ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2861 คำขอบคุณของเอ้า
ตึงง!
และเขาก็ล้มลงไปกองบนพื้น
ฉึก!
จากนั้นเข็มเล่มหนึ่งก็แทงเข้าไปบนต้นคอของเขา
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “เจ้าแพ้แล้ว! รออยู่ที่นี่อย่างเชื่อฟังเสียเถอะ”
มู่เฉียนซีเดินมาถึงข้างกายเอ้า จากนั้นก็ฝังเข็มให้เขาสองสามเข็มโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ
นางกล่าวว่า “ข้าจะช่วยเจ้าก่อน! เมื่อถึงเวลานั้นก็อย่าลืมจ่ายค่ารักษาให้ข้าล่ะ ข้าไม่คิดจะช่วยเหลือเจ้าโดยไม่คิดเงินหรอกนะ”
“คนอื่นล่ะ! ไปดูคนอื่นก่อนว่ายังพอมีคนที่จะสามารถช่วยกลับมาได้บ้างหรือไม่” เอ้ากล่าว
เผ่าเทพที่ระเบิดตนเองเหล่านั้น ล้วนมีความคิดที่จะลากอีกฝ่ายไปตายด้วย ซึ่งนั่นก็ทำให้คนของเมืองแห่งความเย่อหยิ่งบาดเจ็บล้มตายอย่างสาหัส
“ข้ารู้แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคนที่รักประชาชนของตนเองขนาดนี้”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หากว่าคนที่ข้าพาออกมาด้วยล้วนตายไปกันหมด แล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ดังนั้นมู่เฉียนซี เจ้าจำเป็นจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยรักษาชีวิตเอาไว้ให้ได้!”
“อื้ม! วางใจเถอะ! ขอเพียงยังเหลือลมหายใจอยู่ ข้าสามารถช่วยกลับมาได้อยู่แล้ว”
ฉากที่อยู่ตรงหน้านี้ มันช่างน่าสังเวชเกินไปจริง ๆ
แววตาของนางมืดมนเล็กน้อย เพื่อให้บรรลุเป้าหมายเผ่าเทพเหล่านี้ไม่สนวิธีการเลยจริง ๆ แม้ว่าจะเป็นคนของตนเองก็ไม่ปล่อยไปเช่นกัน
พลังจิตวิญญาณของนางแพร่กระจายออกไป เพื่อค้นหาคนที่ยังมีลมหายใจอยู่
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
เข็มยาที่เต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตเข็มแล้วเข็มเล่า ปักลงไปกลางหน้าอกของพวกเขา และหัวใจที่เกือบจะหยุดเต้นก็เริ่มเต้นขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าตอนนี้หัวใจจะเต้นช้ามาก ๆ ทว่าก็ยังเต้นอยู่…
ซึ่งพวกเขาก็รู้ว่าพวกเขาถูกหมอปีศาจลากกลับมาจากประตูแห่งความตายแล้ว
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็กลับมาตอบเอ้าว่า “ช่วยมาได้ครึ่งหนึ่ง!”
“ครึ่งหนึ่ง!” ผลลัพธ์นี้ทำให้เอ้าประหลาดใจเป็นอย่างมาก เดิมทีคิดว่าในสถานการณ์เช่นนี้ จะสามารถช่วยกลับมาได้มากที่สุดก็สามสี่คนเท่านั้น
“มู่เฉียนซี ขอบคุณจริง ๆ!” คำขอบคุณของเอ้า เต็มไปด้วยความจริงใจ และมาจากใจจริง
“เจ้าเองก็ไม่ได้หยิ่งผยองจนเกินเยียวยา อย่างน้อยเจ้าก็สามารถขอบคุณข้าด้วยความจริงใจเพื่อลูกน้องของเจ้าได้ ข้าคิดว่าผลลัพธ์ในการรักษาค่อนข้างดีเลยทีเดียว พยายามต่อไป เอาชนะมันให้ได้!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรน่ะ ไม่มีแน่นอน” หลังจากนั้นใบหูของเอ้าก็แดงขึ้นมาทันที
คนเหล่านี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส และไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ หากต้องลากทั้งหมดกลับไปที่เมืองหลวง นางไม่สามารถจัดการเพียงลำพังได้แน่นอน
เอ้าบอกนางว่าที่จวนเจ้าเมืองน่าจะส่งกองกำลังสนับสนุนมาในไม่ช้า ให้พวกเขารออีกสักพักหน่อย
“จะจัดการเขาอย่างไร” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“ลองดูว่าจะสามารถถามอะไรได้บ้างหรือไม่ หากถามแล้ว ก็ฆ่าทิ้งเสีย เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดปัญหาในอนาคต” เอ้ากล่าวอย่างเย็นชา
ผลสุดท้าย พวกเขาก็ถามอะไรบางอย่างออกมาได้จริง ๆ
นายท่านลึกลับผู้นั้น ดูเหมือนว่านอกจากนายเหนือหัวของพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ถึงสถานะของเขาเลย
แม้ว่ามู่เฉียนซีจะใช้ยาพิษมากมายจนทำให้เขาทุกข์ทรมานอย่างเจ็บปวด เขาก็ยังคงตอบกลับมาเหมือนเดิม
“เช่นนั้น เจ้าก็ไปลงนรกได้แล้วล่ะ!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
ในตอนที่เข็มพิษกำลังจะปลิดชีวิตน้อย ๆ ของเสี่ยวเฉีย มิติรอบตัวเสี่ยวเฉียก็บิดเบี้ยว หลังจากนั้นเขาก็หายไปอย่างกะทันหัน
“หายไปแล้ว! นี่คือการเคลื่อนย้ายภายในชั่วพริบตาอย่างนั้นหรือ หรือว่าจะเป็นมิติเคลื่อนย้าย” เอ้ากล่าวอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
“ไม่! ไม่ใช่ทั้งคู่นั่นแหละ” มู่เฉียนซีส่ายศีรษะกล่าว
วิธีการเช่นนี้ ทำไมดูแล้วรู้สึกคุ้นเคยถึงขนาดนี้กันล่ะ!
ดูเหมือนว่าต้นกำเนิดแห่งแดนวิญญาณและต้นกำเนิดแห่งแดนภูตจะเคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน ซึ่งมันก็คือการขับไล่คนคนหนึ่งออกไปจากดินแดนนั่นเอง
ทว่าของวันนี้ กลับพบว่ามันไม่ใช่วิธีการที่สามารถขับไล่ศัตรูได้เท่านั้น แต่มันสามารถช่วยคนได้เช่นกัน
เพียงแต่นี่เป็นเพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น บางทีอาจจะมีวิธีการอื่นอีกก็เป็นได้
นางไม่อยากคิดว่า จะมีคนที่ได้รับพลังของต้นกำเนิดแห่งแดนปีศาจไปก่อนนางก้าวหนึ่ง
พลังของต้นกำเนิดแห่งแดนปีศาจสามารถให้ได้เพียงแค่คนเดียว จนกว่าจะถูกทำลายไป
แม้ว่าจะสังหารเจ้านายคนก่อนได้ แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ได้รับมันอยู่ดี
“พวกเจ้าประสบกับปัญหาใหญ่แล้วล่ะ อีกฝ่ายมีพลังที่น่ามหัศจรรย์มาก อีกทั้งยังดุร้ายเป็นอย่างยิ่ง พวกเขามีกลยุทธ์มากมายทั้งยังมีการสนับสนุนจากเผ่าเทพ มันจะต้องเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากแน่” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ฮึ! พวกเราไม่มีทางพ่ายแพ้อย่างแน่นอน เจ้าเองก็อย่าดูถูกเผ่าปีศาจอย่างพวกเรามากเกินไปนักเลย”
“ท่านเจ้าเมือง!”
“เจ้าเมือง!”
“ให้ตายเถอะ! นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
นับตั้งแต่การกวาดล้างผู้ทรยศของเมืองแห่งความเย่อหยิ่ง ครั้งนี้เป็นการกวาดล้างที่ได้รับความเสียหายมากที่สุดแล้ว
“อย่าพูดจาไร้สาระให้มากนัก พาพวกเรากลับเมืองก่อนเถอะ!” เอ้าเอ่ยปากกล่าว
“ขอรับ ท่านเจ้าเมือง!”
พวกเรากลับเมืองด้วยความเร็วที่รวดเร็วที่สุด จึงทำให้การรักษาของมู่เฉียนซีเป็นไปได้อย่างทันท่วงที บวกกับพลังในการฟื้นฟูที่แข็งแกร่งมาตั้งแต่เกิดของเผ่าปีศาจ จึงทำให้แขนขาทั้งสองข้างของเขาไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย
แต่ทว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ผนึกพลังปีศาจเอาไว้ เมื่อคนที่มีความสามารถทั่วทั้งเมืองแห่งความเย่อหยิ่งได้เห็นแล้ว ต่างก็บอกว่าไม่มีหนทางทั้งนั้น!
ในทุกวันตอนเย็น เอ้าได้ถูกพลังนี้ทรมานจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกแล้ว
เขากล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าเผ่าเทพบัดซบนั่น ทำของเล่นอะไรออกมากันแน่”
“ท่านหมอปีศาจ ไม่ทราบว่าทางพอมีหนทางหรือไม่” มีคนมาสอบถามมู่เฉียนซี
ที่คราวนี้สามารถช่วยเหลือท่านเจ้าเมืองมาได้ ต้องขอบคุณหมอปีศาจที่สามารถรักษาได้อย่างท่วงที
“นี่เป็นถึงการผนึกของพลังศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ! ข้าไม่เคยค้นคว้ามันมาก่อนเลย ไม่มีหนทางจริง ๆ” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
คนเหล่านี้ทำได้เพียงกลับไปอย่างผิดหวัง มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “เมื่อต้องสูญเสียความสามารถที่เขาภาคภูมิใจไป มันเป็นเรื่องที่โหดร้ายมากอย่างแน่นอน คงต้องให้เผ่าเทพช่วยแล้วล่ะ”
“เจ้านายกล่าวได้ถูกต้องแล้ว” พิฆาตวิญญาณกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“พิฆาตวิญญาณ เจ้าไปล่าสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งมาสักสองสามตัว และรวบรวมพลังปีศาจที่แข็งแกร่งมาด้วย” แม้นางจะบอกกับพวกเขาว่าไม่มีหนทาง แต่ความจริงแล้วนางยังพอมีหนทางอยู่
“แมวน้อย ความจริงแล้วก็ไม่เห็นจำเป็นต้องช่วยหมอนั่นเลย ปล่อยให้เจ้านั่นเป็นไปตามยถากรรมก็ได้” พิฆาตวิญญาณกล่าว
“พิฆาตวิญญาณ หรือว่าเจ้าอยากจะไปจับเผ่าเทพในแดนปีศาจมาแทนล่ะ” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
ศัตรูของศัตรู ก็คือสหายมิใช่หรือ
“แน่นอนว่าไม่อยากอยู่แล้ว เช่นนั้นข้าจะเชื่อฟังแมวน้อย ไปทำงานก่อนแล้วกัน” ร่างเงาสีแดงโลหิตสว่างวาบขึ้น และพิฆาตวิญญาณก็หายไปต่อหน้าต่อตามู่เฉียนซี
ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บคนอื่น ๆ ในสงครามครั้งนี้ได้รับยาลูกกลอนและยาน้ำจากหอหมอปีศาจตรงเวลา และตอนนี้ก็ฟื้นตัวจนหายดีแล้ว แต่ทว่าท่านเจ้าเมืองของพวกเขา ยังคงป่วยอยู่
เขากล่าวว่า “ไปเรียกมู่เฉียนซีมากหน่อย”
“ขอรับ”
“อะไรนะ เจ้าจะให้ข้าเป็นเจ้าเมืองของเมืองแห่งความเย่อหยิ่งอย่างนั้นหรือ นี่กำลังล้อเล่นอยู่หรืออย่างไร” มู่เฉียนซีจ้องมองไปที่เอ้า และเขาก็ได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้กับมู่เฉียนซี
“ข้าได้ลองครุ่นคิดเรื่องนี้แล้ว และข้าก็รู้สึกว่าเจ้ามีความเหมาะสมมากที่สุด อย่างไรเสียเจ้าก็มีความเย่อหยิ่งมากกว่าข้า ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากในเมืองแห่งความเย่อหยิ่งแห่งนี้! เนื่องจากว่าเจ้าเป็นเพียงแค่มนุษย์เท่านั้น ดังนั้นข้าเพียงให้เจ้าดำรงตำแหน่งชั่วคราวเท่านั้น รอหลังจากที่ข้าหาหนทางกำจัดผนึกของเผ่าเทพนี้ไปได้เมื่อไร ข้าจะต้องรับเอาตำแหน่งของข้าคืนมาแน่นอน” เขาเอ่ยปาก
“เจ้าอย่าได้แม้แต่จะคิด ข้าไม่มีทางรับปากอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว” มู่เฉียนซีกำลังจะหนี
การที่ตำแหน่งเจ้าเมืองของตนเองถูกรังเกียจมากถึงเพียงนี้ ได้ทำให้เอ้ารู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก
เขากล่าวว่า “นางรู้หรือไม่ว่าอาณาเขตของเมืองแห่งความเย่อหยิ่งกว้างใหญ่เพียงใด อีกทั้งยังมีที่ดินมากมายแค่ไหน และมีลูกน้องที่เป็นผู้แข็งแกร่งอีกมากเท่าไร นาง…”
“ท่านเจ้าเมือง ข้าคิดว่าแม่นางมู่รู้ดี แต่ทว่า…”
เมื่อรู้ว่าทั้งรังเกียจและดูหมิ่นถึงขนาดนี้ ภายในใจของเขาก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที
“ข้าไม่สน! ข้าบอกว่าจะให้นางเป็นเจ้าเมือง นางก็ต้องเป็นเจ้าเมือง! หากนางปฏิเสธ ก็ให้เจ้าพาคนไปโจมตีหอหมอปีศาจของนางในเมืองแห่งความเย่อหยิ่งเสีย”
“ท่านเจ้าเมือง หากทำลายหอหมอปีศาจในเมืองแห่งความเย่อหยิ่ง เช่นนั้นจะเป็นการปลุกเร้าความไม่พอใจมากกว่านะขอรับ”
คราวนี้เป็นหมอปีศาจที่สามารถพลิกสถานการณ์ได้ นอกจากนี้ยังช่วยเหลือกำลังพลไปไม่น้อยอีกด้วย ซึ่งมันก็ทำให้เขารู้สึกนับถือนางมากเป็นพิเศษ
.