ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 7 พำเจ้ำไปยังที่ที่มีทรัพย์สมบัติมำกกว่ำนี้

ขณะเฮ่อจือหร่ำนกำลังลังเลว่ำจะปฏิเสธเรื่องนี้อย่ำงไร โม่จิ่วเยี่ย พลันเอ่ยขึ้น

“มนุษย์ทุกคนล้วนมีควำมลับ หำกเจ้ำไม่ต้องกำรจะบอก ข้ำก็จะ ไม่ซักไซ ้ ตอนนี้สกุลโม่อยู่ในสภำพย่ำแย่ มำรดำข้ำกับเหล่ำพี่สะใภ้ ล้วนเป็ นคนที่น่ำสงสำร ข้ำเพียงอยำกให้เจ้ำอย่ำได้คิดทำเรื่องไม่ดี”

เมื่อเผชิญหน้ำกับศัตรูที่ยำกคำดเดำเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่กล้ำ และไม่ต้องกำรจะเสี่ยงดวง ไม่ว่ำตัวเขำจะเกิดอะไรขึ้นก็ตำม แต่ไม่ สำมำรถน ำชีวิตของทุกคนในจวนมำเดิมพันได้

เขำเพียงหวังว่ำค ำพูดจริงใจของตนเองจะสำมำรถท ำให้เฮ่อจือห ร่ำนตระหนักได้ หำกนำงมีเจตนำคิดร ้ำยจริง ๆ โม่จิ่วเยี่ยหวังว่ำอีก ฝ่ ำยจะเห็นแก่ควำมน่ำสงสำรของบรรดำพี่สะใภ้ และปล่อยพวกนำง ไป

ควำมสงสัยของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่ำนสำมำรถเข้ำใจได้

เพรำะในท้ำยที่สุดแล้ว กำรกระทำของนำงยังแปลกประหลำด จนเกินไป หำกโม่จิ่วเยี่ยไม่นึกสงสัยต่ำงหำก จึงจะยิ่งทำให้นำงกังวล มำกขึ้น

“ข้ำไม่ได้คิดร ้ำยต่อสกุลโม่ ท่ำนวำงใจได้”

หลังมองโม่จิ่วเยี่ย นำงเห็นว่ำอีกฝ่ำยได้เปิดเผยควำมในใจตัวเอง ออกมำแล้ว ดังนั้นเฮ่อจือหร่ำนรู ้สึกว่ำตนเองก็สำมำรถเปิดเผยตัวตน ได้เช่นกัน

หนทำงกำรเนรเทศนั้นยำวไกล สักวันนำงจะต้องนำเสบียงที่เก็บ ไว้ในมิติลับออกมำใช ้ ย่อมไม่สำมำรถคิดหำข้ออ้ำงได้ตลอดเวลำ

นำงปรำรถนำจะช่วยให้ชำยหนุ่มรอดพ้นจำกเครำะห์กรรมครั้งนี้ แต่ก็ไม่อยำกใช ้สมองทั้งหมดไปกับกำรหำข้ออ้ำงเพื่อปกปิด

ยิ่งไปกว่ำนั้น ด้วยสติปัญญำของโม่จิ่วเยี่ย คงไม่ใช่เรื่องง่ำยที่จะ ปิดบังควำมจริงจำกเขำ

หลังจำกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฮ่อจือหร่ำนจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น

“คนทุกคนล้วนมีควำมลับ ข้ำเองก็มี และเชื่อว่ำท่ำนก็เช่นกัน ตำมที่กล่ำวไปเมื่อครู่ ข้ำไม่ได้คิดร ้ำยกับสกุลโม่ ดังนั้นหวังว่ำท่ำนจะ ให้เกียรติ ไม่ซักถำมควำมลับของข้ำ ข้ำขอยอมรับตำมตรงว่ำกำรที่ จวนฮู่กั๋วกงถูกปล้นเกี่ยวข้องกับข้ำจริง ๆ แต่เจตนำของข้ำมีอยู่สอง ข้อ ข้อแรกคือข้ำไม่ต้องกำรให้ศัตรูได้สิ่งของเหล่ำนั้นไปได้อย่ำงง่ำย ๆ และอีกข้อคือ เพื่อเป็ นเสบียงซึ่งจะช่วยให้กำรถูกเนรเทศไม่ลำบำก เกินไป”

เฮ่อจือหร่ำนอธิบำยเพียงเท่ำนี้ ไม่อำจพูดได้มำกกว่ำนี้อีก

เพรำะหำกโม่จิ่วเยี่ยซักถำมไม่เลิก นำงต้องเลือกไปจำกที่แห่งนี้

เฮ่อจือหร่ำนมั่นใจว่ำด้วยควำมสำมำรถของนำง ย่อมสำมำรถใช ้ ชีวิตอย่ำงสุขสบำยได้ไม่ว่ำจะไปที่ใดก็ตำม ไม่จำเป็ นต้องมำจมปลัก ที่นี่ ซ้ำยังถูกตั้งคำถำมบ่อยครั้งอีก

ส่วนชีวิตของคนสกุลโม่หลังจำกนั้น นำงก็หมดหนทำงจะช่วย แล้ว…

ผ่ำนไปนำน โม่จิ่วเยี่ยจึงเอ่ยขึ้นอย่ำงหนักแน่น “ข้ำสัญญำว่ำจะ ไม่ถำมเรื่องควำมลับของเจ้ำอีก”

สัญชำตญำณของชำยหนุ่มบอกว่ำสตรีผู้นี้ไม่ได้พูดปด

อีกทั้งกำรกระทำของนำงล้วนทำไปเพื่อช่วยเหลือจวนฮู่กั๋วกง ไม่ได้คิดร ้ำยซ้ำเติมคนแต่อย่ำงใด

ส่วนเรื่องที่นำงขนย้ำยสิ่งของออกไปได้อย่ำงไรนั้น แม้โม่จิ่วเยี่ยอ ยำกจะรู ้มำกเพียงใดก็อดกลั้นไม่ให้เอ่ยปำกถำม

คนทั้งสองเอ่ยสัญญำระหว่ำงกัน บรรยำกำศในห้องหอพลันเงียบ สงบลงชั่วขณะ

ไปนำน โม่จิ่วเยี่ยจึงถำมว่ำ “ในเมื่อเจ้ำสำมำรถจะขนย้ำยสิ่งของ จำกห้องเก็บของได้เช่นนั้น หำกข้ำพำเจ้ำไปยังที่ที่มีทรัพย์สมบัติ มำกกว่ำนี้ เจ้ำจะนำข้ำวของออกไปได้หรือไม่”

เฮ่อจือหร่ำนได้ยินว่ำยังมีทรัพย์สมบัติมำกกว่ำนี้ ดวงตำพลัน เปล่งประกำย

แม้พื้นที่ในมิติลับของนำงจะเต็มไปด้วยสิ่งของต่ำง ๆ แล้ว แต่ก็ เป็ นสิ่งของที่ไม่มีประโยชน์มำกนัก

หลังจำกถูกเนรเทศไป ผู้ใดจะรู ้ว่ำต้องเผชิญกับสถำนกำรณ์ ฉุกเฉินอะไรบ้ำง กำรมีทรัพย์สินอยู่ในมือมำก ๆ จึงสำคัญที่สุด

ทั้งนำงยังเชื่อในตัวของโม่จิ่วเยี่ยเช่นกัน ในเมื่อเขำสัญญำว่ำจะ ไม่ถำมหำควำมลับของนำงอีก ชำยหนุ่มย่อมไม่เอ่ยถำมแน่นอน

ตรำบใดที่เขำไม่ซักไซ ้แม้จะใช ้พื้นที่มิติปิดหูขโมยกระดิ่ง*[1] ก็ ยังดีเสียกว่ำ

อย่ำงน้อยนำงจะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้เก็บงำมำกเกินไป

“ท่ำนจะพำข้ำไปที่ใด”

โม่จิ่วเยี่ยรับรู ้ทันทีว่ำสตรีผู้นี้พร ้อมใจจะช่วยแล้ว

“ข้ำตั้งใจจะขโมยของจำกท้องพระคลัง ตรำบใดที่เจ้ำขนย้ำย สิ่งของออกไปได้ เรื่องเข้ำไปก็ให้เป็ นหน้ำที่ของข้ำ”

“ท้องพระคลังหรือ!?”

เฮ่อจือหร่ำนตกใจ นำงไม่เคยคำดคิดมำก่อนว่ำควำมโลภของ โม่จิ่วเยี่ยจะมีมำกกว่ำนำงเสียอีก เขำถึงกับขโมยของจำก ท้องพระคลังเสียแล้ว

เพียงแต่พื้นที่ในมิติลับของนำงนั้นเล็กเกินไป คงใส่สิ่งของมีค่ำ มำกมำยขนำดนั้นไม่ได้

เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่ำนกำลังลังเล โม่จิ่วเยี่ยจึงถำมว่ำ “เป็ นอะไร หรือเจ้ำไม่กล้ำ”

“ข้ำจะไม่กล้ำได้อย่ำงไร ข้ำเพียงคิดว่ำสิ่งของมำกมำยใน ท้องพระคลังนั้น พวกเรำจะนำพวกมันไปเก็บที่ใด”

“เก็บหรือ” โม่จิ่วเยี่ยพลันอยำกเอ่ยถำม

เฮ่อจือหร่ำนตอบกลับอย่ำงรวดเร็ว “ท่ำนสัญญำแล้วว่ำจะไม่ ถำม”

“ขออภัย ล่วงเกินไปแล้ว” โม่จิ่วเยี่ยกล่ำวอย่ำงเปิดเผย รีบขอ โทษนำง

ควำมคิดของเฮ่อจือหร่ำนจมเข้ำสู่พื้นที่ในมิติลับ นำงมองเวลำ พบว่ำตอนนี้เป็ นเวลำตีสองแล้ว

ช่วงเวลำที่พระรำชโองกำรเนรเทศและยึดทรัพย์กำลังใกล้เข้ำ มำแล้ว

“ท่ำนรอข้ำก่อน”

นำงหันหลังเดินตรงไปยังห้องข้ำง

จิตสำนึกพลันพำเข้ำสู่มิติลับอีกครั้ง เฮ่อจือหร่ำนปวดใจเมื่อต้อง นำสิ่งของที่ไม่สำคัญบำงส่วนออกมำ และวำงทิ้งไว้เต็มห้องข้ำง

ทว่ำถึงแม้จะปวดใจ แต่เมื่อคิดว่ำสำมำรถใช ้สิ่งเหล่ำนี้ แลกเปลี่ยนกับสมบัติในท้องพระคลังได้ นำงก็โล่งใจแล้ว

หลังกลับเข้ำมำในห้องหอ นำงจ้องมองโม่จิ่วเยี่ยซึ่งนั่งอยู่บนเตียง “ท่ำนยังเดินไหวหรือไม่”

โม่จิ่วเยี่ยลุกขึ้นสวมรองเท้ำอย่ำงว่องไว ปิดซ่อนสีหน้ำเจ็บปวด ของเขำไม่ให้นำงเห็น

เฮ่อจือหร่ำนกล่ำวอย่ำงห่วงใย “ข้ำมีควำมรู ้ด้ำนกำรแพทย์ ขอ ข้ำดูอำกำรท่ำนก่อนเถอะ”

โม่จิ่วเยี่ยกลับปฏิเสธ “ไม่เป็ นไร พวกเรำต้องรีบแล้ว”

ชำยหนุ่มรีบเปิดตู้เสื้อผ้ำ หยิบชุดดำออกมำ

ชุดหนึ่งส่งให้เฮ่อจือหร่ำนและอีกชุดให้ตนเอง

ชุดนี้เป็ นของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่ำนสวมแล้วค่อนข้ำงตัวใหญ่ แต่ก็ไม่มีผลต่อกำรเคลื่อนไหวของนำง

โม่จิ่วเยี่ยคว้ำกระบี่อ่อนซึ่งแขวนอยู่บนกำแพง จับมือเฮ่อจือห ร่ำนกระโดดออกทำงหน้ำต่ำงไปด้วยกัน

สองเท้ำเฮ่อจือหร่ำนเพียงแตะพื้น กลับรู ้สึกว่ำร่ำงกำยกระโดด ลอยขึ้นอีกครั้ง

วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่คนรุ่นหลังยกย่องสรรเสริญ วิชำตัวเบำของ เขำมีชื่อเสียงไม่เป็ นสองรองผู้ใดจริง ๆ

เขำกระโดดขึ้นลงไม่กี่ครั้ง ก็สำมำรถทะยำนออกนอกอำณำเขต จวนได้

เฮ่อจือหร่ำนคิดว่ำในชำติก่อนทักษะของตนนั้นเยี่ยมยอดมำก แต่ก็เป็ นเพียงกำรเรียนรู ้วิชำต่อสู้ประชิดตัว เมื่อเทียบกับฝีมือของ บุรุษตรงหน้ำ เกรงว่ำคงห่ำงชั้นกันหลำยขุม

ในขณะเฮ่อจือหร่ำนชื่นชมโม่จิ่วเยี่ยอยู่ อีกฝ่ ำยก็พำนำงมำยัง ลำนในบ้ำนร ้ำงแห่งหนึ่ง

เฮ่อจือหร่ำนฉงนใจ เอ่ยถำมเสียงเบำว่ำ “ท้องพระคลังที่ท่ำนเอ่ย ถึงคือที่นี่หรือ”

โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตอบ เพียงนำทำงนำงเข้ำไปในห้องหนึ่ง

เขำเดินตรงไปยังเตำผิงที่สภำพทรุดโทรม ลงมือแซะก้อนอิฐ ออกมำสองสำมก้อน ก็จะปรำกฏช่องทำงมืดสนิทต่อหน้ำคนทั้งสอง

โม่จิ่วเยี่ยอธิบำยเบำ ๆ ว่ำ “ที่นี่คือทำงลับไปยังท้องพระคลัง”

เฮ่อจือหร่ำนอยำกถำมเหลือเกินว่ำชำยหนุ่มรู ้ได้อย่ำงไร แต่เมื่อ นึกถึงคำขอร ้องที่บอกเขำเมื่อครู่ว่ำไม่ให้อีกฝ่ำยถำมควำมลับของตน ฉะนั้น นำงก็ควรทำเช่นเดียวกัน

ด้วยเหตุนี้ คำถำมทั้งหมดจึงถูกเก็บไว้ทันที

นำงตำมหลังโม่จิ่วเยี่ยเข้ำทำงลับ

คล้ำยโม่จิ่วเยี่ยจะคุ้นเคยกับที่นี่เป็ นอย่ำงดี แม้มืดมิดจนมองไม่ เห็นอะไร แต่ชำยหนุ่มกลับเดินน ำไปได้โดยไม่ต้องคล ำหำเส้นทำง

[1] ปิดหูขโมยกระดิ่ง หมำยถึงคนโง่ที่หลอกตัวเองได้ แต่หลอก คนอื่นไม่สำเร็จ