ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 173 กลายเป็นคนไร้ค่า

เฮ่อจือหร่านไม่ได้ร้องไห้อย่างหนักเหมือนคนอื่น นางคิดว่าทุก
คนมาถึงที่นี่แล้ว แต่กระโจมส าหรับพักค้างคืนยังไม่ได้ตั้ง
“ท่านแม่ พี่แปด พี่สะใภ้ทั้งหลาย ตอนนี้ดึกมากแล้ว ทุกคน
กลับไปตั้งกระโจมก่อนดีกว่า ที่นี่มีข้ากับท่านพี่เฝ้าอยู่ หากพี่ห้าตื่น
ขึ้นมา พวกเราจะรีบไปบอกพวกท่านทันที”
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าค าพูดของสะใภ้เก้ามีเหตุผล อีกอย่างตอนนี้โม่
จงหยวนยังไม่ฟื้น พวกนางอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร สู้ไปจัดการเรื่องที่
ในพักคืนนี้ให้เรียบร้อยดีกว่า
“ทุกคนฟังสะใภ้เฮ่อเถอะ กลับไปจัดการเรื่องนี้ก่อน”
พูดจบ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เดินออกไป คนอื่นจึงตามออกไปติด ๆ
มีเพียงพี่สะใภ้ห้าที่ไม่อยากออกไป
สามีนางเพิ่งฟื้นคืนชีพ นางอยากอยู่ดูแลเขา
เฮ่อจือหร่านเข้าใจความรู้สึกของพี่สะใภ้ห้าในตอนนี้ แต่นาง
วางแผนจะเข้าไปในพื้นที่มิติเพื่อหายาแก้พิษ การที่พี่สะใภ้ห้าอยู่ที่นี่
จึงไม่สะดวกจะท า
“พี่สะใภ้ห้า พอพี่ห้าตื่นขึ้นมา ข้าจะรีบบอกท่านเป็นคนแรกเลย
เจ้าค่ะ”

พี่สะใภ้ห้าเห็นน้องสะใภ้เก้าพูดแบบนั้นแล้ว จึงจ าใจตามฮูหยินผู้
เฒ่าออกไปด้วยความอาลัย
ตอนนี้เหลือเพียงโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านสองคนเท่านั้น
คาดว่าตอนนี้โม่จงหยวนคงใกล้จะฟื้นขึ้นมาแล้ว เฮ่อจือหร่านไม่
กล้าพาคนเข้าไปในพื้นที่มิติโดยไม่รอบคอบ
แม้จะไม่สามารถเข้าไปในพื้นที่มิติได้ แต่นางสามารถใช้
จิตส านึกด าเนินการได้
นางตั้งใจจะน าเลือดของโม่จงหยวนไปตรวจวิเคราะห์ก่อน เพื่อ
ยืนยันส่วนประกอบของยาพิษ
ขณะที่เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยก าลังคิดหาวิธีช่วยถอนพิษให้โม่
จงหยวนอยู่ที่นี่ เหลียงห่าวกับคนอื่น ๆ ที่อยู่ในเมืองอวิ่นก็ไม่ได้อยู่นิ่ง
วันนี้พวกเขาเห็นเหตุการณ์ที่สกุลโม่ถูกรองนายอ าเภอชุยกลั่น
แกล้งด้วยตาตัวเอง จึงตั้งใจจะอยู่ที่นั่นเพื่อสั่งสอนขุนนางสุนัขคนนั้น
สักหน่อย
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่ได้ติดตามกลุ่มคนที่ถูกเนรเทศไปยัง
หมู่บ้านซีหลิ่ง
ตอนนี้ฟ้ามืดลมแรง เป็นเวลาเหมาะส าหรับ ‘โจรใหญ่’ ออกโรง
พอดี

ช่วงกลางวัน พวกเขาได้สอบถามต าแหน่งที่ตั้งเรือนของรอง
นายอ าเภอชุยเอาไว้แล้ว
พวกเขาใช้วิชาตัวเบาเข้าไปในลานบ้าน ลอบเข้าไปในเรือน
หลักเพื่อสั่งสอนขุนนางสุนัข
บังเอิญว่าพวกเขาไปพบกับรองนายอ าเภอชุยก าลังสนุกสนาน
อยู่กับฝาแฝดหญิงจากตระกูลเหอ
หลายคนลงมือรวดเร็วจัดการกับเวรยามรอบ ๆ และบ่าวรับใช้อีก
ไม่กี่คนจนสลบ เหลียงห่าวยกเท้าขึ้นเตะจนประตูห้องเปิดออก
คนทั้งสามที่เปลือยเปล่าอยู่ในห้องตกใจจนกรีดร้องออกมาทันที่
คนข้างนอกถูกท าให้สลบไปหมดแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะร้อง
ตะโกนอย่างไรก็ไม่มีใครมาช่วย
รองนายอ าเภอชุยไม่สนใจสาวงามทั้งสองคน รีบคว้าผ้าห่มมา
คลุมกาย จ้องมองคนซึ่งปิดบังใบหน้าตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว
“พวกเจ้า…พวกเจ้าเป็นใครกัน?”
เหลียงห่าวและคนอื่น ๆ มีประสบการณ์ในการเป็นโจรปล้น
มาแล้ว ในกรณีที่ไม่คิดจะฆ่าคน พวกเขาก็จะไม่เคยเอ่ยอะไรกับอีก
ฝ่ายเลย
ซ่งเชากับหวังต้าลี่ร่วมมือกันก้าวเข้าไปข้างหน้า ฟาดฝ่ามือใส่พี่
น้องฝาแฝดจากตระกูลเหอจนสลบไป

ขณะเดียวกัน สวีชิงเฟิงก็ลากรองนายอ าเภอชุยลงมาจากเตียง
“พวกเจ้าอย่าท าร้ายข้านะ! ข้ามีเงิน พวกเจ้าต้องการเท่าไหร่”
สวีชิงเฟิงไม่สนใจเขา คิดว่าถ้าอยากได้เงินเขาจะหยิบเอาเอง อีก
ฝ่ายไม่จ าเป็นต้องมอบให้
รองนายอ าเภอชุยถูกลากอย่างหยาบคายมาอยู่ตรงหน้าเหลียง
ห่าว เหลียงห่าวก้าวเข้าไปแล้วใช้มือข้างหนึ่งกระชากเส้นผมของเขา
อีกมือควบคุมแขนทั้งสองข้างไว้
สวีชิงเฟิงกดขาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้ ลงมือสอดคล้องกัน
หลี่หมิงรุ่ยชักมีดสั้นอันคมกริบออกมาอย่างเหมาะเจาะ แล้วแทง
เข้าไปตรงส่วนล่างของรองนายอ าเภอชุย
เสียงร้องโหยหวนอันน่าสยดสยองดังลั่น คนที่เมื่อครู่ยังสามารถ
สนุกสนานกับหญิงงามถึงสองคนได้ กลายเป็นคนไร้ค่าในพริบตา
แล้ว
รองนายอ าเภอชุยร้องโหยหวนออกมาหนึ่งครั้ง แล้วสลบไปด้วย
ความเจ็บปวด
เหลียงห่าวปล่อยมือจากตัวเขา พลางก้าวเข้าไปเตะอย่างแรง
หนึ่งที่
หลังเห็นว่ารองนายอ าเภอชุยไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึงโบกมือให้คน
อื่น

พวกเขาทั้งหลายเข้าใจตรงกัน จึงเริ่มค้นหาภายในห้อง
ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่ใช่ห้องที่รองนายอ าเภอชุยอยู่ประจ า
นอกจากเครื่องประดับไม่กี่ชิ้นที่ไม่มีค่าอะไรมากนักแล้วก็ไม่มีอะไร
อีก
หวังต้าลี่เก็บเครื่องประดับไว้ในอกเสื้อ แล้วโบกมือให้คนอื่น ๆ
ทุกคนจึงออกไปจากห้องนี้อย่างรวดเร็ว
พวกเขาค้นเรือนของรองนายอ าเภอชุยจนทั่ว
ไม่คิดว่าทรัพย์สินที่ได้มาจะท าให้คนถึงกับต้องตะลึง
แค่รองนายอ าเภอตัวเล็ก ๆ คนเดียว แต่ในบ้านกลับมีตั๋วเงินอยู่
ถึงห้าหมื่นต าลึง
นอกจากตั๋วเงินเหล่านี้แล้ว ยังมีเงินอีกเกือบหนึ่งหมื่นต าลึง
และยังมีเครื่องประดับทองเงิน อัญมณี ผ้าไหมแพรพรรณ ของ
โบราณและภาพวาดกองอยู่เกือบครึ่งห้องเก็บของ
น่าเสียดายที่พวกเขาทั้งห้าคนสามารถเลือกเอาไปได้แค่ของที่
พกพาสะดวก ส่วนผ้าไหมและของโบราณ รวมทั้งภาพวาดมีขนาด
ใหญ่ จ าเป็นต้องปล่อยให้เป็นของขวัญแก่ขุนนางสุนัขผู้นี้ไปก่อน…
พวกเขาลอบออกไปจากเรือนของรองนายอ าเภอชุย แล้วมุ่งหน้า
ไปทางหมู่บ้านซีหลิ่ง

พวกเขาพกของไปมากเกิน จึงไม่สะดวกจะเดินทางอย่างเปิดเผย
บนท้องถนน
เหลียงห่าวพาพี่น้องของเขาใช้วิชาตัวเบาเหินขึ้นบนหลังคา ไม่
นานก็มาถึงแถบชานเมือง
ทุกคนรู้สึกผ่อนคลายลงในที่สุด
ซ่งเชาชั่งน ้าหนักของห่อเงินใหญ่ในอ้อมอกแล้วเอ่ยพลางยิ้มว่า
“หากมีเงินพวกนี้ ชีวิตในวันหน้าของคุณชายเก้าก็ไม่ต้องกังวลแล้ว”
หวังต้าลี่พูดเสริมว่า “ฮ่า ๆ …ขุนนางสุนัขที่รังแกคุณชายเก้า
ย่อมต้องชดใช้”
ตอนนี้คนสกุลโม่ไม่ใช่นักโทษเนรเทศอีกต่อไป เหลียงห่าวและ
คนอื่น ๆ ก็ไม่จ าเป็นต้องซ่อนตัวอีก
พวกเขาเข้าไปในหมู่บ้านซีหลิ่ง หลังมองหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็
พบร่องรอยของคนสกุลโม่บนเชิงเขา
เพราะเรื่องของโม่จงหยวนท าให้คนสกุลโม่ยังไม่ได้พักผ่อน ทุก
คนก าลังนั่งล้อมวงรอบกองไฟ โดยหวังว่าโม่จงหยวนจะตื่นขึ้นมาเร็ว
ๆ
ด้วยเหตุนี้ เหลียงห่าวและคนอื่นจึงหาที่พักของคนสกุลโม่เจอได้
ง่ายมาก

โม่ชูหานได้ยินเสียงฝีแว่วมาตั้งแต่เช้าตรู่เช่นนี้ จึงตรวจสอบ
อย่างระแวดระวัง
ปรากฏว่าคนที่มาเป็นพวกเหลียงห่าว จึงพาพวกเขามานั่งผิงไฟ
ด้วยกัน
เมื่อไม่เห็นโม่จิ่วเยี่ย เหลียงห่าวจึงสั่งให้มอบของทั้งหมดนี้กับโม่
ชูหาน
กองเงินทอง อัญมณี รวมทั้งตั๋วเงินถูกเทลงบนพื้นดังสวบสาบ
คนสกุลโม่ต่างเบิกตาโพลง
โม่ชูหานถาม “เหลียงห่าว พวกเจ้าไปท าอะไรกันมา”
เหลียงห่าวพูดอย่างภูมิใจ “คุณชายแปด พวกเราทนดูท่าทาง
อวดดีของรองนายอ าเภอคนนั้นไม่ไหว เมื่อครู่จึงไปเยี่ยมเยือนเขา
มา”
ได้ยินดังนั้นโม่ชูหานก็หัวเราะ
“พวกเจ้านี่เหลือเกินจริง ๆ ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก ข้าก็คงรออยู่ที่เมือ
งอวิ่น จะได้ไประบายอารมณ์ด้วยกัน”
ซ่งเชาได้ยินดังนั้นจึงเข้าไปกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน
“คุณชายแปด ท่านยังไม่รู้ พวกเราเพิ่งตัดรากเหง้าของขุนนางสุนัข
นั่นไป…”

ขณะก าลังพูด ซ่งเชาใช้มือท าท่าทางประกอบ ดวงตาของเขา
เผยแววสะใจกับความเดือดร้อนของผู้อื่น
โม่ชูหานส่ายหน้าพลางหัวเราะ “หึ ๆ …พวกเจ้านี่นะ…”
สตรีสกุลโม่เห็นทั้งสองคนกระซิบกระซาบกัน จึงรู้สึกสงสัยว่า
พวกเขาก าลังพูดคุยอะไร
สะใภ้แปดคิดในใจว่า ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่ท าให้สามีของนาง
หัวเราะในสถานการณ์เช่นนี้ได้ ถ้ามีโอกาสนางจะต้องถามเขาให้รู้
เรื่อง…
เหลียงห่าวกวาดตามองไปรอบ ๆ ปกติแล้วหากคุณชายเก้าอยู่
ที่นี่ เมื่อได้ยินเสียงของพวกเขา อีกฝ่ายจะต้องออกมาแน่นอน แต่
พวกเขามาตั้งนานแล้วกลับยังไม่เห็นเงาของคุณชายเก้าเลย
“คุณชายแปด คุณชายเก้าไม่อยู่หรือขอรับ?”