System Change Life (ระบบเปลี่ยนชีวิต) - บทที่ 189 : บริษัท SA. คอร์ปอเรชั่น

“บริษัท?” ไป๋เฉินขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากที่ได้ฟังหลง
เซิ่นพูด

เขาไม่เคยได้ยินจากหลงซูอินมาก่อนเลยว่าเธอมีบริษัทด้วย ยิ่งไปกว่านั้น
ยังอยู่ในเมืองซิงโจวอีก

หลง เซิ่นพยักหน้าให้กับไป๋เฉิน เมื่อเห็นเขาขมวดคิ้ว “สงสัยว่าน้องเขย
จะยังไม่รู้สินะว่าซูอินมีบริษัทอยู่บริษัทหนึ่ง เธอเป็นคนสร้างบริษัทนี้
ขึ้นมาด้วยตัวเองเลย”

ใบ หน้าของหลงเซิ่นพลันมีรอยยิ้ม เมื่อเขาพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ว่ากันตาม
จริง เขาค่อนข้างที่จะนับถือน้องสาวของเขาเลย ที่ไม่ทำงานในเครือของ
ตระกูล แต่กลับออกมาสร้างบริษัทของตัวเอง

และบริษัทของเธอ ก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก จนขึ้นเป็นอันดับ
สามของเมืองซิงโจวแล้วในตอนนี้

เดิมที เมื่อก่อนก็เป็นอันดับสี่อยู่หรอก แต่พอตระกูลหลิวถูกจัดการไป
บริษัทของเธอก็เลยขึ้นมาเป็นอันดับสามของเมืองซิงโจวในทันที ส่วน
อันดับหนึ่งกับอันดับสองนั้น เป็นบริษัทของตระกูลหลี่และตระกูลเฉียน

“เธอ สร้างบริษัทขึ้นมาเองเหรอ?” ไป๋เฉินแสดงความตกตะลึงออกมา
เขารู้ดีว่าการสร้างบริษัทๆ หนึ่งขึ้นมานั้นยากขนาดไหน ไม่เพียงต้องมี
เงินทุนเท่านั้น แต่ต้องมีความสามารถด้วย

ถ้าไม่มีความสามารถ เกรงว่าบริษัทที่สร้างขึ้นมา คงจะอยู่ได้ไม่นาน!

“ยัง ไงกันนะซูอินเนี่ย เรื่องบริษัทก็ไม่ได้บอกให้น้องเขยฟัง” หลงเซิ่น
ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย “แต่เอาเถอะ เดี๋ยวพอซูอินกลับมาถึงที่เมืองซิง
โจว ฉันจะให้เธอพาน้องเขยไปดูที่บริษัทเอง”

ไป๋เฉินทำได้แต่พยักหน้าเห็นด้วย เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าบริษัท
ของหลงซูอิน เป็นบริษัทแบบไหน

‘หรือว่าจะเกี่ยวกับพวกอิเล็กทรอนิกส์’

ความ คิดนี้พลันปรากฏขึ้นมาในหัวของไป๋เฉิน เมื่อเขานึกขึ้นมาได้ว่า
ครั้งแรกที่เขาได้พบเธอนั้น หน้าต่างภารกิจของระบบเปลี่ยนชีวิต ได้
บอกข้อมูลของเธอ ว่าเธอเป็นหญิงสาวอัจฉริยะด้านความพิวเตอร์และ
อิเล็กทรอนิกส์

‘มีความเป็นไปได้อย่างมาก’ ไป๋เฉินสรุปกับตัวเอง

หลงเซิ่นมองเห็นไป๋เฉินมีท่าทางครุ่นคิด เขาก็คิดว่าไป๋เฉินคงจะสงสัย
เกี่ยวกับบริษัทของน้องสาวตัวเองเป็นแน่

“บริษัท ของซูอินชื่อว่าบริษัท SA. คอร์ปอเรชั่น ทำเกี่ยวกับโปรมแกรม
คอมพิวเตอร์และการผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ของเครื่อง ใช้ด้านไอที
ต่างๆ ส่งออกทั้งในและนอกประเทศ” หลงเซิ่นพูดอธิบาย

ไป๋เฉินที่นั่งรับฟังอยู่ ต้องพยักหน้าครั้งหนึ่ง เป็นการตอบว่าเขาเข้าใจ
แล้ว

ใน ชื่อบริษัทของหลงซูอิน ที่ตั้งว่า ‘SA. คอร์ปอเรชั่น’ นั้น เขาล้วนไม่
คิดอย่างอื่น นอกจากคิดว่า S เป็นตัวย่อมาจาก ‘ซู’ และ A เป็นตัวย่อมา
จาก ‘อิน’ รวมกันแล้วก็เป็น ‘ซูอิน’

ชื่อบริษัทของหลงซูอิน ก็มาจากชื่อของเธอนั่นเอง

เวลาผ่านไปอีกเล็กน้อย ไป๋เฉินนั่งคุยเรื่อยเปื่อยกับหลงเซิ่น จนอาหารมา
เสริฟ

หลัง จากที่รับประทานอาหารเสร็จ เขาก็บอกลากับหลงเซิ่นและกลับ
บ้านในทันที เรื่องที่หลงเซิ่นบอกว่าจะคุย ก็ไม่ได้มีอะไรมากเลย
นอกจากต้องการจะมาบอกเขาว่า หลงซูอินจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ก็
เท่านั้น

………………………………..

ตอน เช้า วันนี้เป็นวันศุกร์ ไป๋เฉินต้องไปโรงเรียน ถึงแม้จะได้ไปทัศน
ศึกษามาถึงสามวันสองคืน แต่ทางโรงเรียนก็ไม่มีวันหยุดให้ จึงทำให้ไป๋
เฉินต้องไปโรงเรียนในวันนี้

เขาออกจากบ้านตั้งแต่เช้า หลังจากที่ช่วยพ่อกับแม่ของเขาเตรียมร้านขาย
ซาลาเปา

เขามาถึงโรงเรียนในช่วง 8 โมงกว่าๆ จากนั้นก็เข้าชั้นเรียนและเรียน
ตามปกติ จนถึงเวลาเลิกเรียน

“ไป๋เฉินไว้เจอกันนะ”

ที่หน้าทางเข้าของโรงเรียนหลี่หลินโบกมือให้กับเขา ก่อนจะขึ้นรถที่มา
รับกลับบ้านไป

ไป๋ เฉินเองก็โบกมือทักทายเธอเหมือนกัน จากนั้นเขาก็เตรียมที่จะกลับ
บ้านโดยจักรยานที่เขากำลังเข็นเดินไปตามถนนหน้า โรงเรียนอยู่
ในตอนนี้

ริ้งง… ริ้งง… ริ้งงง…

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

ไป๋เฉินหยิบโทรศัพท์ iPhone 7 ออกมาจากกระเป๋ากางเกง สายตามองดู
เบอร์ที่โทรมาเล็กน้อย ก่อนจะกดรับสาย

“ฮัลโหล”

“ฮัลโหลไป๋เฉิน” เจ้าของเสียงที่พูดเป็นผู้หญิง และเธอก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
นอกจากหลงซูอิน “ฉันกลับมาถึงแล้วนะ นายว่างไหม?”

“ว่าง สิ” ไป๋เฉินไม่เสียเวลาคิดเลย เพราะเขาก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว
ภารกิจของระบบเปลี่ยนชีวิตเองก็ไม่สามารถทำได้ในช่วงนี้ด้วย
เนื่องจากระบบกำลังอัพเกรดอยู่ มันต้องการใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนเลยกว่า
ที่จะสามารถทำภารกิจได้อีกครั้ง

“ตอนนี้นายอยู่ไหน ฉันจะไปหา” น ้าเสียงของหลงซูอิน เหมือนจะมี
ความสุขอย่างมาก

“เจอกันที่สวนสาธารณะซิงเซียงก็แล้วกันนะ” ไป๋เฉินบอกเธอ

“ตกลง”

หลัง จากนั้น ไม่กี่วินาที หลงซูอินก็วางสายไป ไป๋เฉินเก็บโทรศัพท์ไว้
ในกระเป๋ากางเกงตามเดิม ก่อนจะปั่นจักรยานไปที่สวนสาธารณะซิ
งเซียง

เวลา ผ่านไปไม่นาน ไป๋เฉินได้มาถึงสวนสาธารณะซิงเซียง เขานำ
รถจักรยานไปจอดไว้ยังใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง จากนั้นก็เดินไปนั่งรอหลงซู
อินที่ม้านั่งไม้ที่อยู่ใกล้ๆ

สวนสาธารณะซิงเซียนในวันนี้คนไม่ค่อยจะเยอะเท่าไหร่ อาจจะเป็น
เพราะว่ามันยังไม่ได้ถึงเวลาค ่าที่ผู้คนจะมาออกกำลังกายก็เป็นได้

ตอนนี้เวลาเพียงแค่สี่โมงกว่าๆ เท่านั้น ยังถือว่าไม่ถึงเวลาค ่า

ไป๋ เฉินนั่งรอหลงซูอินอยู่เงียบๆ สายตาก็มองไปรอบๆ เป็นบางครั้ง ใน
ตอนนั้นเอง เขาก็มองเห็นรถ BMW คันหนึ่งขับเข้ามาตามทางของ
สวนสาธารณะซิงเซียน ไม่นานรถคันนั้นก็ไปจอดยังที่ให้จอด

ประตู รถเปิดออก หญิงสาวสวยได้ก้าวเดินลงมา เธออยู่ในชุดสูทสีขาว
กระโปรงสีขาว สวมถุงน่องสีดำ เป็นชุดเดียวกันกับวันแรกที่ไป๋เฉินได้
พบเธอไม่มีผิด

ผมยาวสีน ้าตาลคาราเมลของเธอเองก็ถูกรวบไว้ด้านหลัง เป็นทรงหางม้า
เหมือนกับวันแรกที่ได้พบกันเช่นกัน

เธอปิดประตูรถอย่างเบามือ หลังจากที่ลงมา ก่อนจะกวาดสายตามองไป
รอบๆ เพื่อมองหาไป๋เฉิน

ไป๋เฉินลุกออกจากที่นั่ง เขาเดินตรงไปยังจุดที่หลงซูอินอยู่

เมื่อ ไป๋เฉินเดินเข้าไปหา หลงซูอินย่อมมองเห็นเขา สายตาของเธอหยุด
ที่ร่างของเขาในทันทีที่ได้เห็นเขา เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย รู้สึกหัว
ใจเต้นแรงอยู่บ้าง ที่ได้พบเขาอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน

ตั้งแต่วันนั้น เธอก็ได้รู้ตัวว่าได้ตกหลุมรักเขา มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่
เธอจะรู้สึกหัวใจเต้นแรง เวลาที่ได้พบเขาอีกครั้ง

เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ไป๋เฉินก็เดินมาหยุดลงตรงหน้าของหลงซูอิน เขา
ยิ้มให้เธอเล็กน้อย ในขณะที่ในใจคิดว่า ‘เธอยังสวยเหมือนเดิม’

“ไม่ได้เจอกันหลายวันเลยนะ ซูอิน” เขาพูด

“อืม” หลงซูอินยิ้มตอบ รอยยิ้มของเธอนั้น ยังสวยงามเหมือนเดิม แม้ว่า
เธอจะไม่ค่อยยิ้มบ่อยนักก็ตาม

“ได้ยินจากพี่มาว่า นายอยากจะไปดูบริษัทของฉันเหรอ?” เธอถามเขา

ไป๋เฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ใช่ ไม่เห็นคุณเคยบอกเลย
ว่ามีบริษัทด้วย”

“นายไม่ได้ถามหนิ” หลงซูอินส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้ม “ถ้างั้น
ฉันจะพานายไปดู”

“ตอนนี้?” ไป๋เฉินมองหลงซูอิน

“ใช่ หรือว่านายไม่ว่าง”

“ไม่ใช่แบบนั้น แต่ผมต้องเอาจักรยานกลับไปไว้ที่บ้านก่อน” ไป๋เฉินพูด
พลางชี้นิ้วไปที่รถจักรยานที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้

หลงซูอินมองตามไป พยักหน้าครั้งหนึ่ง “ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันจะขับรถ
ตามไปรับนายเอง”

“โอเค” ไป๋เฉินเดินไปที่รถจักรยานของตัวเองในทันที