ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 391 เจ้ามีอะไรน่ามองหรือ / ตอนที่ 392 กระแทกศีรษะตาย

ตอนที่ 391 เจ้ามีอะไรน่ามองหรือ / ตอนที่ 392 กระแทกศีรษะตาย

ตอนที่ 391 เจ้ามีอะไรน่ามองหรือ

เซี่ยผิงกั่งมองลูกพี่ลูกน้องจอมปลอมของเขาที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนด้วยความรังเกียจ เขาโยนนางทิ้งไว้ตรงนั้นด้วยความรำคาญใจ

นางถ่วงเวลาเขาท่องหนังสือ

จย่าฮ่วนทั้งตกใจและหวาดกลัว เมื่อครู่ไม่ว่านางจะดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่สามารถหนีหลุดจากเชือกนี้ได้ และตอนนี้นางยังถูกมัดไว้ที่นี่แล้วด้วย!

เสื้อกันหนาวบนตัวนางก็ถอดออกไปแล้ว เวลานี้นางจึงมีแต่เสื้อผ้าบางๆ

ภายในเรือนของเซี่ยผิงกั่ง…มีคนไม่มากก็จริง แต่ก็มีบ่าวรับใช้ที่คอยทำความสะอาดอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งเวลานี้ต่างก็กำลังจ้องมองนางอยู่

“พวกเจ้ามองอะไร! หากยังมองข้าอีก ข้าจะควักลูกตาเจ้าออกมา!” จย่าฮ่วนอับอายอย่างยิ่ง นางสั่นไปทั้งตัว ทั้งโกรธทั้งตื่นตระหนก

เจ้าเซี่ยผิงกั้งนี่!

อาหญิงบอกว่าเขาอายุยังน้อยจะต้องทนต่อการยั่วยวนไม่ได้เป็นแน่ไม่ใช่หรือ!

นางถึงกับถอดเสื้อผ้าออกตัวหนึ่งแล้ว เจตนาของนางยังชัดเจนไม่พออีกหรือ เขาไม่หวั่นไหวก็แล้วไป แต่กลับปฏิบัติกับนางแบบนี้!

แม้ว่าจย่าฮ่วนจะมีความทะเยอทะยานอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรนางยังเด็กอยู่ เวลานี้เมื่อนางถูกมัดไว้และขยับไปไหนไม่ได้ นางจึงทนไม่ไหวร้องไห้ออกมาทันที

เซี่ยผิงกั่งไม่ตอบสนองเลยราวกับว่าเขาไม่ได้ยินมันกระนั้น

จย่าฮ่วนร้องไห้ไปร้องไห้มาจนร้อนใจ นางจึงแผดเสียงด่าเขา “พวกเจ้าตระกูลเซี่ยรังแกข้าหน้าไม่อาย เซี่ยผิงกั่ง เจ้าทำลายชื่อเสียงของข้า เจ้าจะต้องรับผิดชอบ ไม่เช่นนั้นข้าจะไปฟ้องที่ศาลาว่าการ!”

บ่าวรับใช้ที่กำลังทำความสะอาดตกตะลึงไปในทันที

ลูกพี่ลูกน้องที่ไม่รู้มาจากไหนคนนี้ช่างหยาบคายไร้เหตุผลจริงๆ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้อง แต่คุณชายใหญ่มัดนางเอาไว้ที่นี่ เหตุใดจึงไม่ได้ดูเหมือนว่าเขาจะทำลายชื่อเสียงของนางเอาเสียเลย

ไม่สิ ทำลายไปแล้วจริงๆ

นางเป็นหญิงสาวสะพรั่งแต่กลับถูกแขวนอยู่บนต้นไม้อย่างนี้ หากเรื่องนี้ลือออกไปก็คงจะเป็นที่ขบขันของผู้คนอย่างยิ่ง

“เซี่ยผิงกั่งเจ้า เจ้าถอดเสื้อผ้าของข้า ต่อไปข้าจะแต่งงานได้อย่างไร ตอนนี้เจ้าแสร้งทำตัวเป็นพระ เมื่อครู่นี้เจ้าไม่ได้เป็นอย่างนี้นี่!” จย่าฮ่วนพ่นคำพูดออกไปทันทีก่อนจะแผดเสียงร้องไห้ต่อไป “ท่านแม่ ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร ข้าไปโดดแม่น้ำตายไปเสียดีกว่า เซี่ยผิงกั่งแน่จริงก็ปล่อยข้าลงไปสิ ข้าจะผูกคอตายใต้ต้นไม้หน้าประตูบ้านเจ้า หากเจ้าไม่แต่งกับข้า ถึงข้าตายไปแล้วก็จะไม่ยอมปล่อยเจ้าเด็ดขาด…”

นางโวยวายขนาดนี้ ต่อให้เซี่ยผิงกั่งคิดจะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินก็คงไม่ได้แล้ว

เขาโยนตำราทหารในมือทิ้งแล้วทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินออกไปด้วยความเบื่อหน่าย

“เจ้าโวยวายอะไร ข้าถอดเสื้อผ้าของเจ้าตั้งแต่เมื่อไรกัน” เซี่ยผิงกั่งไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน

ก่อนหน้านี้แม่นางต่งอะไรนั่นก็จะเป็นจะตายให้ได้ บอกว่าเขาเอาเปรียบนาง แค่เขาเงยหน้าขึ้นมองนางนิด อยู่ใกล้นางหน่อยเท่านั้น

ผู้หญิงนี่ตัวปัญหาเหลือเกิน

แตะต้องหรือไม่ ถอดหรือไม่ถอดเสื้อผ้า ต้องเป็นไปตามนี่พวกนางพูดอย่างนั้นหรือ

“เจ้านั่นแหละที่ถอด! เมื่อครู่ตอนอยู่ในห้องก็มีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้น เสื้อผ้าของข้าไม่มีแล้ว เจ้าเอาเปรียบข้ายังไม่ยอมรับอีก ข้ารู้ว่าตระกูลใหญ่อย่างพวกเจ้าคิดจะรังแกชาวบ้านตัวเล็กๆ ที่ไม่มีที่พึ่งอย่างพวกเรา!” จย่าฮ่วนเอ่ยทันที

เซี่ยผิงกั่งไม่ชอบคำพูดนี้

“เจ้าอยากแต่งกับข้า?” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้ว “ไม่ได้ เจ้ามาจากหอนางโลม ข้าไม่อยากถูกสวมเขา”

“หอนางโลม…” จย่าฮ่วนตกใจ “ใครมาจากหอนางโลมกัน! เจ้า เจ้ารังแกข้า! ข้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านจากตระกูลจย่าไง ท่านอาของข้าเป็นป้าสะใภ้ของท่านอย่างไรเล่า”

เซี่ยผิงกั่งนึกออกทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ตระกูลท่านป้าสะใภ้ใหญ่แซ่จย่านี่…

“เจ้ามาที่บ้านของพวกเราทำไม ท่านอาของเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่” เซี่ยผิงกั่งไม่ได้มีความอดทนนัก “เจ้าก็ไม่ต้องคร่ำครวญแล้ว เสื้อผ้านี้เจ้าเป็นคนถอดออกเอง ข้ามัวแต่อ่านหนังสือ ไม่มีเวลามามองเจ้าหรอก อีกอย่าง เจ้ามีอะไรน่ามองหรือ ก็แค่มีก้อนเนื้อบนหน้าอกมากกว่าข้าสองก้อน และก็ไม่แน่ว่าก้อนเนื้อนั้นจะใหญ่กว่าของข้าอีกด้วย…ช่างเถอะ ข้าจะปล่อยเจ้า เจ้าก็กลับไปหาท่านอาของเจ้าเถอะ”

ตอนที่ 392 กระแทกศีรษะตาย

หลายปีก่อนเซี่ยผิงกั่งเติบโตขึ้นมาในค่ายโจร คำพูดไร้เหตุผลอะไรบ้างที่เขาไม่เคยพูด

เขาไม่สนใจผู้หญิงแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่รู้ว่าเนื้อตัวพวกนางเป็นอย่างไร

ในค่ายโจรเขาที่จะเป็นหัวหน้าใหญ่คนต่อไปจึงมีผู้หญิงเริ่มเข้าหาเขาก่อน ซึ่งผู้หญิงพวกนั้นอาจจะดูดีกว่าลูกพี่ลูกน้องจอมปลอมที่อยู่ตรงหน้าเขานี่เสียอีก!

นอกจากนี้ตอนที่เขาสู้รบกับคนเถื่อนก็ได้ช่วยเชลยหญิงที่ถูกจับไปไว้เป็นจำนวนมาก และยังจับผู้หญิงคนเถื่อนสวยๆ มาได้จำนวนหนึ่งด้วย ขอแค่เขาต้องการ เขาก็ไม่มีวันขาด

เพียงแต่แค่เขาเหลือบมองผู้หญิงพวกนี้ก็รู้สึกรำคาญแล้ว

บอบบางอ่อนแอ ร้องไห้สะอึกสะอื้น หรือไม่ก็เกาะติดแจ อวดดีเสแสร้ง เรื่องเยอะ

พวกนางทำให้เขามีความสุขไม่ได้ แล้วเขายังต้องอดทนคอยปลอบโยนพวกนางอีก หากเขามีเวลามากขนาดนั้น ไม่สู้เขาเอาเวลาไปสืบสวนคดีเพิ่มเติมหรือฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ดีกว่าหรือ!

ใบหน้าของจย่าฮ่วนแดงก่ำอย่างกับสีเลือด เวลานี้นางรู้สึกอับอายจริงๆ

ทั้งๆ ที่ตอนนี้นางยังสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรัดกุมอยู่เลย เพียงแค่มันบางไปหน่อยเท่านั้น แต่ตอนนี้ต่อหน้าคนคนนี้ นางราวกับ ราวกับว่าถูกเขามองจนทะลุปรุโปร่งกระนั้น

เขากลับหยาบคายมากจนสามารถพูดแบบนั้นออกมาได้ตรงๆ…

“เจ้า เจ้าต้องรับผิดชอบข้า ตอนนี้ ตอนนี้ข้าไม่มีหน้าจะอยู่อีกต่อไปแล้วจริงๆ!” จย่าฮ่วนลนลาน

เซี่ยผิงกั่งส่ายศีรษะ “เลิกคิดไปได้เลย ข้าไม่แต่งกับเจ้าหรอก!”

“ข้าดูแลบ้านทำกับข้าวได้ ข้าสามารถทำงานได้อย่างคล่องแคล่วรวดเร็วด้วย และตอนนี้เจ้ายังทำกับข้าแบบนี้ ทำไมข้าถึงไม่คู่ควรกับเจ้า ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องแต่งงาน จะแต่งกับใครก็เหมือนๆ กัน ข้าสามารถให้กำเนิดลูกแก่เจ้าได้นะ! ท่านแม่ข้าบอกแล้วว่า สะโพกผายให้กำเนิดลูกได้ดี อย่างข้านี้ต่อไปสามารถให้กำเนิดลูกได้อย่างน้อยๆ ก็สามคน…”

เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบมองไปยังช่วงเอวของจย่าฮ่วน

แม้ว่าเขาจะมองแล้วดวงตาของเขาก็ยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้มีเจตนาอื่นใดเลย

เพียงแต่มันเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อได้ยินคำพูดของนางเท่านั้น

เวลานี้จย่าฮ่วนกลับรู้สึกว่าตนเองเหมือนขาแกะที่รอจะถูกเลือก ในใจนางรู้สึกประหม่า

“เจ้าเป็นสาวเป็นนางพูดอะไรเช่นนี้ออกมาได้ไม่ละอายบ้างหรือ เจ้ามาที่บ้านหลังนี้เพราะแรงยุยงของอาหญิงอาเขยของเจ้าใช้หรือไม่ นิสัยของข้าเป็นอย่างไรพวกเขาไม่รู้หรือ ไม่กลัวว่าข้าจะทุบตีเจ้าตายด้วย” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเยาะ “ข้าจะแต่งภรรยาแน่ แต่จะแต่งกับใครก็ได้ที่ไม่ใช่เจ้าแน่นอน!”

“คิดว่าข้าโง่หรือ เซี่ยหมั่งซานเจ้าลูกเต่านั่น พอเห็นว่าไม่สามารถหาประโยชน์จากบ้านข้าได้แล้ว ก็เลยส่งเจ้ามาใช้มารยาหญิงสินะ? ฝันไปเถอะ! เงินที่ข้าเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายหามากับท่านพ่อของข้า เขาลองมาแตะต้องดูสิ ข้าจะสับเขาให้เป็นชิ้นๆ ทันที!”

เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเยาะ จากนั้นก็คลายเชือกออกให้นาง

“จะให้แต่งกับเจ้า? ไม่สู้ข้าไปหาเอาจากหอนางโลมมาสักคนคงดีเสียกว่า!” เซี่ยผิงกั่งท่าทางโหดเหี้ยมดุดัน “รีบไสหัวไปให้พ้น อย่าให้ข้าต้องลงมืออัดเจ้า!”

แม้ว่าเขาจะอายุยี่สิบต้นๆ และยังไม่ได้แต่งงาน แต่นางคิดว่าเขาไม่เลือกจริงๆ หรือ

กล้าส่งใครก็ไม่รู้มาให้เขามั่วซั่ว!

ไม่ต้องพูดถึงว่านิสัยบุคลิกของนางไม่ถูกจริตเขาเลย ต่อให้นางเหมือนกับเทพเซียน เขาก็ไม่แต่งกับผู้หญิงตะกูลจย่าแน่นอน!

ฝันไปเถอะ!

เซี่ยผิงกั่งเย้ยหยัน

“เจ้า เจ้า…” จย่าฮ่วนถูกด่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเวลานี้ในหัวของนางอื้ออึงไปหมดแล้ว เมื่อนางเห็นท่าทางไม่สนใจใยดีอะไรเลยของเซี่ยผิงกั่งนางก็โกรธจนหัวร้อนและพุ่งตัวเข้าหาต้นไม้ทันที

เซี่ยผิงกั่งก็ไม่ได้ห้ามนาง

ชนไปสิ ชนจนตายแล้วเขาค่อยลากนางออกไป

เขาไม่ได้ฆ่านางเสียหน่อย

จย่าฮ่วนคิดว่าเขาจะห้ามนาง พอถึงเวลานั้นนางก็จะพุ่งเข้าอ้อมอกของเขา เมื่อเขาเห็นว่านางแข็งกร้าวขนาดไหนก็จะต้องพยักหน้าตกลงแต่งกับนางอย่างแน่นอน แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการแต่งกับนางก็ตาม…เช่นนั้นแล้วรับนางเป็นอนุก็น่าจะได้ใช่หรือไม่!

นางรู้ว่านางมีพื้นเพต่ำต้อย แต่นางต้องการมีชีวิตที่ดี จะให้นางเป็นอนุก็ได้!

แต่นางก็ล้มเหลว