดมรรคา และถามมรรคาของพวกเขา

นางนั่งหาวอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอนกายนอน ยกขาไข่ห้างพลางแทะเมล็ดแตงไปด้วย

นอนตะแคงเอามือเท้าคางก็แล้ว กระนั้นก็ยังรู้สึกเบื่อหน่าย

จึงเปลี่ยนท่ามานอนคว่ำกับพื้นแล้วกวาดชายแขนเสื้อทำท่าเหมือนว่าว่ายน้ำ

เจ้าขุนเขาของตนมักจะขมวดคิวมุ่นอยู่บ่อยๆ

บางครั้งหัวคิ้วก็คลายออก ไม่ก็ก้มหน้าครุ่นคิดเนิ่นนาน

เห็นเพียงว่าบนใบหน้าของเขามีไอม่วงลอยกรุ่นขึ้นมา

ข้างหูก็เหมือนมีเมฆหมอกล้อมวน

ตามมาด้วยภาพตำหนักหอเรือนตระกูลเซียนขนาดจิ๋วหลายหลังที่ถูกจำแลงออกมา

รูจมูกสองข้างพ่นลมปราณแท้จริง เหมือนงูยาวห้อยตัว

บ้างก็สะบัดชายแขนเสื้อ นับนิ้วทำมุทรา

พริบตาเดียวแสงเรืองรอง ก็สาดส่องไปทั่วทั้งห้อง

รอบด้านของเบาะนั่งมีริ้วคลื่นกระเพื่อมเป็นระลอกเหมือนริ้วน้ำที่แผ่กระจายออกไป

บางครั้งก็ประกบสองนิ้วจิ้มๆ ชี้ๆ

สร้างแสงกระบี่ขนาดรุ่นกว่าที่ผ่านการหล่อหลอมถึงขีดสุดเป็นประกายแวววับไม่หยุดนิ่ง…

เซียโก่วทำท่าจะพูดไม่พูดอยู่หลายครั้ง แต่ก็อดทนข่มกลั้นเอาไว้

ในใจปลงอนิจจังอย่างถึงที่สุด นางเองก็เพิ่งรู้ว่าที่แท้การฝึกตนก็ยากลำบากถึงเพียงนี้

วันเวลาผันผ่านไปโดยไม่รู้ตัว เด็กสาวสวมหมวกขนเตียวนับนิ้ว

ได้เวลากินอาหารมื้อดึกแล้ว มองหลิวเสียนหยางแวบหนึ่ง

เขาส่ายหน้าเบาๆ พลางโบกมือ เซียโก่วไม่ลืมกุมหมัดแสดงความขอบคุณ

เพราะถึงอย่างไรนางก็มาฟังการถ่ายทอดมรรคาของคนอื่นอยู่ข้างๆ

หลิวเสียนหยางเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ไม่เก็บเอามาใส่ใจ

เซียโก่วเดินย่องออกไปจากห้องแล้วก็ยึดแขนบิดขี้เกียจ

ร่ายวิชาหดย่อพื้นที่เดินก้าวหนึ่งออกไป ไปถึงที่ยอดเขาจี๋หลิง

ก็บังเอิญเห็นกลุ่มคนที่เดินคาบไม้จิ้มฟันมาพอดี

เด็กสาวสวมหมวกขนเตียวยกสองมือเท้าเอว เดือดดาลไม่พอใจ

“จงอันดับหนึ่ง ปรมาจารย์เวิน ไฉนพวกเจ้าถึงได้หน้าหนาไร้ยางอายกันอย่างนี้”

รอกระทั่งเข้ามาในเรือน มานั่งที่โต๊ะ แต่ละคนก็เหมือนผีโหยกลับชาติมาเกิด

จ้วงตะเกียบรวดเร็วราวกับบิน มีเพียงจูเหลียนที่นอนเอนกายโบกพัดใบลานอยู่บนเก้าอี้หวาย

กินดื่มอิ่มหนำกันแล้ว เซียโก่วก็หยิบไม้จิ้มฟันเอามาแคะฟัน

เดินออกมาจากเรือนพร้อมกับพวกเขา อิ่มจนส่งเสียงเรอ

บ่นจงอันดับหนึ่งว่าวันนี้สั่งอาหารผิดไปจากมาตรฐานอยู่บ้าง

จงเชียนรับคำตำหนิอย่างถ่อมตัว คาบไม้จิ้มฟันกุมหมัดเขย่า

บอกว่าตัวเองต้องสำนึกในความอับอายจนกลายเป็นแรงฮึดอย่างแน่นอน

เซียโก่วครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะพาเขาไปยังเรือนส่วนตัวที่ค่อนข้างจะเงียบสงบ

ไปหาเจียงเซ่อ แรกเริ่มจงเชียนไม่เต็มใจ

บอกว่าตนต้องกลับไปนอนแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้ามากินอาหารเช้าให้ตรงเวลาอีก

เซียโก่วบอกกับเขาว่าแค่ตามมาก็พอ อย่าพูดมาก อิดออดเป็นสตรีไปได้

“เรือนกายขอบเขตร่างทองนี้ของเจ้าหยาบไปหน่อยแล้ว”

ตามเด็กสาวสวมหมวกขนเตียวไปตลอดทาง จงเชียนมึนงงอย่างสิ้นเชิง

ไม่รู้ว่าผู้ฝึกยุทธแซ่เจียงที่เซียอันดับรองพูดถึงมีขอบเขตอะไรกันแน่

ได้ยินว่าเป็นญาติของเผยเฉียนที่แวะมาเยี่ยมเยียน

เดาว่าน่าจะเป็นขอบเขตเดินทางไกล ไม่น่าจะเป็นขอบเขตยอดเขาได้หรอกกระมัง?

จะดีจะชั่วจงเชียนก็เป็นบุคคลอันดับหนึ่งบนวิถีวรยุทธในใต้หล้าของพื้นที่มงคลรากบัว

รู้ซึ้งถึงน้ำหนักของปรมาจารย์ขอบเขตยอดเขาดีมาก เพียงแต่ว่าไม่แสดงออกมาตอนอยู่บนภูเขาลั่วพั่วบ้านตัวเองก็เท่านั้น

เจ้าขุนเขาเฉิน เผยเฉียน พ่อครัวเฒ่า พี่น้องต้าเพิ่ง… น้องเวินก็ช่างทนกับความยากลำบากได้เก่งจริงๆ

ได้ยินว่าก่อนจะลงจากภูเขาก็มีโอกาสจะเลื่อนเป็นขอบเขตยอดเขา

ในที่สุดจงเชียนก็ได้เจอเจียงเซ่อ อีกฝ่ายกำลังรับลมเย็นอยู่ในลานบ้าน

เรือนกายแกร่งกำยำ พลังอาจน่าครั่นคร้าม อยู่ที่บ้านเกิดหากเจอคนแบบนี้จะต้องเดินอ้อมไปอีกทาง

เจียงเซ่อแค่ปรายตามองจงเชียน เดาความคิดของเซียโก่วได้จึงเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาตรงๆ ว่า

“ข้าผู้อาวุโสไม่สอนเศษสวะ”

จงเชียนกลับไม่คิดอะไรมากจริงๆ ยังยิ้มหน้าทะเล้น ไม่โกรธเลยสักนิด

“ข้าคือเศษสวะยังต้องให้ท่านผู้อาวุโสเตือนด้วยหรือ? เกรงใจกันไปแล้ว”

เดิมทีเซียโก่วคิดว่าจะปล่อยไป แต่แกงที่ฝืนเด็ดย่อมไม่หวาน

เพียงแต่นางเรอออกมาทีหนึ่งก็พูดกับอู๋เหยียนอย่างตรงไปตรงมาว่า

“เจ้าลองฟังดูสิ นี่ใช่ภาษาคนหรือไม่?”

อู๋เหยียนหยิบพัดกลมอันหนึ่งออกมา พูดโน้มน้าวด้วยใบหน้าอ่อนโยน

“ถือว่าเป็นการซ้อมมือก็แล้วกัน”

เจียงเซ่อขมวดคิวมุ่น ยังไม่ใคร่จะเต็มใจนัก

เซียโก่วยื่นมือมาป้องข้างปาก มอบยาสงบใจเม็ดหนึ่งให้กับจงเชียน

“อย่าไปกลัวเขา เขาคือแม่ทัพผู้พ่ายใต้เงื้อมมือของเจ้าขุนเขาพวกเรา แพ่อนาถมากเลยล่ะ

ใช้วิชาที่สูงส่งเลิศล้ำอะไรไม่ได้แล้ว ขอบเขตบนวิถีวรยุทธลดขั้นไประดับใหญ่”

จงเชียนพยักหน้า พอจะเข้าใจคร่าวๆ แล้ว

ต้องเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญตนคนหนึ่งควบกับผู้ฝึกยุทธขอบเขตยอดเขาแน่นอน

อู๋เหยียนยิ้มตาหยี

เจียงเซ่อร้องเหอะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ

อาศัยแค่ลางสังหรณ์ จงเชียนถอยแล้วถอยอีก

แต่กลับไม่ใช่การถอยเพื่อความปลอดภัยอะไร แต่ตั้งท่าหมัดในชั่วพริบตา

พายุหมัดก่อตัว ปณิธานหมัดแข็งแกร่ง จิตสังหารบังเกิด!

ดุจเมฆคล้อยน้ำไหล สำเร็จในรวดเดียว ตอนอยู่ในยุทธภพของบ้านเกิดตน จงเชียนไม่เคยหาเรื่องใครมาก่อน

ใครมาหาเรื่องเขา กลับง่ายเลย เขาก็แค่ฆ่าคนผู้นั้น

เจียงเซ่อร้องเอ๊ะหนึ่งที

“ข้าดูแคลนเจ้าไปหน่อย แต่หากฝีมือมีแค่นี้ก็ไม่จำเป็นต้องมองเจ้าสูงไปยังไง”

เจียงเซ่อเกิดความสนใจขึ้นมา นวดข้อมือ

“พลทหารตัวน้อยไร้ชื่อเสียง ขอให้เจ้าได้บอกชื่อของตัวเองมาก่อน

แล้วจะทำให้เจ้าเข้าใจเรื่องหนึ่งว่า อยู่ห่างจากขอบเขตร่างทองตามความหมายที่แท้จริง

ไม่ใช่แค่หนึ่งแสนแปดพันลี้เท่านั้น”

จงเชียนกระตุกมุมปาก ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

“ผู้ฝึกยุทธจากพื้นที่มงคลรากบัว ท่านปู่จงเชียนของเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว…”

เซียโก่วนั่งลงข้างกายอู๋เหยียน จุปากด้วยความทึ่ง

คนเราจะดูกันแต่หน้าตาไม่ได้จริงๆ จงอันดับหนึ่งของพวกเราคนนี้ เวลาปกติไม่เปิดเผยตัวตน

มีสภาพจิตใจที่ว่าใครชมข้าก็คือด่าข้า ใครด่าข้าก็คือชมข้า คิดไม่ถึงเลยว่าพอต้องต่อสู้กับคนอื่นจะปากเหม็นแบบนี้

จงเชียนพลันตาพร่าลาย ร่างทั้งร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ร่างพลันงอเป็นกุ้ง

แผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นรัวเหมือนประทัดระเบิด

ดวงตาพลันเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย หัวเอียงสะบัดไปด้านหนึ่งก็มีเลือดสดไหลออกจากรูจมูกหยดลงพื้น

จงเชียนร้องอืออึ้งอยู่ในลำคอ ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย กลืนเลือดคำใหญ่กลับไปพร้อมกับ….อาหารมื้อดึกของคืนนี้ด้วย

จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ นี่คือสิ่งที่ข้าผู้อาวุโสเอาหนังหน้าไปแลกมาเชียวนะ

เจียงเซ่อยืนอยู่ตรงตำแหน่งที่จงเชียนยืนก่อนหน้านี้ มือหนึ่งไพล่หลัง

อีกมือหนึ่งกระดิกไปทางผู้ฝึกยุทธร่างทองที่กึ่งๆ นั่งยองผู้นั้น

“มา”

พื้นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นคลุ้งตลบ เรือนกายของจงเชียนพุ่งว่องไวเหมือนควันเขียวกลุ่มหนึ่ง

เส้นทางมีการหักเหอยู่หลายครั้ง แต่กระนั้นก็ยังถูกเจียงเซ่อยกมือตบไปที่หน้าผาก

ตบจนสองเข่าของจงเชียนคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง เหมือนถูกสายฟ้าเส้นหนึ่งผ่าลงมาบนใบหน้า

เสียงดังอึงอล ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือด จงเชียนออกแรงเต็มที่ ยกสองมือขึ้นมาอย่างยากลำบาก

กำเป็นหมัด แกว่งสองสามที ไม่สู้แล้ว ไม่สู้แล้ว

เจียงเซ่อเอ่ยอย่างขำๆ ปนฉุน

“ท่านปู่จงใช่ไหม ท่านผู้อาวุโสเพิ่งจะคีบอาหารเรียกน้ำย่อยไปคำเดียวก็บอกกับข้าว่าอิ่มแล้วหรือ?!”

จงเชียนกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ เรือนกายโน้มเอียงไปด้านหน้า ได้แต่ใช้สองหมัดยันพื้น

สะบัดศีรษะ รู้สึกเหมือนดื่มเหล้าปลอมไปหลายจินอย่างไรอย่างนั้น

เจียงเซ่อขยับหลบ ถามอย่างสงสัยว่า

“เป็นบุคคลอันดับหนึ่งของพื้นที่มงคลได้อย่างไร เจ้าคือลูกชายแท้ๆ ของเจ้าแห่งถ้ำปี้เซียวหรือ?”

อู๋เหยียนรีบกระแอม สหายปี้เซียวแห่งหาดถั่วเป่าผู้นั้นมีนิสัยฉุนเฉียวเจ้าอารมณ์แค่ไหน เจ้าไม่รู้หรือ?

เซียโก่วจดจำไว้เงียบๆ วันหน้าหากประโยคใดของตนไม่ทันระวังไปทำให้เจ้าแห่งถ้ำปี้เซียวโมโหเข้า

ก็จะยกเอาประโยคนี้ของเจียงเซ่อมาต้านหายนะ

จงเชียนพลิกตัวกลับ ใบหน้าหันขึ้นฟ้า ยื่นมือมาเช็ดคราบเลือด รู้สึกเพียงว่ากระดูกทั้งร่างแยกออกจากกันแล้ว

เอ่ยอย่างมีอารมณ์แต่ไร้เรี่ยวแรงว่า

“ท่านปู่จงฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้ จะยอมแพ้ก็แล้วกัน…”

จงเชียนใช้ความเร็วที่ฟ้าผ่าไม่ทัน ป้องหูกลิ้งหลบด้วยท่าลาม้วนตัว

จุดที่เมื่อครู่นี้วางศีรษะไว้ เท้าข้างหนึ่งปรากฏขึ้นมา ใต้ฝ่าเท้าคือหลุม

จงเชียนขอกำลังหนุนจากเด็กสาวสวมหมวกขนเตียว

“เซียอันดับรอง ก็แค่คืนนี้สั่งอาหารผิดจากมาตรฐานไปหน่อย เป็นความแค้นยิ่งใหญ่แค่ไหนกันเชียว

ไม่น่าจะถึงขั้นต้องเอาชีวิตข้ากระมัง?!”

เซียโก่วยื่นมือมาตบลงบนใบหน้า เอ่ยอย่างอ่อนใจว่า

“ถ้าอย่างนั้นก็พอแค่นี้เถอะ ถึงอย่างไรข้าก็แสดงน้ำใจจนถึงที่สุดแล้ว เป็นเจ้าที่คว้าโอกาสไว้ไม่ได้เอง

วันหน้าก็อย่ามาบ่นว่าข้าไม่มีคุณธรรมน้ำใจล่ะ”

จงเชียนนั่งลงบนพื้น สองมือกำหมัดยันไว้บนหัวเข่า

พยายามที่จะดึงลมปราณแท้จริงที่บริสุทธิ์ซึ่งกระจายตัวล่องลอยเหมือนเส้นใยนับร้อยนับพันเส้นขึ้นมาแต่ไม่สำเร็จ

เจียงเซ่อกระทืบเท้าเบาๆ ร่างของจงเชียนลอยขึ้นไปกลางอากาศ เจียงเซ่อมาอยู่ข้างกายเขา

ยื่นมือมาคว้าไหล่เขาแล้วสะบัดเบาๆ โครงกระดูกของจงเชียนสะเทือนอีกรอบ

ฝีมือนี้ของเจียงเซ่อเหมือนคนจับงูบนภูเขาที่จับงูได้แล้วตีตรงจุดเจ็ดรุ่นของงู จากนั้นสะบัดอีกที งูตัวนั้นก็ว่าง่ายขึ้นแล้ว

จงเชียนตัวอ่อนยวบบนพื้น แต่กลับถลึงตากว้าง

“ไฉนท่านปู่จงอย่างข้า ถึงได้รู้สึกว่าเลือดลมไหลคล่อง จิตใจสดชื่นปลอดโปร่งได้ล่ะ?”

เจียงเซ่อหัวเราะร่า “ท่านปู่จงนอนเสวยสุขอยู่บนพื้นหรือ?”

จงเชียนยิ้มสดใส กุมหมัดขอบคุณ “จงเชียนขอบคุณผู้อาวุโสที่ป้อนหมัด”

เจียงเซ่อถาม

“เจ้าขุนเขาของเจ้าคือปรมาจารย์วิถีวรยุทธที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ วิชาหมัดนี้ของข้าเปรียบเทียบกับเขาแล้วเป็นอย่างไร?”

จงเชียนกล่าว “ผู้เยาว์ตาถั่ว ขอบเขตต่ำเกินไป คิดดูแล้วต่างคนก็น่าจะมีความพิเศษเฉพาะตัวกระมัง”

เจียงเซ่อโบกมือ จงเชียนแยกเขี้ยวเดินขากะเผลกจากไป

ผ่านไปไม่นาน ตรงหน้าประตูก็มีผู้เฒ่าคนหนึ่งโผล่มา

เซียโก่วยิ้มเอ่ยเรียกทันใด “จอมยุทธใหญ่สวี!”

เจียงเซ่อมองคนรัก สตรีจึงเดินไปหยิบเหล้ามา

สวีหย่วนเสียยิ้มอธิบายว่า

“นอนไม่หลับก็เลยออกมาเดินเล่นชมจันทร์ ไม่ทันระวังเดินมาถึงที่นี่ เกิดอะไรขึ้น ความเคลื่อนไหวไม่น้อยเลย”

นับตั้งแต่วันที่ถูกลักพาตัวมาที่นี่ สวีหย่วนเสียก็พักอยู่ในภูเขาชั่วคราว

ภูเขาเขียวน้ำใส กระดาษขาวตัวอักษรดำ ล้วนมีศาสตร์คงความเยาว์อยู่เสมอ

ไม่รู้อิจฉาวีรบุรุษกี่มากน้อยที่นับแต่โบราณตราบจนปัจจุบัน ทนฟังคำว่าแก่ชราไม่ได้ ทนเห็นสาวงามที่มีเส้นผมหงอกขาวไม่ได้

เจียงเซ่อ สวีหย่วนเสีย บุรุษสองคนที่อายุห่างกันหมื่นกว่าปี แค่พบเจอหน้ากันก็ถูกชะตา ไร้เหตุผลให้อธิบาย

อยู่กับจูเหลียน เนื่องจากเจียงเซ่อรูรากฐานของเขา ดังนั้นต่อให้จะถูกชะตาแค่ไหน คำพูดผูกมิตรก็ยังมีส่วนที่ยังกักออมไว้อยู่บ้าง

มีเพียงกับสวีหย่วนเสียที่บอกว่าตอนเป็นเด็กหนุ่มเคยเป็นพลทหารในกองทัพชายแดน

ตอนเป็นชายหนุ่มได้ออกท่องยุทธภพ อายุมากหน่อยก็กลับไปเปิดศูนย์ฝึกยุทธที่บ้านเกิด

ช่วงนี้กำลังเรียบเรียงบันทึกการเดินทางแห่งภูเขาสายน้ำเล่มหนึ่งขึ้นมา ทำให้เจียงเซ่อรู้สึกถูกชะตาอย่างมาก พูดคุยกันถูกคอยิ่ง

อยู่กับ “ผู้เฒ่า” คนนี้ เจียงเซ่อลดเกราะป้องกันในใจลงอย่างแท้จริง

แต่อู๋เหยียนกลับไม่รู้สึกประหลาดใจเลยสักนิด ไม่ว่าจะเป็นนิสัยใจคอ หรือยามที่คุยเล่นกันเรื่อยเปื่อย รวมไปถึงประสบการณ์ชีวิตของสวีหย่วนเสีย ล้วนถูกใจเจียงเซ่ออย่างมาก!

เจียงเซ่อยิ้มเอ่ย

“ปีนั้นน้องสวีคือจอมยุทธผู้กล้าถึงเพียงใด มีชีวิตรอดออกมาจากสนามรบ เคราดกพบดาบ กำจัดปีศาจปราบมารเพียงลำพัง สง่างามถึงเพียงนั้น ถูกใจนักพรตน้อยที่บังเอิญเจอกันในยุทธภพก็ยังพอทำเนา ไฉนตอนนั้นถึงได้รับเฉินผิงอันเป็นน้องชายคนเล็กด้วยเล่า ลดเกียรติน้องสวีแล้ว”

สวีหย่วนเสียหัวเราะเสียงดัง “ก็นั่นน่ะสิ”