บันทึกวิถีเซียนกระบี่แสวงพ่าย - บทที่ 96 จานค่ายกลพันกลไก เดิมพันด้วยชีวิต!

บทที่ 96 จานค่ายกลพันกลไก เดิมพันด้วยชีวิต!

ม่านแสงสีแดงฉานพลันพุ่งทะยานขึ้นในพริบตา!

ลานประลองรูปทรงสี่เหลี่ยมปรากฏม่านค่ายกลขนาดใหญ่มหึมากางครอบลงมา

ยามนี้ภายในม่านค่ายกลมีเพียงเขาและบุรุษชุดดำผู้นั้นเท่านั้น

แววตาของหลี่กวนฉีหดแคบลง ซัดเกราะศัสตราในมือออกไป พร้อมทะยานร่างพุ่งเสือกตัวขึ้นอย่างฉับพลัน!

กระบี่หมาป่าเขียวในมือส่องประกายแสงสีม่วงเรืองรอง ส่งเสียงกังวานแผ่วเบาเป็นสาย

ทว่าฝ่ายตรงข้ามกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ทำเพียงจ้องมองหลี่กวนฉีด้วยสายตากร้าวหยามเย้ย

ทันใดนั้นเอง!

ตึง!!

ใต้เท้าของหลี่กวนฉีผู้มีเกราะศัสตราครอบคลุมทั่วร่าง พลันมีปราการเหล็กกล้าสูงร้อยจั้งพุ่งพรวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน!!

ร่างของเขากระแทกเข้ากับกำแพงเหล็กนั้นอย่างจัง ทว่ามันกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย แรงปะทะอันมหาศาลทั้งหมดสะท้อนกลับมาทันที

ยังดีที่เกราะศัสตราช่วยผ่อนสลายแรงไปได้ครึ่งค่อน จึงทำให้อกของเขาเพียงรู้สึกอึดอัดอุดอู้เท่านั้น

หลี่กวนฉียืนขมวดคิ้วแน่นอยู่ที่เดิม ยังไม่กระจ่างแจ้งว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของชายผู้นั้นก็แว่วเข้าหู

“ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นวัวพึ่งเกิดไม่กลัวเสือโดยแท้!”

“ในเมื่อมีเจ้ามาเพียงคนเดียว เช่นนั้นก็จงมาเข้าร่วมกระดานหมากเดิมพันด้วยชีวิตนี้เสียเถิด!!”

ครืนนน!!!

เสียงกึกก้องดังกังวานไปทั่วแปดทิศ สิ้นเสียง พื้นดินใต้เท้าของหลี่กวนฉีพลันสั่นสะเทือนเบาๆ พื้นดินยกตัวสูงขึ้นสิบกว่าจั้งในพริบตา

ยิ่งไปกว่านั้น พื้นดินเบื้องหลังของเขาซึ่งอยู่นอกม่านแสงกลับเริ่มยุบตัวลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง

ในเวลาเดียวกัน บันไดทั้งหมดที่เชื่อมลงสู่เมืองใต้ดินภายในเมืองตี้คุนก็เลือนหายไปในพริบตา

ใต้เท้าของเหล่าศิษย์สำนักกระบี่ต้าเซี่ยทุกคนที่ก้าวเข้าสู่เมืองใต้ดิน พลันปรากฏแสงเรืองรองสีแดงฉานสว่างวูบวาบ

จากนั้น ร่างของทุกคนก็เลือนหายไปจากที่เดิมทันที

ดวงตาของหลี่กวนฉีจับจ้องไปยังพื้นดินอันมืดมิดเบื้องหลังตาไม่ปราบ จนกระทั่งพื้นดินยกตัวสูงขึ้นอีกครั้ง

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือม่านค่ายกลสีแดงฉาน!

พร้อมกับการปรากฏขึ้นของม่านแสง ลานหินค่อยๆ ยกตัวขึ้นสูง และภายในนั้นกลับมีเหล่าศิษย์สำนักกระบี่ต้าเซี่ยอยู่เป็นจำนวนมาก!

คนเหล่านี้ล้วนมีบาดแผลมากน้อยต่างกันไป ถึงขั้นมีหลายคนที่ต้องอาศัยคนข้างกายประคองไว้จึงจะพอพยุงตัวยืนอยู่ได้

ทั้งยังมีศิษย์สำนักกระบี่ต้าเซี่ยอีกหลายคนที่สลบไสลหมดสติไปแล้ว

หลี่กวนฉีกวาดสายตาคำนวณคร่าวๆ ภายในม่านแสงมีคนอยู่ถึงสิบแปดคน!

โจวจื้อกำลังพยุงสตรีหน้าซีดขาวคนหนึ่งไว้ สตรีผู้นั้นก็คือเจียงซู่

ยามที่โจวจื้อเห็นหลี่กวนฉีอยู่ในม่านแสงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนสุดเสียงว่า “ศิษย์น้องหลี่ เหตุใดเจ้าถึงไปอยู่ข้างในนั้นได้?”

“ตกลงมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”

ยามนี้สีหน้าของหลี่กวนฉีย่ำแย่ถึงขีดสุด เขารู้ดีว่าตนเองคล้ายจะตกติดกับดักของฝ่ายตรงข้ามเสียแล้ว!

น้ำเสียงกดต่ำเอ่ยขึ้น “ศิษย์พี่… ข้าเองก็ไม่ทราบว่าเกิดสิ่งใดขึ้น…”

ครืนนน!!!

หลี่กวนฉีหมุนตัวกลับไปโดยพลัน ปราการเหล็กกล้าเบื้องหน้าค่อยๆ คลี่คลายลดต่ำลง

ห่างออกไปหลายร้อยจั้ง เขาพบว่าชายชุดดำที่อยู่นอกม่านแสงในตอนแรก ยามนี้ก็ถูกม่านค่ายกลกางครอบไว้เช่นกัน

ชายชุดดำผู้นั้นยืนอยู่บนแท่นสูง กุมผ้าคลุมหน้าสีดำกระชากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง

ที่แท้เป็นใบหน้าของชายวัยกลางคนที่มีเค้าตอหนวดเคราร่ำรำ

บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นทับซ้อนจมูกงุ้มดังปากเหยี่ยว โหนกแก้มตอบส่องความซูบผอม

เขากางแขนออกทั้งสองข้าง จ้องมองหลี่กวนฉีฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม “ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆ”

“หากมิใช่เพราะเจ้ามาถึงที่นี่เพียงลำพังเป็นคนแรก เกรงว่าคงไม่อาจเปิดกระดานค่ายกลพันกลไกชั้นที่สิบสามนี้ได้!!”

“สิบสองต่อสิบเก้า!”

“ขอเพียงข้าชนะ พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องตาย!!”

กล่าวจบ ชายผู้นั้นก็ทาบฝ่ามือทั้งสองลงบนพื้นอย่างแรง พลังปราณขุมมหาศาลทะลักทลายเข้าไปในแท่นหินใต้เท้า

เพียงพริบตาเดียว เบื้องหน้าของหลี่กวนฉีพลันปรากฏประกายแสงปราณสีฟ้าครามไร้จำนวน ถักทอร้อยประสานกันเป็นเส้นแนวตั้งแนวนอนสลับซับซ้อน

ลานหินที่เดิมทีดูธรรมดาไร้พิษสง บัดนี้กลับถูกแสงปราณสีฟ้าแบ่งออกเป็นช่องตารางขนาดใหญ่มหึมา กว้างยี่สิบห้าจั้ง ยาวสิบจั้ง!

ครึ่งหนึ่งของลานประลอง เป็นตารางสี่เหลี่ยมผืนผ้าเช่นนี้มากถึงห้าร้อยช่อง!

หลี่กวนฉีเมื่อเห็นการกระทำของชายผู้นั้น ก็เลียนแบบทันทีด้วยการตบฝ่ามือทั้งสองลงบนพื้นหินอย่างหนักหน่วง

ยามที่พลังปราณทะลักล้นเข้าไป แผ่นหินใต้เท้าพลันปรากฏลวดลายอันลึกลับสว่างวูบวาบขึ้นนับไม่ถ้วน

หลี่กวนฉีจ้องมองลวดลายลึกลับใต้เท้า พลันพบว่าฝ่ายของตนเองก็ปรากฏเส้นแสงปราณขึ้นมานับไม่ถ้วนเช่นกัน

ทว่าเส้นแสงปราณฝั่งเขาเป็นสีม่วง

หึ่งงง!!!

หลี่กวนฉีลงมือทีหลังแต่บรรลุผลก่อน เพียงชั่วครู่ที่แสงปราณของอีกฝ่ายก่อตัวเสร็จ ตารางทุกช่องฝั่งเขาก็สว่างไสวขึ้นพร้อมกัน

จากนั้น ใต้เท้าของทั้งสองฝั่งพลันยกตัวขึ้นเป็นรูปสลักหินสีดำพิศดารฝั่งละห้าองค์!

ทว่าเมื่อหลี่กวนฉีเพ่งมองไปยังรูปสลักของฝ่ายตรงข้าม หัวใจพลันกระตุกวูบด้วยความตกตะลึง

เขามองเห็นชัดแจ้งว่ารูปสลักหินห้าองค์ใต้แท่นสูงนั้น มีใบหน้าถอดแบบมาจากชายผู้นั้นไม่ผิดเพี้ยน!

ครั้นก้มมองดูใต้เท้าตนเอง กลับถูกแท่นสูงบังสายตาไว้จนมิด

ทันใดนั้นเอง!!

ตำแหน่งที่ทั้งสองยืนอยู่พลันมีเหล็กแหลมหลายเล่มแทงทะลุฝ่าเท้าของคนทั้งคู่ขึ้นมาอย่างแท้จริง!!

หลี่กวนฉีหลุดเสียงครางแค่นในลำคอด้วยความเจ็บปวด

“ศิษย์น้องหลี่!!”

“ศิษย์น้องหลี่! นี่มันเกิดเรื่องมารผจญอันใดขึ้นกันแน่!!”

ตึง! ตึง!!

ศิษย์หลายคนพยายามทุ่มกำลังทั้งหมดหวังจะพังม่านค่ายกลสีแดงฉานนั้นออกไป ทว่ากลับไร้ผล

เหล็กแหลมนี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันยิ่ง ไม่มีเวลาให้ตอบสนองแต่อย่างใด

เหล็กแหลมสามเล่มแทงทะลุฝ่าเท้าของเขาโดยตรง ก่อนที่ส่วนปลายจะปริแยกออกแล้วหดเกร็งเข้าหากัน กลายเป็นตรวนพันธนาการยึดร่างของคนทั้งสองไว้กับที่!

ใบหน้าของหลี่กวนฉีปรากฏสีแดงระเรื่ออย่างผิดแปลก เขากล่าวกับทุกคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อย่าได้กังวล ข้าไม่เป็นไร!”

“นี่คงเป็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกมัน ไม่ว่าผู้ใดจะมาปรากฏตัวที่นี่ ก็ต้องมายืนอยู่ในตำแหน่งที่ข้ายืนอยู่นี้ทั้งสิ้น”

หลี่กวนฉีมองไปยังอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ริมฝีปากยกยิ้มหยัน

“สิบสองต่อสิบเก้า!”

“เดิมพันชีวิตหรือ? เหะๆ โชคดีนักที่ไม่ใช่เยี่ยเฟิงมายืนตรงนี้…”

ครืนนนน!!!

พร้อมกับเสียงกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน ช่องตารางที่อยู่ใกล้แท่นสูงของทั้งสองมากที่สุดพลันสว่างวูบขึ้น!

หุ่นเชิดร่างกำยำสองตัว ดำหนึ่งขาวหนึ่ง พลันปรากฏกายขึ้นอย่างฉับพลัน!

หลี่กวนฉีจ้องมองหุ่นเชิดสีเงินยวงตัวนั้น พลอยนึกถึงเม็ดศัสตราในมือตนโดยไม่รู้ตัว

ทว่าเห็นได้ชัดว่า ระดับของหุ่นเชิดเบื้องล่างลานประลองนี้สูงส่งยิ่งกว่า

ถึงขั้นที่ว่าในดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น ทำให้หลี่กวนฉีสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตอันหนาวสะท้านใจ

ขณะที่ใต้เท้าของเขาเอง ก็มีหุ่นเชิดถือกระบี่สีดำสนิทร่างหนึ่งเช่นเดียวกัน

ทันใดนั้น บนใบหน้าของชายวัยกลางคนพลันปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

ยามที่พลังปราณทะลักพุ่ง หุ่นเชิดตัวนั้นพลันออกแรงก้าวเท้าอย่างหนักหน่วง ร่างกระโจนโผนทะยานราวเสือดาว ข้ามผ่านไปหลายช่องตารางในพริบตา!!

จิตใจของหลี่กวนฉีตึงเครียดขึ้นมาทันที อัดพลังปราณเข้าไปในแท่นสูงใต้เท้าอย่างคลั่งไคล้

ทว่าแท่นสูงในยามนี้ แม้จะดูดซับพลังปราณเข้าไป กลับไม่ปรากฏปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น!!

ตึง!!!

หุ่นเชิดสีเงินและหุ่นเชิดสีดำเคลื่อนผ่านสวนทางกัน เพลงกระบี่เดียวฟันรูปสลักหินองค์หนึ่งจนแตกสะบั้น!!

รูปสลักหินระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

“อ๊ากกกกกกก!!!!!!”

ร่างกายของหลี่กวนฉีพลันแข็งเกร็ง สองมือสั่นระริกบิดเบี้ยว

แหงนหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เส้นเลือดปูดโปนขึงตึงบนลำคอ อ้าปากแผดเสียงคำรามแหบแห้งออกมา!!

ความเจ็บปวดรวดร้าวราวถูกควักหัวใจแล่เนื้อทุบกระดูก กระแทกกระทั้นจิตวิญญาณของหลี่กวนฉีอย่างไม่ขาดสาย

ห้วงสำนึกสั่นสะท้าน จิตสัมผัสรั่วไหล!!

แท่นวิถีในจุดตันเถียนสั่นสะเทือนอย่างคลั่งไคล้ ผ่านไปหลายอึดใจหลี่กวนฉีจึงพอตั้งสติกลับคืนมาได้

ดวงตาที่เคยกระจ่างยามนี้ปกคลุมไปด้วยเส้นเลือดแดงฉาน

เหล่าศิษย์สำนักกระบี่ต้าเซี่ยทุกคนเบื้องหลังเมื่อเห็นภาพนี้ ต่างหัวใจบีบรัดเกร็งด้วยความหวาดวิตก

โจวจื้อซัดหมัดใส่ค่ายกลเต็มแรง พร้อมแผดเสียงคำรามอย่างเดือดดาล “ศิษย์น้อง!!!!”

โดยไร้ซึ่งคำกล่าวใด ทุกคนต่างชักกระบี่คู่กายออกมากระหน่ำฟันใส่ม่านแสงอย่างบ้าคลั่ง!

ทว่ายามนี้ ม่านค่ายกลได้ตัดขาดเสียงทั้งหมดภายนอกภายในโดยสิ้นเชิงแล้ว

ห่างออกไปหลายร้อยจั้ง ชายผู้นั้นแผดเสียงหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียมและคลั่งไคล้ “ฮ่าๆๆๆๆๆ! สะใจหรือไม่!!”

“วันนี้! พวกเจ้าทุกคนต้องตายอยู่ที่นี่!!”

“จงใช้ความตายของพวกเจ้า เปิดขุมทรัพย์เร้นลับของกระดานค่ายกลพันกลไกแห่งนี้นับพันปีเสียเถิด!!”