War of Ancient Emperor - ตอนที่ 83 โลกหลังความตาย
“ท่านรู้อยู่แล้วว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใด?”
หลงจินเหอถามกลับ
“แน่นอนว่าข้ารู้! แต่ว่าเจ้าไม่สมควรที่จะรู้ดีกว่า”
ชายหนุ่มพยักหน้าและกล่าวต่อ
“ผู้อาวุโส ท่านสามารถนำทางข้าไปยังเส้นทางที่ข้าจากมาได้หรือไม่?”
หลงจินเหอ คิดว่าถ้าหากจะหาทางกลับ ควรจะให้ชายหนุ่มตรงหน้าพาไปน่าจะยังง่ายกว่าเดินหาเอง
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังไม่รู้สึกตัว?”
ชายหนุ่มกล่าว
“รู้สึกตัว??”
หลงจินเหอไม่เข้าใจเกี่ยวกับคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
“ร่างกายที่เจ้ากำลังเห็นอยู่ตอนนี้”
“เจ้าคิดว่ามันเป็นร่างกายจริงของเจ้างั้นหรือ?”
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังหลงจินเหอพร้อมกับหรี่ตาลงต่ำเล็กน้อย
“ถ้าหากนี่ไม่ใช่ร่างกายของข้า!?”
“แล้วร่างกายของข้าอยู่ที่ใดกัน?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงจินเหอ จึงถามอย่างร้อนรน
“คนที่น่าจะรู้ดีกว่าใคร คือตัวของเจ้า”
“ก่อนที่เจ้าจะมายังที่นี่ ก่อนหน้าที่เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่…”
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบหลงจินเหอ แต่เลือกที่จะถามกลับไปอย่างไม่สนใจ
เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า ภาพเหตุการณ์ตอนที่หลงจินเหอเจอกับประมุขแห่งพระราชวังมารจึงแล่นผ่านเข้ามาภายในหัวทันที
“เจ้าสารเลวกู่เหยี่ยน!…”
หลงจินเหอกล่าวออกมาด้วยความโกรธพร้อมกับกำหมัดทั้งสองจนแน่น
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะจำได้แล้ว”
“ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก่อนหน้านี้”
ชายหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มทันที หลังจากที่เห็นท่าทีของหลงจินเหอเปลื่ยนไป
“ผู้อาวุโส ถ้าหากว่าที่ท่านพูดมาเป็นความจริง”
“งั้นก็หมายความข้าได้ตายไปแล้ว?”
“ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้ ข้าได้ต่อสู้กับศัตรูคนหนึ่ง”
“โดยที่ข้าไม่สามารถต่อกรกับมันได้เลย”
สิ่งที่หลงจินเหอเล่ามามันไม่ได้เกินจริงไปเลยแม้แต่น้อย เขาไม่สามารถต่อสู้กับกู่เหยี่ยนได้เลย ระดับของเขาและกู่เหยี่ยนแตกต่างกันมากเกินไปราวกับอาศัยอยู่กันคนละโลกเลย
“ถ้าหากเจ้าคิดว่าตนเองได้ตกตายไปแล้ว”
“เหตุใดเจ้าถึงยังสามารถคุยกับข้าได้เล่า?”
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มออกมา
“ข้า…”
หลงจินเหออั้มอึ้ง จนไม่สามารถกล่าวออกไปได้ เขารู้สึกสับสนอย่างมาก
โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าตนเองได้ตายไปแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่กันแน่
“มาเข้าเรื่องกันดีกว่า”
“เมื่อเจ้าได้ออกไปจากที่นี่แล้ว”
“สิ่งแรกที่เจ้าคิดจะทำต่อจากนี้คือ?”
ชายหนุ่มกล่าวต่อ
“แน่นอน! สิ่งแรกที่ข้าจะต้องทำ”
“คือการแก้แค้นกับคนที่ทำให้ข้าต้องเป็นเช่นนี้”
“ข้าจะต้องทำให้พวกมันได้รับความเจ็บปวดนับสิบเท่าร้อยเท่าเมื่อเทียบกับข้า”
หลงจินเหอ กล่าวออกมาอย่างหนักแน่น น้ำเสียงของเขาล้วนเต็มไปด้วยความเคลียดแค้น
“โง่เง่า! ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งแรกที่เจ้าทำจะเป็นเรื่องแบบนี้”
“ทั้งที่เจ้ารู้อยู่แก่ใจแล้ว ว่าเจ้าไม่สามารถเอาชนะศัตรูของเจ้าได้”
“แต่เจ้ายังฝืนที่จะลงมืออีกงั้นหรือ?”
“เจ้าต้องการที่จะเอาชีวิตไปทิ้งอีกครั้ง?”
เมื่อได้ยินคำตอบของหลงจินเหอ ชายหนุ่มพลันกล่าวออกมาเสียงแข็ง
“ผู้อาวุโส ขะ-ข้า”
เสียงตอบกลับของชายหนุ่มตรงถึงกับทำให้หลงจินเหอร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดชายหนุ่มตรงหน้าถึงต้องมากังวลเกี่ยวกับตัวของเขาด้วย
“เจ้าฟังคำของข้าเอาไว้ให้ดี”
“ตราบใดที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่”
“สำหรับการแก้แค้น ต่อให้สิบปีก็ยังไม่สายเกินไป”
“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าไม่สามารถต่อกรกับศัตรูของเจ้าได้”
“เช่นนั้นเจ้าก็ควรจะถอยห่างหรือหนีไป!”
“การหนีไม่ใช่วิธีของคนขี้ขลาด แต่เป็นวิธีเอาตัวรอดของคนฉลาดต่างหาก”
ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ
“ขอบคุณมากผู้อาวุโส…”
“ต่อจากนี้ ข้าจะลืมเรื่องแก้แค้นไว้ก่อน”
“ตราบใดที่ข้ายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับศัตรูได้” (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“ข้าก็จะลืมการแก้แค้นไปก่อน”
หลงจินเหอ ตาสว่างขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นยืนพร้อมประสานมือก้มหัวไปยังชายหนุ่มตรงหน้า
“ในเมื่อเจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดี”
“การแก้แค้นไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดี การที่เจ้ามีความเคลียดแค้นและเกลียดชัง”
“สิ่งนั้นจะช่วยให้เจ้ามีความพยายามที่จะค้นหาความแข็งแกร่งมากขึ้น..”
“มันยิ่งเป็นตัวกระตุ้นให้เจ้าเดินหน้าได้อย่างดี”
“แต่เจ้าต้องจำเอาไว้ การแก้แค้นของเจ้าจะต้องเอาไปใช้กับคนที่สมควรโดนลงโทษเท่านั้น”
“ห้ามเอาไปใช้กับผู้คนบริสุทธิ์เด็ดขาด”
ชายหนุ่มกล่าวต่อ
“เรื่องนั้นท่านไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าจะไม่ทำมันเด็ดขาด…”
“แต่เติมที่ข้าขวนขวายหาความแข็งแกร่ง ก็เพื่อปกป้องคนที่ข้ารักและครอบครัวของข้าเท่านั้น”
หลงจินเหอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับใช้มือทุบไปที่หน้าอก
หลงจินเหอก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกัน ว่าเหตุใดเขาจะต้องยอมเชื่อฟังคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าด้วย
ทั้งเขาและชายหนุ่มตรงหน้าก็ไม่เคยพบเจอกันมาก่อน
แต่หลงจินเหอกลับมีความรู้สึกผูกพันกับชายหนุ่มตรงหน้าราวกับเคยเจอและรู้จักกันมาก่อน
“ดีมีความตั้งใจที่ดี..”
“ตอนนี้ข้าไม่มีสิ่งใดที่อยากจะถามจากเจ้าอีกแล้ว”
ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย
“ผู้อาวุโส เช่นนั้นข้าควรจะทำอย่างไรต่อ?”
หลงจินเหอกล่าวถามด้วยท่าทางร้อนรน
“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว”
“เห็นแก่ความตั้งใจของเจ้า ข้าจะช่วยเหลือเจ้าสักเล็กน้อยก็แล้วกัน”
ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืน
ร่างกายของชายหนุ่มได้เลือนหายไปจากสายตาของหลงจินเหออย่างรวดเร็ว
กว่าหลงจินเหอจะรู้สึกตัวได้ เขาก็พบว่าด้านข้างของตนเอง ชายหนุ่มได้มายืนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ
ชายหนุ่มยกแขนขึ้นหนึ่งข้าง ก่อนจะยื่นนิ้วชี้กดไปที่กลางหน้าผากของหลงจินเหอ
โดยที่เขาไม่สามารถรับรู้การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มตรงหน้าได้เลย มันรวดเร็วเกินไป จนไม่อาจมองไปทัน
แสงสีขาวประหลาดสาดส่องสว่างอยู่ตรงกลางหน้าผากของหลงจินเหออยู่สักพัก ก่อนจะค่อยหายซึมเข้าไปภายในหัวของเขา
“ผู้อาวุโส เมื่อครู่ท่านทำสิ่งใดกับข้า?”
หลงจินเหอรู้สึกมีบางอย่างแปลกปลอมเข้ามาภายในหัวของเขาจึงรีบกล่าวขึ้นมาทันที
“เจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
..”ชายหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมกับโบกสะมัดแขนเสื้อของเขาเล็กน้อย ด้านหลังของหลงจินเหอพลันปรากฏห้วงมิติเปิดออกอย่างรวดเร็ว
“เด็กน้อย เจ้ากลับไปซะ”
“เมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่ห้วงมิติด้านหลัง”
“เจ้าจะถูกส่งไปยังสถานที่ที่เจ้าได้จากมา..”
ชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง
“ขอบคุณมากผู้อาวุโส..สักวันหนึ่งข้าจะต้องตอบแทนท่านคืนอย่างแน่นอน”
หลงจินเหอกล่าวออกมาอย่างนอบน้อมพร้อมกับหันหลังกลับและเดินตรงเข้าไปยังห้วงมิติตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
“จินเอ๋อ มันยังเร็วเกินไปสำหรับลูกที่จะเข้ามายังโลกหลังความตาย”
“ชีวิตของเจ้าเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น เจ้าควรจะรักษามันเอาไว้ให้ดี”
หลังจากหลงจินเหอหายจนลับสายตาไปแล้ว ชายหนุ่มจึงถอนหายใจออกมา
ชายหนุ่มยังไม่ได้จากไปทันที เขายังคงยืนใช้ของมือไขว้หลังเอาไว้
ขณะที่สายตาจ้องมองไปยังตำแหน่งที่หลงจินเหอจากไป
สายลมอ่อนที่พัดผ่านมา นั่นทำให้เสื้อคลุมของเขาโบกสะบัดไปตามแรงลมเล็กน้อย
ฟุบ! ฟุบ! ฟุบ!!
เวลาผ่านไปได้ไม่นาน ด้านหลังของชายหนุ่มพลันปรากฏเงาสีดำนับหมื่นพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงสุด
กลุ่มคนที่ปรากฏตัวขึ้นนับหมื่น ทุกคนมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันหมด นั้นคือกลิ่นอายแห่งความตายที่แผ่ออมาตลอดเวลา
“เจ้าเป็นใครกัน!”
“กล้าบุกรุกเข้ามาที่โลกหลังความตายของเรา”
มนุษย์ร่างโตจากเผ่ายักษ์ได้ก้าวเดินออกมาจากกลุ่มคนนับหมื่นและตะโกนมาจากด้านหลังของชายหนุ่ม
“หื้ม!?”
ชายหนุ่มได้หันหลังกลับมา ก่อนจะใช้ดวงตาอันคมกริบดั่งเหยี่ยวของเขา จ้องมองไปยังกลุ่มคนที่ปรากฏตัวขึ้นมา
อ๊อก!!
เพียงแค่การจ้องมองของชายหนุ่ม ทำให้กลุ่มคนนับหมื่นถึงกับรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วร่างกาย
พวกมันกระอักเลือดออกมาคำโตราวกับกำลังโดนภูเขานับล้านลูกกดทับลงมา จนทำให้พวกมันทั้งหมดรู้สึกหมดแรง แข้งเข่าทั้งสองข้างทิ้มจมลงไปที่พื้นดินทันที
“บ้าน่า! ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน!?”
“สัมผัสแบบนี้ มันเหมือนกับท่านราชันย์ปีศาจสวรรค์!”
“ไม่! มันเหนือกว่าท่านราชันย์ปีศาจสวรรค์เสียอีก!”
ชายร่างโตจากเผ่ายักษ์ ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มที่กำลังคุกเข่าอยู่
ใบหน้าของมันขาวซีดขึ้นมาทันที เนื้อตัวตามร่างกายพลันปรากฏเม็ดเหงื่อมากมายไหลออกมาไม่มีหยุด
_______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
