The Second Coming of Gluttony - เรื่องเสริมที่ 36 การสำรวจถ้ำ
เรื่องเสริมที่ 36 การสำรวจถ้ำ
เมื่อซอล จีฮูและเทเรซ่าออกจากร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว
“โอ้ สนุกจังเลย”
เทเรซ่าเหยียดตัวด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เธอได้พักผ่อนอย่างสบายใจโดยปราศจากความกังวลใจคือเมื่อไหร่ แน่นอนว่าเธอไม่มีความตั้งใจที่จะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมหลังจากที่ได้สนุกสนานมาแล้ว เพราะเรื่องนั้นก็คือเรื่องนั้น และนี่ก็คือเรื่องนี้
แต่เพื่อความสำเร็จของแผนการ เธอจำเป็นต้องปล่อยตัวปล่อยใจบ้าง กุญแจสำคัญคือการทำให้ซอลจีฮูคิดว่า ‘อ๋อ เธอมาที่นี่เพื่อสนุกจริงๆ’ ดังนั้นเทเรซ่าจึงเป็นผู้นำอย่างสนุกสนาน
“เจ้าหญิง พระองค์จะเสด็จไปที่ไหนคะ?”
“ฉันไม่รู้หรอก~ แต่ฉันมั่นใจว่าจะมีอะไรสักอย่างที่ดึงดูดความสนใจฉันได้”
ซอล จีฮูมองสำรวจรอบๆ ขณะที่เทเรซ่าเดินฮัมเพลงอย่างร่าเริงไปตามถนน เป็นเวลาอาหารเย็นแล้ว และพวกเธอกำลังอยู่ในซอยขายอาหารที่คึกคัก
ถึงแม้เทเรซ่าจะสวมหมวก แต่รูปลักษณ์ที่ดูเป็นชาวต่างชาติของเธอก็ไม่อาจซ่อนได้ ผมของเธอเป็นสีชมพูอ่อน และกางเกงวอร์มสีชมพูอ่อนยิ่งทำให้สีตาและสีผมของเธอดูโดดเด่นยิ่งขึ้น
ผลก็คือ ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในตรอก เธอก็กลายเป็นจุดสนใจ ทุกคนที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดมอง และฝูงชนเล็กๆ ก็มารุมล้อมเทเรซ่า ในฐานะคนที่ไม่ชอบความสนใจที่ไม่จำเป็น ซอล จีฮูจึงไม่ค่อยพอใจกับสถานการณ์นี้เท่าไหร่
เทเรซ่าเองก็สังเกตเห็นฝูงชนที่กำลังรุมล้อมเธออยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ชะลอฝีเท้าลงเลย ที่จริงแล้ว เธอยืดหลังตรง กอดอก และเดินอย่างสง่าผ่าเผย ต่างจากซอล จีฮู เธอเป็นคนที่รู้จักวิธีที่จะสนุกกับการได้รับความสนใจจากสาธารณชน
เทเรซ่าแอบมองซ้ายขวา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ทุกคนที่เธอเห็นต่างก็ดูตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด นี่คงหมายความว่าความงามของเธอได้ผลบนโลกมนุษย์เช่นกัน
ว้าว… นั่นใครกัน?
“ดวงตาสีชมพู ผมสีชมพู และแม้แต่เสื้อผ้าของเธอ… ใครบางคนจะดูดีได้ในชุดแบบนี้เหรอ?”
เด็กสาววัยรุ่นสองคนกระซิบกันเบาๆ ไม่อาจละสายตาจากเทเรซ่าได้ แล้วเมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน พวกเธอก็กรีดร้องราวกับเห็นไอดอล
เทเรซ่าเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ไม่ใช่แค่เด็กผู้หญิงสองคนนั้นเท่านั้นที่แสดงปฏิกิริยาแบบนี้
“เฮ้! ดูคนนั้นสิ”
“ใครเนี่ย… ว้าว… ดูแขนเขาซิ”
“ดูสะโพกนั่นสิ! ส่วนโค้งเว้าสวยงาม! ฉันว่าคนนั้นต้องไปฟิตเนสบ่อยแน่เลย!”
“ฉันสงสัยว่าคนแบบนั้นจะเป็นยังไงบนเตียง”
กลุ่มชายกลุ่มหนึ่งกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่
เทเรซ่าพ่นลมหายใจออกมา ผู้ชายทุกคนก็เหมือนกันหมด กลืนน้ำลายเมื่อมองเธอ และจินตนาการถึงเรื่องลามกอนาจารสารพัดอย่างที่จะทำบนเตียง
‘หึ’
เทเรซ่าส่งเสียงฮึ่มฮั่มก่อนจะหันหน้าหนีไป
อย่างไรก็ตาม กลุ่มชายเหล่านั้นไม่ได้มองเทเรซ่า พวกเขากระซิบกระซาบกันเองขณะมองไปที่ซอลจีฮูซึ่งเดินอยู่ห่างจากเธอไปไม่ไกลนัก
เทเรซ่ากระพริบตา เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเธอ ชายคนหนึ่งจึงเหลือบมองเทเรซ่า แล้วขมวดคิ้วทันที ราวกับว่าเห็นบางสิ่งที่รับไม่ได้
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”
“ดูเหมือนว่าพี่ชายคนนั้นกำลังตามเธออยู่ เธอเป็นแฟนเขาหรือเปล่า?”
“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นแหละ… แต่ดูผมที่ย้อมสีของเธอสิ! แล้วสีตาของเธอเป็นอะไรเนี่ย?”
“เช็ต ทำไมพี่ชายรูปหล่อหุ่นดีอย่างเขาถึงไปชอบอีเกิร์ลแบบนั้นล่ะ เขาควรจะมาอยู่กับพวกเรามากกว่านะ”
ชายกลุ่มนั้นต่างหันหลังกลับไปด้วยความเสียใจ คนหนึ่งถึงกับจ้องมองเทเรซ่าและถ่มน้ำลายใส่ด้วยความหึงหวง
“…”
เทเรซ่าพูดไม่ออก เธอรู้สึกทั้งตกใจและเคารพวัฒนธรรมต่างชาติ…
“เจ้าหญิง!”
เธอกลับมาสู่ความเป็นจริงเมื่อซอล จีฮู ดึงมือเธอ
“คุณจะไปไหน? เราเกือบถึงถนนสายหลักแล้วนะ”
เทเรซ่าเห็นรถยนต์วิ่งไปมาบนถนนสายหลัก เมื่อได้สติกลับมา เธอก็เตือนตัวเองถึงหน้าที่ของตน ขณะเดียวกัน เธอก็มองไปรอบๆ เพื่อหาสถานที่ที่เหมาะสม
โชคดีที่เธอพบสถานที่ที่ลงตัวและเหมาะสมกับความต้องการของเธอทุกอย่าง ผู้คนมากมายนั่งอยู่ในบริเวณที่แออัด หัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานพลางจิบไวน์จากแก้ว เธอแน่ใจว่านี่คือบาร์ของโลก
ฉันอยากไปที่นั่น!
เทเรซ่าลงมือทำตามความคิดของเธอทันที เมื่อมองไปยังทิศทางที่เทเรซ่าชี้ ซอลจีฮูก็แสดงสีหน้ากังวลใจ จากสถานที่มากมายที่เธอสามารถเลือกได้ เทเรซ่ากลับเลือกร้านกาแฟที่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลากหลายชนิด
“คุณไม่ได้บอกว่าคุณหิวเหรอ?”
ซอล จีฮู เสนอให้ไปที่อื่นแทน
“คนนั้นกับคนนั้น! ฉันอยากลองชิมสิ่งที่พวกเขากินจัง!”
อย่างไรก็ตาม สถานที่ที่มีเครื่องดื่มก็ย่อมมีอาหารจำหน่ายควบคู่ไปด้วย
“ฉันรู้ แต่… ที่นี่ส่วนใหญ่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์”
“ยิ่งดีเลย! ผมสงสัยมานานแล้วว่าแอลกอฮอล์บนโลกมีรสชาติยังไง”
“จริงๆ แล้วฉันไม่ค่อยชอบดื่มแอลกอฮอล์เท่าไหร่… ไปที่อื่นกันดีกว่าไหม? ฉันรู้จักร้านอาหารอร่อยๆ แถวนี้”
ซอล จีฮูยืนกราน เทเรซ่ากัดฟันและจ้องมองซอล จีฮูอย่างไม่ละสายตา เธอดูผิดหวังเล็กน้อย ใบหน้าของเธอเหมือนจะบอกว่า ‘คุณพาฉันมาที่นี่โดยบอกว่าจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน แต่แม้แต่เรื่องนี้คุณยังทำไม่ได้เหรอ?’
“ฉัน…อยากลองไปที่นั่นจริงๆ…”
เทเรซ่าพึมพำด้วยสีหน้าหดหู่ คำพูดเหล่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้เรื่องจบลง
“โอเค ไปกันเถอะ”
ซอล จีฮู ยอมแพ้แล้ว
เทเรซ่าก้มหน้าลง มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย
*
ว้าว เมนูเยอะมากเลย
หลังจากนั่งลง เทเรซ่าก็อุทานด้วยความประหลาดใจ
“เบียร์ โซจู เหล้าข้าว ไวน์ ค็อกเทล สาเก… ดูสิ ที่นี่มีเครื่องดื่มเยอะแยะไปหมด!”
“เจ้าหญิง ข้าต้องแจ้งให้พระองค์ทราบล่วงหน้า ข้าดื่มไม่ได้”
“โอ้ ไม่เป็นไรค่ะ เรามาที่นี่เพื่อให้ฉันได้สนุก”
เทเรซ่าพูดอย่างไม่แยแสและพลิกดูเมนูไปเรื่อยๆ
“ฉันสามารถลองทุกอย่างในเมนูได้ไหม?”
“คุณอาจตายได้ถ้าทำแบบนั้น”
“นั่นไม่ใช่ความคิดที่แย่นะ กิน ดื่ม แล้วก็ตาย! มาเริ่มกันแบบนี้เลยดีกว่า”
เทเรซ่าเลือกเครื่องดื่ม จากนั้นเลือกอาหารจานเคียงที่จะทานคู่กัน
ซอล จีฮู สังเกตเทเรซ่าอย่างระมัดระวัง เหตุผลหนึ่งคือเพื่อตรวจสอบว่าเธอมีเจตนาแอบแฝงหรือไม่ และอีกเหตุผลหนึ่งคือเพื่อหาว่าเธอคิดอย่างไรเกี่ยวกับการเดินทางในวันนี้ โชคดีที่ดูเหมือนเธอจะไม่มีเจตนาแอบแฝงใดๆ เธอตั้งใจสำรวจวัฒนธรรมใหม่ ๆ อย่างเต็มที่
แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้ว่าทั้งหมดนี้เป็นการแสดง
[5. ระดับความรู้ความเข้าใจ]
ฉลาดหลักแหลม (ละเอียดรอบคอบและเฉียบแหลมทั้งในบุคลิกภาพ รูปลักษณ์ และการกระทำ) / สนุกสนาน / วิตกกังวล (ไม่สบายใจและประหม่า)
แม้แต่ดวงตาทั้งเก้าของเขาก็ยังพูดแบบนั้น ช่องที่สองคือสิ่งที่อธิบายสภาพจิตใจของเธอในขณะนั้น เหมือนกับที่บอกไว้ เธอคงกำลังมีความสุขอยู่
‘ช่องที่สาม…’
เธอวิตกกังวลเรื่องอะไรกันแน่?
แทนที่จะถามตรงๆ ซอล จีฮู เลือกที่จะถามคำถามแบบทีเล่นทีจริง
วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?
“สนุกจังเลย นานแล้วที่ฉันไม่ได้ปล่อยตัวปล่อยใจแบบนี้เพื่อความสนุกโดยเฉพาะ”
เทเรซ่าพูดอย่างชัดเจน
“อีกด้วย….”
หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดต่อ
“ฉันแอบอิจฉานิดหน่อย”
“อิจฉา?”
“ใช่ ฉันไม่ได้พูดถึงความแตกต่างทางวัฒนธรรมหรือเทคโนโลยี โลกอาจมีวิทยาศาสตร์ แต่โลกของฉันมีเวทมนตร์ เพียงแต่ว่า…”
เทเรซ่าหยุดพูดอีกครั้งและกระแอมไอ
“เดินเล่นไปรอบๆ วันนี้…จะพูดยังไงดี…ดูเหมือนทุกคนจะมีความสุขกันหมดเลย”
“อืมมม…”
“ฉันเข้าใจ ฉันแน่ใจว่าทุกคนย่อมมีความกังวลและปัญหาของตัวเอง แต่ที่แน่ๆ คือ ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองเลย”
ซอล จีฮู พยักหน้า เขารู้ว่าเทเรซ่ากำลังพูดถึงอะไร
คนที่มีชีวิตอยู่ในช่วงทศวรรษ 1960 อาจแตกต่างออกไป แต่คนรุ่นใหม่ในปัจจุบันไม่รู้จักความโหดร้ายของสงคราม เพราะพวกเขาไม่เคยประสบกับมันมาก่อน ซอล จีฮูเองก็เช่นกัน
“แผลเป็นจากสงครามคงอยู่นาน คงไม่ยุติธรรมที่จะคาดหวังว่ามันจะหายไปภายในไม่กี่ปี ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้เรื่องนั้น…แต่ฉันก็อดอิจฉาไม่ได้อยู่ดี”
“อย่ากังวลไปเลย โลกแบบนั้นจะกลายเป็นแบบนี้ในที่สุด ไม่สิ มันอาจจะดีขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะทุกเชื้อชาติได้ทำสนธิสัญญาแห่งสันติภาพครึ่งศตวรรษร่วมกันแล้ว”
นั่นเป็นความจริง แต่…
เทเรซ่าพูดค้างไว้
“ฉันไม่คิดว่ามันจะราบรื่นขนาดนั้นหรอก”
เธอทำเสียงจิ๊จ๊ะแล้วพูดต่อ
“ทุกโลกย่อมมีด้านมืด ไม่ว่าจะเป็นโลกนั้นหรือโลกของเราก็ตาม…”
ด้านมืด แท้จริงแล้ว ที่ใดมีแสงสว่าง ที่นั่นย่อมมีความมืดมิดอยู่ด้วยเช่นกัน
ในขณะนั้น อาหารและเครื่องดื่มที่พวกเขาสั่งก็มาเสิร์ฟ ซอล จีฮูมองไปรอบๆ ร้านกาแฟก่อนจะรินเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลงในแก้วไวน์ของเทเรซ่าแล้วพูดว่า…
“ที่นี่ คุณสามารถพูดคุยเรื่องอะไรก็ได้ตามใจชอบ”
“ฮ่าๆ ใช่ ฉันว่าพวกเขาคงไม่ตามเรามาถึงโลกหรอก”
เทเรซ่าส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยขณะมองดูแก้วไวน์ที่ถูกเติมจนเต็ม จากนั้นเธอก็มองตรงไปที่ซอลจีฮูราวกับว่าเธอตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว
“มีบางอย่างที่ฉันอยากจะพูด…แต่บางทีมันอาจจะไม่น่าสนใจเท่าไหร่”
“เรื่องราวที่ไม่น่าสนใจก็ไม่เป็นไรเช่นกัน”
“มันไม่ได้ยาวหรือน่าทึ่งอะไรหรอก”
“ดีเลย เราจะได้คุยกันให้เสร็จก่อนที่อาหารจะเย็นชืด”
เมื่อคิดว่าอาการวิตกกังวลของเทเรซ่ากำลังกำเริบ ซอล จีฮูจึงตอบกลับอย่างเหมาะสม
“ตกลง.”
เทเรซ่าหัวเราะเบาๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นเธอก็พูดว่า…
มีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง
ซอล จีฮู ขมวดคิ้ว
“มันเป็นถ้ำลับที่ห่างไกลผู้คนมาก คนทั่วไปเข้าไม่ถึง”
จากคำบรรยายของเธอ ทำให้ฟังดูเหมือนเป็นที่ซ่อนลับ ซอล จีฮูพยักหน้า เป็นสัญญาณให้เธอบรรยายต่อ
“เห็นได้ชัดว่าถ้ำนี้ไม่ใช่ถ้ำธรรมดา”
มันคืออะไร?
“ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงดี นอกจากเรียกมันว่า…ถ้ำที่มีชีวิต”
“ถ้ำที่มีชีวิต?”
ใช่.
เทเรซ่ากัดริมฝีปากเบาๆ
“ผมอธิบายทุกอย่างโดยละเอียดไม่ได้หรอกครับ เพราะผมติดคำสาบานไว้ แต่ถ้ำที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต… ผมยังไม่อยากเชื่อเลยแม้กระทั่งหลังจากได้เห็นด้วยตาตัวเอง มันเกือบจะเหมือนกับว่า…”
เทเรซ่าพูดค้างไว้ แต่ซอลจีฮูหรี่ตาลง เพราะลักษณะที่เทเรซ่าอธิบายนั้นตรงกับสิ่งเฉพาะอย่างหนึ่ง
‘ปรสิต’
รังหรือสิ่งมีชีวิตปรสิตน่าจะตรงกับคำอธิบายนี้
“นั่นคือ”
เทเรซ่ายังไม่จบแค่นั้น
“ถ้ำนี้อยู่ในเมืองของเรา”
“ฮะ?”
“ภายในพระราชวัง… ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว”
สีหน้าของซอลจีฮูแข็งทื่อ เขาไม่อยากเชื่อเลย เขาไม่อยากด่วนสรุป แต่ถ้าถ้ำนี้เกี่ยวข้องกับปรสิตจริง ๆ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว
ปรสิตไม่สามารถอยู่รอดได้เมื่อโฮสต์ของมันตาย ดังนั้นข้อเท็จจริงที่ว่ามันยังมีชีวิตอยู่… หมายความได้เพียงว่าราชินีปรสิตยังไม่ตายไปอย่างสมบูรณ์
นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด
เขาควรยอมรับความจริงที่ว่าถ้ำแห่งนี้ตั้งอยู่ภายในพระราชวังฮารามาร์กได้อย่างไร? เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ที่การทดลองของดัชชีเดลฟิเนียนผุดขึ้นมาในความคิดของเขาเมื่อครู่นี้?
ยังไม่มีอะไรแน่นอน
ซอล จีฮู ได้สติกลับคืนมาเมื่อได้ยินเสียงแหลมของเทเรซ่า
“ฉันรู้แค่ว่า ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันคือคนที่ฆ่าราชินีแมลง”
“…ใช่ ฉันทำแล้ว”
ซอล จีฮูตอบด้วยความยากลำบากอย่างเหลือเชื่อ จากนั้นจึงพูดขึ้นหลังจากเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“แต่เราไม่อาจประมาทความร้ายแรงของเรื่องนี้ได้ ดังคำกล่าวที่ว่า การป้องกันดีกว่าการรักษา เรามาจัดตั้งทีมสำรวจและ-“
“ฉันคงทำแบบนั้นไปแล้วถ้าถ้ำนั้นอยู่ด้านนอก”
เทเรซ่าถอนหายใจ ดูเหมือนเธอจะกังวลเรื่องเดียวกับซอลจีฮู ถ้าผู้คนรู้ว่ามีถ้ำน่าสงสัยแบบนี้อยู่ในฮารามาร์ก และยิ่งไปกว่านั้นคืออยู่ในพระราชวัง จะต้องเกิดเรื่องวุ่นวายไปทั่วพาราไดซ์อย่างแน่นอน
“ผมวางแผนที่จะสืบสวนเรื่องนี้อย่างลับๆ ก่อน ไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามันปรากฏขึ้นเมื่อไหร่ หรือใครบ้างที่รู้ถึงการมีอยู่ของมัน”
“ฉันเข้าใจว่าคุณพยายามปกปิดเรื่องนี้ไว้ แต่…เนื่องจากมันอยู่ภายในพระราชวัง การสำรวจเพียงลำพังจึงเป็นเรื่องยากและอันตรายด้วย”
“แต่นั่นคือแผนสำหรับตอนนี้ อย่างที่ผมบอกไปแล้ว ผมไม่สามารถพึ่งพาคุณได้ทุกครั้งที่มีปัญหา”
เลขที่
ซอล จีฮู ส่ายหัว
“ถ้าสิ่งที่เจ้าหญิงพูดเป็นความจริง ฉันคงนิ่งเฉยไม่ได้”
“…”
“นอกจากนี้… ฉันคิดว่าคุณคงไม่บอกเรื่องนี้กับฉันหรอก ถ้าคุณหวังจริงๆ ว่าฉันจะไม่ทำอะไรเลย”
เทเรซ่าส่งยิ้มขมขื่นเมื่อซอล จีฮูยิงได้ตรงเป้าอย่างสมบูรณ์แบบ
“ฉันไม่ได้บอกว่ามันเป็นเรื่องไม่ดีนะ ฉันเคารพความต้องการของคุณด้วย แต่ถ้ามันเป็นอย่างที่เราคิดกันจริงๆ…คุณอาจต้องการกำลังใจจากฉัน”
“แต่-“
“ฉันรู้ ไม่มีอะไรแน่นอน แต่เราก็เพิกเฉยไม่ได้หากมีความเป็นไปได้แม้เพียงเล็กน้อย”
ซอล จีฮูพูดอย่างหนักแน่น
“ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไร คุณจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ เพียงแต่คุณต้องอนุญาตให้ฉันไปด้วย เพื่อความปลอดภัย”
เทเรซ่าพูดอะไรไม่ออกเมื่อซอลจีฮูทำถึงขนาดนั้น หลังจากลังเลเล็กน้อย เทเรซ่าก็ยิ้ม
“…ฉันคงอายจนตายแน่ถ้ามันกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียทุกอย่าง”
“ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ฉันจะล้อคุณแน่ๆ แต่การยอมอับอายเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงหายนะที่อาจเกิดขึ้น มันคุ้มค่าไม่ใช่เหรอ?”
เทเรซ่าหัวเราะกับคำพูดที่คมคายของซอล จีฮู
“คุณพูดถูก มันจะดีกว่าการที่คนนับหมื่นต้องเสียเลือดเนื้อเป็นพันเท่า”
“เราค่อยไปดูด้วยกันตอนกลับไปก็ได้ สำหรับวันนี้ไม่ต้องกังวลอะไร แค่สนุกไปกับมันก็พอ”
“เยี่ยมเลย ฟังแล้วรู้สึกโล่งใจจริงๆ”
เทเรซ่าส่ายไหล่ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะจบลงเพียงเท่านี้
ความเงียบชั่วครู่เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง โต๊ะของพวกเขานั้นเงียบกว่าโต๊ะอื่นๆ ในร้านกาแฟ
“อืม…”
เทเรซ่าซึ่งกำลังเล่นกับแก้วไวน์ของเธออยู่ ชี้ไปที่โต๊ะตัวหนึ่งแล้วถามว่า
“ว่าแต่ นั่นอะไรน่ะ?”
“อะไรนะ อะไรนะ?”
“ตรงนั้นไง ดื่มฉลองกันหน่อย? พวกเขากำลังยกแก้วไวน์ขึ้นชนกัน”
“อ้อ เวลาเพื่อนฝูงดื่มด้วยกัน พวกเขามักทำเพื่อแสดงความปรารถนาดี หรือเพื่ออธิษฐานขอให้สิ่งต่างๆ เป็นไปด้วยดี เรียกว่า การดื่มอวยพร”
“โอโฮ…”
ดวงตาของเทเรซ่าเบิกกว้าง เธอจ้องมองโต๊ะอย่างตั้งใจก่อนจะหันกลับไปมองซอลจีฮู
“แล้วเราไม่ลองทำดูบ้างล่ะ?”
โอ้ ฉันดื่มไม่ได้—
“เอ่อ แค่แก้วเดียวก็พอแล้วใช่ไหม? แค่แก้วเดียว”
“อืมมม…”
“เรามีธุระสำคัญรออยู่ข้างหน้า มาชนแก้วเพื่อภาวนาว่าอย่าให้มีอะไรผิดปกติเลย ได้โปรดเถอะ?”
ซอล จีฮู รู้สึกว่าปฏิเสธยาก ไม่ใช่ว่าเขาดื่มไม่เก่ง ดังนั้นส่วนหนึ่งในใจเขาจึงคิดว่าสักแก้วคงไม่เป็นไร
“งั้นผมขอแค่แก้วเดียวครับ”
“เย้!”
เทเรซ่าส่งเสียงเชียร์
“ขออนุญาตสักครู่นะครับ”
ซอล จีฮู ลุกขึ้น
“ขอตัวไปห้องน้ำแป๊บนึงนะ ฉันอั้นมานานแล้ว”
“โอ้ แน่นอนค่ะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปได้เลย”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เทเรซ่าดูเหมือนจะดีใจที่ได้ยินเรื่องนั้น
หลังจากเข้าไปในห้องน้ำ ซอล จีฮู ก็หยิบขวดยาหลายขวดออกมาจากกระเป๋า เขาซื้อยาแก้เมายาจากร้านขายยามาสารพัดชนิด
‘ฉันจะประมาทไม่ได้จนกว่าจะถึงที่สุด’
ซอล จีฮู กินยาเสร็จก่อนออกจากห้องน้ำ เมื่อเขากลับมา แก้วไวน์ของเขาก็เต็มแล้ว ฟองละเอียดราวกับเกล็ดหิมะผุดขึ้นมาจากไวน์ราวกับเพิ่งรินลงไปใหม่ๆ
ฉันเตรียมไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว
เทเรซ่าอมยิ้มพลางถูนิ้วโป้งและนิ้วชี้เข้าด้วยกันเพื่อปัดฝุ่นออก
“เอาล่ะ”
ซอล จีฮูและเทเรซ่ายกแก้วไวน์ขึ้น จากนั้นก็ตะโกนพร้อมกัน
“ไชโย!”
“ไชโย!”
เสียงแก้วสองใบกระทบกันดังขึ้น
ซอล จีฮู ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบแล้วค่อยๆ หย่อนลงคอ กลิ่นหอมอบอวลโชยมา ตามด้วยของเหลวที่มีฟองเล็กน้อย จากนั้น ขณะที่ของเหลวกำลังไหลลงคอ…
“!”
ดวงตาของซอลจีฮูเบิกกว้างขึ้นทันที เขาสั่นสะท้านและเงยหน้าขึ้น
“คูฮ่า!”
ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนไปทั้งตัวด้วยความตกใจอย่างรุนแรง ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านภายในร่างกายของเขาอย่างลึกลับ ก่อนจะพุ่งขึ้นไปที่ศีรษะและดูเหมือนจะเข้าควบคุมสมองของเขา
“ฮี๊…!”
ซอล จีฮู ก้มศีรษะลงอย่างยากลำบากก่อนจะวางแก้วลง
‘ฉัน…ฉันเป็นอะไรไป?’
ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ร่างกายรู้สึกร้อน และหัวใจเต้นแรง นอกจากนี้ เขายังอดหัวเราะคิกคักไม่ได้ด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
“คุณดื่มเก่งจังเลย อยากดื่มอีกแก้วไหม? ฉันไม่ได้บังคับนะ คุณปฏิเสธได้”
เทเรซ่ารินไวน์ลงในแก้วของซอลจีฮูที่เขายังคงถืออยู่
“ไม่ ฉัน—”
ซอล จีฮูพยายามปฏิเสธ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ร่างกายของเขากลับไม่เชื่อฟัง ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว เขาก็หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาแล้วยกขึ้นจ่อคอ ราวกับว่าสมองกำลังควบคุมร่างกายของเขาอยู่
“แสดงว่าคุณยังอยากได้อีกสินะ! นี่ๆ เอาไปอีกหน่อยสิ”
เทเรซ่าหัวเราะพลางรินไวน์ให้ซอลจีฮู แล้วสั่งเพิ่มอีก ซอลจีฮูเห็นเทเรซ่ายิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ เอามือเท้าคางไว้ แต่เขากลับเคลิ้มจนไม่สนใจอะไรแล้ว
“ไชโย~!”
เขาดื่มทุกอย่างที่ได้รับมา ราวกับถูกมนต์สะกด
*
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่?
ค่ำคืนนั้นมืดมิด และซอล จีฮูได้รับการประคองตัวโดยเทเรซ่า
“บ้านคุณอยู่ที่ไหน? เราต้องไปทางไหน?”
“อืมมม…”
“อ่า ฉันให้เขาดื่มมากเกินไปหรือเปล่าเนี่ย? ดูเหมือนจะได้ผลนะ”
“อืม…”
“ลองดูสิ ทำข้างนอกดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ มีที่ไหนให้ยืนได้บ้างไหม… อ้อ?”
เทเรซ่าหยุด เธอเดินอยู่ในตรอกที่เต็มไปด้วยโรงแรม และมีโรงแรมแห่งหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเทเรซ่าเป็นพิเศษ คำว่า ‘Pink Motel’ ส่องประกายเจิดจ้าด้วยสีชมพูสะท้อนแสง
“ฮ่าฮ่าฮ่า! โรงแรมสีชมพู!? ไปที่นั่นกันเถอะ!”
และแล้วกระต่ายที่ตกลงไปในกับดักก็ถูกสิงโตตัวเมียลากไป
เมื่อซอลจีฮูเปิดตาขึ้น เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง แสงสีชมพูจางๆ ส่องเข้ามาในสายตาที่พร่ามัวของเขา
‘เลขที่….’
เมื่อสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ซอล จีฮูจึงล้วงกระเป๋าโดยสัญชาตญาณ เขาวางแผนที่จะฉีกกระดาษแผ่นนั้นทิ้งและเข้าไปในแดนสวรรค์
อย่างไรก็ตาม ความพยายามของเขาก็ไร้ผล เขาเริ่มรู้สึกว่าช่วงล่างของร่างกายเบาบางลง
“…ว้าว”
หัวใจเขาแทบสลาย เพราะเขาเมาเหล้า จึงไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพยุงตัวเองไปได้
“ขอพูดให้ชัดเจนว่า ผมคิดว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นั้นไม่ถูกต้อง”
ทันใดนั้น เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้น เมื่อซอลจีฮูหันศีรษะไปด้านข้าง เขาก็เห็นร่างเงาเดินเข้ามาโดยมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบตัว
“แต่ถ้าคุณถามว่าทั้งหมดนี้เป็นความผิดของผมหรือเปล่า ผมก็คงไม่ตอบอย่างนั้นเหมือนกัน”
ซอล จีฮู จ้องมองเทเรซ่าด้วยดวงตาที่สั่นเทา
“ประการแรกเลย ไม่ใช่ว่ามีคนคนหนึ่งที่ก่อเรื่องนี้ขึ้นมาเองเหรอ?”
“อะไร…”
“ฉันบอกคุณไปแล้วว่าฉันรู้สึกอย่างไร และคุณก็รู้ด้วย คุณยังพูดอีกว่า คุณต้องชอบฉันมากแน่ๆ เจ้าหญิง”
แล้วอยู่ดีๆ ก็…
“ใช่ ฉันก็ชอบคุณเหมือนกัน ไม่ ฉันอยู่กับคุณไม่ได้ คุณน่าจะให้คำตอบฉันบ้างสักหน่อยได้ไหม? คุณพูดอะไรอีกทีในวันก่อนการรบครั้งสุดท้าย? ว่าคุณจะให้คำตอบที่เหมาะสมหลังจากสงครามจบลงแล้วใช่ไหม?”
ซอล จีฮู กระพริบตาถี่ๆ
“ตอนนั้นคุณทำตัวเท่มาก แต่พอสงครามจบ คุณก็ลืมเรื่องทั้งหมดไป แล้วก็เอาแต่หัวเราะและเล่นสนุกกับคุณซอ ยูฮุย!”
นั่นคือ….
“แล้วคุณยังลงมือทำร้ายคุณฟีโซระอีก! คุณรู้ไหมว่าฉันกังวลใจมากแค่ไหน?”
ซอล จีฮู ตัวแข็งทื่อ สาเหตุที่ทำให้เธอวิตกกังวลไม่ใช่พวกปรสิต แต่เป็นเรื่องนี้ต่างหาก?
“ดังนั้น ผมเชื่อว่าคุณก็มีส่วนรับผิดชอบที่ทำให้เรื่องราวเป็นเช่นนี้ด้วย”
“อย่าบอกนะว่า…”
เมื่อได้ยินเทเรซ่าอธิบายเหตุผลของเธอ ซอลจีฮูจึงพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
“ทุกอย่าง…เป็นเรื่องโกหก…?”
“เรื่องโกหกเหรอ?”
เทเรซ่าเอียงศีรษะ เธอยิ้มกว้างแล้วใช้มือทั้งสองข้างดึงกางเกงลง
เลขที่
เธอพูดพลางดึงขาออกจากกางเกง ซอล จีฮูมองอย่างเหม่อลอย
คุณจะได้รู้ในไม่ช้า
เทเรซ่าหัวเราะอย่างยั่วยวน ซอล จีฮูพยายามดิ้นรนเพื่อปลดตัวเองให้เป็นอิสระแต่ก็ไร้ผล
“ฮอยท์”
ไม่นานนัก น้ำหนักบางอย่างก็กดทับเขา เทเรซ่ามองลงมาที่เขาหลังจากขึ้นมาอยู่ด้านบน ซอล จีฮูส่ายหัว
“ไม่…ไม่…”
“อย่าขี้ขลาดสิ เธอสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะช่วยฉันสำรวจถ้ำ”
“นี่มันเป็นการสำรวจตรงไหนกัน…!?”
“โอ้ มันเป็นการสำรวจอย่างแน่นอน”
เทเรซ่ายิ้มกว้าง หัวเราะกลบเกลื่อนคำพูดของเขา
“เอาล่ะ—”
เธอวางมือลงบนหน้าอกของซอลจีฮูแล้วกดลงเบาๆ จากนั้นก็ตะโกนออกมาพร้อมกับกระพริบตา
“มาเริ่มสำรวจกันเลย!”
YOU MAY ALSO LIKE
