พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 76 แม่ทัพบูรพาประจำราชสำนัก เล่าเจี้ยง

บทที่ 76 แม่ทัพบูรพาประจำราชสำนัก เล่าเจี้ยง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งเดือนกว่าแล้ว

ตั๋งโต๊ะไม่ได้รอทัพสนับสนุนของฮองฮูสง แต่กลับได้รับพระราชโองการจากราชสำนักแทน

“รองแม่ทัพตั๋งโต๊ะ ต้องการทำผลงานจนตามืดบอด ก่อให้เกิดการสูญเสีย! เดิมควรถูกประหารชีวิต แต่เห็นแก่คุณงามความดีที่ช่วยผู้บัญชาการทหารม้าตัดหัวเตียวก๊กจึงละเว้นโทษให้ ทว่าโทษตายมิอาจหลีกเลี่ยง โทษอื่น ๆ ก็ยากหลบหนี! อาชญากรรมที่มีชีวิตไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ยามนี้ขอถอดยศขุนศึกบูรพาประจำราชสำนักของตั๋งโต๊ะ และคุมตัวกลับเมืองหลวง”

“กระหม่อมขอบคุณในพระมหากรุณาเป็นอย่างยิ่ง!”

ตั๋งโต๊ะมีสีหน้าขมขื่น เดิมทีคิดว่าจะใช้ผลงานลดโทษได้ แต่ไม่คิดเลยว่ายังคงหลบเลี่ยงความทุกข์ทรมานในคุกไม่ได้

เสี่ยวหวงเหมิน*[1] หยิบพระราชโองการอันที่สองออกมา แล้วมองไปทางเล่าเจี้ยง

“ผู้บัญชาการทหารม้าเล่าเจี้ยง เคลื่อนพลยกทัพไปยังแคว้นกิจิ๋ว สังหารกบฏโพกผ้าเหลืองนับไม่ถ้วน ซึ่งทำให้ราชวงศ์ฮั่นเราน่าเกรงขามมากขึ้น นอกจากนี้ยังตัดหัวเตียวก๊กหัวหน้ากลุ่มกบฏโพกผ้าเหลือง ทำให้เราปีติยินดียิ่งนัก จึงแต่งตั้งให้เล่าเจี้ยงเป็นกวนเน่ยโหว*[2] และรับตำแหน่งเป็นแม่ทัพทิศบูรพาประจำราชสำนักชั่วคราว รอฮองฮูสงขึ้นเหนือ และบุกโจมตีทหารโพกผ้าเหลืองที่เหลือพร้อมกัน”

“กระหม่อมขอบคุณในพระมหากรุณาเป็นอย่างยิ่ง”

เล่าเจี้ยงขยิบตา ทหารองครักษ์รีบหยิบถุงหนึ่งออกมาส่งให้ขันที

เสี่ยวหวงเหมินยิ้มหน้าบานทันที และชมอีกฝ่ายไม่หยุด

“แม่ทัพเล่าสมกับเป็นเสาหลักของบ้านเมืองเราจริง ๆ มิน่าเล่าท่านเตียวเหยียงถึงชมท่านไม่ขาดปาก!”

เล่าเจี้ยงหัวเราะเบา ๆ “เกรงใจแล้ว ๆ ศาลาพำนักถูกจัดเตรียมไว้แล้ว เชิญไปพักผ่อนได้!”

“ขอบคุณแม่ทัพเล่า ข้าน้อยขอลา!”

“ขอแสดงความยินดีกับแม่ทัพเล่าด้วย”

เมื่อเห็นรอบ ๆ ไม่มีใคร ตั๋งโต๊ะก็แสดงความยินดีกับเล่าเจี้ยงด้วยรอยยิ้มน่าเกลียดกว่าร้องไห้

“อย่าเศร้าไปเลยแม่ทัพตั๋งโต๊ะ ท่านแม่ทัพเป็นทหารที่ผ่านการรบมา วันหน้าย่อมได้รับการคืนสถานะอย่างแน่นอน!”

เล่าเจี้ยงปากชมอีกฝ่าย ทว่าในใจรู้สึกเหยียดหยามสุด ๆ

ไอ้ตั๋งโต๊ะผู้นี้ต้องคิดว่าเขาไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่ที่จะขอร้องแทนเป็นแน่

ตอนนี้มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว ยังจะชักสีหน้าใส่เขาอีก!

หากไม่ใช่เพราะวันหน้าต้องการใช้เจ้าก่อความวุ่นวายในราชสำนัก ข้าคงไม่สนใจเจ้าหรอก

ตั๋งโต๊ะยอมรับคำชมจอมปลอมของอีกฝ่าย ทั้งยังแสร้งทำเป็นตอบรับอย่างใจกว้าง

“หนนี้มีชีวิตรอดข้าก็พอใจแล้ว ไม่กล้าขออะไรไปมากกว่านี้แล้ว! แม่ทัพเล่าดูแลตัวเองด้วย ข้าขอตัวกลับลกเอี๋ยงก่อน!”

ลิยูยังยอมรับผลลัพธ์นี้ได้อยู่ จึงกุมมือขอบคุณเล่าเจี้ยง

“หนนี้รอดชีวิตมาได้ ขอบคุณแม่ทัพเล่าเจี้ยงยิ่งนัก!”

“จริงสิ ข้าได้ส่งจดหมายให้กาเซี่ยงแล้ว เขาเป็นคนรักษาคำพูด ต้องมาหาท่านแม่ทัพแน่นอน!”

“ขอบคุณท่านลิยูยิ่งนัก”

เล่าเจี้ยงกุมมือตอบกลับเช่นกัน ขอแค่กาเซี่ยงมาหาเขาได้ ครั้งนี้ก็ไม่เสียแรงเปล่าแล้ว

ในวันเดียวกันนั้น ตั๋งโต๊ะถูกคุมตัวกลับเมืองหลวง มีเพียงพวกลิยูกับคนสนิทเท่านั้นที่ตามเขาไป

พลทหารกว่าสามหมื่นนายในอำเภอกงจ๋ง กลายเป็นเล่าเจี้ยงบัญชาการทั้งหมด

เล่าเจี้ยงเรียกรวมพลทั้งหมด แล้วประกาศตำแหน่งที่ราชสำนักแต่งตั้งให้กับทุกคน

พลทหารไม่ได้คัดค้านอะไร ทุกคนต่างแสดงออกถึงการเชื่อฟัง

เดิมทีเล่าเจี้ยงเป็นผู้บัญชาการทหารม้าที่เก่งกาจห้าวหาญ และมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่ว

เขาไม่ได้ส่งเสริมคนของตัวเอง รู้ว่าตำแหน่งแม่ทัพนี้อยู่ได้ไม่นาน เมื่อฮองฮูสงมาถึงก็ต้องคืนตำแหน่งให้

“แม่ทัพทุกท่าน ข้าทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการชั่วคราวเท่านั้น เมื่อแม่ทัพฮองฮูสงมาถึงแล้ว ข้าจะมอบงานทางทหารให้แก่ท่านแม่ทัพ”

พวกนายพลต่างไม่คิดเลยว่าเล่าเจี้ยงจะวางตัวเท่าเทียมคนอื่น ไม่มีเหลาะแหละเหมือนคนวัยหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

“แม่ทัพเล่าถ่อมตัวเกินไปแล้ว แม่ทัพมีประสบการณ์สู้รบมานับร้อยศึก มีวิสัยทัศน์กว้างไกล พวกเราหวังให้ท่านแม่ทัพนำเราเอาชนะกลุ่มโพกผ้าเหลืองที่เหลือ! และสร้างผลงานยิ่งใหญ่ไปด้วยกัน!”

ต้องยอมรับว่า ขุนพลเหล่านี้เก่งในการประจบสอพลอผู้อื่นจริง ๆ

เมื่อมีคนหนึ่งชื่นชมเขา คนอื่น ๆ ก็ผสมโรงทันที ต่างชื่นชมเล่าเจี้ยงไม่หยุด

“รายงาน!”

เสียงตะโกนเร่งรีบดังขึ้นขัดจังหวะทุกคน นายทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนใจ

“รายงานท่านแม่ทัพ ตามข้อมูลล่าสุดที่ได้มา โจรโพกผ้าเหลืองเตียวโป้กับเตียวเหลียงนำกองทัพสองแสนนายบุกโจมตีเมืองกงจ๋ง! หัวหน้าโจรเตียวโป้ตะโกนว่าเขาจะบดขยี้อำเภอกงจ๋ง และจับเป็น…”

เล่าเจี้ยงเลิกคิ้วถาม “จำเป็นอะไร? พูด”

นายทหารเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายด้วยท่าที อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

“พูดมา! แล้วข้าจะยกโทษให้!”

“จับเป็นเล่าเจี้ยง ฉีกหนังเลาะกระดูก!”

“บังอาจนัก!”

เตียนอุยคำรามเสียงดัง ทำให้นายทหารตกใจจนตัวสั่นเทา

เล่าเจี้ยงหัวเราะเบา ๆ ก่อนโบกมือให้พลทวนระห่ำของตน บ่งบอกให้อีกฝ่ายไม่ทำให้คนของตัวเองกลัวอีก

“เจ้าเตียวโป้นี่ไม่มีคำพูดใหม่ ๆ เลย เอาแต่บอกจะฉีกหนังเลาะกระดูกข้าเสียทุกครั้ง” เด็กหนุ่มส่ายหน้าเปื้อนยิ้ม

“ท่านแม่ทัพอย่าได้ประมาทศัตรู กองทัพของศัตรูมีคนสองแสนนาย ซึ่งมีเกือบมากกว่าสิบเท่าของกองทัพเรา”

ไทสูจู้เตือน ครั้นขุนพลที่เพิ่งชื่นชมแม่ทัพเล่าอยู่เมื่อครู่ ครั้นได้ยินว่ามีกองทัพโพกผ้าเหลืองสองแสนคน พวกเขาต่างก็พูดไม่ออก ในแววตาฉายแววหวาดกลัว

“อืม”

เล่าเจี้ยงพยักหน้า เขาย่อมไม่ดูถูกกองทัพโพกผ้าเหลืองอยู่แล้ว

“เกรงว่าเจ้าเตียวโป้ผู้นี้จะทุ่มกำลังบุกรุก เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้จัดการสองคนไปพร้อมกัน และจะได้ไม่เสียเวลาไปตามหาพวกเขาไปทั่ว”

เตียนอุยตื่นเต้นยิ่งนัก เขาเป็นคนอาจหาญมาแต่เกิด

“นายท่าน ครั้งก่อนปล่อยให้มันหนีไป ครั้งนี้ห้ามปล่อยมันไปอีกเด็ดขาด!”

ฮองตง จูล่ง ไทสูจู้พากันขอให้เล่าเจี้ยงออกคำสั่ง

“โปรดออกคำสั่งเถิดนายท่าน! พวกเรายินดีต่อสู้กับกองทัพโพกผ้าเหลือง”

นอกจากนายทหารใหญ่ของเล่าเจี้ยงเองแล้ว นายพลคนอื่น ๆ ต่างมองพวกเขาด้วยความตกใจ

ศัตรูมีทหารสองแสนนาย กองทัพเรามีเพียงสามหมื่นนาย! การปกป้องเมืองยังเป็นเรื่องยากเลย แต่กลับคิดจะบุกโจมตีก่อน?

เล่าเจี้ยงไม่พูดอะไร พลางครุ่นคิดอย่างจริงจัง

ถึงอย่างไรก็เป็นกองทัพใหญ่สองแสนนาย แม่ทัพหนุ่มเคยเห็นกองกำลังมากมายขนาดนี้ที่ไหนกัน!

เขาแค่แสร้งทำเป็นสงบ หากแม้แต่ตัวเขาเองยังขลาดกลัว ขุนพลเหล่านี้ก็คงตื่นตระหนกอย่างแน่นอน

เตียวโป้ผู้นี้มีคนมากมายขนาดนี้เลยหรือ? เล่าเจี้ยงไม่เชื่อตัวเลขนี้ กองทัพโพกผ้าเหลืองมีชายหนุ่มแข็งแรงทั้งหมดกี่คนกันเชียว?

“เมื่อไรแม่ทัพฮองฮูจะมาถึงอำเภอกงจ๋ง?”

เล่าเจี้ยงมองไปที่ฮองตง หากฮองฮูสงมาถึงได้ทันเวลา เขาก็จะไม่กดดันมากนัก

“แม่ทัพฮองฮูยังไม่ได้ข้ามแม่น้ำเหลืองมาเลย คาดว่าอย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกยี่สิบวัน!”

“อืม…”

เล่าเจี้ยงขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะหวังพึ่งอีกฝ่ายไม่ได้แล้ว ก่อนเอ่ยความเห็นของตัวเองที่มีต่อกองทัพโพกผ้าเหลือง

“แม้กองทัพโพกผ้าเหลืองอ้างว่ามีสองแสนนาย ตามการคาดการณ์ของข้า คนที่สามารถรบได้อย่างมากสุดก็แค่หนึ่งแสนนาย แม้กองทัพเราจะมีไม่ถึงสี่หมื่นนาย แต่กระนั้นก็เป็นพวกเก่งกาจห้าวหาญ ขวัญกำลังใจเปี่ยมล้น! สามารถสู้ได้หนึ่งต่อสาม แค่นี้ก็เกินพอแล้ว!”

เมื่อพูดอย่างนั้นออกมา นายพลทั้งหลายยังคงดูกังวลอยู่

เล่าเจี้ยงมองไปที่นายกองทหารม้า เขาต้องการรวมกองทหารที่มีอยู่เข้าด้วยกัน

“กองทัพเรามีทหารม้าจากแต่ละนายกองรวมมากกว่าห้าพันนาย ตอนนี้รวมเข้าด้วยกัน และอยู่ภายใต้การบัญชาการโดยตรงของกองทหารม้าข้า!”

“ขอรับ!”

“ไทสูจู้ จูล่งฟังคำสั่ง!”

เล่าเจี้ยงมองไปทางสองคนเขาต้องการควบคุมพลังที่แข็งแกร่งที่สุดนี้ด้วยมือของเขาเอง

“พวกเราอยู่นี่ขอรับ!”

“ข้าขอสั่งให้เจ้าสองคนเป็นผู้บัญชาการกองทหารม้า ปรับทัพทหารม้าทั้งหมด และต้องสร้างกองทัพที่แข็งแกร่งภายในเวลาที่สั้นที่สุด!”

“รับคำสั่ง!”

“ตอนนี้นายกองรักษาประตูเมืองแต่ละที่เตรียมอาวุธป้องกัน ต้องเฝ้าอำเภอกงจ๋งให้เข้มงวดที่สุด หนนี้เตียวโป้ทุ่มกำลังบุกรุก ต้องทำศึกเร็วแน่! หากใช้เวลายืดเยื้อ เสบียงและหญ้าไม่พอเป็นแน่ ถึงครานั้นลั่นกลองบุก ต้องเอาชนะพวกโจรได้แน่นอน”

“ฮองตง จูล่ง ไทสูจู้ เตียนอุยอยู่ต่อก่อน ที่เหลือให้รีบไปเตรียมตัว!”

“ขอรับ!”

[1] 小黄门 เสี่ยวหวงเหมิน เป็นตำแหน่งขันที

[2] กวนเน่ยโหว เป็นฐานันดรศักดิ์ ซึ่ง ‘โหว’ เป็นตำแหน่งขุนนางขั้นสูงของจีนโบราณ นับเป็นลำดับที่สองของตำแหน่งผู้ครองนครรัฐรองจาก ‘กง’ โดยมีลำดับ ‘กง โหว ป๋อ จื่อ หนาน’