ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 161 รู้สึกอยากจะปล่อยวางแล้ว

ไม่นึกว่าโม่จิ่วเยี่ยจะอาสารับผิดชอบค่าเช่าที่พักของพวก
เจ้าหน้าที่เอง
เรื่องนี้ท าให้เผิงวั่งรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
เผิงวั่งมองไปทางคนตระกูลเหอ
เป็นพวกเขาที่ไม่รู้จักวางตัว ลองดูอย่างคนตระกูลฟางกับคน
ตระกูลเซี่ยสิ พวกเขาฉลาดแค่ไหน ถึงสามารถคาดเดาสถานการณ์
ได้และสร้างสัมพันธ์อันดีกับสกุลโม่ตั้งแต่เนิ่น ๆ
ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ด้วยการช่วยเหลือของคนสกุลโม่ แม้จะ
ออกจากเมืองหลวงมาโดยไร้ทรัพย์สิน แต่พวกเขาก็ไม่เคยต้อง
ล าบากระหว่างเดินทาง
แต่สิ่งที่เผิงวั่งเห็นก็เป็นเพียงผิวเผินเท่านั้น
ด้วยการกระท าในอดีตของเฮ่อจือหร่าน ถึงแม้เขาจะเริ่ม
ประจบประแจงคนสกุลโม่ตั้งแต่ต้น โม่จิ่วเยี่ยก็คงไม่สนใจเขาอยู่ดี
โม่จิ่วเยี่ยมองตามสายตาของเผิงวั่ง รู้ว่าอีกฝ่ายก าลังพิจารณา
ว่าควรจะจัดการกับคนตระกูลเหออย่างไร
ส าหรับเรื่องนี้ โม่จิ่วเยี่ยไม่มีความเห็นใด ๆ ทั้งนั้น
ถึงอย่างไรความเป็นตายของคนตระกูลเหอไม่เกี่ยวข้องกับเขา

เผิงวั่งจงใจมองคนตระกูลเหอต่อหน้าโม่จิ่วเยี่ย เพราะเขาคิดว่า
โม่จิ่วเยี่ยจะใจกว้าง ถ้าสามารถเสนอจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของคน
ตระกูลเหอด้วยได้ก็จะยิ่งดี
แต่โม่จิ่วเยี่ยกลับไม่ได้พูดอะไรเลย…
ดูท่าคนตระกูลเหอจะมีชีวิตรอดไปจนถึงซีเป่ยได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่
กับว่าพวกเขาจะโชคดีแค่ไหนแล้ว
หลังจากทั้งสองบรรลุข้อตกลงร่วมกัน โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่าน
ก็ไปสอบถามความคิดเห็นของคนตระกูลฟางและตระกูลเซี่ย
คนจากสองตระกูลต่างก็มีแผนเช่นนี้เหมือนกัน เพราะเมื่อตก
กลางคืนอากาศจะหนาวเย็นมาก และไม่รู้ว่าพวกเขาจะได้ออก
เดินทางต่อเมื่อไหร่ ตราบใดที่ค่าเช่าบ้านไม่แพงเกินไป พวกเขาก็
ยอมรับได้ทั้งหมด
เผิงวั่งกับโม่จิ่วเยี่ยไปตามหาบ้านที่เหมาะสมในเมืองด้วยกัน
นับว่าพวกเขาโชคดีจริง ๆ เดิมดีเพราะเมืองก าลังถูกปิดอยู่ ท า
ให้พวกพ่อค้าที่เดินทางผ่านไปมาบางคนไม่สามารถออกจากที่นี่ได้
คนที่มีวิสัยทัศน์บางคนก็เช่าบ้านเพื่อพักอาศัยอยู่ชั่วคราวเช่นกัน
ดังนั้น การเช่าบ้านของที่นี่ไม่เพียงแต่หายาก แต่ราคายังสูงขึ้น
ด้วย

ทว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ขาดแคลนเงิน และบ้านเช่าที่ต้องการยิ่งหลัง
ใหญ่ก็ยิ่งดี
ประจวบเหมาะที่มีบ้านหลังหนึ่งซึ่งยังไม่มีคนเช่าเพราะหลังใหญ่
เกินไป
หลังจากต่อรองราคากับเจ้าของบ้านสักพัก ทั้งสองก็ตกลงเช่า
บ้านหลังใหญ่ในราคาเดือนละสิบห้าต าลึง
ค่าเช่าบ้านราคาเดือนละสิบห้าต าลึงนั้นนับว่าแพงไม่น้อยเลย
แต่โม่จิ่วเยี่ยกับเผิงวั่งต่างก็รู้ดีว่าในช่วงเวลาเช่นนี้ การเช่าบ้าน
หลังใหญ่ได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
ก่อนฟ้ามืด ทุกคนจึงย้ายเข้าไปบ้านเช่าหลังใหม่
บ้านหลังใหญ่นี้แบ่งเป็นสองส่วน ตัวเรือนส่วนหน้ามีห้องมากกว่า
มีทั้งหมดสิบสองห้อง
ห้องครัวและห้องเก็บฟืนอยู่ด้านหลัง นอกจากนี้ยังมีห้องนอนอีก
แปดห้อง
เผิงวั่งเป็นคนจัดสรรที่พักทั้งหมด
เขารู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านตั้งใจจะดูแลคนตระกูลฟางกับ
ตระกูลเซี่ย จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ทั้งสองตระกูลนั้นจ่ายค่าเช่าเท่ากัน
ดังนั้น เขาจึงแบ่งห้องนอนแปดห้องด้านหลังให้กับตระกูลฟาง
และตระกูลเซี่ย ให้พวกเขาจัดสรรแบ่งห้องกันเอง

ส่วนอีกสิบสองห้องด้านหน้า ก็แบ่งให้พวกเจ้าหน้าที่และคนสกุล
โม่เท่า ๆ กัน
ส าหรับคนตระกูลเหอที่ไม่มีเงินเลยสักแดง ย่อมต้องไป
เบียดเสียดกันนอนในห้องเก็บฟืน
วิธีการจัดแจงของเผิงวั่งท าให้คนสกุลโม่ ตระกูลฟางและ
ตระกูลเซี่ยต่างรู้สึกพอใจมาก
คนตระกูลฟางและตระกูลเซี่ยรับทราบเรื่องราคาค่าเช่าห้องจาก
เผิงวั่งแล้ว
พวกเขารู้ดีว่าเงินทั้งหมดนี้โม่จิ่วเยี่ยเป็นคนจ่าย ไม่เกี่ยวข้องกับ
พวกเจ้าหน้าที่
เมื่อพิจารณาจากการที่พวกเขาได้รับการดูแลจากสกุลโม่มา
ตลอด ตอนนี้พวกเขามีเงินแล้ว จึงไม่ควรปล่อยให้สกุลโม่แบก
รับภาระนี้เพียงล าพัง
หลังปรึกษากัน พวกเขาจึงตัดสินใจมอบเงินให้โม่จิ่วเยี่ยตระกูล
ละห้าต าลึง
โม่จิ่วเยี่ยรับรู้ความตั้งใจของพวกเขา แต่เดิมเขาเต็มใจจะ
รับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนของพวกเจ้าหน้าที่ และไม่ได้คิดจะให้อีก
สองตระกูลร่วมรับภาระนี้ด้วย

อย่างไรก็ตาม คนตระกูลฟางและตระกูลเซี่ยยังคงยืนกราน
เช่นนั้น โม่จิ่วเยี่ยจึงจ าต้องรับเงินของพวกเขาไว้
สกุลโม่ได้รับการแบ่งห้องให้หกห้อง พวกพี่สะใภ้ทั้งหลาย
ตัดสินใจว่า น้องแปดและน้องเก้าพร้อมกับภรรยาของพวกเขาจะต้อง
อยู่แยกห้อง ส่วนอีกสี่ห้องที่เหลือ พวกนางซึ่งเป็นหญิงสาวจะแบ่ง
กันเอง
เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยเลือกห้องที่อยู่ริมสุด ทั้งสองชอบความ
เงียบสงบ ที่นั่นจึงเหมาะส าหรับพวกเขามาก
เมื่อถึงตอนกลางคืน เฮ่อจือหร่านยังคงพาโม่จิ่วเยี่ยเข้าไป
พักผ่อนในพื้นที่มิติ
วันนี้เป็นวันที่สิบนับตั้งแต่นางเปิดใช้งานพื้นที่มิติเพาะปลูก
ฝูงวัวและแกะบนทุ่งหญ้าโตเต็มวัยแล้ว
วัวและแกะเหล่านี้ยังไม่สามารถน าออกมาได้ เฮ่อจือหร่านจึง
เลือกให้พวกมันขยายพันธุ์ต่อไปในนี้
ส่วนแม่ไก่ แม่เป็ดและแม่ห่าน ตอนนี้สามารถออกไข่ได้แล้ว
เฮ่อจือหร่านเลือกให้พวกมันออกไข่ต่อไป ส่วนพวกสัตว์ตัวผู้ ก็เลือก
ให้ระบบควบคุมจัดการเชือดและเก็บไว้ในโรงเก็บของทั้งหมด
ส่วนปลาหลากหลายชนิดในบ่อ นางก็เลือกให้ขยายพันธุ์ต่อไป
เช่นกัน

พวกไม้ผลในสวนบนเนินเขาก็โตเต็มที่แล้ว พวกมันก าลังทยอย
ออกดอก อีกสิบวันนางก็จะเก็บเกี่ยวผลไม้ที่สดอร่อยมากมายได้
เมื่อมองทุกสิ่งตรงหน้า เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกรู้สึกอยากจะปล่อยวาง
ทุกอย่างแล้ว
หากสามารถใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลอยู่ที่นี่ไปได้ตลอดชีวิต ไม่ต้อง
สนใจอะไร แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์ทุกวัน
ในยามว่างก็สามารถไปเดินเล่นบนเนินเขา และยังสามารถดูแล
พืชผลทั้งหมดได้
สิ่งส าคัญที่สุดคือ ยังมีชายอันเป็นที่รักคอยอยู่เคียงข้าง ชีวิต
เช่นนี้ช่างน่าปรารถนาจริง ๆ
แต่ไม่นาน ความคิดของเฮ่อจือหร่านก็กลับคืนสู่ความเป็นจริง
ชีวิตเช่นนี้ไม่จ าเป็นต้องอยู่ในพื้นที่มิติก็สามารถท าให้เป็นจริงได้
วันคืนดี ๆ ที่ได้มาจากความพยายาม เมื่อได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ก็
จะยิ่งท าให้รู้สึกภาคภูมิใจ
เฮ่อจือหร่านตั้งเป้าหมายในชีวิตทันที่ นั่นคือนางอยากจะสร้าง
ดินแดนที่สงบสุขเหมือนกับพื้นที่มิติด้วยมือของนางเอง
เมื่อชีวิตคนเรามีเป้าหมายใหม่ แม้แต่การนอนหลับก็ยังให้
ความรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างยิ่ง
วันรุ่งขึ้น

เฮ่อจือหร่านตื่นแต่เช้าด้วยความกระปรี้กระเปร่า แล้วพาโม่จิ่
วเยี่ยออกจากพื้นที่มิติไปด้วยกัน
หลังจากฝนตกในฤดูใบไม้ร่วง อากาศภายนอกก็ยิ่งเย็นลงจริง ๆ
เมื่อคิดถึงปัญหาเรื่องป้องกันความหนาวของทุกคน เฮ่อจือหร่าน
กับโม่จิ่วเยี่ยก็ออกไปช่วยซื้อผ้าและผ้าฝ้ายมาให้ทุกคนเป็นพิเศษ
เพื่อใช้ท าเสื้อผ้าใส่กันหนาว
สตรีทั้งหลายรับรู้ถึงความส าคัญของการป้องกันความหนาวเย็น
คนบางส่วนหยุดท าตุ๊กตาไว้ชั่วคราว เพื่อเร่งตัดเย็บเสื้อผ้าฤดูหนาว
ให้ทุกคน
เพราะยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยให้ผู้คนออกจากเมืองในเร็ววันนี้
หลังทุกคนอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้น เหล่าสตรีทั้งหลาย
ยิ่งขยันขันแข็งท าตุ๊กตากันมากขึ้น
จนเวลาผ่านไปห้าวัน ถึงวันที่นัดพบกับถังหมิงรุ่ย พวกนางก็ท า
ตุ๊กตาได้อีกกว่าร้อยตัว
ครั้งนี้เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้น าตุ๊กตาไปให้ถังหมิงรุ่ย แต่
ตั้งใจจะดูสถานการณ์การขายของเขาก่อน
พอมาถึงร้านน ้าชาตามที่นัดหมาย ถังหมิงรุ่ยก็จับจองที่นั่งไว้แล้ว
ถังหมิงรุ่ยเห็นทั้งสองมาจึงรีบลุกขึ้น พาพวกเขาไปยังห้อง
ส่วนตัวบนชั้นสอง

เพียงนั่งลง ถังหมิงรุ่ยก็วางกล่องไม้ลงบนโต๊ะ
“พี่โม่ พี่สะใภ้โม่ นี่คือเงินสามร้อยต าลึง ข้าตั้งใจจะกระตุ้นความ
ต้องการของลูกค้า โดยขายพวกมันทีละน้อยทุกวัน แต่ไม่คิดว่า
ลูกค้าจะกระตือรือร้นมาก ข้าควบคุมสถานการณ์ไม่ได้เลย แค่สอง
วัน ตุ๊กตาทั้งหกสิบตัวก็ขายจนหมด
ข้าไปหาพวกท่านแถวชายป่า แต่พวกท่านย้ายออกไปแล้ว จ าใจ
ต้องรอจนถึงการนัดพบกันในวันนี้”
เฮ่อจือหร่านพูดพลางยิ้มว่า “เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ ทุก
อย่างเป็นไปตามความตั้งใจของคุณชายถัง สามารถกระตุ้นความ
ต้องการของลูกค้าได้”
ถังหมิงรุ่ยรู้สึกเขินอายเมื่อถูกเฮ่อจือหร่านพูดจาตรงประเด็น เขา
เกาศีรษะแก้เก้อ
“ฮ่า ๆ …ความคิดเล็กน้อยของข้าไม่อาจปิดบังพี่สะใภ้ได้เลยจริง
ๆ”