กระบี่จงมา! Sword of Coming - บทพิเศษ ตอนที่ 43.3 โปรดเยือกเย็น

จงเชี่ยนให้คำแนะนำว่ำ “หำกมีผีอำละวำดก่อกวนอยู่ที่นี่จริง ก็ หำท่ำเรือตระกูลเซียนที่อยู่ใกล้เคียง ส่งกระบี่บินแจ้งข่ำวไปยังภูเขำ ลั่วพั่ว บอกเล่ำสถำนกำรณ์ให้ชัดเจน ควรจะจัดกำรอย่ำงไร ควรจะ เข้ำไปยุ่งหรือไม่ ล้วนต้องมีคำตอบที่แน่ชัด ต่อให้ถอยไปหนึ่งก้ำว พวกเรำย้อนกลับไปแถวบริเวณลำน้ำใหญ่ หำศำลเทวำรีหรือศำล เทพภูเขำสักแห่งของมหำบรรพตกลำงแล้วแจ้งเรื่องนี้ให้พวกเขำ ทรำบ ให้พวกเขำเป็นคนน ำขบวน ถึงอย่ำงไรก็ดีกว่ำพวกเรำจับผลัด จับผลูกันเอำเอง”

แม้ว่ำสถำนที่แห่งนี้จะไม่ใช่พื้นแผ่นดินของต้ำหลี แต่ด้วยป้ ำย อักษรทองของจวนเสินจวินมหำบรรพตกลำงแล้ว คำดว่ำก็น่ำจะพอ แอบมำจัดกำรให้ได้บ้ำง

เฉินหลิงจวินกล่ำว “ในเมื่อถูกนำยน้อยอย่ำงข้ำเห็นควำม ผิดปกติแล้วก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องนิ่งดูดำยอยู่เฉยๆ”

“ไม่ว่ำจะหำท่ำเรือ กระบี่บินไปกลับ แล้วค่อยกลับมำที่นี่ หรือไป ฟ้องสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขำสำยน้ำที่อยู่ทำงเหนือ ก็ต้องเสียเวลำหลำย วัน สวรรค์เท่ำนั้นที่จะรู้ว่ำระหว่ำงนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้ำง”

“จงเชี่ยน เจ้ำรีบใช้ยันต์หดย่อพื้นที่พำหมี่ลี่น้อยกลับไปรอข้ำที่ ท่ำเรือหำดชิงเฮ้อทันที เร็วหน่อยก็ครึ่งวัน ช้ำหน่อยก็สองวัน ข้ำ จะต้องไปรวมตัวกับพวกเจ้ำแน่นอน”

“นำยน้อยอย่ำงช้ำจะไปพบฮ่องเต้บ้ำนนอกที่ไร้ชื่อไร้แปผู้นี้เป็ น กำรส่วนตัวเสียหน่อย”

จงเชี่ยนยิ้มเอ่ย “บรรพจำรย์จิ่งชิง ออกมำเที่ยวเล่นภูเขำสำยน้ำ ไยต้องให้เกิดปั ญหำแทรกซ้อน ดึงดันจะงัดข้อกับมันให้ถึงที่สุดด้วย เล่ำ?”

เฉินหลิงจวินพลันถลึงตำใส่ ตะเบ็งเสียงพูด “ทำไม? เจ้ำลองฟั งดู สิ นี่คือคำพูดไร้สำระอะไรกัน! ไม่กลัวฟ้ ำไม่เกรงดิน ข้ำไม่สน เจ้ำไม่ สน ถึงเวลำนั้นใครจะมำสน? ข้ำฝึ กตนอยู่ในภูเขำมำนำนหลำยปี ขนำดนี้ ลำบำกตรำกตรำ มำนะหมั่นเพียร กว่ำจะสะสมพลังจนได้ ขอบเขตก่อกำเนิดมำได้ไม่ใช่เรื่องง่ำย จะให้มองพวกมันเป็ น ภำพเหมือนที่แขวนอยู่บนผนังหรือ?!”

ในฐำนะพี่ใหญ่สำยอำหำรมื้อดึก จงเชี่ยนเข้ำใจเรื่องวงในของ ภูเขำลั่วพั่วดีรำวกับนับสมบัติในบ้ำนตัวเอง เขำพูดกลั้วหัวเรำะว่ำ “เจ้ำขยันฝึกตนอยู่ในภูเขำลั่วพั่วก็ไม่ใช่เพื่อเวลำออกจำกบ้ำนจะไม่ ถูกใครต่อยตำยด้วยหมัดเดียว แต่เป็นสองหมัดหรอกหรือ?”

ควำมฮึกเหิมห้ำวหำญดั่งวีรบุรุษของเฉินหลิงจวินลดฮวบลงไป เกินครึ่งทันที “แต่นั่นอยู่ที่บ้ำนเกิด ออกมำจำกอำณำเขตของถ้ำ สวรรค์หลีจู ข้ำก็ยังพอจะมีฝีมืออยู่บ้ำง”

เดิมทีในใจของจงเชี่ยนก็นับถือที่เฉินหลิงจวินยอมอยู่ต่ออำสำ รับภำระมำไว้กับตัว เพียงแค่เพรำะติดที่สถำนะ “ผู้คุมกัน” คำพูด บำงอย่ำงเขำจึงยังต้องพูด

หมี่ลี่น้อยเอ่ย “จิ่งชิง จิ่งชิง เอำไปใช้ได้ตำมสบำยเลย”

นำงเตรียมจะหยิบ “ยันต์ใหญ่” แผ่นหนึ่งออกมำจำกกระเป๋ ำผ้ำ ฝ้ำยสะพำยไหล่

เฉินหลิงจวินไม่รู้ว่ำควรจะหัวเรำะหรือร้องไห้ดี รีบโบกมือทันใด “ไม่ต้องๆ ยันต์แผ่นนี้ของเจ้ำเอำไว้ใช้ตอนเดินลงน้ำ เอำมำใช้ในกำร ประลองเวทคำถำก็จะสิ้นเปลืองเกินไป อีกอย่ำงคิดว่ำขอบเขต ก่อก ำเนิดของข้ำเป็นกระดำษเปียกจริงๆ หรือไร”

หมี่ลี่น้อยยืนกรำน “ตอนนี้ยังไม่ได้ใช้ก็เก็บเอำไว้ก่อน เตรียมไว้ ใช้ตอนจำเป็น”

เฉินหลิงจวินตบกระเป๋ ำผ้ำฝ้ำยของนำง ยิ้มเอ่ยว่ำ “เก็บไว้ วำงใจ เถอะ ข้ำท่องยุทธภพมำจนชินแล้ว มีคลื่นลมมรสุมแบบใดบ้ำงที่ไม่ เคยพบเจอมำก่อน”

จงเชี่ยนพำหมี่ลี่น้อยใช้ยันต์หดย่อพื้นที่ออกไปจำกซำกปรัก สนำมรบก่อน

ใช้ยันต์หดย่อพื้นที่อีกสองสำมแผ่น จงเชี่ยนก็เปลี่ยนมำอุ้มหมี่ลี่ น้อย วิ่งตะบึงไปตำมผืนป่ำพลำงรวมเสียงให้เป็นเส้นพูดคุยอย่ำงลับๆ ว่ำ “พี่น้องเวิน มีข้ำอยู่ข้ำงกำยหมี่ลี่น้อยเจ้ำไม่ต้องตำมมำหรอก ไป จับตำมองทำงฝั่ งของเฉินหลิงจวินเพื่อป้ องกันเรื่องไม่คำดฝั นที่อำจ เกิดขึ้นเถอะ แผนกำรบนภูเขำ เจ้ำเข้ำใจลึกซึ้งมำกกว่ำข้ำ”

จงเชี่ยนกวำดตำมองไปรอบด้ำน เอ่ยอย่ำงเฉยเมยว่ำ “พวกแม่ ทัพกุ้งหอยปูปลำน้อยนิดที่อยู่ใกล้ๆ พวกนี้ ไม่พอจะยัดร่องฟั นข้ำด้วย ซ้ำ”

ปีนั้นท่องอยู่ในยุทธภพบ้ำนเกิด จงเชี่ยนมีนิสัยดีที่ไม่เคยเป็ น ฝ่ ำยไปหำเรื่องใครก่อน แต่หำกหลบเลี่ยงไม่ได้จริงๆ เกิดควำม ขัดแย้งกับผู้อื่น ก่อนจะออกหมัด แสดงควำมขี้ขลำดได้มำกแค่ไหนก็ แค่นั้น หำไม่แล้วก็คงไม่ถึงขึ้นถูกคนที่บ้ำนเกิดด่ำว่ำเป็นพวกชำยใจ หญิงส่วนหลังจำกปล่อยหมัดไปแล้ว จงเชี่ยนเป็ นอย่ำงไร บุคคล อันดับหนึ่งด้ำนวิถีวรยุทธของพื้นที่มงคลรำกบัว ย่อมไม่ใช่ชื่อเสียงที่ ได้มำจำกกำรคุยโวของตัวเขำเองเท่ำนั้น

ออกเดินทำงไกลครั้งนี้ เวินจื่อซี่ที่คอยให้กำรปกป้ องมรรคำอยู่ อย่ำงลับๆ ยังคงไม่ยอมจำกไปอย่ำงเงียบเชียบ เขำเอ่ยอย่ำงขันๆ ปน ฉุนว่ำ “จงอันดับหนึ่ง เจ้ำไม่ได้กินอำหำรมื้อดึกก็เลยเวียนหัว แยก ใหญ่เล็กก่อนหลังไม่ออกแล้วใช่ไหม?”

เวินจื่อซี่คือ “สองทอง” ที่หำได้ยำกยิ่ง เป็นทั้งผู้ฝึกตนขอบเขต โอสถทอง แล้วก็เป็ นทั้งผู้ฝึ กยุทธขอบเขตร่ำงทอง สถำนกำรณ์

คล้ำยคลึงกับจงเชี่ยน ห่ำงจำกขอบเขตเดินทำงไกลก็แค่ขำดลม หำยใจอีกเฮือกเดียว

นอกจำกเวทลับอำพรำงที่สืบทอดมำจำกบ้ำนตนแล้ว เวินจื่อซี่ยัง ใช้ยันต์ที่เจ้ำขุนเขำถ่ำยทอดมำให้ด้วยตัวเอง ต่อให้เป็นเฉินหลิงจวิน ก็ยังไม่อำจสัมผัสได้ถึงลมปรำณของเขำแต่จงเชี่ยนกลับรู้เรื่องนี้ เขำ กับเวินจื่อซี่คนหนึ่งอยู่ในมุมมืดอีกคนอยู่ในมุมสว่ำง ถือว่ำต่ำงคน ต่ำงก็ทำหน้ำที่ของตนเอง

เวินจื่อซี่ยิ้มเอ่ย “เจ้ำคิดว่ำ “บรรพจำรย์จิ่งชิง” คือชื่อเสียงลอยๆ เท่ำนั้นจริงหรือ? นั่นคือเจียวน้ำที่เดินลงน้ำสำเร็จเชียวนะ!”

ต่อให้ฝีมือของเจ้ำหมอนี่จะสู้คนอื่นไม่ได้ พ่ำยแพ้กำรประลอง เวทคำถำ แต่คิดจะหนีจะมีอะไรยำกตรงไหน

ขอแค่ไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่ เป็นแค่ขอบเขตหยกดิบทั่วไป จะทำอะไร บรรพจำรย์จิ่งชิงของพวกเรำท่ำนนี้ได้?

กลับเป็ นฝั่ งของหมี่ลี่น้อยที่จะปล่อยให้เกิดเรื่องอะไรไม่ได้เลย จริงๆ แล้วนับประสำอะไรกับที่เจ้ำขุนเขำยังเตือนซ้ำมำสองประโยคว่ำ

“เฉินหลิงจวินทำอะไรอยู่ข้ำงนอก บนภูเขำล่ำงภูเขำ เจอกับเรื่อง อะไร จะโดนคนซ้อมหรือไปซ้อมคนอื่น พวกเจ้ำก็ตัดสินใจกันเอำเอง

“ส่วนหมี่ลี่น้อย พวกเจ้ำก็ตัดสินใจกันเอำเอง”

เวินจื่อซี่ไม่ใช่คนที่ขำดไหวพริบ แน่นอนว่ำต้องรู้ดีว่ำคำว่ำ “ตัดสินใจกันเอำเอง” สองประโยคนี้มีควำมหมำยว่ำอะไรบ้ำง

ข้ำผู้อำวุโสอยู่บนภูเขำลั่วพั่วดีๆ ไม่ต้องกลัดกลุ้มเรื่องกำรกินอยู่ ทั้งวิชำหมัดยังเพิ่มพูน แล้วยังมีโชควำสนำในกำรฝึกตนที่ไม่คำดคิด มำกมำย ออกจำกภูเขำมำปกป้ องมรรคำรอบหนึ่ง จะปล่อยให้มีจุด จบเป็นถูกขับไล่ลงจำกภูเขำก็คงไม่ได้กระมัง

อีกอย่ำงบนภูเขำลั่วพั่ว มีใครบ้ำงที่ไม่ชอบหมี่ลี่น้อยจำกใจจริง

จงเชี่ยนหลุดหัวเรำะพรีด ยำกนักที่จะเอำ “เด็กชำยชุดเขียว” ไป เชื่อมโยงเข้ำกับเจียวน้ำขอบเขตก่อกำเนิดได้

เป็นคนขี้เมำ เวลำเดินชอบสะบัดชำยแขนเสื้อ พูดจำก็ชอบขับ เรือตำมกระแสลม ชอบประจบสอพลอ แน่นอนว่ำมีน้ำใจคือของแท้ แน่นอน ไม่มีกำรวำงมำด แล้วก็ยิ่งเป็ นคนประเภทเดียวกับเขำจง เชี่ยน ก็จริงนะ หำไม่แล้วพวกเขำจะคบหำกัน เกำะกลุ่มสำมัคคีกัน อยู่บนภูเขำลั่วพั่ว สร้ำงภูเขำของตัวเองกันขึ้นมำได้อย่ำงไร?

จงเชี่ยนพูดคุยอย่ำงลับๆ “ถ้ำอย่ำงนั้นก็ให้เจ้ำจัดกำรพวกที่แอบ สะกดรอยตำมมำเหล่ำนี้ก็แล้วกันนะ?”

เวินจื่อซี่ใช้เสียงในใจตอบ “เรื่องเล็กน้อย”

จงเชี่ยนพลันเอ่ยว่ำ “มีเวลำว่ำงแล้วพวกเรำสองพี่น้องก็มำ ประลองฝีมือกันหน่อยไหม?”

เวินจื่อซี่เงียบไปพักใหญ่ “ไสหัวไป”

จงเชี่ยนอ่อนใจนัก เขียนชื่อสุนัขอย่ำงพวกเจ้ำ ดูแคลนผู้ฝึ ก ยุทธอย่ำงข้ำใช่ไหม ช่ำงเถอะๆ พี่น้องเวินคงต้องถูกลบชื่อออกไป จำกทำเนียบของสำยอำหำรมื้อดึกนับแต่นี้

ทำงฝั่ งของซำกปรักสนำมรบ รอกระทั่งเฉินหลิงจวินมั่นใจแล้วว่ำ จงเชี่ยนออกห่ำงไปจำกที่แห่งนี้แล้ว เขำก็สะบัดชำยแขนเสื้อเสียงดัง “เลิกทำตัวหลบซ่อนลับๆ ล่อๆ ได้แล้วออกมำ!”

อันที่จริงเขำมองทะลุเวทอำพรำงตำคุณภำพต่ำชั้นนั้นออกนำน แล้ว หำกไม่เป็นเพรำะก่อนหน้ำนี้กลัวว่ำจะทำให้หมี่ลี่น้อยตกใจกลัว ด้วยนิสัยที่ติดตัวมำตั้งแต่เกิดของเฉินหลิงจวิน ด้วยนิสัยยำมออก ท่องยุทธภพในอดีต หึหึ

ถอนเวทอ ำพรำงตำออกก็คือสตรีหน้ำตำน่ำรักอ่อนหวำนกลุ่ม หนึ่ง แต่มองแล้วพวกนำงน่ำขนลุกอย่ำงมำก

สตรีหน้ำตำงดงำมเย้ำยวนกอดผีผำไว้ในอ้อมอกคือผู้น ำ นำง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวำนหยดว่ำ “ข้ำน้อยอำยุสิบหกปี นับแต่เด็กมำก็ เชี่ยวชำญกำรดีดผีผำ ถนัดกำรร้องรำทำเพลงพี่ชำยน้อยผู้หล่อ เหลำอยำกแวะไปดูที่จวนของพวกพี่สำวหรือไม่? หำกว่ำชอบก็ไม่สู้ แต่งเข้ำจวน เริ่มต้นใช้ชีวิตกันอย่ำงมีควำมสุข?”

ข้ำงกันมีสตรีคนหนึ่ง นำงปิ ดปำกหัวเรำะคิก “เป็ นเทพเซียน อำวุโสขอบเขตก่อก ำเนิดด้วยนะ รู้เวทคำถำตระกูลเซียนเปลี่ยนจำก แก่กลับมำเป็นเด็กเสียด้วย”

พวกสตรีที่สีหน้ำซีดขำว กลิ่นอำยขนลุกน่ำวังเวงแผ่อบอวลกลุ่ม นี้เหมือนกำลังโอบล้อมเด็กน้อยที่พูดจำวำงโตคนหนึ่งจึงอดไม่ไหว ต้องเอ่ยสัพยอกสองสำมค่

สิ่งที่พวกนำงกริ่งเกรงอย่ำงแท้จริงยังคงเป็ นผู้ฝึกยุทธที่ไม่ว่ำจะ คำพูดคำจำหรือสีหน้ำท่ำทำงก็น่ำสงสัยว่ำไม่ใช่ชำยแท้คนนั้น มำกกว่ำ ปณิธำนหมัดมำรวมตัวอยู่บนร่ำงชัดเจน สะดุดตำมำกเป็น พิเศษ ทำให้พวกนำงได้แต่อยู่ห่ำงๆ หำกเข้ำใกล้ก็จะรู้สึกร้อนแผด เผำเหมือนขยับเข้ำใกล้กระถำงไฟใบใหญ่ในช่วงที่อำกำศร้อนแผด เผำ หำไม่แล้วดำบและกระบี่ของผู้ฝึกยุทธทั่วไป คิดอยำกจะฟั นพวก นำงก็คือควำมเพ้อฝั นของคนปั ญญำอ่อน

ผลคือเด็กชำยชุดเขียวที่ไม่รู้ฟ้ำสูงแผ่นดินหนำผู้นี้ คำดว่ำน่ำจะ เป็ นลูกศิษย์ผู้สืบทอดของภูเขำลูกใดกระมัง ไม่รู้จักหลักกำรที่ว่ำ มังกรแข็งแกร่งไม่อำจกดหัวงูเจ้ำถิ่นได้แม้แต่น้อย เขำช่ำงประมำท อวดเก่งอยำกเป็นวีรบุรุษ ถึงกับสั่งให้ผู้ฝึกยุทธคนนั้นแยกตัวออกไป

เฉินหลิงจวินหัวเรำะหยัน “หัวเรำะ เชิญหัวเรำะได้ตำมสบำย อีก เดี๋ยวรอให้นำยน้อยตรวจสอบรำกฐำนของพวกเจ้ำอย่ำงชัดเจนจน แน่ใจว่ำพวกเจ้ำทำชั่วแล้ว พวกเจ้ำก็ยังมีเวลำร้องไห้อีกมำก”

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่ำจะลงมือก็ต้องสืบเสำะให้ถึงที่สุด เล่นงำน เด็ก ดึงให้คนแก่มำเล่นงำนคนแก่ที่ไม่น่ำเคำรพแล้วค่อยเล่นงำน กองหนุนและที่พึ่งของพวกเขำ

นำงเอำมือกุมหัวใจ แสร้งทำท่ำตกใจอย่ำงน่ำสงสำร “พี่ชำยน้อย มีปรำณสังหำรเข้มข้นเหลือเกิน ท ำข้ำน้อยตกใจแทบตำยอยู่แล้ว”

ด้ำนข้ำงก็มีสตรีคนหนึ่งที่ปรำณดุร้ำยพลุ่งพล่ำน “พี่สำว ไยต้อง เปลืองน้ำลำยคุยกับเขำด้วยเล่ำ จัดกำรเขำเลย ควักหัวใจตับไตไส้ พุงออกมำ พวกพี่น้องไม่ได้ลิ้มรสเนื้อของผู้หลอมลมปรำณกันมำ นำนมำกแล้ว”

เฉินหลิงจวินยิ้มกว้ำง “ไม่ต้องมำขู่นำยน้อยหรอก นำยน้อยไม่ กลัวสักนิด ไป ไปดูที่จวนของพวกเจ้ำกัน ไปพบเจ้ำของจวนตัวจริง จะได้ลดปั ญหำยุ่งยำกระหว่ำงเจ้ำและข้ำไปได้มำก”

……

ขอบเขตบินทะยำนเฒ่ำคนหนึ่งมำที่ร้ำนเหล้ำที่ตั้งเพิงอยู่ริม แม่น้ำ เขำทำจิตใจให้สงบก่อนจะก้ำวเดินเข้ำมำข้ำงใน

ลูกค้ำบำงตำ กิจกำรซบเซำ เถ้ำแก่ที่แก่แล้วหูตำพร่ำมัวฟุบตัว อยู่บนโต๊ะคิดเงิน ได้ยินเสียงฝีเท้ำก็เงยหน้ำขึ้น เลิกเปลือกตำมอง เห็นว่ำอีกฝ่ำยเดินตรงไปที่โต๊ะเหล้ำตัวหนึ่งก็ไม่มีควำมคิดที่อยำกจะ เอ่ยถำมอะไรอีก

ข้ำงกำยผู้เฒ่ำชุดเขียวร่ำงผอมบำงมีสำวใช้คนหนึ่งที่ร่ำงแกร่ง กำยำนั่งอยู่ นำงชื่อว่ำเซี่ยสือจี

เห็นเฉินชิงหลิว จิงเฮำหรือจะกล้ำนั่งลงอย่ำงส่งเดช

เฉินชิงหลิวถำม “จัดกำรเรียบร้อยแล้วหรือ?”

จิงเฮำกลั้นหำยใจทำสมำธิ เพื่อควำมระมัดระวังไว้ก่อน เขำไม่ กล้ำพูดปำกเปล่ำว่ำตัวเองจัดกำรเรียบร้อยแล้ว จึงได้แต่เอ่ยเสียงเบำ ว่ำ “ผู้เยำว์นัดหมำยกับสหำยจิ่งชิงเรียบร้อยแล้ว ตกลงกันไว้แล้วว่ำ ขอแค่ขึ้นฝั่ งที่หลิวเสียทวีป ข้ำก็จะไปรับเขำมำเป็นแขกที่ภูเขำชิงกง ดื่มเหล้ำกันดีๆ หลำยๆ มื้อ”

เฉินชิงหลิวกึ่งยิ้มกึ่งบึง เอ่ยว่ำ “นั่งครองเก้ำอี้ของเจ้ำแห่งทวีปมำ นำนสองพันกว่ำปี ถึงกับยังต้องแสดงควำมเป็ นมิตรกับเจียวน้ำ ขอบเขตก่อกำเนิดตนหนึ่งอย่ำงนี้ รู้สึกเสียเกียรติหรือไม่? จิงเฮำ หำกว่ำมีอุปสรรคต่อจิตแห่งมรรคำ ไม่ชอบใจ ก็พูดกับข้ำอย่ำง ตรงไปตรงมำได้”

จิงเฮำเสียวสันหลังวำบทันใด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูดเสียงเบำว่ำ “แรกเริ่มก็รู้สึกอึดอัดอยู่บ้ำงจริงๆ แต่ได้ใช้เวลำด้วยกันนำนเข้ำกลับ รู้สึกแปลกใหม่”

เฉินชิงหลิวถำม “ควำมแปลกใหม่ผ่ำนไปแล้วจะเป็ นอย่ำงไร ต่อ?”

จิงเฮำได้แต่ตอบไปตำมสัตย์จริง “ถึงเวลำนั้นค่อยว่ำกันอีกที”

เฉินชิงหลิวพยักหน้ำ เห็นได้ชัดว่ำค่อนข้ำงพอใจคำตอบของจิง เฮำ “พูดจำระมัดระวังก็คือยันต์คุ้มกันกำยหลบเลี่ยงภัยอย่ำงหนึ่ง” จิงเฮำโล่งอก ถือว่ำผ่ำนด่ำนไปได้แล้วหรือไม่? เฉินชิงหลิวประกบสองนิ้วเคำะโต๊ะเบำๆ จิงเฮำรีบนั่งลงตำมคำสั่งทันที เฉินชิงหลิวพลันหัวเรำะ พึมพำกับตัวเองว่ำ “ไม่เสียแรงที่เป็ น ท่ำนอำของเจิ้งจวีจง”