War of Ancient Emperor - ตอนที่ 11 ตัดสินใจช่วยเหลือ
“สักวันหนึ่ง…ที่ข้าจะต้องออกจากดินแดนแห่งนี้อย่างที่ท่านผู้อาวุโสกล่าวอย่างแน่นอน แต่ว่าสิ่งแรกที่ข้าควรจะมีคือความแข็งแกร่ง”หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เด็กน้อยจินเหอ.….ตัวเจ้าแสวงหาความแข็งแกร่งไปเพื่อสิ่งใดกัน? เพื่อที่จะยืนอยู่บนจุดสูงสุด? เพื่อที่จะได้ครอบครองสมบัติ? หรือเพื่อที่จะได้ครอบครองเหล่าหญิงงาม?”ชายชรากล่าวอย่างช้าๆ
“ท่านผู้อาวุโส…ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว ที่ตัวข้าแสวงหาแข็งแกร่ง เพียงเพราะหาต้องการจะค้นหาครอบครัวของข้า ข้าได้สัญญากับพี่ชายทั้งสองคนเอาไว้แล้ว สักวันหนึ่งเมื่อพวกเราทั้งสามมีความแข็งแกร่งเพียงพอแล้วละก็ พวกเราจะออกเดินทางเพื่อหาครอบครัวที่แท้จริงของเรา”หลงจินเหอกล่าว
“ตามหาครอบครัว?เป็นคำตอบที่แปลกสุดเท่าที่ข้าเคยได้ยินมาเลย ก็ดีเหมือนกัน…เห็นแก่ความตั้งใจที่แน่วแน่ของเจ้า ข้าจะช่วยเหลือเจ้าเองส่วนหนึ่งก็เพื่อตัวข้าด้วย”ชายชรากล่าว
“ท่านผู้อาวุโส…ท่านคงไม่ใช่คนของดินแดนแห่งนี้ใช่หรือไม่”หลงจินเหอถาม
“ใช่แล้ว…ข้าไม่ได้เป็นคนของดินแดนด้านล่าง แต่เดิมข้ามาที่นี่ก็เพื่อที่จะหาวิธีรักษาร่างกายของข้าเท่านั้น”ชายชราพยักหน้า
“ดินแดนด้านล่าง?ท่านผู้อาวุโส…นอกจากดินแดนแห่งนี้แล้ว ยังมีดินแดนอื่นอีกหรือ?”หลงจินเหอกล่าว
“แน่นอน.…ยังมีดินแดนอื่นอีกมากมายที่เจ้ายังไม่รู้จัก”ชายชรากล่าว
“สถานที่ที่ท่านผู้อาวุโสจากมาคือที่ไหนกัน?”หลงจินเหอกล่าว
“เด็กน้อยจินเหอ...เจ้าเคยได้ยินชื่อของดินแดนหมื่นอาณาจักรหรือไม่”ชายชราหันไปถามหลงจินเหอ
“ดินแดนหมื่นอาณาจักร? ไม่….ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้”หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับส่ายหน้า
“นั้นคือสถานที่ที่ตัวข้าจากมา…ถ้าหากเจ้าไม่รู้จักมัน ถึงแม้จะบอกให้เจ้ารู้ไปตอนนี้ ก็ไม่มีประโยชน์อะไร”ชายชรากล่าว
“ท่านผู้อาวุโส…ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้ถาม ท่านไปทำสิ่งใดมาถึงได้บาดเจ็บสาหัส? ถ้าหากว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของท่าน ก็คิดซะว่าข้าไม่ได้ถาม”หลงจินเหอกล่าว
“ถ้าเจ้าอยากรู้ข้าก็จะบอกให้ก็ได้…ยังไงซะชีวิตที่เหลืออยู่ของข้าก็ต้องหวังพึ่งเจ้าเป็นสิ่งสุดท้าย”ชายชรากล่าว
“เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน.…ข้าได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายให้ไปฆ่าผู้บุกรุกดินแดน ทั้งยังสั่งให้ข้านำคนอื่นไปด้วยในการทำภารกิจครั้งนั้น แต่ด้วยตัวข้าในตอนนั้เป็นคนที่ค่อนข้างเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองเกินไป คิดว่าแค่ตัวคนเดียวก็สามารถฆ่าศัตรูทั้งหมดได้ ข้าจึงตัดสินใจไปเพียงคนเดียว ในครั้งนั้นข้าได้ฆ่าศัตรูไปมากมาย แต่พวกมันก็มีกันอีกมาก จนทำให้ข้าต้องล่าถอยกลับ แต่ช่วงเวลานั้นแม้อยากจะถอยกลับก็สายไปแล้ว หัวหน้าของผู้บุกรุกได้ปรากฏตัวขึ้นและระดับของมันก็สูงกว่าข้าหนึ่งขั้น ในเมื่อไม่มีทางเลือกข้าจึงตัดสินใจใช้พลังทั้งหมดที่เหลือในการฆ่าลูกน้องของพวกมันจนหมดและเหลือแต่ตัวหัวหน้า แม้ว่าระดับของมันจะอยู่สูงกว่าข้าหนึ่งขั้น แต่ข้ามีสมบัติที่ช่วยให้ข้าสามารถต่อกรกับมันได้ ตัวข้าและมันต่างก็บาดเจ็บสาหัสกันทั้งคู่ เมื่อมันรู้ว่าสู้ข้าไม่ได้ก็เลือกที่จะหลบหนี ดูเหมือนว่ามันจะมีสมบัติบางอย่างในการควบคลุมพื้นที่ของมิติและใช้หลบหนีไป มันได้หลบหนีเข้าไปในช่องว่างของมิติข้าจึงตัดสินใจตามมันมา จนตัวข้ามาปรากฏที่ดินแดนด้านล่างแห่งนี้ และศัตรูก็ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ตอนนี้ข้าก็ยังไม่ทราบว่ามันยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”ชายชราเล่าอย่างช้าๆ
หลังจากได้ฟังหลงจินเหอก็นั่งเงียบอยู่นานโดยกำลังใช้ความคิดอยู่
“แล้วเหตุใดท่านผู้อาวุโสถึงไม่กลับไปหานายของท่านละ?”หลงจินเหอกล่าว
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากกลับ แต่ข้าไม่สามารถกลับไปได้ต่างหาก หลังจากที่ตัวข้ามาปรากฏที่ดินแดนแห่งนี้ พลังของข้าในตอนนั้นแทบจะไม่มีเหลือและอีกอย่างร่างกายข้าก็เต็มไปด้วยบาดแผล ตัวข้าได้โดนวางยาพิษตั้งแต่ตอนที่ต่อสู้กับมันอีกด้วย”ชายชรากล่าวพร้อมกับส่ายหน้า
“ที่ข้าสร้างสุสานแห่งนี้ขึ้นมา ก็เพื่อจะใช้เป็นที่สถานที่รักษาของข้า ในตอนนั้นมีวิธีรักษาเพียงทางเดียว คือข้าต้องได้รับดอกบัวสวรรค์ ข้ามีเพียงแต่เมล็ดบัวสวรรค์เท่านั้นที่ได้รับมาจากนายของข้า มันต้องใช้เวลากว่าห้าพันปีเต็มถึงดอกบัวสวรค์จะเติบโตอย่างเต็มที่ แต่สภาพของข้าในยามนั้นไม่ค่อยสู้ดีนักหลังจากผ่านไปถึงสองพันปีร่างกายของข้าก็ทนพิษไม่ไหวอีกต่อไปและได้แตกสลายเหลือเพียงแต่จิตวิญญาณ”ชายชราเล่าต่อก่อนจะถอนหายใจ
“ข้าเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว…ขอบคุณมากท่านผู้อาวุโสที่ไขข้อสงสัยให้แก่ข้า”หลงจินเหอกล่าว
“ไม่ต้องห่วงท่านผู้อาวุโส…ข้าจะต้องช่วยท่านสร้างร่างกายอย่างแน่นอน”หลงจินเหอกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ความเป็นเด็กและไร้เดียงสาของเขา จึงไม่มีทางที่จะปฏิเสธอย่างแน่นอน
“ดีมาก...เช่นนั้นข้าจะยกดอกบัวสวรรค์ที่ข้าปกป้องมานานกว่าหนึ่งหมื่นปีให้แก่เจ้าเป็นของตอบแทน”ชายชราพยักหน้าก่อนจะกล่าว
เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา แววตาของหลงจินเหอก็ลุกวาวขึ้นมาทันที แม้ว่าจะไม่ทราบว่าดอกบัวสวรรค์ทำอะไรได้ แต่ต้องเป็นสิ่งของล้ำค่าแน่นอน
“ขอบคุณมากท่านผู้อาวุโส…ว่าแต่ดอกบัวสวรรค์มันคือสิ่งใดกัน?”หลงจินเหอถามด้วยความสงสัย
“ดอกบัวสวรรค์ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากมาก แม้ว่าเจ้าจะขึ้นไปอยู่ในดินแดนด้านบนที่สูงกว่านี้ ดอกบัวสวรรค์ก็ยังถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าอยู่ดี คุณสมบัติของมันไม่เพียงแค่รักษาร่างกายให้หายกลับมาเป็นปกติ แต่ยังสามารถชำระล้างร่างกายและขับไล่พิษร้ายทั้งหลายออกไปได้อีกด้วย”ชายชรากล่าว
“ใช้ได้แค่รักษาเพียงอย่างเดียวหรือท่านผู้อาวุโส..”หลงจินเหอกล่าว
“ยังมีอีกทาง….คือการใช้ในการบ่มเพาะพลังปราณ ยิ่งระดับของเจ้าที่ต่ำเตี้ยขนาดนี้ หากได้ดูดซับมันเข้าไปละก็ระดับของเจ้าจะก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดทันที แต่ผู้คนส่วนมากไม่ค่อยนิยมจะเอามาใช้ในการพ่มเพาะพลังปราณซักเท่าไหร่ เพราะคุณสมบัติของตัวดอกบัวสวรรค์ เหมาะแก่การใช้ในการรักษามากกว่าและยังหาได้ยากยิ่ง ต่อให้มีเงินทองมากมายก็ไม่สามารถที่จะครอบครองมันได้”ชายชรากล่าวต่อ
“เด็กน้อยจินเหอจำเอาไว้ให้ดี…ข้าจะสามารถรอเจ้าได้เพียงห้าพันปีแค่นั้น ถ้าหากนานกว่านี้จิตวิญญาณของข้าคงต้องแตกสลายหายไปอย่างแน่นอน”ชายชรากล่าวเตือนหลงจินเหออีกรอบ
“ท่านผู้อาวุโสไม่ต้องห่วง….ข้าจะไม่ทำให้ต้องผิดหวังอย่างแน่นอน”หลงจินเหอกล่าวพร้อมกับนำมือมาตบที่หน้าอก
“ข้าเกือบลืมบอกอีกอย่าง…หลังจากที่เจ้าได้รับดอกบัวสวรรค์ไปแล้ว อย่าได้ไปบอกให้คนอื่นรู้เป็นอันขาด ไม่งั้นเจ้าต้องถูกตามล่าและโดนแย่งชิงอย่างแน่นอน ไม่เว้นแม้กระทั่งคนสนิทของเจ้าก็อาจจะเกิดความโลภและอยากที่จะครอบครองเช่นกัน แล้วก็อีกเรื่องจนกว่าจะบรรลุระดับปราณแท้จริง ตัวเจ้าห้ามดูดซับดอกบัวสวรรค์เป็นอันขาด”ชายชรากล่าวพร้อมกับโบกสะบัดข้อมือหนึ่งที
รอบร่างกายของหลงจินเหอ พื้นที่มิติรอบก็เริ่มบิดเบี้ยวและดูดตัวหลงจินเหอเข้าไปเหมือนกับคราวที่โดนดูดเข้ามาตอนแรก
“เฮ้อ….ไม่คิดเลยว่าคนอย่างข้าต้องมาหวังพึ่งเด็กน้อยที่เพิ่งจะเกิดได้ไม่นาน”ชายชราที่เห็นว่าหลงจินเหอจากไปแล้วก็ถอนหายใจ
“นี่ผ่านมาตั้งหนึ่งหมื่นปีแล้ว…ป่านนี้ไม่รู้ว่าท่านจักรพรรดิเซี่ยเทียนจะเป็นอย่างไรบ้าง”ชายชรากล่าวพร้อมกับลงไปนั่งที่เก้าอี้เหมือนกับ
“จะว่าไป….ท่านจักรพรรดิเซี่ยเทียนก็ใช้แซ่หลงแบบเดียวกับเด็กน้อยจินเหอนั้น ไม่…เรื่องนี้มันต้องเป็นไม่ได้อยู่แล้วที่จะมีสายเลือดของท่านจักรพรรดิเซี่ยเทียนอยู่ในดินแดนด้านล่าง อาจจะต้องเป็นเรื่องบังเอฺิญที่ใช้แซ่หลงเหมือนกันอย่างแน่นอน….”ชายชรานั่งบ่นพึมพัมก่อนจะหลับตาลงและนอนเหมือนเดิม
หลังจากที่ตัวหลงจินเหอได้ออกมาจากโลกแห่งความฝันแล้ว ก็พบว่าร่างกายของตัวเองได้เข้ามาอยู่ภายในห้องโถงหลังประตูตรงกลางแล้ว
_______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
