The Devil's Cage - ตอนที่ 389 การทดสอบความแข็งแกร่ง

จีหรานมั่นใจว่าคราวนี้เขาถูกค้นพบ ซึ่งแตกต่างจากการคาดเดาครั้งก่อนของเขา

ไม่ใช่แค่เพราะลูกศรส่งสัญญาณนั่น แต่เพราะเขาสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายอย่างชัดเจน และมันอยู่ในห้องที่เขาอยู่!

Kieran ยืนขึ้นโดยโฟกัสและเปิดใช้ [Tracking] ทันที

จะมีร่องรอยทุกที่ที่มนุษย์เดินไป โดยไม่คำนึงว่าเทคนิคการซ่อนตัวของพวกเขาจะดีเพียงใด

แม้ว่าเมื่อจีหรานสังเกตว่าเจตนาร้ายมาจากไหน เขาก็ตกตะลึง

วิญญาณ! วิญญาณของชายสองคนที่เขาเพิ่งฆ่า!

พวกเขาจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง อยากจะกลืนกินเขา

“ไม่ ไม่ ไม่ถูกต้อง! พวกมันไม่ใช่วิญญาณ!” Kieran ขมวดคิ้วเมื่อเห็นวิญญาณทั้งสอง

ระดับโปรของเขา [ความรู้ลึกลับ] ทำให้เขาสามารถแยกวิญญาณออกจากรูปลักษณ์ภายนอกได้

วิญญาณก่อนหน้าเขามีความคล้ายคลึงกับวิญญาณจริง ๆ แต่พวกเขาไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวและไม่ใช่ปีศาจด้วย มันเป็นสิ่งที่อยู่ระหว่าง ถึงกระนั้นก็ไม่ได้หยุดการโจมตีของเขา

วู้!

จีหรานเตะลูกเตะออกไปอย่างรุนแรงราวกับขวานศึก ฟันเป้าหมายและทำให้วิญญาณพิเศษทั้งสองกลายเป็นผงธุลีทันที

[การต่อสู้ด้วยมือเปล่า] ตัวเลือกการก้าวข้าม [การเตะการก้าวข้าม] ทำให้ Kieran มีพลังโจมตีที่โดดเด่นแม้กระทั่งกับสิ่งมีชีวิตที่มีจิตวิญญาณ

ดิง!

[Soul Shard] รู้สึกถึงวิญญาณ จีหรานหยิบมันขึ้นมาและใส่กระเป๋าของเขา จากนั้นมุ่งหน้าไปที่ประตู เขาได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงเฉือนหูเมื่อเขาอยู่ใกล้ประตู

ปัง

จีหรานยกขาขึ้นและเตะไปที่ประตูอย่างแรง

ประตูไม้ที่ดูแข็งแรงเมื่อครู่ถูกระเบิดหายไปพร้อมกับกรอบประตู กระแทกทหารทุ่งหญ้าสองสามนายที่อยู่ด้านหลังประตูซึ่งไม่ทันตั้งตัว

ด้วยเสียงกระดูกแตก ทหารทุ่งหญ้าสองสามนายล้มลงและกลิ้งลงไปที่ลานแข่งม้าที่ป้อมปราการสายฟ้า

เสียงกรีดร้องที่ยาวนานหยุดลงทันทีที่พวกมันล้มลงบนพื้น

กำแพงภูเขาซึ่งสูง 40 ถึง 50 เมตรนั้นอาจถึงแก่ชีวิตได้หากพวกเขาตกลงไป

ทหารที่วิ่งลงมาจากกำแพงภูเขาทั้งสองด้านก็ตกตะลึง

Kieran ใช้หน้าต่างแห่งโอกาส เขาหันกลับมาและฉีกหนึ่งในแผ่นด้านนอกของเครื่องจักรสงครามออก ภายใต้เสียงโลหะที่ส่งเสียงดัง เขาพับแผ่นด้านนอกเป็นเกราะป้องกันชั่วคราวที่สามารถกั้นไปข้างหน้าได้ 180 องศา

แล้วแบกมันไว้บนหลังแล้วพุ่งออกไป!

ปัง

ทหารทุ่งหญ้าที่รู้สึกตัวได้ก็รีบวิ่งไปที่ห้องและชนเข้ากับ Kieran ผู้มี “โล่” อยู่ ทหารทุ่งหญ้าเดินตามเพื่อนร่วมเผ่ากลิ้งลงมาจากกำแพงภูเขา

นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นสำหรับ Kieran!

เมื่อเขาหันกลับมาและวิ่งไปยังจุดที่เขาซ่อนเป้ไว้ ทหารทุ่งหญ้าที่กำลังเดินอยู่บนทางของเขาก็เหมือนกับพินโบว์ลิ่ง ถูกกระแทกลงมาจากกำแพงภูเขาด้วยไหล่ของเขาทีละคนๆ

เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทหารทุ่งหญ้าไล่ตามเขาอย่างไม่ลดละ ทหารที่อยู่บนกำแพงภูเขาเอาแต่ยิงธนูใส่ Kieran พยายามหยุดเส้นทางของเขา แต่ไม่มีใครพิสูจน์ได้ว่ามีประโยชน์อะไรเลย

เส้นทางกำแพงภูเขาที่แคบสามารถจุคนได้สูงสุดสามคนในคราวเดียว อีกทั้งเป็นเวลากลางคืนและทางก็สูงชัน ทหารทุ่งหญ้าไม่สามารถวิ่งไล่ตามได้ สิ่งที่พวกเขาทำได้คือเห็นจีหรานละสายตาไปทีละก้าว พวกที่ยิงจากด้านบนก็หยุดเพราะกลัวว่าจะทำร้ายพวกตน

แน่นอนว่ามีลูกศรพุ่งเข้าใส่โล่ แต่ลูกธนูไม่สามารถเจาะเกราะป้องกันของสิ่งนั้นได้

ปัง ปัง ปัง!

การเคาะอย่างต่อเนื่องทำให้เกิดเสียงกรีดร้องไม่รู้จบทุกครั้งที่ทหารคนหนึ่งล้มลง ทุกเสียงกรีดร้องที่เจ็บปวดเป็นสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดของชีวิตหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ทหารทุ่งหญ้าไม่ได้หวาดกลัวกับการตายของเพื่อนร่วมเผ่า ตรงกันข้าม ความป่าเถื่อนของพวกเขาก็ปรากฏขึ้น คนป่าเถื่อนที่เติบโตภายใต้สถานการณ์ทางธรรมชาติและผ่านการต่อสู้กับธรรมชาติอย่างไม่ลดละ

พวกเขาดุร้ายต่อศัตรูและตัวเอง!

“จับเขาไว้!”

หลังจากตะโกนเป็นภาษาแม่ของพวกเขา ท่ามกลางผู้ที่ถูก Kieran ล้มลง ทหารทุ่งหญ้าที่ได้รับการขัดเกลาสองนายก็กระโดดกลับขึ้นมาและลงจอดตรงหน้า Kieran เกือบจะพร้อมกัน ทั้งสองคนขวางหน้าจีหรานไว้ แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าจะต้องล้มลงอีกครั้ง มันคือการซื้อเวลาให้กับเพื่อนร่วมเผ่าที่อยู่ข้างหลัง

จากนั้นทหารทุ่งหญ้าหลายสิบนายที่ขึ้นชื่อเรื่องความแข็งแกร่งเรียงแถวเป็นสองแถวและพุ่งเข้าหาเคียแรนพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

ปัง

เสียงดังโครมครามดังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ในที่สุดจีหรานก็ถูกบีบให้หยุดฝีเท้าลงเพราะกำลังคนจำนวนมหาศาลที่อยู่ตรงหน้าเขา

โล่ชั่วคราวเริ่มงอและบิดในขณะที่ทั้งสองฝ่ายทะเลาะกันด้วยความแข็งแกร่ง

“ผลักเขาลง!”

ตะโกนเป็นภาษาทุ่งหญ้าอีกครั้ง รวบรวมคนจำนวนมากขึ้นที่อยู่ด้านหลังสองแถว ดันไปข้างหน้า แต่ Kieran เร็วกว่า

จีหรานที่กำลังผลักโล่ด้วยไหล่ของเขา ร่างของเขาจมลงเล็กน้อยเพราะแรงตรงข้าม แต่เขาเปลี่ยนมันด้วยขาขวาทันที

ความแข็งแกร่งที่มากขึ้นได้กระทำลงในโล่ชั่วคราวจากขาของเขา

Transcendence [การต่อสู้ด้วยมือเปล่า การต่อสู้เตะ] ทำให้เขาได้รับบัฟ Strength และ Agility 4 เพิ่มเติมเป็นการชั่วคราวเมื่อเขาเริ่มเตะ และในขณะนั้นเอง ศักยภาพของมันถูกดึงออกมาอย่างเต็มที่

ความแข็งแกร่งของอันดับนั้นเกินจินตนาการของคนทั่วไป โล่ที่หยุดอยู่กลางอากาศเนื่องจากทั้งสองฝ่ายใช้กำลังอย่างเต็มที่กลายเป็นวัวอาละวาดและกระโจนเข้าใส่ฝูงทุ่งหญ้า

ทหารทุ่งหญ้าสองแถวที่ไล่เลี่ยกับกำลังของจีหรานเมื่อครู่ถูกโล่กระแทกเข้าอย่างแรง กระดูกของพวกเขาหักและล้มลงบนภูเขา ตามด้วยคนที่เข้าร่วมแถวในภายหลัง

วู้!

เสียงหวีดหวิวที่เปี่ยมด้วยพละกำลังเอาชนะเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดจากการล้มลงของทหาร

หลังจากเสียงต่างๆ สงบลง จีหรานก็ผลักศัตรูที่อยู่ตรงข้ามเขาทั้งหมดลงจากภูเขา แกะสลักเส้นทางอิสระไปยังจุดที่เขาซ่อนเป้ไว้

ผู้บุกรุกบนหน้าผาสูงที่อยู่ด้านหลังและข้างๆ Kieran ต่างตกตะลึงก่อนที่พวกเขาจะคำรามด้วยความโกรธ

“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”

…

Kieran ได้ยินเสียงคำรามอย่างต่อเนื่องจากทหารอย่างชัดเจน

แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจภาษาทุ่งหญ้า แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าของพวกเขาและสายตาที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เขาก็สามารถเดาได้ว่าพวกเขาหมายถึงอะไร

Kieran ตอบด้วยเสียงหัวเราะเย็นชา และหยิบ [Arrogant Word] ออกมาในขณะที่สะพายเป้

แล้วเขาก็หันกลับมาโดยหันหน้าไปทางด้านหลังและตรงข้ามกับเขา เขายกนิ้วหัวแม่มือขวาขึ้นและเลื่อนไปที่คอของเขา

“เอามาเลย!”

จีหรานเหวี่ยงดาบใหญ่สีแดงเข้มในมือของเขาและพุ่งออกไปเหมือนเงาดำเข้าใส่ทหารที่อยู่ข้างหลังเขา

ความลาดชันและหน้าผาซึ่งยากที่ทหารทุ่งหญ้าจะก้าวผ่านได้นั้นเป็นเหมือนพื้นราบสำหรับจีหราน มันไม่ได้ทำให้ความเร็วอันห้าวหาญและความเร็วในการกวัดแกว่งของเขาช้าลงเลยสักนิด!

แสงจ้าอันน่าหลงใหลบน [Arrogant Word] ส่องประกายเจิดจ้าในยามค่ำคืน ราวกับดวงตาปีศาจที่จ้องมองเหยื่อของมัน

การกวาด ฟัน และแทงแต่ละครั้งทำให้แสงจ้าส่องประกายยิ่งขึ้น ยิ่งแสงจ้ามากเท่าไหร่ พลังของดาบใหญ่ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!

ป่า! ไม่เชื่อง!

เจตนาของนักฆ่าเริ่มเข้มข้นขึ้นต่อ Kieran ในที่สุดมันก็กลายเป็นพลังงานพิเศษและไหลเข้าสู่หัวใจของเขา

ดง ดง ดง!

[Fusion Heart] เริ่มเต้นเร็วขึ้น

Kieran หยุดก้าวของเขา แต่ทหารในทุ่งหญ้าไม่ได้โจมตี พวกเขามองไปที่ Kieran ด้วยสายตากังวลและสงสัย

ออร่าที่วุ่นวายและอาละวาดเริ่มปรากฏขึ้นบนร่างกายของ Kieran กลิ่นกำมะถันก็ปะทุออกมาทันที กลบกลิ่นเลือดในบริเวณนั้น

เหล่าทหารพรานทุกคนที่ได้กลิ่นก็ใจสั่นสะท้าน พวกเขารู้สึกว่าไม่ได้เผชิญหน้ากับมนุษย์อีกต่อไป แต่เป็นสัตว์ประหลาดโบราณที่กำลังจะตื่นขึ้นหรือแม้แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้น

ผู้บุกรุกทุ่งหญ้าสั่นอย่างควบคุมไม่ได้