ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 406 การกลับมาที่คุ้มค่า

ผู้ที่ท าการค้าด้วยวิธีสกปรกอย่างเถ้าแก่จินไม่อาจปล่อยไปได้
สรุปแล้ว เขาไม่อาจปล่อยให้กิจการของตนส่งผลกระทบต่อชีวิต
ที่สงบสุขของสกุลโม่ได้อีก
ถังหมิงรุ่ยประสานมือค านับคนสกุลโม่อีกครั้ง
“วันนี้ข้ายังมีธุระอีกมากที่ต้องจัดการ ขอตัวก่อนขอรับ”
หากเป็นเมื่อก่อน เวลาเขามาที่บ้านสกุลโม่ จะต้องอยู่ทาน
อาหารรสเลิศสักมื้อก่อนจากไป แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว เขาก าลังรีบ!
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าถังหมิงรุ่ยเป็นคนใจร้อน โดยเฉพาะเรื่องท าการค้า
เขาจึงไม่ได้รั้งอีกฝ่ายไว้
เฮ่อจือหร่านฉวยโอกาสก่อนที่ถังหมิงรุ่ยจะจากไป สั่งให้หลานเอ๋
อร์น าแตงโมลูกใหญ่มอบให้เขาเอากลับไปด้วย
“คุณชายถัง นี่ก็เป็นผลไม้ที่บ้านข้าปลูกเอง ท่านเอากลับไปลอง
ชิมดู คิดว่าอีกสิบกว่าวันพวกที่ปลูกในไร่ก็จะทยอยสุกแล้ว หากท่าน
สนใจ พวกเราก็ค่อยคุยกันอีกที”
ถังหมิงรุ่ยเพิ่งเคยเห็นผลไม้ที่มีขนาดใหญ่โตเช่นนี้เป็นครั้งแรก
ความจริงแล้วแตงโมที่เฮ่อจือหร่านปลูกขึ้นมา แม้แต่ในยุค
ปัจจุบันก็ถือว่าใหญ่มาก

เพราะเป็นเมล็ดพันธุ์ที่มาจากพื้นที่มิติ แตงโมที่ปลูกขึ้นมาย่อม
ต้องมีความพิเศษบางอย่าง ขนาดใหญ่เป็นเพียงจุดเด่นอย่างหนึ่ง
เท่านั้น สิ่งส าคัญที่สุดคือทุกลูกล้วนหวานราวกับน ้าผึ้ง
ยิ่งไปกว่านั้น เฮ่อจือหร่านก็ไม่กังวลว่าการค้าจะถูกคนอื่นแย่งไป
นางได้ทดสอบแล้วว่ามีเพียงเมล็ดพันธุ์ที่เพาะมาจากพื้นที่มิติเท่านั้น
ที่ไม่เลือกสภาพดินฟ้าอากาศ
ส่วนเมล็ดพันธุ์ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ไม่แตกต่างจากเมล็ด
พันธุ์ทั่วไป
ซีเป่ยเป็นดินแดนแห้งแล้ง พืชผลหลายชนิดไม่สามารถเติบโต
ได้ แม้ว่าคนเหล่านั้นจะซื้อแตงโมหรือแตงหอมไป แต่การเพาะปลูก
ในซีเป่ยก็คงไม่ได้ผลผลิตที่แน่นอน
แต่ก็อาจมีคนฉลาดน าพวกมันไปปลูกในพื้นที่อื่น แม้ว่าจะปลูก
ส าเร็จ แต่ผลผลิตที่ได้ก็ไม่ต่างจากการปลูกด้วยเมล็ดธรรมดา ทั้ง
รูปร่างและรสชาติเทียบกับผลไม้จากที่นี่ไม่ได้เลย
ถังหมิงรุ่ยอุ้มแตงโมลูกใหญ่ ลองชั่งน ้าหนักดู อย่างน้อยคงต้อง
หนักราวสามสิบชั่งขึ้นไป
“พี่สะใภ้เก้า นี่คือผลไม้หรือ?”
ถังหมิงรุ่ยแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาเคยเห็นฟักเขียว
ที่ปลูกในเมืองหลวง ซึ่งเป็นพืชผลที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยรู้จัก
มา

ตอนนี้ ความรู้ความเข้าใจของเขาถูกแตงโมลูกใหญ่ที่อุ้มอยู่ท า
ให้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาต้องถามย ้าอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ
เฮ่อจือหร่านคาดการณ์ไว้แล้วว่าถังหมิงรุ่ยจะต้องตกตะลึงกับ
แตงโมลูกใหญ่แบบนี้ ตอนที่คนสกุลโม่เห็นมันครั้งแรกก็มีอาการ
เช่นเดียวกัน
นางยิ้มพลางอธิบาย “นี่คือผลไม้ชนิดหนึ่ง พอกลับไป ท่านก็ใช้
มีดหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ กินเนื้อสีแดงข้างใน ถ้าแช่ในที่เย็น ๆ ก่อนจะ
อร่อยยิ่งขึ้น”
แตงโมที่สกุลโม่ทานนั้นล้วนถูกน าไปแช่ในบ่อน ้าเพื่อให้เย็น
ก่อน ช่วยดับกระหายและคลายร้อนได้
เฮ่อจือหร่านเคยคิดจะใช้ดินประสิวท าน ้าแข็ง แต่นางยังไม่มีเวลา
เพราะช่วงนี้ต้องท าเรื่องอื่น
ถังหมิงรุ่ยฟังแล้วพยักหน้า เขารู้สึกใจร้อนรนอยากกลับไปลอง
ชิมผลไม้ลูกใหญ่ที่เรียกว่าแตงโมนี้เสียแล้ว
“เช่นนั้นข้าขอบคุณพี่สะใภ้เก้ามากขอรับ” เขาพูดพลางมองไป
ทางโม่จิ่วเยี่ย “พี่เก้า ท่านคงต้องส่งคนมาช่วยข้าสักสองสามคน พา
พวกคุณชายรองไปส่งที่ที่ว่าการ”
“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ข้าจะเรียกคนให้ไปกับเจ้าเดี๋ยวนี้”

โม่จิ่วเยี่ยตอบตกลง อย่างไรเสียถังหมิงรุ่ยก็มาคนเดียว คงไม่
อาจพานักเลงพวกนั้นไปได้
ส่วนถังหมิงรุ่ยจะจัดการกับคนพวกนั้นอย่างไร ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขา
ต้องสนใจ ขอแค่คนพวกนั้นเลิกมาหาเรื่องสกุลโม่ก็พอ
รุ่งเช้าวันถัดมา ถังหมิงรุ่ยพาคนมาขนแตงหอมเร็วกว่าที่คาดไว้
ข้างนอกท้องฟ้าเพิ่งจะสว่าง โชคดีที่โม่จิ่วเยี่ยให้คนไปเก็บแตง
หอมในไร่ล่วงหน้า มิเช่นนั้น ตอนที่พวกเขามาถึงก็คงต้องรอเก้อ
เฮ่อจือหร่านแอบน าแตงหอมที่เก็บไว้ในพื้นที่มิติมาวางไว้ใกล้ ๆ
ไร่แตงตั้งแต่คืนก่อน อย่างไรเสียก็มีสุนัขคอยเฝ้า จึงไม่ต้องกังวลว่า
จะมีใครมาขโมย
ถังหมิงรุ่ยไม่ได้มารับสินค้าที่บ้านสกุลโม่ด้วยตัวเองนานแล้ว
เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เขาให้ความส าคัญกับแตงหอมมากเพียงใด
ทางโน้นมีคนที่เขาพามากับคนสกุลโม่ที่คอยชั่งน ้าหนักแตงหอม
ส่วนถังหมิงรุ่ยดึงตัวโม่จิ่วเยี่ยมาถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น “พี่เก้า แตงโม
ที่พวกท่านส่งให้ข้าเมื่อวานอร่อยมาก ข้าท าตามที่พี่สะใภ้เก้าบอก
เอาไปแช่ในบ่อน ้าสักพัก กินแล้วสดชื่น ดับกระหายได้จริง ๆ”
พูดถึงเรื่องนี้ ถังหมิงรุ่ยก็กลืนน ้าลายโดยไม่รู้ตัว
ท่าทางของเขาท าให้โม่จิ่วเยี่ยอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ตอนนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างโม่จิ่วเยี่ยและถังหมิงรุ่ยสนิทสนมกัน
มากแล้ว เขาวางแขนพาดบนไหล่ของถังหมิงรุ่ย พลางกล่าวด้วย
รอยยิ้มว่า
“เจ้าคิดว่าแตงโมกับแตงหอม อะไรจะขายดีกว่ากัน?”
“ผลไม้ทั้งสองชนิดนี้อร่อยมาก หากพี่เก้าจะให้ข้าประเมิน ข้าคิด
ว่าแตงโมน่าจะอร่อยกว่าสักหน่อย”
ขณะที่ถังหมิงรุ่ยพูดไป ดวงตาของเขาก็เริ่มมองส ารวจไปทั่วไร่
ของสกุลโม่
เขารู้ว่าแตงโมลูกใหญ่พวกนั้นก็ต้องเป็นของที่สกุลโม่ปลูก
เช่นกัน นึกอยากเห็นว่าแตงโมที่ปลูกในไร่จะเป็นอย่างไร
แต่น่าเสียดายที่เขามองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นแตงโมสักลูก
ถังหมิงรุ่ยถามด้วยความผิดหวังเล็กน้อย “พี่เก้า แตงโมไม่ใช่
ของที่บ้านท่านปลูกหรือ?”
เมื่อวานนี้ เฮ่อจือหร่านส่งแตงโมให้ถังหมิงรุ่ยหนึ่งลูก จุดประสงค์
ก็เพื่อให้เขารู้จักการค้าที่จะร่วมมือกันในอนาคต โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่คิด
จะปิดบังเรื่องนี้
“แตงโมเป็นผลผลิตที่พวกเราปลูกเอง เพียงแต่ตอนนี้มันยังไม่
สุกงอม”
เมื่อได้รับค าตอบแบบนี้ ถังหมิงรุ่ยก็ดีใจมาก

ราวกับว่าเขาก าลังเห็นภาพเงินมากมายที่ก าลังพุ่งเข้าหาตัวเอง
ถังหมิงรุ่ยตื่นเต้นมากจนคว้ามือของโม่จิ่วเยี่ยไว้แน่น
“พี่เก้า ท่านรีบบอกข้าเถอะ อีกนานแค่ไหนแตงโมถึงจะสุก?”
เมื่อถูกชายหนุ่มร่างใหญ่จับมือไว้ โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกไม่คุ้นชิน เขา
รีบดึงมือกลับและถอยหลังไปสองสามก้าว
“รอจนกว่าเจ้าจะขายแตงหอมในไร่หมด แตงโมก็คงสุกพอดี”
นี่คือเวลาที่เฮ่อจือหร่านค านวณไว้ เพราะนางพบปัญหาหนึ่ง
เมล็ดแตงโมที่มาจากพื้นที่มิติ เมื่อน าไปปลูกข้างนอก แม้จะสุก
แล้ว หากไม่เก็บเกี่ยวก็ยังคงเติบโตต่อไป
แน่นอนว่าแตงโมก็ไม่ได้เติบโตไปเรื่อย ๆ เมื่อมีขนาดถึงระดับ
หนึ่งพวกมันก็จะหยุดโต
แต่ช่วงเวลานี้ ตรงกับช่วงที่แตงหอมใกล้จะขายหมดพอดี
ถังหมิงรุ่ยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ต้องรอไปอีกสักพัก
ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น ไม่ต้องพูดถึงว่าแตงโมจะน าก าไรมาให้
ตนเองมากมายเพียงใด อย่างน้อยเขากับคนในครอบครัวก็คงจะได้
กินแตงโมกันอย่างจุใจทุกวัน แค่นึกถึงภาพนั้น ถังหมิงรุ่ยก็รู้สึกมี
ความสุขแล้ว
แต่แตงโมของคนอื่นยังไม่สุก เรื่องแบบนี้ก็บังคับไม่ได้ เขาจึงได้
แต่เก็บความรู้สึกไว้ในใจ

“ดี พอแตงโมสุกแล้ว พี่เก้าต้องรีบส่งคนมาบอกข้าทันทีนะ
ขอรับ”
“ได้ พอแตงโมสุกแล้ว ข้าจะส่งคนไปบอกเจ้า” โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าถังห
มิงรุ่ยก าลังคิดอะไรอยู่ น ้าเสียงที่พูดจึงปลอบประโลมเขาอยู่บ้าง
การกลับมาครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามากส าหรับถังหมิงรุ่ย เขาไม่รู้ว่า
สกุลโม่จะมีแตงหอมให้มารับไปขายมากเท่าไหร่ เพื่อป้องกันไม่ให้รถ
ม้าที่น ามาไม่เพียงพอ เขาจึงไปเช่ารถม้าเพิ่มอีกหลายคัน
รวมกับรถม้าที่เขามีอยู่แล้ว ก็มีรถม้าถึงแปดคัน
ไม่คิดเลยว่าการเดินทางครั้งนี้ของเขาจะท าให้รถม้าทั้งแปดคัน
เต็มไปด้วยแตงหอมทั้งหมด
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
…………….