The Devil's Cage - บทที่ 432: กัดกินตัวเอง

บทที่ 432: กัดกินตัวเอง
ท่ามกลางเสียงคำรามอันดัง ปากใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือดก็กลืน อัตตา ลงไปทั้งตัวจนหมด
ในจุดที่อยู่ห่างไกลออกไป…
บู้ม บู้ม บู้ม!
ระเบิดอย่างรวดเร็วหลายระลอก ปากมหึมาเหล่านี้ระเบิดออกมาจากใต้ดิน ราคะ โลภ ตะกละ เกียจคร้าน โทสะ และริษยาถูกกลืนกินลงไป
บางปากก็กลืนไปหนึ่ตัวตน ในขณะที่บางปากก็กลืนไปสองตัวตนพร้อมกัน

จากนั้นพื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ร่างใหญ่โตที่สามารถสร้างความกลัวให้กับหัวใจได้ โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน พร้อมกับนำพากลิ่นเหม็นเน่าอันน่ารังเกียจของปลามาด้วย
พระจันทร์สว่างไสวสาดแสงลงบนร่างอันมหึมา เกล็ดสีดำของมันสะท้อนแสงจันทร์ราวกับแผ่นโลหะแวววาว งูยักษ์ห้าหัวกำลังแลบลิ้นแฉก เผยให้เห็นแววตาดุร้าย
ไฮดราห้าหัว! พวกมันยาวกว่าร้อยเมตร แต่นั่นก็ยังไม่ใช่จุดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด จุดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงคือบนหัวงูขนาดใหญ่ขนาดเท่าเกวียนนั้น ดวงตางูสีเหลืองเข้มห้าคู่จ้องมองอย่างเยาะเย้ยและดูถูก ดูเหมือนจะไม่ต่างอะไรจากมนุษย์
นอกจากนี้ ยังมีเสียงกระทบกันอันน่าหดหู่ใจดังมาจากภายในหัวงู
“ถึงจะเป็นเชื้อพระวงศ์ก็ตายได้อย่างไร้ร่องรอย! บัดนี้ยุคสมัยของขุนนางมาถึงแล้ว พวกแกเป็นเพียงเศษซากจากอดีต! และฉัน… โมซอร์ค จะเป็นกษัตริย์แห่งยุคใหม่! ฉันจะปกครองทุกสิ่ง!”
คำพูดเย่อหยิ่งยังคงพรั่งพรูออกมาจากหัวงู
จีหรานที่ยืนอยู่ในเงามืดขมวดคิ้วเมื่อเขาเห็นไฮดราและได้ยินสิ่งที่มันพูด
“เป้าหมายของโมซอร์คคือการปลดปล่อยผนึกของกษัตริย์องค์นั้นจากราชวงศ์นีกอร์ไม่ใช่เหรอ? นี้เป็นความคิดของเขาเองคนเดียวหรือเปล่า? หรือว่ามนุษย์กลายพันธุ์คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็มีความคิดแบบเดียวกับเขา?”
ความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้จีหรานต้องหายใจเข้าอย่างต่อเนื่อง
เขาคุ้นเคยกับชื่อโมซอร์คเป็นอย่างดี ผ่านทางสเวนและเรนผู้ถูกควบคุม เขาจึงรู้จักโมซอร์คดี เขาเป็นผู้นำเผ่ากลายพันธุ์อีกคนหนึ่งนอกเหนือจากเบนซ์
เขาไม่เพียงแต่แข็งแกร่งเท่านั้น แต่เขายังมีชื่อเสียงที่ดีในหมู่เผ่ากลายพันธุ์อีกด้วย
หลังจากได้รู้จักตัวตนของเขาแล้ว จีหรานก็ปฏิบัติต่ออีกฝ่ายราวกับเป็นศัตรูตัวฉกาจ ในภารกิจหลัก จีหรานไม่คาดคิดว่าเป้าหมายของโมซอร์คจะไม่ใช่การปลดปล่อยกษัตริย์จากผนึก แต่คือการเข้ามาแทนที่เขา
“ถ้าเป็นแบบนี้ การคาดเดาของฉันทั้งหมดก็ผิดหมด!”
จีหรานยืนอยู่ในเงามืดและเงยหน้าขึ้นมองสัตว์เลื้อยคลานขนาดมหึมา หัวงูทั้งห้าของไฮดรากำลังดิ้นไปมาใต้แสงจันทร์ ส่งเสียงฟ่อดังลั่นปนกับภาษาที่คุ้นเคย
“ฉันแข็งแกร่งที่สุด!”
“ฉันคือกษัตริย์โดยชอบธรรม!”
โมซอร์คเป็นบ้าไปแล้ว!
“เขาเสียสติไปแล้วเหรอ?”
จีหรานหรี่ตาลง เขาแน่ใจว่าไม่ใช่เพราะบาปที่ไฮดรากลืนกินเข้าไปจนส่งผลต่อจิตใจของเขาทั้งหมด แต่เป็นตัวเขาเองต่างหากที่สูญเสียสติตัวเองไปเพราะมัน
อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ทำให้ จีหราน หยุดสถานการณ์เลวร้ายนี้
แม้ว่า จีหราน จะผิดพลาดในการคาดเดาของเขา แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า โมซอร์ค เป็นศัตรูที่เขาต้องเอาชนะ และเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งมาก
ดังนั้น จีหราน จึงไม่มีความคิดที่จะควบคุมบาปมหันต์  ราคะ โลภ ตะกละ เกียจคร้าน โทสะ อิจฉา และอัตตา ในตอนนี้ แต่กลับปลดปล่อยมันแทน
ออร่าปีศาจปะทุขึ้นทันที
พระจันทร์ที่สว่างและแจ่มใสถูกทำให้พื้นที่มืดลงด้วยรัศมีที่แผ่ขยายไปทั่วทุ่ง
หมอกออร่าจางๆ ปกคลุมร่างไฮดราขนาดมหึมาโดยที่มันไม่ทันสังเกตเห็น
โมซอร์ค ซึ่งอยู่ในร่างไฮดราตกตะลึงกับหมอกที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้น เขาคำรามเสียงดังขึ้นทันที ทำตัวราวกับสัตว์ป่าบนท้องฟ้า
“ของๆฉัน! ทุกอย่างเป็นของๆฉัน!”
“ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้จะตกอยู่ภายใต้ฉัน!”
สิ่งที่จีหรานเห็นหลังจากนั้นทำให้เขาตกใจ เขาจ้องมองหัวงูห้าหัวของไฮดราอย่างตกตะลึง ซึ่งมันเริ่มกัดและฉีกกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เสียงที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ได้แยกออกเป็นห้าเสียง
“ของๆแกเป็นของฉันทั้งหมด!”
“คำพูดของฉันจะเป็นความจริง! คงฟังฉัน! เชื่อฟังซะ!”
“ไม่ ฉันตั้งหากที่ควรจะเป็นคนขึ้นครองบัลลังก์!”
หัวงูห้าหัวกัดและบดขยี้กันเอง ฉีกเนื้อและเลือดของร่างมหึมาออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที ร่างที่สั่นไหวของมันสั่นสะเทือนพื้นดิน สั่นสะเทือนไปทั่วภูเขาและเนินเขาโดยรอบ
แม้แต่จีหรานก็ต้องหลบหนีออกจากเงาที่เขาซ่อนตัวอยู่เพื่อไม่ให้โดนคลื่นกระแทกจากร่างของไฮดรา
โมซอร์คเห็นจีหรานขยับหนี แต่เขาไม่สนใจ อีกฝ่ายกัดกินเนื้อและเลือดตัวเองไม่หยุด
“มันถูกความปรารถนาของตัวเองกลืนกินงั้นหรอ?” จีหรานพึมพำเบาๆ และยกระดับความระมัดระวังขึ้นในใจ
ภาพเบื้องหน้า มันสร้างความตื่นตระหนกให้กับหัวใจของเขาอีกครั้ง
แม้ว่าการกระทำของบาปพวกนี้จะเป็นสิ่งที่ดี แต่การก้าวพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจก่อให้เกิดผลเสียร้ายแรงต่อตัวจีหรานเองได้เช่นกัน
หากจีหรานไม่อยากถูกความปรารถนาของตัวเองกลืนกิน เขาจะต้องเฝ้าระวังบาปให้มากขึ้น
มิฉะนั้นแม้ว่าเขาจะทรงพลังเท่ากับโมซอร์ค เขาก็ไม่สามารถหลีกหนีจากความพินาศไปได้
โมซอร์คคนนี้ทรงพลังจริงๆ ด้วยความจริงที่ว่าเขาสามารถแปลงร่างเป็นไฮดรา 5 หัวยาวร้อยเมตรได้นั้นก็พิสูจน์ให้เห็นได้แล้ว
แม้ว่าไฮดราห้าหัวจะไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ แต่มันสามารถพึ่งพาร่างกายอันใหญ่โตและเกล็ดอันแข็งแกร่งของมันเพื่อปกป้องตัวเองได้ และมันสามารถแช่แข็งใครก็ตามที่จ้องมองมันได้ทันที
จากการคำนวณของจีหราน พลังของไฮดราอย่างน้อยก็ต้องระดับ S ขึ้นไป พลังป้องกันของมันก็อย่างน้อยก็ต้องระดับพลังสูงเช่นกัน
เขาพิสูจน์ความคิดของตัวเองเมื่อฟันเกล็ดอันหนึ่งที่พุ่งเข้ามาทางเขาด้วย [วาจาเย่อหยิ่ง] แม้แต่ [วาจาเย่อหยิ่ง] ที่มีการโจมตีระดับทรงพลังก็ยังรู้สึกถึงแรงปะทะเมื่อฟันเกล็ดนั้น เขาเชื่อว่าหากดาบใหญ่ของเขาไม่ได้มีระดับการโจมตีอันทรงพลัง การป้องกันนั้นคงเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงแน่
อย่างไรก็ตาม ด้วยร่างกายอันแข็งแกร่งและเกล็ดอันทรงพลัง มันจะมีประโยชน์อะไร หากต้องเจอกับการโจมตีของตนเอง?
สุดท้ายแล้ว โมซอร์คก็ได้หลงทางในความปรารถนาของตัวเอง!
“เมื่อไม่มีจิตใจแข็งแกร่งที่สามารถต่อสู้กับความปรารถนาของตัวเองได้ จุดอ่อนนั้นก็จะถูกแทรกซึมเข้าไปได้ง่าย และด้วยความปรารถนาตัวเองมันก็จะจู่โจมเขาจากภายใน…”
จีหรานเห็นไฮดราค่อยๆ เปลี่ยนจากสถานะบ้าคลั่งไปสู่สถานะอ่อนแอลง กระนั้นมันก็ยังคงกัดตัวเองอย่างสุดกำลัง จีหรานอดนึกถึงโมซอร์คไม่ได้
อะไรกันที่โจมตีโมซอร์คจากข้างใน แล้วทำให้เขาเป็นแบบนี้? คงเป็นเพราะอะไรบางอย่างหรือใครบางคนที่ไฮดรากลืนลงไปแน่ๆ ที่ทำให้จีหรานแทบจะไม่มีเวลาคิดให้ดี
เขาคว้าปลายดาบ [วาจาเย่อหยิ่ง] ไว้แล้วกระโดดออกมา ดาบใหญ่สีแดงเข้มมีคมกริบ ส่องประกายแวววาวน่าหลงใหลภายใต้แสงจันทร์
ชิ่ง!
หัวงูที่ยังสมบูรณ์ในบรรดางูทั้งห้าตัวนั้นถูกตัดหัวด้วยดาบใหญ่ที่คอซึ่งเนื้อหายไปเกือบครึ่งชิ้นแล้ว
กลิ่นเหม็นเน่าเหม็นปะทุขึ้นมาพร้อมกับเลือดของไฮดรา จีหรานหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่หลบเลือดที่กระเซ็น แต่ยังเหวี่ยง [วาจาเย่อหยิ่ง] ไปยังเป้าหมายต่อไปด้วย
ฟับ!
หัวอีกข้างก็ถูกตัดออกไป
หลังจากสูญเสียหัวไปสองหัว โมซาร์กก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่ความเจ็บปวดนั้นไม่ได้ทำให้เขาตื่นจากภวังค์ กลับทำให้เขาดูดุร้ายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
“ไอ่พวกทรยศ! ทรยศ! กล้าดียังไงมาท้าทายฉัน ฉันคือราชาของแก!”
“ฉันจะประหารแกทีละคน!”
หัวงูที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาหัวงูที่เหลือสามหัวส่งเสียงคำรามอย่างดัง หัวงูอีกสองหัวตอบโต้ด้วยการโจมตีที่คอของมันพร้อมกัน
แกร๊ก แกร๊ก ! ก๊าสสสส
เสียงกัดที่ดังจนกระดูกแหลกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมเสียงแหลมคม ทำให้หัวงูที่อ่อนแอที่สุดหลุดออกไป
จีหราน รีบตามไปซ้ำ ด้วยการชาร์จพลังของเขาด้วย [วาจาที่เย่อหยิ่ง] โดยฟันหัวงูที่เหลือทั้งสองหัว
ฟั๊บ! ฟั๊บ!
หัวงูสองหัวสุดท้ายถูกตัดหัว และบินขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะตกลงสู่พื้นอย่างแรง
วัตถุสีทองเรืองแสงปรากฏขึ้นบนร่างอันใหญ่โต
เมื่อไฮดราตัวใหญ่ถูกสังหาร ร่างแห่งบาปที่เหลือก็ถูกปลดปล่อยออกจากร่างของมัน
จีหรานก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คว้าไอเทมเรืองแสงสีทองนั้นไว้ ก่อนที่ความโลภ ความตะกละ และอิจฉาจะเอื้อมถึง จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ของที่ปล้นมาได้ที่เหลืออยู่ข้างๆ ร่างไฮดราขนาดมหึมา และสิ่งที่เหลืออยู่ของร่างดวงตาปีศาจ เขาพูดว่า “นั่นเป็นของพวกแก!”
ทันใดนั้น ร่างบาปที่ปลดปล่อยก็พุ่งเข้าไปเหมือนลมแรง ทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ในสนามรบ
มีเพียงอัตตาเท่านั้นที่ยังอยู่ข้างหลัง จ้องมองจีหรานโดยไม่ขยับเขยื้อน
จีหรานไม่สนใจการจ้องมองของอัตตา
ติง ติง ติง!
การแจ้งเตือนของระบบสแปมการมองเห็นของ จีหราน อยู่ตลอดเวลา