ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล] - บทที่ 121 ห้าวินาที อาคมสายฟ้าปิดบัญชี

หลังจากที่เม่าจิ้งพูดจบ ก็ใช้เลือดสดชโลมลงบนกระบี่ไม้ท้อ จากนั้นเปล่งเสียงต่ำ “ญาณบริสุทธ์ จิตจุดอัคคี บัดนี้มีวิชา ผสานวิญญาณศาสตรา เปิดกระบี่!”

สิ้นเสียง กระบี่ไม้ท้อในมือของเม่าจิ้งพลันสั่นสะเทือนเบาๆ กระบี่ไม้ท้อในมือเขาคล้ายจะอุ่นขึ้นเล็กน้อย ผมที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่ค่อยๆ แผ่ออกมาจากกระบี่ไม้ท้อ นี่น่าจะเป็นคาถาเปิดกระบี่ตามบันทึกของอาจารย์ปู่

มันเป็นวิธีเสริมพลังให้กับอาวุธเวท ทำให้มันกลายเป็นอาวุธที่มีพลังทำลายสูงขึ้น คล้ายกับระบบ ‘เสริมพลังอาวุธ’ ในเกมออนไลน์ที่ผมเคยเล่น แต่การได้เห็นในชีวิตจริงนั้นทำให้รู้สึกตื่นเต้นและน่าทึ่งกว่ามาก

หลังจากที่เม่าจิ้งเปิดกระบี่เรียบร้อย เขาก็พูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ตามฉันมา” แล้วหันหน้ากลับไป ก่อนพุ่งเข้าหาเด็กปีศาจทันที

“เจ้าผู้ต่ำช้า ตายซะ!” กระบี่ไม้ท้อในมือฟันฉับลงไป

เด็กปีศาจแผดร้อง “อ๊าาา” เสียงดังก้อง แล้วตะปบเล็บแหลมเข้าต่อสู้กับเม่าจิ้งอย่างเอาเป็นเอาตาย

ผมยืนอยู่ข้างเม่าจิ้ง คอยหาจังหวะและจุดอ่อนเพื่อเสริมการโจมตี เตรียมลงฝ่ามืออัสนีให้มันถึงตาย

เม่าจิ้งในตอนนี้ไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว ใช้ร่างเข้าปะทะกับอีกฝ่ายเต็มแรง ทุกกระบวนท่าดุดันราวกับเอาชีวิตเข้าแลก

การต่อสู้เช่นนี้สิ้นเปลืองปราณอย่างมาก ไม่เกินสามนาทีเม่าจิ้งต้องหมดแรงแน่

หนึ่งนาทีผ่านไป เขาคว้าโอกาสได้

“พรืด!” เม่าจิ้งพ่นโลหิตออกมาคำหนึ่ง เลือดนั้นพุ่งใส่ร่างของเด็กปีศาจจนทั่ว

เสียงกรีดร้องดังลั่น ร่างของมันชะงักแล้วถอยกรูดไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เลือดที่เม่าจิ้งใช้คือเลือดปลายลิ้น หนึ่งในสามไฟแห่งมนุษย์ ซึ่งเป็น ‘เลือดหยางบริสุทธิ์’ ที่มีเพียงไม่กี่หยดในร่างของคนเรา

ยามคับขันสามารถใช้ข่มพลังอาฆาตได้ หากเสียไปต้องใช้เวลานานในการฟื้นฟู

เม่าจิ้งไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ แทงกระบี่ไม้ท้อทะลุแขนเด็กปีศาจ แล้วใช้แรงผลักมันให้ถอยไปเรื่อยๆ

มันร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ดวงตาแดงฉานจนดูคลุ้มคลั่ง

แต่ในใจผมกลับรู้สึกตื่นตัวทันที โอกาสมาแล้ว!

นี่แหละคือจังหวะที่เม่าจิ้งเคยบอกว่าจะสร้างให้กับผม…

“ลงมือ!” เม่าจิ้งตะโกนเตือนเผื่อผมลังเล

แต่ผมซึ่งเปิดใช้มุทราสายฟ้าตั้งนานแล้ว และเห็นเขาสละตนเองเพื่อเปิดโอกาสเช่นนี้ แล้วผมจะพลาดได้อย่างไร!

พลังปราณภายในร่างผสานเข้ากับมุทราทั้งเจ็ดอย่างต่อเนื่อง ก่อนถ่ายพลังทั้งหมดลงสู่สัญลักษณ์สายฟ้าตรงกลางฝ่ามือ

สัญลักษณ์นั้นราวกับหลุมไร้ก้นบึ้ง ผมโหมปราณใส่ไม่ยั้งแต่ยังไม่เต็มเลยสักนิด

เมื่อผสานมุทราสุดท้ายเสร็จ ก็เปลี่ยนท่ามือเป็นมุทรากระบี่

ผมเก็บกระบี่กระดูกปลาเข้าที่ หัตถ์ขวากลายเป็นฝ่ามือ

ทว่าในวินาทีนั้นเอง เด็กปีศาจกลับสะบัดหลุดจากการกดของเม่าจิ้ง แล้วเตะเขาจนกระเด็นล้มลง

ดวงตากลางหน้าผากของมันพ่นไอสีเขียวออกมาอย่างต่อเนื่อง ผิวหนังที่ถูกเลือดปลายลิ้นกัดกร่อนเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว แขนที่โดนแทงทะลุก็กำลังฟื้นฟู

ทันใดนั้น มันพุ่งเข้าหาเม่าจิ้งอีกครั้ง

เสียง “อ๊าาา” ดังขึ้นพร้อมกับที่มันพุ่งเข้างับคอของเม่าจิ้ง

ใบหน้าเม่าจิ้งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้

ห้าวินาทีนั้น แม้จะสั้น แต่ก็ช่างยาวนานเหลือเกิน

ในที่สุด มุทราก็เสร็จสิ้น ผมไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย กระโจนเข้าใส่มันทันที พลางเปล่งเสียงบริกรรมเสียงดังชัด “อัสนีสวรรค์กัมปนาท ปราณต้นกำเนิดไม่ขาดสาย ข้าขอยืมอำนาจแห่งสายฟ้า พิฆาตปีศาจร้าย อาคมสายฟ้า ฝ่ามืออัสนี!”

ฝ่ามือข้างขวาของผมฟาดตรงเข้าใส่เด็กปีศาจที่กำลังจะงับคอเม่าจิ้ง

ในเสี้ยววินาทีนั้น สายฟ้าแลบวาบ เสียงแตกเปรี๊ยะดังขึ้น

“เปรี๊ยะ!” เสียงระเบิดตามมาทันที ก่อนที่สายฟ้าจะฟาดออกไปเป็นเส้นโค้ง

ความเร็วของสายฟ้าเหนือกว่าเด็กปีศาจมากนัก ก่อนที่มันจะงับคอเม่าจิ้งได้ สายฟ้าก็ซัดเข้าที่ศีรษะของมันเต็มแรง

“โครม!”

เสียงระเบิดดังสนั่น สายฟ้าฟาดเข้าใส่ศีรษะของเด็กปีศาจจนระเบิดออกไปครึ่งหนึ่ง

แต่สิ่งมีชีวิตประหลาดนี้กลับอึดอย่างเหลือเชื่อ มันยังไม่ตาย!

เสียงกรีดร้องของมันแหลมสูง ก่อนจะปลิวกระเด็นไปทั้งตัว

ผมเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไป แม้จะหอบจนแทบขาดใจ รู้สึกหมดแรงแทบทรุด แต่ก็ยังฝืนกัดฟันวิ่งต่อไป

“เม่าจิ้ง!” ผมรีบไปประคองเขาไว้

พอเห็นว่าเขายังไม่เป็นอะไรมาก ผมก็โล่งอกขึ้น

“ไม่เป็นไร ไปจัดการมัน!” เม่าจิ้งพูดทั้งที่เลือดยังติดมุมปาก

ผมไม่ลังเล รีบชักกระบี่กระดูกปลาแล้วพุ่งเข้าใส่เด็กปีศาจซึ่งหัวระเบิดไปครึ่งหนึ่ง

เมื่อเข้าถึงตัว มันยังไม่ตายจริงๆ

ตาสีเขียวตรงกลางหน้าผากยังคงส่องแสงเขียวอ่อนๆ แผ่ไอสีเขียวออกมา

ศีรษะครึ่งหนึ่งที่ถูกระเบิดแตกกำลังดูดกลืนไอดำ แล้วฟื้นฟูกลับมาอย่างช้าๆ

ผมเห็นแล้วถึงกับขนลุก

ย้อนคิดไปถึงที่เนินเขาสิบลี้ นักพรตวิญญาณก็มีดวงตาแบบเดียวกัน ผมต้องแทงทะลุมันถึงได้สลายไป

เจ้าก้อนเนื้อเขียวนี้…มันคืออะไรกันแน่

ทำไมถึงฟื้นฟูได้ขนาดนี้

แม้สงสัยอยู่เต็มหัว แต่ผมก็ไม่รั้งรอ ชูกระบี่กระดูกปลาแล้วแทงลงไปตรงๆ

“เปรี๊ยะ!” ดวงตาสีเขียวแตกกระจาย น้ำสีเขียวพุ่งกระเซ็นไปทั่วพื้น

แต่ของเหลวนี้ก็เช่นเดียวกับเลือดผี ไม่ได้มีอยู่จริง

ทันทีที่สัมผัสกับพื้นหรือวัตถุ ก็กลายเป็นหมอกสีเขียวจางแล้วเลือนหายไปทันที

เสียงกรีดร้องของเด็กปีศาจแหลมสูง ร่างของมันสั่นกระตุกไม่หยุด ดวงตาขาวโพลนทั้งสองเบิกกว้าง จ้องผมเขม็ง

“กิน…กิน…” เสียงแหบพร่านั้นยังไม่ทันจบ ร่างของเด็กปีศาจก็พลันระเบิดออกดัง “โครม!”

มันกลายเป็นดวงไฟวิญญาณสีเขียวลอยวูบขึ้น ก่อนจะหายไปไร้ร่องรอย

ผมผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกโล่งใจ

จบแล้ว

พร้อมกับการตายของเด็กปีศาจ ผมรู้สึกได้ว่ามีปราณต้นกำเนิดบางส่วนหลงเหลืออยู่ในที่นี้

เพราะร่างกายของผมมีคุณสมบัติพิเศษ มันจึงถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายโดยอัตโนมัติ

ผมรู้สึกสบายสดชื่นเหมือนที่ผ่านๆ มา

เมื่อดูดซึมปราณนี้เข้าไป ความอ่อนแรงที่สะสมอยู่ก็ค่อยๆ จางหายไป ด้านในตันเถียนก็รู้สึกมีพลังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

แม้จะไม่มากนัก แต่ก็พอรู้สึกได้

ผมสูดหายใจเข้าออกลึกสองครั้งอย่างผ่อนคลาย

ผมหันกลับไปมองเม่าจิ้ง เห็นเขายืนขึ้นได้แล้ว และกำลังยิ้มให้ผม “ทำได้ดีมาก”

ผมหอบหายใจ รู้สึกเหนื่อยอ่อนเต็มที จึงพิงต้นไม้ต้นแล้วกล่าว “คราวนี้…น่าจะฆ่าหมดแล้วใช่ไหม”

ขณะพูดก็มองไปทางห้องน้ำสาธารณะ

พลังอาฆาตที่เคยปกคลุมตรงนั้นกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อไร้ซึ่งวิญญาณอาฆาต ทุกอย่างก็เริ่มกลับสู่สภาวะปกติ

“คราวนี้สะอาดหมดจดแล้ว”

“เม่าจิ้ง เงินสองหมื่นของนายเนี่ย หามาไม่ง่ายเลยนะ!” ผมพูดแซวเขา

“ก็ใช่น่ะสิ” เม่าจิ้งหัวเราะเบาๆ โดยไม่รู้ตัว แล้วโยนบุหรี่มวนหนึ่งมาให้ผม

เราสองคนพิงต้นไม้อย่างหมดแรง สูบบุหรี่กันเงียบๆ จนหมดมวน

ไม่มีใครคาดคิดว่าในห้องน้ำสาธารณะแห่งนี้จะมีผีอยู่ถึงสองตัว

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองตนล้วนกลายเป็นวิญญาณอาฆาตแล้วด้วย

หนึ่งในนั้นยังวิวัฒน์จากทารกวิญญาณกลายเป็นเด็กปีศาจ แถมยังมีเนื้องอกสีเขียวที่เป็นดวงตาอีกลูกบนหน้าผาก

โชคดีที่ผมเรียนรู้วิชาสายฟ้าได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้น ค่ำคืนนี้ใครจะเป็นฝ่ายรอดคงยากจะคาดเดา

หลังพักอยู่สักครู่ เราทั้งสองก็เริ่มกลับมามีแรง

และตอนนี้ บริเวณห้องน้ำสาธารณะไม่หลงเหลือพลังอาฆาตแม้แต่น้อยแล้ว

เม่าจิ้งหยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาหมายเลขหนึ่ง

พอปลายสายรับ เขาพูดเพียงสั้นๆ ว่า “ปัดเป่าเรียบร้อย” แล้วก็ตัดสายทันที…