พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 151 องค์หญิงว่านเหนียนกับโสมคน

บทที่ 151 องค์หญิงว่านเหนียนกับโสมคน

เช้าตรู่ ณ จวนแม่ทัพหลัง

เล่าเจี้ยงกำลังเปลือยกายท่อนบน ยกลูกตุ้มหนักที่ทำจากหินสองก้อนอย่างไม่หยุดพัก

“ย้า ย้า ย้ากกก!”

เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ใบหน้าแดงก่ำ ทำได้เพียงพยายามยกโดยไม่สนเสียงร้องของตัวเอง

โชคดีที่องครักษ์ในจวนคุ้นเคยกับเสียงตะโกนของแม่ทัพหลังดี ไม่เช่นนั้นคงเร่งรุดเข้าไปปกป้องแล้ว

หลังจากทำซ้ำกว่าสิบครั้ง เล่าเจี้ยงก็โยนดัมเบลหินทิ้ง พลางนอนราบไปกับม้านั่งอย่างโล่งอก

“แฮ่ก… แฮ่ก… แฮ่ก…”

แม้เหงื่อจะเปียกโชกทั่วตัว แม้กระทั่งใบหน้าก็เต็มไปด้วยเหงื่อ กระนั้นเขาก็ไม่มีแรงจะเช็ดมันออก

“อ่า! สบายจัง วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยอีกวัน”

เมื่อพูดเรื่องการออกกำลังกาย ความอุตสาหะของเล่าเจี้ยงนั้นไม่มีใครเทียบได้

สิบกว่าปีมาแล้วเขาไม่เคยหยุด นอกจากจะเป็นแม่ทัพแล้วก็ยังหาเวลาออกกำลังกายด้วย

กล้ามเนื้อของเล่าเจี้ยงเจริญเติบโตขึ้นอย่างมากจนแข็งนูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด เผยความองอาจอย่างชายชาตรีออกมา

หากเอ่ยในแง่พละกำลังเพียงอย่างเดียว แม่ทัพหลังเก่งไม่แพ้ฮองตง จูล่ง ไทสูจู้ ทว่ายังห่างไกลกับเตียนอุยมาก

น่าเสียดายที่เล่าเจี้ยงไม่มีคุณสมบัติในการฝึกวรยุทธ จึงอยู่ในน้ำมือพวกเขาไม่กี่คนได้ไม่กี่รอบเท่านั้น

ในระหว่างที่เขาหมกมุ่นอยู่กับกล้ามเนื้อตัวเอง เสียงองครักษ์ก็ดังมาจากข้างนอก

“ท่านแม่ทัพ จ่างสื่อกากับจู่ปู้ซุนขอพบท่าน”

เล่าเจี้ยงมองดูเหงื่อบนร่างกาย มันแห้งและเหนียวเหนอะหนะแล้ว แบบนี้สวมเสื้อผ้าไปคงไม่สบายตัวแย่

เขาจึงหันไปมองกุยเปี่ยว บนพื้น*[1] เป็นยามเฉิน (07.00 – 08.59 น) แล้วนี่เอง

“เจ้าบอกให้คนครัวเตรียมอาหารสำหรับสามคน แล้วให้กุนซือทั้งสองรอข้าอยู่ในโถงสำรับ ข้าจะล้างตัวครู่หนึ่งแล้วจะเข้าไป”

“ขอรับ”

เล่าเจี้ยงไม่รอช้า รีบกลับไปในห้องอาบน้ำ และชะล้างตัวภายใต้การปรนนิบัติของสาวใช้

แม้จะเร่งรีบแล้ว ทว่าการอาบน้ำแต่งตัวยังคงใช้เวลามากกว่าครึ่งชั่วยามอยู่ดี

“เหวินเหอ กงต๋า คงรอนานแล้วสินะ”

เมื่อแม่ทัพหลังมาถึงโถงสำรับ กาเซี่ยงกับซุนฮิวก็รออยู่แล้ว แม้แต่อาหารก็ถูกยกมาเตรียมไว้เรียบร้อย

“ไม่เป็นไรขอรับ”

เมื่อทั้งสองเห็นผู้เป็นนายก็เข้าไปกุมมือคำนับ

เล่าเจี้ยงดึงทั้งสองคนไปที่โต๊ะอาหาร และให้พวกเขานั่งลง

“เหวินเหอ กงต๋า เราคุยไปทานไปกันเถิด”

ทั้งสองคนไม่ปฏิเสธ หลังจากคบค้าสมาคมกันมาสักพัก กาเซี่ยง ซุนฮิวก็รู้จักอุปนิสัยของเจ้านายเป็นอย่างดี แม้มารยาทที่ควรจะมีจะไม่เคยขาดตกบกพร่อง กระนั้นก็สนิทสนมกันมากขึ้นจนไม่เห็นเป็นคนนอก

ในสมัยราชวงศ์ฮั่นหรือแม้แต่สังคมศักดินาทั้งหมด ล้วนให้ความสำคัญกับการกินและนอน ให้เป็นช่วงเวลาห้ามพูดคุย

แต่เล่าเจี้ยงก็ยังชอบคุยไปด้วยทานไปด้วย โดยเฉพาะตอนกินข้าวกับคนใกล้ชิด

อาหารยุคนี้ล้วนขาดการปรุงรส แทบจะมีแค่การนึ่งเท่านั้นซึ่งไม่มีรสชาติใด ๆ แม้ว่านักท่องเวลาจะกินอาหารรสนี้มาสิบกว่าปีแล้ว ก็ยังชินกับมันไม่ได้เสียที

เขาฝึกซ้อมมาทั้งเช้า จึงหิวท้องกิ่วมานานแล้ว จึงคีบเนื้อขึ้นมาทาน

กาเซี่ยงกับซุนฮิวไม่ถือสานิสัยการกินของเจ้านาย สนใจแค่กินอาหารของตัวเองเท่านั้น

“เนื้อวันนี้ค่อนข้างสดดี คงไม่ใช่ม้าที่ตายเมื่อเช้านี้หรอกกระมัง?”

เล่าเจี้ยงกินเนื้อม้าเข้าไปหนึ่งคำ ทว่าคุณภาพของเนื้อนี้แตกต่างจากครั้งก่อนอย่างชัดเจน

ซุนฮุนวางตะเกียบลง แล้วพยักหน้าให้

“นายท่าน เมื่อครู่ตอนยกสำรับอาหารเข้ามา ข้ารับใช้บอกแล้วว่าเป็นของที่ส่งมาเช้านี้”

เล่าเจี้ยงอดส่ายหัวไม่ได้ พลางอุทานในใจ สงสัยเป็นม้าศึกตายอีกแล้วแน่!

“กงต๋า รีบกินเร็ว ไม่ต้องเกรงใจ”

อาจเป็นเพราะหิวมาก แม่ทัพหลังจึงไม่คุยอะไรอีก เอาแต่ก้มหน้าก้มตารับประทาน

เขากินมากและกินเร็ว ในขณะที่กาเซี่ยงกับซุนฮิวกินน้อยและกินช้า โชคดีที่วันนี้คนครัวทำอาหารมาเพียงพอ ไม่เช่นนั้นคงไม่มีให้บัณฑิตทั้งสองรับประทาน

“อื้อออ…”

หลังจากกินอิ่มดื่มพอแล้ว เล่าเจี้ยงก็บิดขี้เกียจอย่างพึงพอใจ

“กุนซือทั้งสองอิ่มหรือไม่”

“ขอบคุณนายท่าน พวกเรากินเสร็จแล้ว!”

เล่าเจี้ยงนับถือสองคนนี้จริง ๆ สามารถเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันได้ทุกครั้ง และยังพูดเหมือนกันด้วย

คนรับใช้ทำงานอย่างรวดเร็ว ไม่นานโต๊ะก็ถูกจัดการจนสะอาด และยกน้ำชามาไว้แทน

“กุนซือทั้งสองมาเพราะเรื่องเมื่อวานใช่ไหม”

เล่าเจี้ยงหยิบถ้วยชาขึ้นมารินชาให้ทั้งคู่

“นายท่าน ดูท่าเมื่อวานคงได้รับมาไม่น้อย”

กาเซี่ยงหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเบา ๆ

มือที่ชงชาของแม่ทัพหลังหยุดชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเฝื่อนออกมา

“เหวินเหอ เจ้าไม่รู้หรอก เมื่อวานฝ่าบาทเกือบฆ่าข้าเข้าแล้ว”

“อะไรนะ!”

กาเซี่ยงอุทานออกมา และมองนายท่านอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นหันไปหาซุนฮิว พบว่าอีกฝ่ายก็ดูตกใจเช่นกัน

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทั้งสอง เล่าเจี้ยงอดหัวเราะแหงนหน้าขึ้นฟ้าไม่ได้

“นายท่าน นี่?”

“เอาละ ๆ ข้าไม่แกล้งพวกเจ้าแล้ว”

เล่าเจี้ยงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ทั้งสองคนฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่การสนทนากับเตียวเหยียง ไปจนถึงพบกับองค์หญิง จรดถึงตอนรอจงจิ่ง

“ใครบอกว่าฝ่าบาทเราเอาแต่แสวงหาความเสวยสุข ซื้อขายตำแหน่งทำเงินกัน?”

น้ำเสียงของแม่ทัพหลังค่อนข้างขี้เล่น ให้ความรู้สึกกวนโอ๊ย

“นายท่าน ในช่วงระยะนี้ทางด้านฝ่าบาทคงไม่มีปัญหาอะไร เขายังต้องพึ่งนายท่านต่อต้านกับโฮจิ๋นอยู่”

ซุนฮิวเองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับกาเซี่ยง “ใช่ อีกอย่างหนนี้กระตุ้นให้สิบขันทีต่อสู้กับตระกูลอ้วน ทำให้ลดแรงกดดันของเราลดลงไปได้มาก”

“ฮ่า ๆ ๆ ปล่อยให้หมามันกัดกันเองเถิด! ยิ่งพวกมันกัดอย่างดุเท่าไร พวกเรายิ่งได้ประโยชน์มากเท่านั้น!”

ยิ่งแต่ละขั้วอำนาจห้ำหั่นกันมากเท่าไร ยิ่งยากจะคำนึงถึงแม่ทัพหลังผู้นี้ อีกอย่างเมื่อเล่าเจี้ยงไปสนามรบซีเป่ย ก็สามารถใช้โอกาสนี้ หนีจากหลุมกำดักในเมืองลกเอี๋ยงนี้ได้อย่างสมบูรณ์

สถานการณ์ดีมากจริง ๆ แม้แต่กาเซี่ยงกับขุนซิวก็ศึกษากลุ่มกบฏซีเป่ยไปแล้ว

ระหว่างที่ทั้งสามมีความสุขกันอยู่นั้นเอง สีหน้าของเล่าเจี้ยงพลันเปลี่ยนไป แล้วเริ่มถอนหายใจออกมาอย่างต่อเนื่อง

“เฮ้อ… น่าเสียดาย ข้าไม่สามารถนำโสมคนร้อยปีในวังมาให้ฮั่นเซิงได้ ทำได้เพียงเฝ้าดูฮองสู่…”

แม้แม่ทัพหลังจะรู้ว่าต่อให้ฮองสู่ตายในสักวันหนึ่ง ฮองตงก็ไม่โทษเขาและไม่ก่อกบฏ ทว่าเล่าเจี้ยงก็เป็นคนเหมือนกัน ย่อมไม่มองฮองสู่ตายไปอย่างน่าสงสารโดยไม่ทำอะไร

สำหรับเรื่องนี้ กาเซี่ยงเองไม่มีวิธีที่ดีเหมือนกัน สมบัติล้ำค่าเช่นนี้แทบจะถูกมองว่าเป็นมรดกตกทอด แทบจะเหมือนกับตราหยก

“นายท่าน เจ้ายังจำองค์หญิงว่านเหนียนได้หรือไม่?”

ครั้นได้ยินซุนฮิวถาม ในหัวเล่าเจี้ยงก็ผุดภาพสาวน้อยแสนสวยคนนั้นขึ้นมา

“จำได้สิ ฝ่าบาทเคยต้องการหมั้นองค์หญิงกับข้าอยู่ แต่ข้าปฏิเสธไป…”

ซุนฮิวมองนายท่านอย่างมีเลศนัย เพราะน้ำเสียงอีกฝ่ายฟังดูเสียดายเล็กน้อย

“นายท่าน ท่านรู้ต้นกำเนิดฐานันดรศักดิ์ขององค์หญิงหรือไม่?”

เล่าเจี้ยงหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหัว เขาจะรู้ต้นกำเนิดฐานันดรศักดิ์ขององค์หญิงได้อย่างไร หรือพระเจ้าเลนเต้ต้องการให้ธิดาตัวเองมีชีวิตอยู่หมื่นปี?

“เรื่องสตรีในราชวงศ์ ข้าจะรู้ได้อย่างไร”

“นายท่าน ภูมิหลังขององค์หญิงว่านเหนียนเกี่ยวข้องกับโสมคนต้นนี้”

[1] กุยเปี่ยว 圭表 เป็นอุปกรณ์บอกวันที่โดยดูจากเงาของเสาที่ได้รับแสงอาทิตย์ โดยเงาของเสาจะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ในรอบปี